Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6

Ohneeeeee beterschap lieve Maisnon!!!
Ga maar lekker slapend het nieuwe jaar in, hopelijk knappen jullie snel weer op.

De beste wensen voor jullie allemaal. Dat 2026 iedereen een zo fijn, mooi en liefdevol jaar mogelijk mag brengen. Jullie zijn een geweldige groep mensen bij elkaar!

Mét hooivork:

De beste wensen voor iedereen hier, of je nou veel of weinig schrijft of alleen meeleest. Ik hoop dat dit in 2026 net zo'n fijne en veilige plek blijft als voorgaande jaren.

Maison: ik hoop dat jij en vriend al wat meer zijn opgeknapt. Niet leuk om met oud&nieuw zo vroeg in bed te moeten liggen en het nieuwe jaar ziek te beginnen.

Wij waren gisteravond gewoon thuis, met hapjes voor de tv. Gelukkig viel het met het vuurwerk hier heel erg mee. Zo weer even wandelen met man en ergens koffiedrinken.

Feow

Diva het klinkt of het weer wat rustiger is tussen man en jou. Ik hoop dat jullie een fijne dag hebben vandaag!

Selune, ja gelukkig wel. We hebben wel eens vaker onenigheid maar nu was het echt 3 keer achter elkaar over iets kleins. Ik zit nog steeds niet lekker in mijn vel en val misschien erger over dingen dan normaal, maar man kan ook wel wat meer proberen in te voelen hoe een opmerking over kan komen.

De vakantie zit er alweer bijna op en ik heb echt geen zin om weer te gaan werken. Geen zin in alle hectiek en stress en na twee dagen alweer overbelast zijn. Nog 4 weken hetzelfde rooster, daarna weer anders en dus weer angst voor welke groepen ik dan weer krijg. Ik wil dat gewoon niet meer.

Sorry Diva, ik heb mijn reactie gewist. Je statement raakt me persoonlijk. En ik merk dat ik er niet zo genuanceerd op kan reageren. Dat ligt bij mij, dat is mijn projectie. Ik ben ziek, en zou niets liever willen dat ik kan werken. Dat je jaloers ksn zijn op iemand die ziek is... dat raakt me.

Echt, werken kostte me toen ik niet ziek was ook wel eens moeite. Maar niet kunnen werken betekemt meestal dat je naast je werk ook niet functioneert. En niet kunnen werken is geen hosanna.

Ga solliciteren. Vraag een omscholingstraject. Neem een jobcoach. Doe iets om verbetering te brengen in je (werkende) leven.

Maar jaloers zijn op iemand die waarschijnlijk blij was met haar nieuwe baan en na 1,5 maand al moet opgeven...

Dan moet je stappen omdernemen. Echt.

Ik hik ook enorm aan tegen weer beginnen.
En soms denk ik dat ik mijn baan eraan moet geven, want alle maggies wat een extra stress.
Dat ik beter een andere baan kan zoeken, waar ik me minder verantwoordelijk voel. Waar ik minder keuzes per minuut hoef te maken. Ik rustiger na kan denken over dingen. Er een duidelijk goed of fout is omdat de som niet klopt ofzo, of de boel dan niet past, of de muur scheef wordt.
Misschien fysiek werk?

Maar eigenlijk, over het algemeen ben ik blij dat ik weer tegen mn werk op kan zien. Dat ik weer met gezonde tegenzin heb zitten werken vandaag, en er toch wel in opging.
Dat het me weer lukt om erover na te denken. Om me er überhaupt druk over te maken. Om verder te komen dan die alles overheersende angst en willen verdwijnen.

Diva, als je bijna jaloers bent op iemand die na 1,5 maand burn out is (dat zegt ook veel over de periode voor die nieuwe baan denk ik, en hoe erg het gesteld is. Want als het maar even kan loop je door als je het een nieuwe baan hebt), dan denk ik dat het tijd is om het heft in eigen hand te nemen en verder te gaan kijken.
Want dat heeft diegene die wél gedaan.
Een andere baan gezocht omdat ze van haar vorige voelde dat ze er ongelukkig werd. Dat het niet goed voor haar was.

Ga met die bedrijfspsycholoog kijken of dit werk wel bij je past, of wat jij zelf aan kan passen.
Want echt, de periode dat ik eruit lag was een grote nachtmerrie. Als je daar jaloers op bent, is je huidige werk blijkbaar echt ontzettend kut en slecht voor je.
Daar wil je dan toch niet blijven? Je hoeft er niet te werken. Als het erger is dan een burn out of uitvallen, waarom blijf je dan?

Of ga een dag minder werken.
En ja, dat is kut, dat doet financieel pijn, maar als je er gelukkiger van wordt. Of in elk geval geen burn out meer wil. Dan lijkt het me de moeite waard.

Als je van deze baan nu al jarenlang ongelukkig bent en op je tandvlees loopt, zo erg dat je er een burn out voor over hebt, verander er dan alsjeblieft iets aan.


Sorrie.
Ik bedoel het niet gemeen. En het is waarschijnlijk net zo ingewikkeld als tegen mij zeggen dat ik aangifte moet doen ofzo.
Maar dat zou mijn geluk niet veranderen denk ik.
De dingen die veel invloed hebben op mijn functioneren of op het functioneren van ons gezin (hoeveel ik werk, inhoud van mijn werk, extra hobbies, verplichtingen, mijn gezondheid) zijn dingen die ik heel heel heel zorgvuldig afweeg en waar ik afgelopen 20 jaar heel veel mee gespeeld en gevarieerd heb.

Ik ben geen banen Hopper: ik functioneer het best in een veilige en vertrouwde omgeving, niet in is nieuws. Mijn leven is uitdaging genoeg zonder nieuwe doelen en ambities.
Een andere baan is dus als een nachtmerrie voor mij. Toch ben ik wel geswitched toen mijn werkgever teveel energie ging kosten.
En heb ik twee jaar terug om weer serieus overwogen om rond te kijken ivm nieuwe leidinggevende.
Mijn stabiliteit is te kwetsbaar om er een grote stressfactor naast te hebben.

Voor nu is dit nog het meest haalbaar: ik verdien met mijn weinige werkuren best leuk. Ik heb een hoop vrijheid waar en wanneer ik de uren maak die ik niet op locatie hoef te zijn. Ik heb best veel vrijheid in mijn werk, word weinig op de vingers gekeken en er word gezegd dat ik en mijn werk gewaardeerd worden.

Ik gun mijn werk een kundiger en betrouwbaarder iemand. Dat heb ik ook aan ze uitgesproken deze winter. Dat ik het begreep als ze liever iemand anders wilden, en dat ik dan ontslag zou nemen.
Dat wilden ze niet, en dat is een extra reden om te blijven. Blijkbaar ben ik nog niet ongewenst en teveel overlast.

Maar echt. Ga kijken met die bedrijfspsycholoog wat je nodig hebt qua werk om gelukkig te zijn.
Want zolang je bij deze baan dit blijf je wisselende roosters, te grote/ingewikkelde klassen houden, te weinig assistentie, of onhandige werkuren/dagen.
Dat is blijkbaar dit bedrijf.

En blijkbaar hoeft dat niet, hun Selune gaat het anders. Dus kijk rond, kijk verder.

Ik merk dat het me enorm raakt.
Omdat ik het uitvallen zo ontzettend probeer te voorkomen, koste wat kost, omdat het gewoon vreselijk is om je zo klote te voelen dat je niets meer kan.
Dan voelt dat uitvallen niet als een opluchting, maar als extra falen, extra schuld, extra bewijs dat ik niets kan een waard ben.

Dat iemand zich vrijwillig zo wil voelen om niet te hoeven werken...
Dan moet je baan wel echt vreselijk zijn.
En daar kan je wat aan doen.

Ik denk ook dat dit wel een duidelijk teken is dat je voor jezelf moet kiezen Diva.
Ik ben 2x echt uitgevallen, beide keren na het overlijden van mijn kinderen, en dat voelde echt als de hel. Beide periodes waren vreselijk en ik doe er heel erg veel voor om echt uitvallen te voorkomen. Toen ik me 2 jaar geleden 50% heb ziekgemeld was ik dichtbij en helaas nu ook. Ik zie ook vreselijk op tegen maandag, er komt ook meteen een hele drukke maand aan (tentamenperiode en ik heb heel veel nakijkwerk/assessments enzovoorts), maar ergens is er ook opluchting dat ik weer mag/kan, want het thuiszijn is minstens zo erg. Ik weet niet of ik het ga redden en ik weet niet of het verstandig is, maar ik ga er alles aan doen om door te gaan, want echt niet verder kunnen is nog zoveel zwaarder.

En lieve Diva ik hoop dat je het niet als aanval voelt, dat is niet mijn insteek in ieder geval, maar als je deze gevoelens zo sterk hebt mag je het jezelf echt gunnen om actief op zoek te gaan naar een plek die beter past. Die niet zo ontzettend veel van je vraagt, want dat deze baan het uiterste van he vraagt is duidelijk en is het denk ik echt niet waard. Ook jij mag ruimte hebben en voelen om met ‘dingen van vroeger’ bezig te zijn. Om voor jezelf te kiezen. Je bent het waard om die echte uitval, die burn-out of welke ziekte dan ook, te voorkomen. Je bent het waard om gezien te worden, gewaardeerd te worden. Een plek te vinden waar je je ook gezien en gehoord voelt en waar je op waarde wordt geschat. Je verdiend beter Diva

Poe, wij zitten op dit moment helemaal aan de andere kant van het land, en moeten morgen weer naar huis rijden. En ik ben bepaald geen held in de auto (heb geen rijbewijs en ben een angstige bijrijder. Hoop dat we ongeschonden ons huis bereiken. Dan is Nederland ineens toch heel erg groot…

Diva, ik zou echt een ander beroep overwegen. Dit kost je teveel, en zo te lezen beland je toch elke keer weer op een punt waarop het eigenlijk niet meer gaat. Ik snap dat dat veel woede en frustratie oproept, maar je moet echt aan je eigen gezondheid en welbevinden denken. Volgens mij ben jij nog behoorlijk jong en zou omscholen niet zo’n probleem moeten zijn, toch?

Oh Griebus heel erg herkenbaar! Hier nog een angstige bijrijder zonder rijbewijs. Wij gaan morgen naar de andere kant van het land, ik heb al voorgesteld niet te gaan, maar alle chauffeurs zijn overtuigd dat het morgen prima te doen is en ik vind het doodeng. Ik hoop dus met je mee dat we allemaal veilig komen waar we moeten zijn

Sneeuw en ijs vind ik ook eng.
Vroeger veel in moeten meerijden, standaard spanning, en dus achteraf straf.
Geef mijn portie maar aan fikkie.

Er zou vandaag een sibling komen vanaf een uurtje rijden, die heb ik vriendelijk verzocht thuis te blijven. Veiligheid eerst.

Ik ben wat kranky.
Ik wil niet aan het werk.
Ik weet dat het goed is voor me.
Maar ik zie erg op tegen de extra spanning en belasting.
Het gaat net oke zo.
Ik wil er gewoon niet zijn. Dat is thuis toch makkelijker.

En afgelopen nachten flink wat gedroomd en wakker geweest. Dan is thuis brak ook wel fijn.

Tel jij de dagen alweer af tot je mag Selune, of zie je er ook tegenop?

Ik zie er enorm tegenop en tegelijk is er opluchting dat er weer ritme komt. Ik ga heel slecht op geen kaders. Maar ik ga ook heel slecht op nog meer spanning en druk en stress dus het is dubbel. Ik twijfel heel erg of ik het ga redden, maar uitvallen wil ik helemaal niet. Heb dus vandaag uren besteed aan voorbereiding. Mailbox zo opschonen dat ik er maandag echt iets mee kan, lijst gemaakt met alle deadlines komende weken. Ik neem/kijk komende tentamenperiode 9 verschillende assessments/tentamens af/na variërend van ongeveer 50 studenten tot ruim 300 studenten per assessment/tentamen, dus het wordt bizar druk naast mijn normale (coördinatie)taken. Druk die ik slecht aan kan. Het moeten is lastig, want ik ben gewoon heel veel tijd kwijt aan niets. Het er niet (echt) zijn, de paniekaanvallen (en mezelf proberen rustig genoeg te krijgen om te functioneren), de herbelevingen; allemaal tijd die ik niet kan nakijken terwijl ik dat wel nodig heb. Het zullen dus ook veel avonden weekenden worden en eigenlijk trek ik dat niet, ik ben zo vreselijk moe dat ik geen idee heb hoe ik dit voor elkaar ga krijgen, maar ik heb voor de vakantie al zoveel ballen laten vallen dat ik ook niet meteen zeurend weer wil starten. Dus tanden heel erg hard op elkaar, plannen en doorbijten. Februari/maart wordt het als het goed is iets rustiger en dan gaan we ook naar de betere periode. Hopelijk haal ik dat.

Aiiii dat klinkt inderdaad als drukke periode waarin je veel focus nodig hebt.
Zij zeker geen multipegok tentamens met standaard nakijkblad? (Stuur maar door)

Als je niet uit wilt vallen ben ik bang dat je toch voor jezelf prios moet stellen lieve vrouw...
Zijn er dingen die je uit kan stellen?

En slim om nu vast voor te bereiden.
In mijn tak van sport is dat idd normaal, dus ik heb vandaag mijn tweede werkmiddag erop zitten.
Vanavond nog een paar uur, maar dan heb ik inderdaad al zoveel mogelijk voorbereid en gedaan, waardoor ik veel tijd heb voor de uitvoerende taken die komende periode veel zijn.

Ik zag bij de voorbereiding al 3 extra middagen begeleiding, een middag bhv, 3 avond projecten en 2 vergaderingen op niet-werkdagen voor de komende 6 weken....
Dat betekent dat ik de meeste weken 2 extra dagdelen werk... Joehoe.

(En ja, dat klopt met mijn contracturen. Mijn standaard aanwezigheid is te laag ivm mijn wtf. Juist zodat ik op piekmomenten inzetbaar ben.
En daar ben ik op zich heel blij mee, want ik weet ook dat in mijn beroepsveld je anders die extra dingen toch krijgt, maar dan 'omdat het er nou eenmaal bij hoort'.
Piepen over hoeveel uur je maakt hoort er niet bij, en doe ik ook liever niet. Ook omdat ze andersom echt altijd coulant zijn als ik eens echt niet kan,of dagen wil ruilen, etc...
Wat dat betreft heb ik echt een heel fijn team dat elkaar opvangt en nooit te beroerd is om mee te denken of in te springen of de hele boel aan te passen zodat een ander een keer een voordeeltje heeft.
Vind ik zelf overigens ook altijd dikke prima en eigenlijk vooral fijn om te kunnen doen voor iemand.

Nee was het maar multiple gok inderdaad
Ik heb echt nog geen idee. Alles voelt als heel erg noodzakelijk. Eerste week is nog “les”, daarna 3 weken tentamens en nakijken en dan begint onze 3e periode. Komende week ga ik zoveel mogelijk voorwerk doen, als ik maandag/dinsdag blijf staan tenminste.

Eerst morgen doorstaan. Lang reizen, samenzijn in een gezelschap waarin ik toneel moet spelen, uit eten (wat momenteel een extra grote uitdaging is).
En morgen voelt nog als heel ver weg. Eerst nog een avond en nacht.

Herkenbaar trouwens Avo, dat het erbij hoort en er niet gezeurd wordt over uren. Ik heb in mijn uren buiten het rooster om ook heel veel flexibiliteit en collega’s ook, verreweg de meesten zeuren dus ook niet over hoeveel uur ze maken. Het is wel de reden dat ik fulltime werk, dat die ik toch wel kan ik er net zo goed voor betaald worden.

Migraine nog een optie voor morgen?
In het kader van mild zijn voor jezelf?
Je hoeft het niet eens toe te geven aan man of kind...

Maar misschien is dat geen optie omdat het iets is waar je echt echt bij wil zijn...

Het klinkt alsof je een dagje extra bijtanken en evt werk voorbereiden wel kan gebruiken?

Ik heb net toch maar een groot deel van de kerstzooi bijeen gesprokkeld.
Volgens mij moet ik echt spullen gaan wegdoen, want er staan 2000 dozen op zolder, en ik gebruik maar 12 dingen ofzo. (Waar ik heel content mee was dit jaar. Fijne sfeer zo. Lekker heel anders dan vroeger thuis. Warm en eigen. Hoera)

Willen niet, maar het is voor man belangrijk dat ik er morgen bij ben. Hij zou het ook echt niet begrijpen als ik op de laatste dag van de vakantie een van de enige afspraken die we hadden deze vakantie zou overslaan. Dat zou me ruzie opleveren en ik trek ruzie ook niet.

Kerstzooi is hier gisteren eruit gegaan. Enige dat er nog hangt zijn twee snoeren gekleurde kampjes. Het geeft fijn licht (niet zo scherp) en mag van mij nog wel even blijven hangen.
Weggooien heb ik bij de verhuizing gedaan. Heel fijn om sommige zooi niet meer te hebben en niet meer mee te zeulen. Minder ruimte was daarin doorslaggevend, maar dat was op zich wel fijn! Als het oplucht zeker doen Avo!

Klinkt als een pittige periode Selune. En stress morgen, de dag voor werk, klinkt niet fijn. Hoop voor jou en Griebus dat de sneeuw en gladheid meevalt morgen.

Ik hoop dst je goed voor jezelf zorgt aankomende periode. Klinkt als drukte die in een goede periode al pittig zou zijn...

Avo, de flexibiliteit klinkt eigenlijk wel fijn. Sommige periodes wat drukker, maar daar staan rustigw periodes tegenover.

Hier is de grootste stress het aanvragen van het voorschot en de onzekerheid wat mijn inkomen gaat zijn per februari, dus ik heb niets te klagen. En man en ik hebben deze vakantie 90% van het huis opgeruimd (bij mij was alle kerstversiering 2 januari om 10 uur opgeruimd. Blij dat kerst weer over is dit jaar. Zonder kinderen of bezoekbzou ik niet eens versieren denk ik ). Maandag bellen voor een taxatie van het huis.in principe om onze hypotheek omlaag te brengen (iets met risico opslag), maar stiekem voor mij ook een indicatie of ik met de overwaarde woonruimte kan bekostigen....

O, en onze boom was door de robotstofzuiger omver gekegeld. Alle ballen kapot. De voorzienigheid heeft mijn (weliswaar goede helft van de) kerstspullen dus uitgezocht en opgeruimd

Ergens ook wel balen van je kerstspullen Lucy!

Voorschot en inkomen lijkt me ook heel stressvol Lucy! En mooie bijkomstigheid als je op deze manier kunt onderzoeken of eigen woonruimte erin zit.

Sorry Luus, maar volgens mij heb je een hoop stress op een heleboel andere gebieden, en eerlijk klinkt het qua voorschot en inkomen ook behoorlijk stressvol.
Zeker gezien je ook nog nadenkt over een scheiding...

Selune, kind en ik hebben ook al besloten dat we nog niet toe zijn aan een lampjesloos leven.
Dus ik ga wat kerstverlichting vervangen door led deco, kaarsjes, etc.
Al is het maar omdat dat vroeger nooit was of mocht, en mijn meisje het nog steeds magisch vindt.

Shit dat het voor man zo belangrijk is... Ik snap dat je dan ook wilt gaan. Heel veel sterkte morgen.
Hoop dat het meevalt op de weg.
Denk je er maandag en dinsdag nog last van te hebben, of is het opstart ellende dat je dan bang bent om te vallen?

Maar dat is stress die al maanden bezig is, nog maanden gaat duren en soms aanwezig is maar waarbij ik ook (soms) kan aacepteren dat ik er geen invloed op heb.

Mijn grootste triggers (kerst) is geweest, en ik heb weinig opstartstress voor werk. En vanwege reintwgreren, ook geen enorme drukte.

Dus het gaat eigenlijk best ok nu .

En na een explosief gesprek op 1 januari met man, lijkt de sfeer nu echt een stuk beter. Dus dat koester ik ook maar even.

Twee jaar geleden viel ik de eerste dag na de kerstvakantie om terwijl ik me tien in de vakantie echt beter was gaan voelen. Nu heeft de vakantie bepaald niet geholpen helaas.

Fijn dat de sfeer echt een stuk beter is Lucy

Oh, ik snap je angst dan wel beter Selune.
Ik herken dat ook wel van mezelf eind november. De angst voor hoe erg het gaat zijn is net zo heftig als hoe erg het is. Vicieuze cirkel bij mij.

Maarre, je bent twee jaar verder he, met twee jaar aan stapjes, tools en oefening.
Je mag hulp vragen, time outs inzetten, aangeven waar je behoefte aan hebt.
Al klinkt dat nog zo ontzettend onmogelijk, het mag echt.
Jij bent in charge of you. En je mag kijken naar wat nu goed voor jou is, wat je nu nodig denkt te hebben om overeind te blijven.
En als je dat niet weet, ontwijken wat je nu extra omschopt.
Heb je enig idee waar je behoefte aan hebt, of wat je zou kunnen helpen bij overeind blijven?