Psyche
alle pijlers
Hoe bepaal jij zelf je waarde?
woensdag 21 november 2012 om 10:18
Ik heb moeite met zelfwaardering. Ik wil graag gewaardeerd worden, maar merk steeds vaker dat ik niet weet hoe ik mezelf moet waarderen en dat slaat me (zeker in werk) een beetje lam.
Waar halen jullie je zelfwaardering uit? Hoe vertel jij jezelf dat je de moeite waard bent en dat je het goed doet? Hopelijk kan ik er lering uit trekken.
Dank jullie alvast!
Waar halen jullie je zelfwaardering uit? Hoe vertel jij jezelf dat je de moeite waard bent en dat je het goed doet? Hopelijk kan ik er lering uit trekken.
Dank jullie alvast!
woensdag 21 november 2012 om 11:54
Het gaat hard met de reacties, maar ik lees ze allemaal! Dank jullie wel, net moest ik toch wel even huilen om zoveel lieve reacties. Ik probeer te kijken wat ik uit elke reactie kan halen om hierin te kunnen groeien.
Fijn dat je je aansluit, Elmervrouw, lees alsjeblieft mee en maak dit ook jouw topic als je het kunt gebruiken.
Fijn dat je je aansluit, Elmervrouw, lees alsjeblieft mee en maak dit ook jouw topic als je het kunt gebruiken.
woensdag 21 november 2012 om 11:57
quote:Hercke schreef op 21 november 2012 @ 11:51:
[...]
Hoi Cateautje, het was deels een grapje. Maar als ik kijk naar de mensen die ik zelf leuk vind dan houd ik ook het meeste van bescheiden mensen, mensen die zichzelf met een korrel zout kunnen nemen. Het is alleen in de buitenwereld niet altijd handig voor jezelf.Jezelf met een korrel zout kunnen nemen is iets heel anders dan bescheidenheid. Met bepaalde vormen van bescheidenheid, zet je je ziel en zaligheid open als de zak van sinterklaas zodat iedereen er in kan gaan zitten poepen. Dat kan niet de bedoeling zijn natuurlijk.
[...]
Hoi Cateautje, het was deels een grapje. Maar als ik kijk naar de mensen die ik zelf leuk vind dan houd ik ook het meeste van bescheiden mensen, mensen die zichzelf met een korrel zout kunnen nemen. Het is alleen in de buitenwereld niet altijd handig voor jezelf.Jezelf met een korrel zout kunnen nemen is iets heel anders dan bescheidenheid. Met bepaalde vormen van bescheidenheid, zet je je ziel en zaligheid open als de zak van sinterklaas zodat iedereen er in kan gaan zitten poepen. Dat kan niet de bedoeling zijn natuurlijk.
woensdag 21 november 2012 om 12:02
quote:lionlily schreef op 21 november 2012 @ 10:59:
Resultaten vind ik dus juist moeilijk te beoordelen, omdat ik het snel niet goed genoeg vind. Dus als ik zeg tegen mezelf dat ik mijn best doe om een zo goed mogelijk mens te zijn, dan denk ik er achteraan: nou, daar maak je dus een zooitje van... Niet bevorderlijk voor mijn zelfwaardering.
Hoe buigen jullie dit soort gedachten om? Denk je dan echt meteen aan kindertijd bijv.? Of is dat te vergezocht.
Stel jezelf doelen, niet te makkelijk, maar wel haalbaar. Geef jezelf een compliment als je een van de doelen hebt gehaald. Niet te streng zijn voor jezelf, een 7 is ruim voldoende, het hoeft niet altijd een 10 te zijn.
In het oude testament staat een mooi verhaal van Prediker, een oude man die terugkijkt op zijn leven. Hij zegt: doe goed, maar overdrijf het niet, want waarom zou je jezelf verbazen.
Resultaten vind ik dus juist moeilijk te beoordelen, omdat ik het snel niet goed genoeg vind. Dus als ik zeg tegen mezelf dat ik mijn best doe om een zo goed mogelijk mens te zijn, dan denk ik er achteraan: nou, daar maak je dus een zooitje van... Niet bevorderlijk voor mijn zelfwaardering.
Hoe buigen jullie dit soort gedachten om? Denk je dan echt meteen aan kindertijd bijv.? Of is dat te vergezocht.
Stel jezelf doelen, niet te makkelijk, maar wel haalbaar. Geef jezelf een compliment als je een van de doelen hebt gehaald. Niet te streng zijn voor jezelf, een 7 is ruim voldoende, het hoeft niet altijd een 10 te zijn.
In het oude testament staat een mooi verhaal van Prediker, een oude man die terugkijkt op zijn leven. Hij zegt: doe goed, maar overdrijf het niet, want waarom zou je jezelf verbazen.
Beklaag je niet over de duisternis, steek een kaars aan.
woensdag 21 november 2012 om 12:07
quote:lionlily schreef op 21 november 2012 @ 11:36:
Wat een lieve reacties en ik weet dat jullie gelijk hebben: ik heb er niets aan kunnen doen maar aan mijn leven als volwassene kan ik wel wat doen. Dat houd ik me ook altijd voor en daar probeer ik zeker naar te leven.
En ja, ik ben blijven staan en heb het overleefd en daar kan ik me soms trots om voelen. Vaker leeft echter het gevoel dat ik het leven niet aankan zonder andermans goedkeuring en dat is een rotgevoel.
Ik zal eens wat dingen waar ik trots op ben gaan opschrijven:
1. Overleefd
2. Afgestudeerd
3. Eigen bedrijf begonnen
4. Vaste partner
5. Sociaal leven opgebouwd
6. Ik heb talent (even niet te herkenbaar), hoewel dit natuurlijk aangeboren is, heb ik het wel uitgebouwd
Wauw, jij hebt zeker dingen bereikt waar je trots op mag zijn!
Ben je niet te streng voor jezelf? Hoeft niet hoor, je mag er zijn zoals je bent en je doet het hardstikke goed!
Wat een lieve reacties en ik weet dat jullie gelijk hebben: ik heb er niets aan kunnen doen maar aan mijn leven als volwassene kan ik wel wat doen. Dat houd ik me ook altijd voor en daar probeer ik zeker naar te leven.
En ja, ik ben blijven staan en heb het overleefd en daar kan ik me soms trots om voelen. Vaker leeft echter het gevoel dat ik het leven niet aankan zonder andermans goedkeuring en dat is een rotgevoel.
Ik zal eens wat dingen waar ik trots op ben gaan opschrijven:
1. Overleefd
2. Afgestudeerd
3. Eigen bedrijf begonnen
4. Vaste partner
5. Sociaal leven opgebouwd
6. Ik heb talent (even niet te herkenbaar), hoewel dit natuurlijk aangeboren is, heb ik het wel uitgebouwd
Wauw, jij hebt zeker dingen bereikt waar je trots op mag zijn!
Ben je niet te streng voor jezelf? Hoeft niet hoor, je mag er zijn zoals je bent en je doet het hardstikke goed!
woensdag 21 november 2012 om 12:12
quote:Marla_Singer schreef op 21 november 2012 @ 12:03:
Oh ja, en mijn persoonlijke credo: Vergeven is belangrijk. Je moet boos zijn op jezelf vóór je een fout maakt, niet daarna. En als je niet wist dat het een fout was, heb je geleerd.Wat een goede, die ga ik opschrijven (zoals veel dingen uit dit topic, ik heb er nu al veel aan) en herlezen!
Oh ja, en mijn persoonlijke credo: Vergeven is belangrijk. Je moet boos zijn op jezelf vóór je een fout maakt, niet daarna. En als je niet wist dat het een fout was, heb je geleerd.Wat een goede, die ga ik opschrijven (zoals veel dingen uit dit topic, ik heb er nu al veel aan) en herlezen!
woensdag 21 november 2012 om 12:13
woensdag 21 november 2012 om 12:15
quote:Cateautje schreef op 21 november 2012 @ 11:57:
[...]
Jezelf met een korrel zout kunnen nemen is iets heel anders dan bescheidenheid. Met bepaalde vormen van bescheidenheid, zet je je ziel en zaligheid open als de zak van sinterklaas zodat iedereen er in kan gaan zitten poepen. Dat kan niet de bedoeling zijn natuurlijk.
Geniaal, dit is zo herkenbaar, dit schrijf ik ook op: *laat gvd niet meer in je ziel poepen!*
[...]
Jezelf met een korrel zout kunnen nemen is iets heel anders dan bescheidenheid. Met bepaalde vormen van bescheidenheid, zet je je ziel en zaligheid open als de zak van sinterklaas zodat iedereen er in kan gaan zitten poepen. Dat kan niet de bedoeling zijn natuurlijk.
Geniaal, dit is zo herkenbaar, dit schrijf ik ook op: *laat gvd niet meer in je ziel poepen!*
woensdag 21 november 2012 om 12:22
Beseffen dat je niet je emotie bent.
Dus ik voel mij waardeloos is niet ik BEN waardeloos, ik voel mij nutteloos betekent niet dat je nutteloos BENT.
Ik voel mij schuldig dus ik BEN schuldig, ook vaak een gedachte die je naar beneden haalt
Dat kan al helpen relativeren en de valkuil jezelf onderuithalen te vermijden.Anders is de weg naar jezelf waarderen wel erg lang als je eerst nog uit de put moet klimmen waar je jezelf in trapt.
Dus ik voel mij waardeloos is niet ik BEN waardeloos, ik voel mij nutteloos betekent niet dat je nutteloos BENT.
Ik voel mij schuldig dus ik BEN schuldig, ook vaak een gedachte die je naar beneden haalt
Dat kan al helpen relativeren en de valkuil jezelf onderuithalen te vermijden.Anders is de weg naar jezelf waarderen wel erg lang als je eerst nog uit de put moet klimmen waar je jezelf in trapt.
woensdag 21 november 2012 om 15:16
quote:lionlily schreef op 21 november 2012 @ 11:36:
Wat een lieve reacties en ik weet dat jullie gelijk hebben: ik heb er niets aan kunnen doen maar aan mijn leven als volwassene kan ik wel wat doen. Dat houd ik me ook altijd voor en daar probeer ik zeker naar te leven.
En ja, ik ben blijven staan en heb het overleefd en daar kan ik me soms trots om voelen. Vaker leeft echter het gevoel dat ik het leven niet aankan zonder andermans goedkeuring en dat is een rotgevoel.
Ik zal eens wat dingen waar ik trots op ben gaan opschrijven:
1. Overleefd
2. Afgestudeerd
3. Eigen bedrijf begonnen
4. Vaste partner
5. Sociaal leven opgebouwd
6. Ik heb talent (even niet te herkenbaar), hoewel dit natuurlijk aangeboren is, heb ik het wel uitgebouwd
Dat is veel en veel meer dan ik in mijn leven "bereikt" heb, als je kijkt naar maatschappelijke waarden dan.
Dat staat echter los van eigenwaarde. Dat van mij is misschien hoger dan dat van jou terwijl ik niet afgestudeerd ben, goedkoop huurhuis, al jaren geen partner en een hard tikkende biologische klok en mijn vrienden die allemaal gesetteld zijn bellen ook niet zo vaak meer. Toch stel ik mij niet de vragen die jij je stelt over wat ik waard ben..
Daarom had ik het over mezelf als kind. Omdat een kind nog juist niet afgemeten wordt aan wat het "bereikt"heeft maar er simpelweg is. Ongevraagd, onschuldig, met zijn persoonlijkheid en verder niks. Dat is je pure zelf. Dat is wat je waard bent uiteindelijk. Dat is wat er ook nog is als je je man, bedrijf, huis etc zou verliezen. Dat je humor hebt of dat je heel krachtig bent, eigenwijs, energiek of juist kalm, dat je talenten hebt etc.
Als terugdenken aan je kind-zijn vervelende associaties met zich meebrengt kan je misschien een andere weg vinden om tot je pure zelf te komen, en die in alle onschuld te leren waarderen voor wat het is. Dat kindbeeld is maar een manier. Meditatie bijv kan ook goed helpen.
Wat een lieve reacties en ik weet dat jullie gelijk hebben: ik heb er niets aan kunnen doen maar aan mijn leven als volwassene kan ik wel wat doen. Dat houd ik me ook altijd voor en daar probeer ik zeker naar te leven.
En ja, ik ben blijven staan en heb het overleefd en daar kan ik me soms trots om voelen. Vaker leeft echter het gevoel dat ik het leven niet aankan zonder andermans goedkeuring en dat is een rotgevoel.
Ik zal eens wat dingen waar ik trots op ben gaan opschrijven:
1. Overleefd
2. Afgestudeerd
3. Eigen bedrijf begonnen
4. Vaste partner
5. Sociaal leven opgebouwd
6. Ik heb talent (even niet te herkenbaar), hoewel dit natuurlijk aangeboren is, heb ik het wel uitgebouwd
Dat is veel en veel meer dan ik in mijn leven "bereikt" heb, als je kijkt naar maatschappelijke waarden dan.
Dat staat echter los van eigenwaarde. Dat van mij is misschien hoger dan dat van jou terwijl ik niet afgestudeerd ben, goedkoop huurhuis, al jaren geen partner en een hard tikkende biologische klok en mijn vrienden die allemaal gesetteld zijn bellen ook niet zo vaak meer. Toch stel ik mij niet de vragen die jij je stelt over wat ik waard ben..
Daarom had ik het over mezelf als kind. Omdat een kind nog juist niet afgemeten wordt aan wat het "bereikt"heeft maar er simpelweg is. Ongevraagd, onschuldig, met zijn persoonlijkheid en verder niks. Dat is je pure zelf. Dat is wat je waard bent uiteindelijk. Dat is wat er ook nog is als je je man, bedrijf, huis etc zou verliezen. Dat je humor hebt of dat je heel krachtig bent, eigenwijs, energiek of juist kalm, dat je talenten hebt etc.
Als terugdenken aan je kind-zijn vervelende associaties met zich meebrengt kan je misschien een andere weg vinden om tot je pure zelf te komen, en die in alle onschuld te leren waarderen voor wat het is. Dat kindbeeld is maar een manier. Meditatie bijv kan ook goed helpen.
donderdag 22 november 2012 om 13:48
Het topic heeft me aan het denken gezet, de reactie van Bloemetje vond ik ook confronterend. En pijnlijk, omdat ik zoveel ophang aan maatschappelijke waarde.
Ik ben al bezig met mindfulness dus dat is alvast een begin, maar nu kijken hoe ik het in praktijk breng.
Ik lees overal in de reacties ook veel mildheid naar jullie zelf. Dat vind ik moeilijk, maar ik ga maar eens een mantra maken voor mijzelf.
Ik was nog wel benieuwd, Elmervrouw, heb jij ook wat aan dit topic? En hoe ga jij met die tweestrijd om?
Ik ben al bezig met mindfulness dus dat is alvast een begin, maar nu kijken hoe ik het in praktijk breng.
Ik lees overal in de reacties ook veel mildheid naar jullie zelf. Dat vind ik moeilijk, maar ik ga maar eens een mantra maken voor mijzelf.
Ik was nog wel benieuwd, Elmervrouw, heb jij ook wat aan dit topic? En hoe ga jij met die tweestrijd om?
donderdag 22 november 2012 om 14:05
Ik heb een keer een oefening moeten doen door in de spiegel te kijken. Ik moest toen heel goed gaan kijken en aan mezelf vertellen wat mooi aan mij is, van binnen en van buiten. En dat elke dag herhalen. Plus "ik mag er zijn!". Dit heeft mij geholpen.
Ik had een eigenwaarde van 0, liet het aan anderen over wat zij van mij vonden. Ik maakte vaak de verwarrig dat kritiek op mij als persoon was gericht, nu pas snap ik dat het kritiek is op een situatie of gebeurtenis.
Ik had een eigenwaarde van 0, liet het aan anderen over wat zij van mij vonden. Ik maakte vaak de verwarrig dat kritiek op mij als persoon was gericht, nu pas snap ik dat het kritiek is op een situatie of gebeurtenis.
donderdag 22 november 2012 om 14:07
quote:bloemetje77 schreef op 21 november 2012 @ 10:31:
Dat is lastig ja. Eigenlijk een hele goede vraag.
Wat mij helpt is om mezelf even te zien als kind. Ik heb een foto van mezelf als kind waarbij ik echt denk:ja, dat ben ik, ten voeten uit. Met dat beeld in gedachten kan ik veel milder en liever naar mezelf kijken. Dat kind is op de wereld gezt, blanvo, vol potentie, niks meer of minder dan ieder ander. Als volwassenen vergeten we dat wel eens, zijn we te hard voor onszelf.
Nou, ik hoop dat je er wat aan hebt. En als dit het niet is voor jr dan vindt je wel iets anders. Mooie zoektocht!Creepy
Dat is lastig ja. Eigenlijk een hele goede vraag.
Wat mij helpt is om mezelf even te zien als kind. Ik heb een foto van mezelf als kind waarbij ik echt denk:ja, dat ben ik, ten voeten uit. Met dat beeld in gedachten kan ik veel milder en liever naar mezelf kijken. Dat kind is op de wereld gezt, blanvo, vol potentie, niks meer of minder dan ieder ander. Als volwassenen vergeten we dat wel eens, zijn we te hard voor onszelf.
Nou, ik hoop dat je er wat aan hebt. En als dit het niet is voor jr dan vindt je wel iets anders. Mooie zoektocht!Creepy
donderdag 22 november 2012 om 15:40
quote:chrissie_29 schreef op 22 november 2012 @ 14:05:
Ik heb een keer een oefening moeten doen door in de spiegel te kijken. Ik moest toen heel goed gaan kijken en aan mezelf vertellen wat mooi aan mij is, van binnen en van buiten. En dat elke dag herhalen. Plus "ik mag er zijn!". Dit heeft mij geholpen.
Ik had een eigenwaarde van 0, liet het aan anderen over wat zij van mij vonden. Ik maakte vaak de verwarrig dat kritiek op mij als persoon was gericht, nu pas snap ik dat het kritiek is op een situatie of gebeurtenis.Dat lijkt me heel confronterend, Chrissy! Ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Misschien even onthouden. Elke dag zeggen dat ik de moeite waard ben, is natuurlijk wel haalbaar en ga ik zeker proberen. Dank je wel!
Ik heb een keer een oefening moeten doen door in de spiegel te kijken. Ik moest toen heel goed gaan kijken en aan mezelf vertellen wat mooi aan mij is, van binnen en van buiten. En dat elke dag herhalen. Plus "ik mag er zijn!". Dit heeft mij geholpen.
Ik had een eigenwaarde van 0, liet het aan anderen over wat zij van mij vonden. Ik maakte vaak de verwarrig dat kritiek op mij als persoon was gericht, nu pas snap ik dat het kritiek is op een situatie of gebeurtenis.Dat lijkt me heel confronterend, Chrissy! Ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Misschien even onthouden. Elke dag zeggen dat ik de moeite waard ben, is natuurlijk wel haalbaar en ga ik zeker proberen. Dank je wel!
donderdag 22 november 2012 om 16:00
Graag gedaan,
Ik weet dat het lastig is uit eigen ervaring maar nu kan ik het wel gewoon zeggen dat ik blij ben met mezelf en mijn leven. Het gaat ook steeds makkelijker als je eenmaal begonnen bent.
Het gaat je echt wel lukken, gewoon mee beginnen. Het zal in eerste instantie een beetje onwennig gaan maar je kunt het steeds overtuigender zeggen.
Ik weet dat het lastig is uit eigen ervaring maar nu kan ik het wel gewoon zeggen dat ik blij ben met mezelf en mijn leven. Het gaat ook steeds makkelijker als je eenmaal begonnen bent.
Het gaat je echt wel lukken, gewoon mee beginnen. Het zal in eerste instantie een beetje onwennig gaan maar je kunt het steeds overtuigender zeggen.
donderdag 22 november 2012 om 18:28
quote:lionlily schreef op 22 november 2012 @ 13:48:
Ik was nog wel benieuwd, Elmervrouw, heb jij ook wat aan dit topic? En hoe ga jij met die tweestrijd om?Dankzij stevige therapie ben ik nu aan het leren dat er totaal niks mis was met mijn gevoel, mijn (aan)voelen, en dat ik heel grof behandeld ben door degenen die ik had moeten kunnen vertrouwen (ouders). Die mij zo een fundament hebben meegegeven dat er dus niemand was voor mij, en dat het niemand iets interesseerde.
Een heftige gebeurtenis erbovenop heeft dat alleen maar 'bevestigd'; tenminste, voor mijn gevoel.
Ik begin nu eindelijk te zien dat ik er ondanks dat alles nog steeds sta. Dat ik, al werk ik nu niet, wel jarenlang met veel vallen en opstaan wel heb gewerkt. Dat ik nu andere dingen heb gepresteerd, dingen die ik juist door die latere heftige gebeurtenis ben gaan doen. Daar ben ik trots op. Ik ben nog zoekende naar werk/levensinvulling die ik aankan, dat wel, en dat valt nog niet mee. Therapie kost nog veel energie.
Ik was nog wel benieuwd, Elmervrouw, heb jij ook wat aan dit topic? En hoe ga jij met die tweestrijd om?Dankzij stevige therapie ben ik nu aan het leren dat er totaal niks mis was met mijn gevoel, mijn (aan)voelen, en dat ik heel grof behandeld ben door degenen die ik had moeten kunnen vertrouwen (ouders). Die mij zo een fundament hebben meegegeven dat er dus niemand was voor mij, en dat het niemand iets interesseerde.
Een heftige gebeurtenis erbovenop heeft dat alleen maar 'bevestigd'; tenminste, voor mijn gevoel.
Ik begin nu eindelijk te zien dat ik er ondanks dat alles nog steeds sta. Dat ik, al werk ik nu niet, wel jarenlang met veel vallen en opstaan wel heb gewerkt. Dat ik nu andere dingen heb gepresteerd, dingen die ik juist door die latere heftige gebeurtenis ben gaan doen. Daar ben ik trots op. Ik ben nog zoekende naar werk/levensinvulling die ik aankan, dat wel, en dat valt nog niet mee. Therapie kost nog veel energie.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 24 november 2012 om 11:44