Psyche
alle pijlers
hoe ga ik hier toch mee om?
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:23
In het kort:
Mijn partner heeft 2 volwassen kinderen uit een eerder huwelijk. Contact met jongste loopt op zich wel redelijk, maar met oudste is ronduit waardeloos. Nou gaat dit de afgelopen 10 jaar al zo en het lukt me steeds beter om ondanks dit samen een fijn leven te leiden. Totdat.... ik weer eens geconfronteerd wordt met hoe dochter (jongste) en zoon (oudste) met hun vader (en indirect met mij) omgaan als we weer eens een poging doen om de relatie goed te houden/ krijgen. Kinderen wonen 200 km verderop (sinds 2 jaar) en nu gaan wij een weekendje weg, vlakbij hun en zoeken hun dan natuurlijk ook even op. We hebben elkaar al 2 jaar niet gezien! Maar tjongejonge, dat afspreken lukt nog niet zomaar. Jongste weet ervan, vindt het leuk, maar heeft nog niet gereageerd op duidelijke afspraak hoe laat enzo. Oudste laat al maanden niets van zich horen en reageert niet eens op telefoontjes en sms-jes van pa. Nou gaat dit al tien jaar af en aan zo, af en toe weer contact en dan is het leuk om dan ineens helemaal niets meer te laten horen, niet op vaderdag, niet op verjaardagen enz. En dit vreet dus energie, zoals nu. Leuk, gezellig, wij gaan weekendje weg, maar de stress omdat we niet weten waneer en of we welkom zijn bij de kinderen, tja. (we hadden daar geboekt om hun eens te bezoeken, omdat we hun missen). Iemand die hier een licht op wil werpen . Ik wil niet ons vakantieweekendje laten verpesten, maar het voelt erg zuur om zo dichtbij te zijn en je eigenlijk ongewenst te voelen. Loslaten is dan makkelijker gezegd dan gedaan.
Mijn partner heeft 2 volwassen kinderen uit een eerder huwelijk. Contact met jongste loopt op zich wel redelijk, maar met oudste is ronduit waardeloos. Nou gaat dit de afgelopen 10 jaar al zo en het lukt me steeds beter om ondanks dit samen een fijn leven te leiden. Totdat.... ik weer eens geconfronteerd wordt met hoe dochter (jongste) en zoon (oudste) met hun vader (en indirect met mij) omgaan als we weer eens een poging doen om de relatie goed te houden/ krijgen. Kinderen wonen 200 km verderop (sinds 2 jaar) en nu gaan wij een weekendje weg, vlakbij hun en zoeken hun dan natuurlijk ook even op. We hebben elkaar al 2 jaar niet gezien! Maar tjongejonge, dat afspreken lukt nog niet zomaar. Jongste weet ervan, vindt het leuk, maar heeft nog niet gereageerd op duidelijke afspraak hoe laat enzo. Oudste laat al maanden niets van zich horen en reageert niet eens op telefoontjes en sms-jes van pa. Nou gaat dit al tien jaar af en aan zo, af en toe weer contact en dan is het leuk om dan ineens helemaal niets meer te laten horen, niet op vaderdag, niet op verjaardagen enz. En dit vreet dus energie, zoals nu. Leuk, gezellig, wij gaan weekendje weg, maar de stress omdat we niet weten waneer en of we welkom zijn bij de kinderen, tja. (we hadden daar geboekt om hun eens te bezoeken, omdat we hun missen). Iemand die hier een licht op wil werpen . Ik wil niet ons vakantieweekendje laten verpesten, maar het voelt erg zuur om zo dichtbij te zijn en je eigenlijk ongewenst te voelen. Loslaten is dan makkelijker gezegd dan gedaan.
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:31
Hoe oud zijn ze? Hebben jullie dit wel eens besproken met ze? Als ze oud genoeg zijn kunnen jullie toch gewoon eens benoemen dat jullie ze missen en graag wat meer contact zouden willen, en dat dat van hun kant niet zo lijkt te zijn en wat ze daar zelf van vinden?
Wat betreft dit weekend; is t daarvoor ook niet iets om te benoemen dat jullie ze missen en ze graag even zouden zien, en te vragen wat zij ervan vinden? Misschien komt het nu een beetje als 'moeten' over op hun. En misschien zijn ze niet zo van t plannen?
Wat betreft dit weekend; is t daarvoor ook niet iets om te benoemen dat jullie ze missen en ze graag even zouden zien, en te vragen wat zij ervan vinden? Misschien komt het nu een beetje als 'moeten' over op hun. En misschien zijn ze niet zo van t plannen?
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:34
Italy, mijn partner heeft al zo vaak gezegd dat hij ze mist en van ze houdt. Ze zijn inmiddels 31 en 29 (ik heb een oudere partner). Als je ze vraagt komt er gewoon nooit iets. Bovendien, oudste kunnen we waarschijnlijk niet eens vragen, want we krijgen (weer eens) al maanden geen contact. Ik word er soms zo moedeloos van. En ik merk dat mijn man er verdriet van heeft.
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:37
Als jullie al zo lang geen contact hebben, en er wordt nergens op gereageerd, waarom verwacht je dan dat het anders zal zijn als jullie in de buurt zijn? Zijn die verwachtingen dan niet gewoon irrealistisch?
Ook kan ik mij zo voorstellen dat zij misschien andere plannen hebben, maar het moeilijk vinden om dat te zeggen, juist gezien de situatie? Of wellicht zich storen aan het feit dat zij zich moeten plooien naar jullie plannen? Misschien had het beter uitgepakt wanneer jullie eerst een datum hadden afgesproken en dan pas het weekendje weg hadden geboekt?
En waarom is er al 2 jaar geen bezoek geweest? 200 kilometer is best een eind, maar toch geen afstand die het onmogelijk maakt om iets vaker die kant op te gaan? Kan het zijn dat dat hen dwars zit?
Ook kan ik mij zo voorstellen dat zij misschien andere plannen hebben, maar het moeilijk vinden om dat te zeggen, juist gezien de situatie? Of wellicht zich storen aan het feit dat zij zich moeten plooien naar jullie plannen? Misschien had het beter uitgepakt wanneer jullie eerst een datum hadden afgesproken en dan pas het weekendje weg hadden geboekt?
En waarom is er al 2 jaar geen bezoek geweest? 200 kilometer is best een eind, maar toch geen afstand die het onmogelijk maakt om iets vaker die kant op te gaan? Kan het zijn dat dat hen dwars zit?
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:38
Verder hebben we het zo fijn met (vooral mijn) familie en vrienden, maar dit brengt voor mij altijd zoveel spanning met zich mee. We doen er alles aan, maar het lijkt nooit goed genoeg voor oudste. Hij sluit zich gewoon helemaal af. Af en toe ben ik zo kwaad op hem, want ik zie het verdriet bij zijn vader. Maar dat vind ik van mezelf dan ook niet zo geweldig, want tja, die jongen mag zijn eigen keuzes maken natuurlijk. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat wij daaraan onderdoor gaan door elke keer die afwijzing en spanning.
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:41
Het is niet handig om eerst te boeken en daarna eens te kijken of je welkom bent. Zelf zou ik het niet waarderen als pa opeens blijkt zijn weekendje weg bij mij om de hoek heeft gepland en dan onder het mom van 'we zijn toch in de buurt' langs wil komen.
Of hij moet ook een nee accepteren.
De oudste vindt het contact met pa blijkbaar niet zo belangrijk. Daar zal vanuit het 'kind' gezien best een reden voor zijn. Jij ziet je man graag gelukkig, maar daar heb je weinig invloed op, en al helemaal als het om zijn kinderen gaat. Probeer neutraal te blijven. Daar heeft je man het meeste steun aan, meehuilen werkt niet, en dat laat de kinderen vrij om hun eigen weg te zoeken, ook in het contact met pa.
Een bemoeierige/ overbetrokken stief helpt eigenlijk nooit.
Of hij moet ook een nee accepteren.
De oudste vindt het contact met pa blijkbaar niet zo belangrijk. Daar zal vanuit het 'kind' gezien best een reden voor zijn. Jij ziet je man graag gelukkig, maar daar heb je weinig invloed op, en al helemaal als het om zijn kinderen gaat. Probeer neutraal te blijven. Daar heeft je man het meeste steun aan, meehuilen werkt niet, en dat laat de kinderen vrij om hun eigen weg te zoeken, ook in het contact met pa.
Een bemoeierige/ overbetrokken stief helpt eigenlijk nooit.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:42
Nummerzoveel, ze wilden aldoor onze kant opkomen, als er eens contact was dan was het 'we komen binnenkort om jullie nieuwe huis te zien'. Nu dat na twee jaar nog niet is gebeurd wordt het ons te gortig en missen we ze te lang. We wilden al eerder komen toen oudste problemen had, maar daar reageerde hij toen ook niet op. En we hebben hun eerst laten weten op welke data we langs wilden komen en toen pas geboekt.... En ja, misschien zijn de verwachtingen onrealistisch, maar je wilt als vader er toch alles aan doen om je kinderen af en toe te zien?
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:44
Maar is er voor hem (en haar) de mogelijkheid om aan te geven waarom ze dan zo weinig contact willen? Het klinkt alsof er veel verdriet, boosheid, teleurstelling is en er aan de kinderen geen vragen worden gesteld en ruimte wordt gegeven (zonder verwijten) om eerlijk te zeggen hoe zij erin staan. Ookal lijkt de hint wel duidelijk en willen ze weinig contact, het zou misschien toch fijn zijn om eens een open gesprek te kunnen hebben over het waarom?
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:44
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:48
Hmm tja, misschien is er dan ook echt niets.. Blijkbaar heeft zoon gewoon weinig behoefte aan contact, dat laat ie wel duidelijk merken, maar zou voor jullie fijn zijn als ie dat dan ook uitspreekt. Sommige mensen hebben 'gewoon' minder met familie en contact daarmee onderhouden.. hoe lullig ook voor vader in dit geval!
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:50
quote:lolapaloeza schreef op 17 augustus 2012 @ 11:41:
Het is niet handig om eerst te boeken en daarna eens te kijken of je welkom bent. Zelf zou ik het niet waarderen als pa opeens blijkt zijn weekendje weg bij mij om de hoek heeft gepland en dan onder het mom van 'we zijn toch in de buurt' langs wil komen.
Of hij moet ook een nee accepteren.
Een bemoeierige/ overbetrokken stief helpt eigenlijk nooit.
Misschien ben ik niet handig bezig geweest . Ik had het weekendje voorgesteld als vakantieweekendje (we gaan niet echt met vakantie dit jaar) juist om niet te opdringerig over te komen. Dan konden we terloops bij hun langs. Ook uit zelfbescherming, want de gedachte dat we daar heen rijden speciaal voor hun en dan de deksel op de neus krijgen, dan kon ik mezelf altijd nog wijsmaken dat we in elk geval zelf wat kunnen ontspannen aan zee...
Ik vind het gewoon moeilijk om te bepalen wat wel goed is. Op den duur lukt de communicatie op afstand ook niet goed meer en is het nodig om elkaar eens face to face te zien om goed te praten. Ik bedoel het echt goed en ik kan heel goedd met beide kinderen overweg (als ik oudste sporadisch weleens spreek of zie) en dat is wederzijds. Dat is het vreemde.
Het is niet handig om eerst te boeken en daarna eens te kijken of je welkom bent. Zelf zou ik het niet waarderen als pa opeens blijkt zijn weekendje weg bij mij om de hoek heeft gepland en dan onder het mom van 'we zijn toch in de buurt' langs wil komen.
Of hij moet ook een nee accepteren.
Een bemoeierige/ overbetrokken stief helpt eigenlijk nooit.
Misschien ben ik niet handig bezig geweest . Ik had het weekendje voorgesteld als vakantieweekendje (we gaan niet echt met vakantie dit jaar) juist om niet te opdringerig over te komen. Dan konden we terloops bij hun langs. Ook uit zelfbescherming, want de gedachte dat we daar heen rijden speciaal voor hun en dan de deksel op de neus krijgen, dan kon ik mezelf altijd nog wijsmaken dat we in elk geval zelf wat kunnen ontspannen aan zee...
Ik vind het gewoon moeilijk om te bepalen wat wel goed is. Op den duur lukt de communicatie op afstand ook niet goed meer en is het nodig om elkaar eens face to face te zien om goed te praten. Ik bedoel het echt goed en ik kan heel goedd met beide kinderen overweg (als ik oudste sporadisch weleens spreek of zie) en dat is wederzijds. Dat is het vreemde.
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:51
vrijdag 17 augustus 2012 om 11:53
Cread, weleens verhalen gelezen van ouders die geen contact met hun kinderen hebben, hartverscheurend! Waarom zou dit voor een vader niet gelden. Het moeilijke in deze situatie is dat als er wel contact is dat zoon honderduit praat met zijn vader en duidelijk blij is om zijn vader te zien. Om dan vervolgens een half jaar weer nergens op te reageren...
vrijdag 17 augustus 2012 om 12:31
Wat moeilijk voor jullie. Even een oprechte
Ik heb een broer waarmee ik sinds een jaar of twee nauwelijks contact heb terwijl we eerst heel close waren. Niets gebeurd, niet dat ik weet in ieder geval. En we wonen niet eens ver van elkaar. Ik zie hem nog wel, maar nauwelijks. En echt praten doen we niet meer. Ik kan je geen advies geven want ik worstel er zelf ook mee.
Van mijn kant: ik blijf gewoon open staan voor contact. Dus blijf kaartjes sturen bij 'gelegenheden', blijf smsen, bellen. Niet als een opdringerige stalker natuurlijk maar ik hou nadrukkelijk de lijnen open en hoop dat het bij trekt.
Ik heb een broer waarmee ik sinds een jaar of twee nauwelijks contact heb terwijl we eerst heel close waren. Niets gebeurd, niet dat ik weet in ieder geval. En we wonen niet eens ver van elkaar. Ik zie hem nog wel, maar nauwelijks. En echt praten doen we niet meer. Ik kan je geen advies geven want ik worstel er zelf ook mee.
Van mijn kant: ik blijf gewoon open staan voor contact. Dus blijf kaartjes sturen bij 'gelegenheden', blijf smsen, bellen. Niet als een opdringerige stalker natuurlijk maar ik hou nadrukkelijk de lijnen open en hoop dat het bij trekt.
Zeg maar Spijker.
vrijdag 17 augustus 2012 om 13:28
Zo doen wij het ook spijk-er met blijven openstaan voor contact, dus verjaardagskaartjes, kerst, zomaar eens een sms-je enz. Maar ja, ik weet ook dat je geen controle over een andermans soms onbegrijpelijke acties kan hebben. Ik wil gewoon leren om mezelf hier wat beter tegen te wapenen, gewoon accepteren dat het nou eenmaal is zoals het is. Maar af en toe steekt het de kop op en dan doet het toch pijn. Dat begrijp jij helaas maar al te goed.
vrijdag 17 augustus 2012 om 14:39
quote:lila01 schreef op 17 augustus 2012 @ 12:05:
Ik heb dit topic geopend om te vragen hoe ik hiermee om moet gaan. Ik denk dat ik het moeilijk vind om om te gaan met het gevoel van teleurstelling en afwijzing. Vandaar dat ik het ook op het topic Psyche heb geplaatst.
Ik weet niet of het afwijzing is. Ik heb zelf met een van mijn ouders sporadisch contact. Ik vind het prima om even te kletsen enzo. Er zit me inmiddels ook niets meer dwars, maar ik zal het contact niet zo opzoeken of er veel ruimte voor maken.
Als ik het druk heb of het gaat minder goed zal ik al helemaal niet afspreken.
De relatie van een ouder met zijn kind is heel anders dan van een kind met een ouder. Hard maar waar. En als er in het verleden het een en ander gebeurd is maakt een kind zich vaak ingrijpender / verdergaand los dan 'normaal'. De betrokkenheid bij de gevoelens van de ouder zijn dan nog minder.
Op zich hoort dat ook een beetje, anders gingen kinderen van bezorgde ouders nooit het huis uit
.
Het is tot op bepaalde hoogte ook de bedoeling dat je als ouder niet meer belangrijk bent in het leven van je kinderen. En als ze het zelfstandig goed redden is je taak geslaagd. De rest is slagroom op de taart.
Ik heb dit topic geopend om te vragen hoe ik hiermee om moet gaan. Ik denk dat ik het moeilijk vind om om te gaan met het gevoel van teleurstelling en afwijzing. Vandaar dat ik het ook op het topic Psyche heb geplaatst.
Ik weet niet of het afwijzing is. Ik heb zelf met een van mijn ouders sporadisch contact. Ik vind het prima om even te kletsen enzo. Er zit me inmiddels ook niets meer dwars, maar ik zal het contact niet zo opzoeken of er veel ruimte voor maken.
Als ik het druk heb of het gaat minder goed zal ik al helemaal niet afspreken.
De relatie van een ouder met zijn kind is heel anders dan van een kind met een ouder. Hard maar waar. En als er in het verleden het een en ander gebeurd is maakt een kind zich vaak ingrijpender / verdergaand los dan 'normaal'. De betrokkenheid bij de gevoelens van de ouder zijn dan nog minder.
Op zich hoort dat ook een beetje, anders gingen kinderen van bezorgde ouders nooit het huis uit
. Het is tot op bepaalde hoogte ook de bedoeling dat je als ouder niet meer belangrijk bent in het leven van je kinderen. En als ze het zelfstandig goed redden is je taak geslaagd. De rest is slagroom op de taart.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....