Psyche
alle pijlers
Hoe ga je hiermee om?
vrijdag 9 maart 2012 om 18:07
Goedenavond.
Ik zit met een probleem en misschien kunnen jullie mij advies geven.
Ik ben in januari voor een jaar naar Long Island (NY) vertrokken.
Hier ben ik gaan stage lopen.
In het begin heb ik veel last van heimwee gehad maar ik wilde uiteraard doorzetten.
Nu 9 weken later ben ik helaas weer in NL.
Na 6 weken ben ik op mijn kamer aangerand door een collega van mij.
(als jullie het niet erg vinden ga ik niet in details alles vertellen)
Nadat het management mij niet geloofde ben ik terug gegaan.
Inmiddels ben ik alweer begonnen met een nieuwe stage.
Alleen kan ik over wat er is gebeurd niet praten.
Ik wil er ook niet over praten en het gewoon zo diep mogelijk wegstoppen.
Mijn omgeving zegt dat ik erover moet praten.
Nu dacht ik dat alles weg goed zou komen door gewoon door te gaan en dat deed het ook tot deze week.
Ik heb last van nachtmerries en heb een aantal keren gehad dat ik het beeld van zijn gezicht niet weg kon krijgen. Ook kon ik niet stoppen met huilen. Ik maakte mij zo druk dat ik er misselijk van werd.
Nu is mijn vraag aan jullie:
Heeft iemand zoiets meegemaakt of in je omgeving en hebben jullie misschien tips?
Willen jullie aub serieus op reageren?
Ik kan namelijk wel wat tips gebruiken.
Alvast bedankt!
Ik zit met een probleem en misschien kunnen jullie mij advies geven.
Ik ben in januari voor een jaar naar Long Island (NY) vertrokken.
Hier ben ik gaan stage lopen.
In het begin heb ik veel last van heimwee gehad maar ik wilde uiteraard doorzetten.
Nu 9 weken later ben ik helaas weer in NL.
Na 6 weken ben ik op mijn kamer aangerand door een collega van mij.
(als jullie het niet erg vinden ga ik niet in details alles vertellen)
Nadat het management mij niet geloofde ben ik terug gegaan.
Inmiddels ben ik alweer begonnen met een nieuwe stage.
Alleen kan ik over wat er is gebeurd niet praten.
Ik wil er ook niet over praten en het gewoon zo diep mogelijk wegstoppen.
Mijn omgeving zegt dat ik erover moet praten.
Nu dacht ik dat alles weg goed zou komen door gewoon door te gaan en dat deed het ook tot deze week.
Ik heb last van nachtmerries en heb een aantal keren gehad dat ik het beeld van zijn gezicht niet weg kon krijgen. Ook kon ik niet stoppen met huilen. Ik maakte mij zo druk dat ik er misselijk van werd.
Nu is mijn vraag aan jullie:
Heeft iemand zoiets meegemaakt of in je omgeving en hebben jullie misschien tips?
Willen jullie aub serieus op reageren?
Ik kan namelijk wel wat tips gebruiken.
Alvast bedankt!
vrijdag 9 maart 2012 om 18:16
Wat ontzetttend verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt.
De enige tip die er is heb je al gehad en dat is praten. En het liefst met een proffesionele hulpverlener. Er proberen niet aan te denken gaat niet werken.
Ik snap dat je dit niet wil horen en denkt dat het niet hoeft, maar het kan niet anders.
De enige tip die er is heb je al gehad en dat is praten. En het liefst met een proffesionele hulpverlener. Er proberen niet aan te denken gaat niet werken.
Ik snap dat je dit niet wil horen en denkt dat het niet hoeft, maar het kan niet anders.
vrijdag 9 maart 2012 om 18:18
vrijdag 9 maart 2012 om 18:23
Heb je aangifte gedaan?
Als je met je staart tussen de benen bent weggevlucht zal dat niet bijdragen aan het helingsproces denk ik.
Ik denk dat je zelf ook wel aanvoelt dat diep wegstoppen zich uiteindelijk zal wreken.
Als je met je staart tussen de benen bent weggevlucht zal dat niet bijdragen aan het helingsproces denk ik.
Ik denk dat je zelf ook wel aanvoelt dat diep wegstoppen zich uiteindelijk zal wreken.
You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.
vrijdag 9 maart 2012 om 19:24
vrijdag 9 maart 2012 om 19:49
Wat vreselijk! Ik snap dat je er niet over wil praten en het zover mogelijk wil vergeten, maar dit komt nu ook al 's nachts op je af.
Wat alle anderen ook al zeggen: zoek professionele hulp en praat. Dat zal in het begin vast veel moeite kosten, maar momenteel beheerst het kennelijk toch een groot deel van je leven en dat kan toch ook niet de bedoeling zijn.
Sterkte meid
Wat alle anderen ook al zeggen: zoek professionele hulp en praat. Dat zal in het begin vast veel moeite kosten, maar momenteel beheerst het kennelijk toch een groot deel van je leven en dat kan toch ook niet de bedoeling zijn.
Sterkte meid
vrijdag 9 maart 2012 om 20:35
De jongen is wel ontslagen.
Als ik aangifte zou doen, dan zou gelijk heel het stagebedrijf onder de loep worden genomen. En zouden er veel ontschuldige mensen hun baan zijn kwijtgeraakt. Dat vond ik te erg voor die mensen.
Ik ga denk ik maar eens op zoek naar een goede hulpverlener.
Het lijkt mij alleen zo raar om het tegen een vreemde te gaan zitten vertellen...
Als ik aangifte zou doen, dan zou gelijk heel het stagebedrijf onder de loep worden genomen. En zouden er veel ontschuldige mensen hun baan zijn kwijtgeraakt. Dat vond ik te erg voor die mensen.
Ik ga denk ik maar eens op zoek naar een goede hulpverlener.
Het lijkt mij alleen zo raar om het tegen een vreemde te gaan zitten vertellen...
vrijdag 9 maart 2012 om 20:56
quote:stephani91 schreef op 09 maart 2012 @ 20:35:
De jongen is wel ontslagen.
Als ik aangifte zou doen, dan zou gelijk heel het stagebedrijf onder de loep worden genomen. En zouden er veel ontschuldige mensen hun baan zijn kwijtgeraakt. Dat vond ik te erg voor die mensen.
Ik ga denk ik maar eens op zoek naar een goede hulpverlener.
Het lijkt mij alleen zo raar om het tegen een vreemde te gaan zitten vertellen...Misschien lucht het juist op. Sterkte
De jongen is wel ontslagen.
Als ik aangifte zou doen, dan zou gelijk heel het stagebedrijf onder de loep worden genomen. En zouden er veel ontschuldige mensen hun baan zijn kwijtgeraakt. Dat vond ik te erg voor die mensen.
Ik ga denk ik maar eens op zoek naar een goede hulpverlener.
Het lijkt mij alleen zo raar om het tegen een vreemde te gaan zitten vertellen...Misschien lucht het juist op. Sterkte
vrijdag 9 maart 2012 om 21:20
Het lijkt raar om met een vreemde te praten, maar dit weet je pas als je het probeert.
Het is heel knap dat je dit al wilt, en heel goed!
Zoals iedereen hier boven ook zegt, praten is de beste remedie!
Zo leer je het een plek te geven en kun je er beter mee om gaan..
Misschien kun je voor jezelf ook wat dingen schrijven?
Mischien een gedicht, een brief aan wie je maar wilt? Een onbekend persoon, een vriendin, familie of misschien zelfs aan die hufter die het lef in zich heeft gehaald om zoiets te doen.
Je hoeft hem uiteraard niet te versturen als je daar niet aan toe bent, mijn brief heeft 3 jaar in de kast gelegen.
Ik kreeg deze tip van iemand omdat ik in het begin ook niet wilde praten.
Uiteindelijk heb ik dit toch wel gedaan en dat heeft enorm geholpen.
Je moet weten dat dit niet jou schuld is, je bent meer waard dan je zo rot voelen door deze eikel!
Meid kom voor jezelf op en doe het moeilijkste wat he waarschijnlijk ooit hebt moeten doen, praten over hoe het nu met je gaat, hoe je je voelt en wat hij heeft gedaan.
Het is heel knap dat je dit al wilt, en heel goed!
Zoals iedereen hier boven ook zegt, praten is de beste remedie!
Zo leer je het een plek te geven en kun je er beter mee om gaan..
Misschien kun je voor jezelf ook wat dingen schrijven?
Mischien een gedicht, een brief aan wie je maar wilt? Een onbekend persoon, een vriendin, familie of misschien zelfs aan die hufter die het lef in zich heeft gehaald om zoiets te doen.
Je hoeft hem uiteraard niet te versturen als je daar niet aan toe bent, mijn brief heeft 3 jaar in de kast gelegen.
Ik kreeg deze tip van iemand omdat ik in het begin ook niet wilde praten.
Uiteindelijk heb ik dit toch wel gedaan en dat heeft enorm geholpen.
Je moet weten dat dit niet jou schuld is, je bent meer waard dan je zo rot voelen door deze eikel!
Meid kom voor jezelf op en doe het moeilijkste wat he waarschijnlijk ooit hebt moeten doen, praten over hoe het nu met je gaat, hoe je je voelt en wat hij heeft gedaan.