Psyche
alle pijlers
hoe krijg ik weer moed
woensdag 29 juni 2011 om 12:54
Oef wat een heftig verhaal. Wat ontzettend naar voor je.
Ik kan me voorstellen dat je het vertrouwen in behandeling kwijt bent. Toch lijkt het me niet verstandig om te stoppen.
Volgens mij kan ik uit je verhaal halen dat je ergens steeds met goede moed aan begint (opleiding, werk, opleiding) en dat het dan halverwege te zwaar wordt en op eens crash je..
Misschien is het verstandig om nog een keer rust te nemen, en niet direct bij de volgende manische periode van alles op te pakken.
Stapje voor stapje.. Eerst ok worden met jezelf (met hulp van prof's en misschien weer medicatie). Daarna leuke dingetjes oppakken. Niet te veel, maar gewoon om je sociale leven een beetje uit te breiden...
Mijn hoofdtip aan jou is dus voornamelijk, doe rustig aan! Ik heb het idee dat jij van jezelf MOET zodra je weer een beetje KAN.. En dat is op de lange termijn de doodsteek.
Ik wens je heel veel sterkte!
Ik kan me voorstellen dat je het vertrouwen in behandeling kwijt bent. Toch lijkt het me niet verstandig om te stoppen.
Volgens mij kan ik uit je verhaal halen dat je ergens steeds met goede moed aan begint (opleiding, werk, opleiding) en dat het dan halverwege te zwaar wordt en op eens crash je..
Misschien is het verstandig om nog een keer rust te nemen, en niet direct bij de volgende manische periode van alles op te pakken.
Stapje voor stapje.. Eerst ok worden met jezelf (met hulp van prof's en misschien weer medicatie). Daarna leuke dingetjes oppakken. Niet te veel, maar gewoon om je sociale leven een beetje uit te breiden...
Mijn hoofdtip aan jou is dus voornamelijk, doe rustig aan! Ik heb het idee dat jij van jezelf MOET zodra je weer een beetje KAN.. En dat is op de lange termijn de doodsteek.
Ik wens je heel veel sterkte!
woensdag 29 juni 2011 om 12:58
woensdag 29 juni 2011 om 13:01
Ik vind het stuk overigens best goed geschreven.
Persoonlijk ben ik best wel eens depressief (hoewel ik het mezelf niet toesta omdat dat nergens toe leidt en alleen maar erger wordt), maar ik ben praktisch nooit "on top of the world".
Ik ga gewoon door de dag en neem het zo goed als het valt. De ene keer valt het mee, de andere keer tegen, maar dat is nu eenmaal wat me toe is gevallen hier op aarde. Morgen ben ik misschien doodziek, verlamd of dood. ik kan er niet veel aan doen dus denk ik er niet aan.
Persoonlijk ben ik best wel eens depressief (hoewel ik het mezelf niet toesta omdat dat nergens toe leidt en alleen maar erger wordt), maar ik ben praktisch nooit "on top of the world".
Ik ga gewoon door de dag en neem het zo goed als het valt. De ene keer valt het mee, de andere keer tegen, maar dat is nu eenmaal wat me toe is gevallen hier op aarde. Morgen ben ik misschien doodziek, verlamd of dood. ik kan er niet veel aan doen dus denk ik er niet aan.
woensdag 29 juni 2011 om 13:04
quote:perseph0ne schreef op 29 juni 2011 @ 12:54:
Oef wat een heftig verhaal. Wat ontzettend naar voor je.
Ik kan me voorstellen dat je het vertrouwen in behandeling kwijt bent. Toch lijkt het me niet verstandig om te stoppen.
Volgens mij kan ik uit je verhaal halen dat je ergens steeds met goede moed aan begint (opleiding, werk, opleiding) en dat het dan halverwege te zwaar wordt en op eens crash je..
Misschien is het verstandig om nog een keer rust te nemen, en niet direct bij de volgende manische periode van alles op te pakken.
Stapje voor stapje.. Eerst ok worden met jezelf (met hulp van prof's en misschien weer medicatie). Daarna leuke dingetjes oppakken. Niet te veel, maar gewoon om je sociale leven een beetje uit te breiden...
Mijn hoofdtip aan jou is dus voornamelijk, doe rustig aan! Ik heb het idee dat jij van jezelf MOET zodra je weer een beetje KAN.. En dat is op de lange termijn de doodsteek.
Ik wens je heel veel sterkte!
Bedankt voor je reactie. Ik heb inderdaad het idee dat ik alles gewoon moet kunnen. Zeker tegenover andere mensen. Ik denk dat cognitive therapie daarbij helpt. Ik moet minder bezig zijn met wat andere mensen van me denken.
Het probleem is echter wel dat alle remmen losgaan als ik manisch ben. Ik denk dan niet meer logisch na. Ik realiseer me pas achteraf dat ik manisch was. Op het moment zelf denk ik gewoon dat ik 'het licht gezien heb' en dat ik alles aankan.
Oef wat een heftig verhaal. Wat ontzettend naar voor je.
Ik kan me voorstellen dat je het vertrouwen in behandeling kwijt bent. Toch lijkt het me niet verstandig om te stoppen.
Volgens mij kan ik uit je verhaal halen dat je ergens steeds met goede moed aan begint (opleiding, werk, opleiding) en dat het dan halverwege te zwaar wordt en op eens crash je..
Misschien is het verstandig om nog een keer rust te nemen, en niet direct bij de volgende manische periode van alles op te pakken.
Stapje voor stapje.. Eerst ok worden met jezelf (met hulp van prof's en misschien weer medicatie). Daarna leuke dingetjes oppakken. Niet te veel, maar gewoon om je sociale leven een beetje uit te breiden...
Mijn hoofdtip aan jou is dus voornamelijk, doe rustig aan! Ik heb het idee dat jij van jezelf MOET zodra je weer een beetje KAN.. En dat is op de lange termijn de doodsteek.
Ik wens je heel veel sterkte!
Bedankt voor je reactie. Ik heb inderdaad het idee dat ik alles gewoon moet kunnen. Zeker tegenover andere mensen. Ik denk dat cognitive therapie daarbij helpt. Ik moet minder bezig zijn met wat andere mensen van me denken.
Het probleem is echter wel dat alle remmen losgaan als ik manisch ben. Ik denk dan niet meer logisch na. Ik realiseer me pas achteraf dat ik manisch was. Op het moment zelf denk ik gewoon dat ik 'het licht gezien heb' en dat ik alles aankan.
woensdag 29 juni 2011 om 13:35
quote:fossiel schreef op 29 juni 2011 @ 13:04:
[...]
Bedankt voor je reactie. Ik heb inderdaad het idee dat ik alles gewoon moet kunnen. Zeker tegenover andere mensen. Ik denk dat cognitive therapie daarbij helpt. Ik moet minder bezig zijn met wat andere mensen van me denken.
Het probleem is echter wel dat alle remmen losgaan als ik manisch ben. Ik denk dan niet meer logisch na. Ik realiseer me pas achteraf dat ik manisch was. Op het moment zelf denk ik gewoon dat ik 'het licht gezien heb' en dat ik alles aankan.
Kijk meid, ik heb natuurlijk geen idee of dit werkt, maar probeer de symptomen bij jezelf te herkennen. Kijk eens of je jezelf enthousiast kan maken voor een langere periode alsin... Wauw, nu ga ik eens echt bezig mezelf beter maken en dus alles stapje voor stapje doen want dat is het beste! Ipv: En nu doe ik állesssssss want dan hoor ik er weer bij!..
Ik denk ook dat cognitieve therapie een goede keuze voor je is
.
[...]
Bedankt voor je reactie. Ik heb inderdaad het idee dat ik alles gewoon moet kunnen. Zeker tegenover andere mensen. Ik denk dat cognitive therapie daarbij helpt. Ik moet minder bezig zijn met wat andere mensen van me denken.
Het probleem is echter wel dat alle remmen losgaan als ik manisch ben. Ik denk dan niet meer logisch na. Ik realiseer me pas achteraf dat ik manisch was. Op het moment zelf denk ik gewoon dat ik 'het licht gezien heb' en dat ik alles aankan.
Kijk meid, ik heb natuurlijk geen idee of dit werkt, maar probeer de symptomen bij jezelf te herkennen. Kijk eens of je jezelf enthousiast kan maken voor een langere periode alsin... Wauw, nu ga ik eens echt bezig mezelf beter maken en dus alles stapje voor stapje doen want dat is het beste! Ipv: En nu doe ik állesssssss want dan hoor ik er weer bij!..
Ik denk ook dat cognitieve therapie een goede keuze voor je is
.
woensdag 29 juni 2011 om 13:43
Ik heb na een hoop desillusies een particuliere klinisch psycholoog gekregen. Die man was letterlijk mijn redding, hij heeft stap voor stap met mij gezorgd dat ik dingen leerde accepteren, herkennen , voorkomen, en hoe ermee om te gaan en vervolgens alles een plekje te geven.
Echt mijn redding in alle betekenissen van het woord!
Echt mijn redding in alle betekenissen van het woord!
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
woensdag 29 juni 2011 om 13:47
quote:Bahco schreef op 29 juni 2011 @ 13:01:
Persoonlijk ben ik best wel eens depressief (hoewel ik het mezelf niet toesta omdat dat nergens toe leidt en alleen maar erger wordt), maar ik ben praktisch nooit "on top of the world".
@Bahco,
Als je het jezelf nog toe kunt staan of je wel of niet depressief bent, heb je geen depressie, maar een dip.
Dit soort opmerkingen trekt een depressie weer in de sfeer van doorzetten en wilskracht en daar heeft het niets mee te maken. Dat zal je waarschijnlijk helemaal niet zo bedoelen, maar het is zo jammer.
Persoonlijk ben ik best wel eens depressief (hoewel ik het mezelf niet toesta omdat dat nergens toe leidt en alleen maar erger wordt), maar ik ben praktisch nooit "on top of the world".
@Bahco,
Als je het jezelf nog toe kunt staan of je wel of niet depressief bent, heb je geen depressie, maar een dip.
Dit soort opmerkingen trekt een depressie weer in de sfeer van doorzetten en wilskracht en daar heeft het niets mee te maken. Dat zal je waarschijnlijk helemaal niet zo bedoelen, maar het is zo jammer.
woensdag 29 juni 2011 om 13:53
quote:mali30 schreef op 29 juni 2011 @ 13:43:
Ik heb na een hoop desillusies een particuliere klinisch psycholoog gekregen. Die man was letterlijk mijn redding, hij heeft stap voor stap met mij gezorgd dat ik dingen leerde accepteren, herkennen , voorkomen, en hoe ermee om te gaan en vervolgens alles een plekje te geven.
Echt mijn redding in alle betekenissen van het woord!Mijn eerste psycholoog was ook particulier (net als mijn eerste psychiater). Hij kon me echter niet verder helpen omdat hij alleen eerstelijnshulp verleende. Ik speel wel met de gedachte om weer particuliere hulp te zoeken.
Ik heb na een hoop desillusies een particuliere klinisch psycholoog gekregen. Die man was letterlijk mijn redding, hij heeft stap voor stap met mij gezorgd dat ik dingen leerde accepteren, herkennen , voorkomen, en hoe ermee om te gaan en vervolgens alles een plekje te geven.
Echt mijn redding in alle betekenissen van het woord!Mijn eerste psycholoog was ook particulier (net als mijn eerste psychiater). Hij kon me echter niet verder helpen omdat hij alleen eerstelijnshulp verleende. Ik speel wel met de gedachte om weer particuliere hulp te zoeken.
woensdag 29 juni 2011 om 14:05
Meis ik hoop dat je een goede vind.
Ik wil niet uitgebreid neerzetten wat ik heb (had) omdat ik dat te prive en te herkenbaar vind.
Maar ik heb nu al 6 jaar geen medicijnen meer, ik ken mijn beperkingen, grenzen en leef op een voor mij goede manier.
Ik weet van mezelf wat ik wel en niet kan.
Sterkte!
Ik wil niet uitgebreid neerzetten wat ik heb (had) omdat ik dat te prive en te herkenbaar vind.
Maar ik heb nu al 6 jaar geen medicijnen meer, ik ken mijn beperkingen, grenzen en leef op een voor mij goede manier.
Ik weet van mezelf wat ik wel en niet kan.
Sterkte!
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
woensdag 29 juni 2011 om 14:07
quote:mali30 schreef op 29 juni 2011 @ 14:05:
Meis ik hoop dat je een goede vind.
Ik wil niet uitgebreid neerzetten wat ik heb (had) omdat ik dat te prive en te herkenbaar vind.
Maar ik heb nu al 6 jaar geen medicijnen meer, ik ken mijn beperkingen, grenzen en leef op een voor mij goede manier.
Ik weet van mezelf wat ik wel en niet kan.
Sterkte!dank je Ik hoop dat ik eens hetzelfde kan zeggen.
Meis ik hoop dat je een goede vind.
Ik wil niet uitgebreid neerzetten wat ik heb (had) omdat ik dat te prive en te herkenbaar vind.
Maar ik heb nu al 6 jaar geen medicijnen meer, ik ken mijn beperkingen, grenzen en leef op een voor mij goede manier.
Ik weet van mezelf wat ik wel en niet kan.
Sterkte!dank je Ik hoop dat ik eens hetzelfde kan zeggen.
woensdag 29 juni 2011 om 14:11
Wat mij/ psych heel erg heeft geholpen is een enorm uitgebreide psychoanalyse. Was een hoop invulwerk en een hoop getest. Maar het gaf een hoop handvaten voor de behandeling en hoe om te gaan met mijn beperkingen.
Edit
Het waren niet de standaard testen die je bijv bij het riagg/altrecht en derglijke krijgt.
Edit
Het waren niet de standaard testen die je bijv bij het riagg/altrecht en derglijke krijgt.
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.
woensdag 29 juni 2011 om 14:19
quote:Leergierig schreef op 29 juni 2011 @ 13:47:
[...]
@Bahco,
Als je het jezelf nog toe kunt staan of je wel of niet depressief bent, heb je geen depressie, maar een dip.
Dit soort opmerkingen trekt een depressie weer in de sfeer van doorzetten en wilskracht en daar heeft het niets mee te maken. Dat zal je waarschijnlijk helemaal niet zo bedoelen, maar het is zo jammer.Nee. Maar na jarenlang, decennialang min of meer depressief vraag je jezelf alleen nog maar af of je het volgende moment depressief of wat minder depressief wilt. Het antwoord is dan: minder depressief, dus beweeg je hemel en aarde om het volgende moment (seconden, minuten) minder depressief te krijgen.
[...]
@Bahco,
Als je het jezelf nog toe kunt staan of je wel of niet depressief bent, heb je geen depressie, maar een dip.
Dit soort opmerkingen trekt een depressie weer in de sfeer van doorzetten en wilskracht en daar heeft het niets mee te maken. Dat zal je waarschijnlijk helemaal niet zo bedoelen, maar het is zo jammer.Nee. Maar na jarenlang, decennialang min of meer depressief vraag je jezelf alleen nog maar af of je het volgende moment depressief of wat minder depressief wilt. Het antwoord is dan: minder depressief, dus beweeg je hemel en aarde om het volgende moment (seconden, minuten) minder depressief te krijgen.
woensdag 29 juni 2011 om 16:09
quote:perseph0ne schreef op 29 juni 2011 @ 12:54:
Oef wat een heftig verhaal. Wat ontzettend naar voor je.
Ik kan me voorstellen dat je het vertrouwen in behandeling kwijt bent. Toch lijkt het me niet verstandig om te stoppen.
Volgens mij kan ik uit je verhaal halen dat je ergens steeds met goede moed aan begint (opleiding, werk, opleiding) en dat het dan halverwege te zwaar wordt en op eens crash je..
Misschien is het verstandig om nog een keer rust te nemen, en niet direct bij de volgende manische periode van alles op te pakken.
Stapje voor stapje.. Eerst ok worden met jezelf (met hulp van prof's en misschien weer medicatie). Daarna leuke dingetjes oppakken. Niet te veel, maar gewoon om je sociale leven een beetje uit te breiden...
Mijn hoofdtip aan jou is dus voornamelijk, doe rustig aan! Ik heb het idee dat jij van jezelf MOET zodra je weer een beetje KAN.. En dat is op de lange termijn de doodsteek.
Ik wens je heel veel sterkte!Eens!!.. De moed heb je al lang! dat heb je inmiddels wel bewezen.. je bent sterk Blijf alsjeblieft net zo lang zoeken totdat je wel de juiste therapie hebt die bij jouw klachten aansluit.. echt, die verdien je! duurt misschien even een (zware) tijd, maar dat is je leven sowieso waard meid. Veel sterkte!!
Oef wat een heftig verhaal. Wat ontzettend naar voor je.
Ik kan me voorstellen dat je het vertrouwen in behandeling kwijt bent. Toch lijkt het me niet verstandig om te stoppen.
Volgens mij kan ik uit je verhaal halen dat je ergens steeds met goede moed aan begint (opleiding, werk, opleiding) en dat het dan halverwege te zwaar wordt en op eens crash je..
Misschien is het verstandig om nog een keer rust te nemen, en niet direct bij de volgende manische periode van alles op te pakken.
Stapje voor stapje.. Eerst ok worden met jezelf (met hulp van prof's en misschien weer medicatie). Daarna leuke dingetjes oppakken. Niet te veel, maar gewoon om je sociale leven een beetje uit te breiden...
Mijn hoofdtip aan jou is dus voornamelijk, doe rustig aan! Ik heb het idee dat jij van jezelf MOET zodra je weer een beetje KAN.. En dat is op de lange termijn de doodsteek.
Ik wens je heel veel sterkte!Eens!!.. De moed heb je al lang! dat heb je inmiddels wel bewezen.. je bent sterk Blijf alsjeblieft net zo lang zoeken totdat je wel de juiste therapie hebt die bij jouw klachten aansluit.. echt, die verdien je! duurt misschien even een (zware) tijd, maar dat is je leven sowieso waard meid. Veel sterkte!!
woensdag 29 juni 2011 om 18:01
quote:fossiel schreef op 29 juni 2011 @ 12:38:
Hallo,
Ik ben een jonge vrouw van 23 ... toen keek ik naar jouw nickname - dat past leuk bij elkaar
-----------------------------------------------------------------------------------------
Ik probeer tegen mezelf te vechten. Ik wil gemotiveerd zijn. Actief worden. Mijn schouders eronder zetten. Maar ik voel me zo ontzettend moe en gedesillussioneerd.
Nu is mijn vraag, na een ontzettend lang verhaal; Wie kent dit gevoel en weet hoe je jezelf kan motiveren om te veranderen. Hoe kan ik die knop omzetten?
Waarom vecht je eigenlijk tegen jezelf?
Zie je jezelf al voor je staan: He joh, doe eens gemotiveerd - schop - je zit hier maar te zitten - klets - wees eens niet zus of zo - stomp. En hier heb je er nog een paar: kabeng, klats, tets.
En wat nu als je nou eens naast jezelf gaat zitten en sla eens figuurlijk een arm om je heen. En zeg eens iets als: meissie, je hebt het zwaar, geeft niet, dat is nu zo en we gaan samen kijken wat we daaran kunnen doen.
Niet vechten tegen jezelf, maar jezelf wat support en aanmoediging geven. Voelt dat verschillend?
En waarom jezelf motiveren om te veranderen. Volgens mij (maar ik ben niet deskundig) heb je een pittige stoornis / ziekte. Dat kun je niet veranderen. Je kunt jezelf wel motiveren om te accepteren dat je die ziekte hebt. Is ook niet makkelijk, maar accepteren dat je die stoornis hebt, geeft misschien ook ruimte om er op een voor jou haalbare manier mee om te gaan.
Wat mij hielp bij het accepteren van mijn ziekte (geheel andere ziekte overigens): ik ben de ziekte niet, maar ik heb de ziekte. Mijn identiteit, mijn zijn wordt niet bepaald door de ziekte. Ik heb m, het is onderdeel van mij, maar mijn identiteit, mijn zijn bepaalt hoe ik met die ziekte omga.
Jij bent niet bipolair, maar je hebt een bipolaire persoonlijkheidsstoornis. En jij bepaalt hoe je omgaat met die stoornis, dat onderdeel van jou. Je bent niet bipolair, want dan bepaalt de stoornis hoe hij omgaat met jou.
En dat is een groot verschil.
Verder, onderschat jezelf niet! Volgens mij ben je oersterk omdat je tot hier weet te komen met de achtergrond en ziekte die je hebt gekregen... Ik maak er een diepe buiging voor!
Hallo,
Ik ben een jonge vrouw van 23 ... toen keek ik naar jouw nickname - dat past leuk bij elkaar
-----------------------------------------------------------------------------------------
Ik probeer tegen mezelf te vechten. Ik wil gemotiveerd zijn. Actief worden. Mijn schouders eronder zetten. Maar ik voel me zo ontzettend moe en gedesillussioneerd.
Nu is mijn vraag, na een ontzettend lang verhaal; Wie kent dit gevoel en weet hoe je jezelf kan motiveren om te veranderen. Hoe kan ik die knop omzetten?
Waarom vecht je eigenlijk tegen jezelf?
Zie je jezelf al voor je staan: He joh, doe eens gemotiveerd - schop - je zit hier maar te zitten - klets - wees eens niet zus of zo - stomp. En hier heb je er nog een paar: kabeng, klats, tets.
En wat nu als je nou eens naast jezelf gaat zitten en sla eens figuurlijk een arm om je heen. En zeg eens iets als: meissie, je hebt het zwaar, geeft niet, dat is nu zo en we gaan samen kijken wat we daaran kunnen doen.
Niet vechten tegen jezelf, maar jezelf wat support en aanmoediging geven. Voelt dat verschillend?
En waarom jezelf motiveren om te veranderen. Volgens mij (maar ik ben niet deskundig) heb je een pittige stoornis / ziekte. Dat kun je niet veranderen. Je kunt jezelf wel motiveren om te accepteren dat je die ziekte hebt. Is ook niet makkelijk, maar accepteren dat je die stoornis hebt, geeft misschien ook ruimte om er op een voor jou haalbare manier mee om te gaan.
Wat mij hielp bij het accepteren van mijn ziekte (geheel andere ziekte overigens): ik ben de ziekte niet, maar ik heb de ziekte. Mijn identiteit, mijn zijn wordt niet bepaald door de ziekte. Ik heb m, het is onderdeel van mij, maar mijn identiteit, mijn zijn bepaalt hoe ik met die ziekte omga.
Jij bent niet bipolair, maar je hebt een bipolaire persoonlijkheidsstoornis. En jij bepaalt hoe je omgaat met die stoornis, dat onderdeel van jou. Je bent niet bipolair, want dan bepaalt de stoornis hoe hij omgaat met jou.
En dat is een groot verschil.
Verder, onderschat jezelf niet! Volgens mij ben je oersterk omdat je tot hier weet te komen met de achtergrond en ziekte die je hebt gekregen... Ik maak er een diepe buiging voor!
woensdag 29 juni 2011 om 22:15
quote:DynaMiek schreef op 29 juni 2011 @ 18:01:
[...]
Waarom vecht je eigenlijk tegen jezelf?
Zie je jezelf al voor je staan: He joh, doe eens gemotiveerd - schop - je zit hier maar te zitten - klets - wees eens niet zus of zo - stomp. En hier heb je er nog een paar: kabeng, klats, tets.
KNIP
Verder, onderschat jezelf niet! Volgens mij ben je oersterk omdat je tot hier weet te komen met de achtergrond en ziekte die je hebt gekregen... Ik maak er een diepe buiging voor!
Wat een lieve post!!! (Ik vind em voor mezelf ook waardevol. Dus dubbeldank. )
[...]
Waarom vecht je eigenlijk tegen jezelf?
Zie je jezelf al voor je staan: He joh, doe eens gemotiveerd - schop - je zit hier maar te zitten - klets - wees eens niet zus of zo - stomp. En hier heb je er nog een paar: kabeng, klats, tets.
KNIP
Verder, onderschat jezelf niet! Volgens mij ben je oersterk omdat je tot hier weet te komen met de achtergrond en ziekte die je hebt gekregen... Ik maak er een diepe buiging voor!
Wat een lieve post!!! (Ik vind em voor mezelf ook waardevol. Dus dubbeldank. )
