Psyche
alle pijlers
Hoe opname aan te pakken
zaterdag 7 oktober 2017 om 21:19
Ik woon in Duitsland en kamp momenteel al 7 jaren met depressies – af en aan.
Begin dit jaar kwam er weer een heftige depressie opzetten, de heftigste tot nu toe.
Mijn huisarts vond dat ik moest worden opgenomen, dat wilde ik zelf ook.
Dat gebeurt hier naar aanleiding van mijn postcode die bij een bepaald ziekenhuis hoort, en ze mogen je dan niet weigeren.
Ik ben toen in totaal 3 keer op de SEH beland, maar telkens van het idee van opname afgepraat.
Door mijn depressie raakte ik in de war, dus niet consequent een ziektebriefje bij de huisarts gehaald en hierdoor mijn baan kwijtgeraakt.
Door die verwarring heb ik ook geen uitkering aangevraagd.
Uiteindelijk ben ik in april een weekend naar mijn familie in Nederland geweest, maar – weer door die verwarring – zo radeloos, dat ik met smoesjes ben gebleven.
Ik heb in Nederland uiteindelijk mijn tweede zelfmoordpoging gedaan, ben toen voor een dag opgenomen geweest in het ziekenhuis en met de psychiater afgesproken dat ik zou worden opgenomen.
Ik ben 6 weken opgenomen geweest en daarna in deeltijdbehandeling verder gegaan. Dankzij deze deeltijdbehandeling mocht ik niet meer behandeld worden door mijn psycholoog.
Aangezien het voor mij niet nuttig voelde om mijn borderline en depressie te behandelen met knutselen en sporten, ben ik hiermee gestopt, terug gegaan naar Duitsland, contact gezocht met de sociale dienst, om mij te helpen met een stappenplan te maken om alle rotzooi recht te zetten.
Sindsdien gaat het eigenlijk niet goed, regelmatig zeer depressief en ben eigenlijk bang voor mezelf, dat ik in een bui mezelf weer wat aan ga doen.
Ik ben vorige maand hier naar mijn ziekenhuis geweest, naar de SEH, en heb de arts zover gekregen om mij op te nemen op psychiatrie.
Maar de pscychiatrie afdeling hier in Duitsland is compleet anders als in Nederland.
Hier zitten alleen de zware gevallen, zoals mensen die doelloos rondjes lopen en zichzelf slaan. Na een paar uur ben ik hier weggegaan, aangezien ik hier niet beter van zou worden, in die omgeving.
Nadat vrienden het al een aantal keren hadden aangegeven, dat ik me beter weer op kon laten nemen, heb ik gisteren de knoop doorgehakt.
Ik ben alleen momenteel weer zo depressief en zo radeloos, dat ik niet weet hoe ik het aan moet pakken, waar ik opgenomen kan en wil worden, en hoe ik dingen ga regelen voor mijn opname qua verzekering, uitkering, etc.
Begin dit jaar kwam er weer een heftige depressie opzetten, de heftigste tot nu toe.
Mijn huisarts vond dat ik moest worden opgenomen, dat wilde ik zelf ook.
Dat gebeurt hier naar aanleiding van mijn postcode die bij een bepaald ziekenhuis hoort, en ze mogen je dan niet weigeren.
Ik ben toen in totaal 3 keer op de SEH beland, maar telkens van het idee van opname afgepraat.
Door mijn depressie raakte ik in de war, dus niet consequent een ziektebriefje bij de huisarts gehaald en hierdoor mijn baan kwijtgeraakt.
Door die verwarring heb ik ook geen uitkering aangevraagd.
Uiteindelijk ben ik in april een weekend naar mijn familie in Nederland geweest, maar – weer door die verwarring – zo radeloos, dat ik met smoesjes ben gebleven.
Ik heb in Nederland uiteindelijk mijn tweede zelfmoordpoging gedaan, ben toen voor een dag opgenomen geweest in het ziekenhuis en met de psychiater afgesproken dat ik zou worden opgenomen.
Ik ben 6 weken opgenomen geweest en daarna in deeltijdbehandeling verder gegaan. Dankzij deze deeltijdbehandeling mocht ik niet meer behandeld worden door mijn psycholoog.
Aangezien het voor mij niet nuttig voelde om mijn borderline en depressie te behandelen met knutselen en sporten, ben ik hiermee gestopt, terug gegaan naar Duitsland, contact gezocht met de sociale dienst, om mij te helpen met een stappenplan te maken om alle rotzooi recht te zetten.
Sindsdien gaat het eigenlijk niet goed, regelmatig zeer depressief en ben eigenlijk bang voor mezelf, dat ik in een bui mezelf weer wat aan ga doen.
Ik ben vorige maand hier naar mijn ziekenhuis geweest, naar de SEH, en heb de arts zover gekregen om mij op te nemen op psychiatrie.
Maar de pscychiatrie afdeling hier in Duitsland is compleet anders als in Nederland.
Hier zitten alleen de zware gevallen, zoals mensen die doelloos rondjes lopen en zichzelf slaan. Na een paar uur ben ik hier weggegaan, aangezien ik hier niet beter van zou worden, in die omgeving.
Nadat vrienden het al een aantal keren hadden aangegeven, dat ik me beter weer op kon laten nemen, heb ik gisteren de knoop doorgehakt.
Ik ben alleen momenteel weer zo depressief en zo radeloos, dat ik niet weet hoe ik het aan moet pakken, waar ik opgenomen kan en wil worden, en hoe ik dingen ga regelen voor mijn opname qua verzekering, uitkering, etc.
zaterdag 7 oktober 2017 om 21:37
Is het een idee om je ouders te bellen en hen om hulp te vragen?
Wat me verder opvalt, is dat je (onbewust) eisen hebt aan een opname: niet met mensen die te ver heen zijn, geen oplossingen als sporten en knutselen...
Sporten is bewezen effectief tegen depressies, soms zelfs effectiever dan medicatie. Knutselen helpt om je gedachten te verzetten en om aan onderliggende problemen, die je misschien niet kunt verwoorden, uiting te geven.
Wat me verder opvalt, is dat je (onbewust) eisen hebt aan een opname: niet met mensen die te ver heen zijn, geen oplossingen als sporten en knutselen...
Sporten is bewezen effectief tegen depressies, soms zelfs effectiever dan medicatie. Knutselen helpt om je gedachten te verzetten en om aan onderliggende problemen, die je misschien niet kunt verwoorden, uiting te geven.
zaterdag 7 oktober 2017 om 21:48
Sporten en knutselen (en andere activiteiten) zijn heel nuttig hoor! Wat blueeyes zegt inderdaad, psychologen kunnen uit wat je doet tijdens sport en wat je maakt tijdens activiteiten heel veel zien. Maar dat niet alleen. Als je opgenomen bent is het niet gezond dat je 24/7 alleen maar 'in je hoofd' zit. Door dingen te doen doorbreek je dat.
zaterdag 7 oktober 2017 om 21:48
Misschien toch nog eens contact zoeken met de sociale dienst? En misschien kan je online op zoek gaan naar een lotgenoten forum of borderline forum.
Ik heb geen idee hoe het in Duitsland werkt betreft zorgverzekering, maar in NL zou met met vragen over verzekeren gewoon mijn verzekering bellen.
Als je echt radeloos bent en je niet goed voelt, bel dan iemand om je te helpen, familie of vrienden maakt niet uit, je hoeft het niet alleen te doen.
Ik heb geen idee hoe het in Duitsland werkt betreft zorgverzekering, maar in NL zou met met vragen over verzekeren gewoon mijn verzekering bellen.
Als je echt radeloos bent en je niet goed voelt, bel dan iemand om je te helpen, familie of vrienden maakt niet uit, je hoeft het niet alleen te doen.
zaterdag 7 oktober 2017 om 21:53
@blueeyes3: ik heb aan mijn opname destijds heel veel gehad, ook aan de therapieen van sporten en knutselen, maar ik ga liever effectief met mijn borderline en depressie aan het werk, met methodes, in plaats van mijn verhaal te doen in groepsverband en te sporten in deeltijdtherapie.
Dat zie ik dan ook echt wel zitten tijdens de opname, maar na de opname ga ik liever effectief te werk om de problemen aan te pakken, maar misschien heb ik dat verkeerd verwoord.
En qua opname.. In Nederland was de PAAZ afdeling zeer goed. Natuurlijk heeft iedereen zijn kwalen daar, maar het is positief en er wordt gewerkt door middel van therapie en roosters en regelmaat.
Hier in Duitsland is de psychiatrie afdeling gewoon een plek waar de ergste psychiatrische patienten - letterlijk - worden gedumpt. Tenminste, in mijn ziekenhuis. Dan kun je wel zeggen dat ik veel eisen stel, maar daar wil je echt niet zitten.
Ik las toevallig dat het Joodse ziekenhuis hier een speciale opnameafdeling heeft voor Borderline, die wil ik maandag bellen. En daarnaast wil ik nog een ander ziekenhuis bellen om te zien wat er mogelijk is qua opname, aangezien zij ook goed staan aangeschreven.
Dat zie ik dan ook echt wel zitten tijdens de opname, maar na de opname ga ik liever effectief te werk om de problemen aan te pakken, maar misschien heb ik dat verkeerd verwoord.
En qua opname.. In Nederland was de PAAZ afdeling zeer goed. Natuurlijk heeft iedereen zijn kwalen daar, maar het is positief en er wordt gewerkt door middel van therapie en roosters en regelmaat.
Hier in Duitsland is de psychiatrie afdeling gewoon een plek waar de ergste psychiatrische patienten - letterlijk - worden gedumpt. Tenminste, in mijn ziekenhuis. Dan kun je wel zeggen dat ik veel eisen stel, maar daar wil je echt niet zitten.
Ik las toevallig dat het Joodse ziekenhuis hier een speciale opnameafdeling heeft voor Borderline, die wil ik maandag bellen. En daarnaast wil ik nog een ander ziekenhuis bellen om te zien wat er mogelijk is qua opname, aangezien zij ook goed staan aangeschreven.
zaterdag 7 oktober 2017 om 22:12
Ga terug naar je huisarts. Je kunt een ´kür´ aanvragen, maar ik weet niet precies hoe dat werkt. Dan ga je een aantal weken in therapie met alles erop en eraan. Ik heb twee buren die zoiets al eens gedaan hebben. Eentje met twee chronisch zieke kinderen (astma en een huidallergie). Was een moeder-kind-kuur van zes weken. En een ander vanwege een depressie.
Je huisarts weet vast meer, maar ik dacht dat je het ook via de Krankenkasse kunt aanvragen.
Je huisarts weet vast meer, maar ik dacht dat je het ook via de Krankenkasse kunt aanvragen.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zaterdag 7 oktober 2017 om 22:22
zaterdag 7 oktober 2017 om 23:17
zaterdag 7 oktober 2017 om 23:43
Ik moet het wel volhouden, ik heb geen andere keuze, aangezien ik hier niet weer wil worden opgenomen op psychiatrie in mijn ziekenhuis.
Ik heb ook problemen met mijn krankenkasse, heel lang verhaal. Ik heb mijn contactpersoon van de sociale dienst gemaild, ze heeft altijd open spreekuren in de ochtend, maar in ieder geval aangegeven dat ik dinsdag in haar wachtruimte zit, zodat ze mij kan ophalen.
Ik gebruik de maandag om de krankenkasse te regelen, en om naar de sociale dienst te gaan, omdat ze nog aan het uitzoeken zijn of ik een uitkering kan krijgen, en als ik er recht op heb, kan ik deze maximaal tot 16 oktober krijgen, aangezien ik hier 350 van de 355 dagen heb gewerkt.
Het maakt me niet uit hoe ze het doen, maar Duitsland heeft in hun wet een zorgplicht, dus daar maandag achteraan, en anders met mijn contactpersoon dinsdag afspraken maken, hoe alles aan te pakken. Ik hoop vrijdag of maandag opgenomen te zijn, zodat ik voor de tijd de administratie kan regelen hier omheen.
Ik heb eerlijk gezegt geen idee waar ik aan begonnen ben, en doe dit met lood in de schoenen, maar het moet maar.
Ik heb ook problemen met mijn krankenkasse, heel lang verhaal. Ik heb mijn contactpersoon van de sociale dienst gemaild, ze heeft altijd open spreekuren in de ochtend, maar in ieder geval aangegeven dat ik dinsdag in haar wachtruimte zit, zodat ze mij kan ophalen.
Ik gebruik de maandag om de krankenkasse te regelen, en om naar de sociale dienst te gaan, omdat ze nog aan het uitzoeken zijn of ik een uitkering kan krijgen, en als ik er recht op heb, kan ik deze maximaal tot 16 oktober krijgen, aangezien ik hier 350 van de 355 dagen heb gewerkt.
Het maakt me niet uit hoe ze het doen, maar Duitsland heeft in hun wet een zorgplicht, dus daar maandag achteraan, en anders met mijn contactpersoon dinsdag afspraken maken, hoe alles aan te pakken. Ik hoop vrijdag of maandag opgenomen te zijn, zodat ik voor de tijd de administratie kan regelen hier omheen.
Ik heb eerlijk gezegt geen idee waar ik aan begonnen ben, en doe dit met lood in de schoenen, maar het moet maar.
dinsdag 10 oktober 2017 om 00:54
Ik heb eindelijk kunnen slapen, in fact - heb 48 uur lang geslapen.. 46 uur dan, ben alleen even eruit geweest, medicijnen genomen, stukkie chocola gegeten en Netflix gekeken en weer gaan slapen.
Vandaag ben ik goed opgestaan, maar in de loop van de dag ging het alweer minder. Ik had eind vorige week het grootste ziekenhuis hier gemaild voor hulp bij opname, heb een e-mail ontvangen om ze morgenvroeg te bellen, dus dat maar eens gaan doen; en hopelijk opname zonder omslachtige procedures.
Bedankt voor het navragen, Max!
Vandaag ben ik goed opgestaan, maar in de loop van de dag ging het alweer minder. Ik had eind vorige week het grootste ziekenhuis hier gemaild voor hulp bij opname, heb een e-mail ontvangen om ze morgenvroeg te bellen, dus dat maar eens gaan doen; en hopelijk opname zonder omslachtige procedures.
Bedankt voor het navragen, Max!