Psyche
alle pijlers
Hulp voor mijn zus
zaterdag 4 april 2026 om 11:53
Ik ben benieuwd of mensen ervaring hebben met een situatie als deze.
Mijn zus (45) woont nog thuis bij mijn vader (70+), maar hij overweegt zijn huis te verkopen. Het onderhoud van de woning wordt hem te veel. Daardoor komt er druk op de woonsituatie. En komt haar situatie ook weer meer naar het oppervlakte.
Mijn zus is een lieve en gevoelige vrouw, maar heeft nooit zelfstandig gewoond en vindt het lastig om daarin stappen te zetten. We merken dat gesprekken hierover vaak vastlopen, omdat het haar veel spanning geeft. Dat is heel sneu want haar beleving is dan heel intens. Er ligt dus geen diagnose. Waar je aan kan denken is: lage emotionele belastbaarheid, gebrek aan zelfredzaamheid/grenzen stellen. Qua emotionele ontwikkeling is zij ook een stuk jonger. Ook is ze snel overprikkeld. Er is door een psycholoog vermoeden autisme uitgesproken maar daar is zij het niet mee eens. Ik heb haar al meerdere keren hulp geboden maar ze wil het niet.
Er zijn in het verleden loopbaan gesprekken geweest of gesprekken met een psycholoog geprobeerd, maar wordt moeilijk volgehouden. Afronden van een studie lukte haar niet, opbouwen van vriendschappen niet en het vasthouden van een baan. Tegelijkertijd maken we ons zorgen of zelfstandig wonen in de huidige vorm haalbaar is. Tot het overlijden van onze moeder heeft ze ook nooit het huishouden gedaan.
We zoeken eigenlijk naar een duurzame oplossing die bij haar past, zonder dat het haar overvraagt. Gesprekken over de toekomst resulteren nu in veel stress en ze kan dit niet aan. Mijn vader gaat emotioneel er aan onderdoor want hij wordt als schuldige aangewezen. Omdat er vaak geexternaliseerd wordt ipv een reflectie.
Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt?
Wat hielp bij jullie om wél een doorbraak te krijgen of beweging te creëren? Wij hebben een kleine familie, ze heeft geen partner of kinderen. Het zal voornamelijk op mij aankomen en ik woon 130 km verderop. Ik zou graag voorzichtig met haar willen toewerken aan een duurzame, stressvrije situatie.
Alvast bedankt.
Mijn zus (45) woont nog thuis bij mijn vader (70+), maar hij overweegt zijn huis te verkopen. Het onderhoud van de woning wordt hem te veel. Daardoor komt er druk op de woonsituatie. En komt haar situatie ook weer meer naar het oppervlakte.
Mijn zus is een lieve en gevoelige vrouw, maar heeft nooit zelfstandig gewoond en vindt het lastig om daarin stappen te zetten. We merken dat gesprekken hierover vaak vastlopen, omdat het haar veel spanning geeft. Dat is heel sneu want haar beleving is dan heel intens. Er ligt dus geen diagnose. Waar je aan kan denken is: lage emotionele belastbaarheid, gebrek aan zelfredzaamheid/grenzen stellen. Qua emotionele ontwikkeling is zij ook een stuk jonger. Ook is ze snel overprikkeld. Er is door een psycholoog vermoeden autisme uitgesproken maar daar is zij het niet mee eens. Ik heb haar al meerdere keren hulp geboden maar ze wil het niet.
Er zijn in het verleden loopbaan gesprekken geweest of gesprekken met een psycholoog geprobeerd, maar wordt moeilijk volgehouden. Afronden van een studie lukte haar niet, opbouwen van vriendschappen niet en het vasthouden van een baan. Tegelijkertijd maken we ons zorgen of zelfstandig wonen in de huidige vorm haalbaar is. Tot het overlijden van onze moeder heeft ze ook nooit het huishouden gedaan.
We zoeken eigenlijk naar een duurzame oplossing die bij haar past, zonder dat het haar overvraagt. Gesprekken over de toekomst resulteren nu in veel stress en ze kan dit niet aan. Mijn vader gaat emotioneel er aan onderdoor want hij wordt als schuldige aangewezen. Omdat er vaak geexternaliseerd wordt ipv een reflectie.
Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt?
Wat hielp bij jullie om wél een doorbraak te krijgen of beweging te creëren? Wij hebben een kleine familie, ze heeft geen partner of kinderen. Het zal voornamelijk op mij aankomen en ik woon 130 km verderop. Ik zou graag voorzichtig met haar willen toewerken aan een duurzame, stressvrije situatie.
Alvast bedankt.
zondag 5 april 2026 om 16:14
Daarom zou je vader zijn testament moeten veranderen zodat jij (en zoon) het huis erven en zus enkel het minimale aan kindsdeel. Haar deel vloeit immers naar de staat.lentetheepot schreef: ↑05-04-2026 16:05Dit idd ook. Ze heeft tot op heden nooit een vaste aanstelling gekregen ergens. Wanneer ze wel naar de bijstand gaat kan ze zich niets meer permitteren en moet ze de bijstand als lening aannemen. Of het huis verkopen. Het is zo kwetsbaar. Ik heb vorige maand alles uitgeschreven van opties en besproken met mijn vader. In haar situatie zou sociaal huren, woongroep oid behapbaar zijn. Dat er een vangnet is wanneer ze wel weer een baan verliest. Of gedeeltelijk een Wia krijgt. En niet jezelf financieel en praktisch het onmogelijk maken. Er zit helemaal geen realiteitszin bij haar.
Mooi advies ook van Advocadeau. Waarom iemand niet emotioneel behandelen naar de leeftijd die zij zelf vertonen.
Vind het nogal wat dat je vader jou met de problemen probeert op te zadelen omdat hij zelf niet de ruggengraat heeft je zus de schop onder dr kont te geven die ze nodig heeft.
zondag 5 april 2026 om 16:20
zondag 5 april 2026 om 16:22
Dit denk ik dus ook de hele tijd: ze had allang een enorme schop onder haar kont moeten krijgen. En doordat dat nooit gebeurd is zitten jullie nu in deze situatie, met in het midden je zus als spil, aan wie jullie allemaal vastgeketend zijn.
Ze wil niks, ze doet niks en iedereen is bang haar aan te pakken, zodat de situatie onveranderd blijft.
Ik hoop dat hier een oplossing komt TO. Wát een nare situatie!
zondag 5 april 2026 om 16:23
Ik vind het zorgwekkend hoe manipulatief jouw zus is, TO. Al zou ze autisme hebben, dan is dat geen vrijbrief om zo met het leven en je omgeving om te gaan.
Ik denk dat het tijd wordt de druk op te voeren. Dus haar mede te delen dat het huis in de verkoop gaat en dat het tijd wordt dat ze verantwoordelijkheid voor zichzelf gaat nemen. En hulp gaat zoeken. Want juist die hulp kan haar helpen op de langere termijn.
Ik denk dat het tijd wordt de druk op te voeren. Dus haar mede te delen dat het huis in de verkoop gaat en dat het tijd wordt dat ze verantwoordelijkheid voor zichzelf gaat nemen. En hulp gaat zoeken. Want juist die hulp kan haar helpen op de langere termijn.
zondag 5 april 2026 om 18:07
Ik begrijp de pittige reacties als ‘schop onder de kont’. En ja, misschien is dat nodig in deze situaties. Maar hoe zouden jullie reageren bij iemand waarvan duidelijk is dat die echt niet op eigen benen kan staan? Bijvoorbeeld bij iemand die zeer zwakbegaafd is en echt niet zelfstandig in het leven kan staan? Daarvan verwachten we deze zelfstandigheid niet.
Ik denk weleens dat mensen zoals jouw en mijn zus net voldoende begaafd zijn om (voor zichzelf!!) de schijn op te houden. Maar onvoldoende begaafd om mee te kunnen in deze (best lastige) maatschappij.
Ik stuur je een PB, het lijkt me fijn om contact te hebben met iemand die de lastige spagaat snapt.
Ik denk weleens dat mensen zoals jouw en mijn zus net voldoende begaafd zijn om (voor zichzelf!!) de schijn op te houden. Maar onvoldoende begaafd om mee te kunnen in deze (best lastige) maatschappij.
Ik stuur je een PB, het lijkt me fijn om contact te hebben met iemand die de lastige spagaat snapt.
zondag 5 april 2026 om 18:21
Ik denk niet dat "een schop onder de kont" helpt, maar ik denk ook niet dat TO, of jij (nieuwe_nicky) of andere mensen in deze omstandigheden, zichzelf moeten opofferen. Als het om je eigen kind gaat misschien nog wel, tot op bepaalde hoogte, maar zeker niet voor een broer of zus. En dat is ontzettend moeilijk, want natuurlijk gaat je zus je aan het hart. En natuurlijk kan zij er waarschijnlijk ook weinig aan doen dat ze is zoals ze is. Maar om een drenkeling te redden, moet je eerst denken om je eigen veiligheid. Anders verdrink je samen.
Pour examiner la verité il est besoin, une fois dans sa vie, de mettre toutes choses en doubt autant qu'il se peut (René Descartes)
zondag 5 april 2026 om 18:33
Juist zulke mensen moet je tijdig in een begeleidwonen project zien te krijgen voor ze de rest van het basisgezin ontwrichten en met onredelijke zorg opschepen. Ouders hebben niet het eeuwige leven tenslotte dus je kunt het niet op zijn beloop laten. Vader is nu blijkbaar zelf toe aan een vervolgstap dus TO kan beter de vader hierin flink motiveren door te pakken met verkoop huis.Nieuwe_nicky schreef: ↑05-04-2026 18:07Ik begrijp de pittige reacties als ‘schop onder de kont’. En ja, misschien is dat nodig in deze situaties. Maar hoe zouden jullie reageren bij iemand waarvan duidelijk is dat die echt niet op eigen benen kan staan? Bijvoorbeeld bij iemand die zeer zwakbegaafd is en echt niet zelfstandig in het leven kan staan? Daarvan verwachten we deze zelfstandigheid niet.
Ik denk weleens dat mensen zoals jouw en mijn zus net voldoende begaafd zijn om (voor zichzelf!!) de schijn op te houden. Maar onvoldoende begaafd om mee te kunnen in deze (best lastige) maatschappij.
Ik stuur je een PB, het lijkt me fijn om contact te hebben met iemand die de lastige spagaat snapt.
zondag 5 april 2026 om 18:34
Zou de participatiewet haar nog kunnen helpen?
Zij helpen mensen op weg naar passend werk.
Lijkt me een gezondere situatie. Nu s ze dus alle dagen thuis, en staat buiten de samenleving.
Wellicht dat er met haar een plan opgesteld kan worden.
Hoe komt ze aan inkomen?
Hoe aan een woning? Evt begeleid.
Maar ja als ze alle hulpverleners de deur wijst... wordt t misschien ook tijd dat ze daar zelf de consequenties van ondervindt.
Niets willen, is dus ook van niets profiteren... geen onderdak, geen geld voor voeding etc..
Betaald je vader voor alles, kleding, telefoon, kost en in woning?
Tijd om daarmee te stoppen. Begin met kostgeld vragen. Dan zal ze actie moeten ondernemen.
Zij helpen mensen op weg naar passend werk.
Lijkt me een gezondere situatie. Nu s ze dus alle dagen thuis, en staat buiten de samenleving.
Wellicht dat er met haar een plan opgesteld kan worden.
Hoe komt ze aan inkomen?
Hoe aan een woning? Evt begeleid.
Maar ja als ze alle hulpverleners de deur wijst... wordt t misschien ook tijd dat ze daar zelf de consequenties van ondervindt.
Niets willen, is dus ook van niets profiteren... geen onderdak, geen geld voor voeding etc..
Betaald je vader voor alles, kleding, telefoon, kost en in woning?
Tijd om daarmee te stoppen. Begin met kostgeld vragen. Dan zal ze actie moeten ondernemen.
zondag 5 april 2026 om 18:36
Ik ken de zus niet, mocht ik haar kennen dan zou ik misschien anders reageren, maar het betreft hier een 45-jarige vrouw die hbo- en academische opleidingen heeft gevolgd (niet afgemaakt), en die in de loop van al die jaren álle hulp heeft geweigerd. Er is haar van alle kanten van alles aangeboden, maar ze heeft he-le-maal niets gedaan of zelfs maar geprobeerd om haar eigen positie en die van haar familieleden te verbeteren.
En natuurlijk kan daar een enorme angst achter zitten die zich ook nog decennialang verder ontwikkeld heeft omdat ze weigerde er iets aan te doen. Dat is vreselijk triest en zielig, maar als ik het zo lees had ze al veel eerder wat steviger richting hulpverlening geduwd moeten worden.
En natuurlijk kan daar een enorme angst achter zitten die zich ook nog decennialang verder ontwikkeld heeft omdat ze weigerde er iets aan te doen. Dat is vreselijk triest en zielig, maar als ik het zo lees had ze al veel eerder wat steviger richting hulpverlening geduwd moeten worden.
zondag 5 april 2026 om 18:44
Volgens mij snappen de meeste dat en zegt niemand ‘schop onder de kont’. De meesten geven aan dat ondanks de kwetsbaarheid er wel iets moet gebeuren en dat gebeurt niet door alles te laten zoals het is.Nieuwe_nicky schreef: ↑05-04-2026 18:07Ik begrijp de pittige reacties als ‘schop onder de kont’. En ja, misschien is dat nodig in deze situaties. Maar hoe zouden jullie reageren bij iemand waarvan duidelijk is dat die echt niet op eigen benen kan staan? Bijvoorbeeld bij iemand die zeer zwakbegaafd is en echt niet zelfstandig in het leven kan staan? Daarvan verwachten we deze zelfstandigheid niet.
Ik denk weleens dat mensen zoals jouw en mijn zus net voldoende begaafd zijn om (voor zichzelf!!) de schijn op te houden. Maar onvoldoende begaafd om mee te kunnen in deze (best lastige) maatschappij.
Ik stuur je een PB, het lijkt me fijn om contact te hebben met iemand die de lastige spagaat snapt.
Het is zoals het is
zondag 5 april 2026 om 18:44
zondag 5 april 2026 om 18:47
Ik schreef dat wel hoor, ik zit me echt kwaad te maken. Misschien niet terecht, de zus zal absoluut haar beperkingen hebben. Maar doordat ze de familieleden manipuleert door o.a. zelfmoord te suggereren en verder niets, maar dan ook niets toe te geven houdt ze iedereen gegijzeld. Of ze dat beseft weet ik niet, maar ze heeft in ieder geval geen verstandelijke beperking.
zondag 5 april 2026 om 18:52
zondag 5 april 2026 om 18:55
Klopt hoor, maar ze heeft duidelijk wel andere beperkingen. Iemand die, hoe slim verder ook, het na ruim veertig jaar pas lukt om de was te doen gaat het niet redden in een zelfstandige woning.dweedledee schreef: ↑05-04-2026 18:44Er is geen sprake van zwakbegaafdheid, als iemand een studie op WO niveau heeft geprobeerd. Ze kwam van de MAVO, wat betekent dat ze op het HBO haar propedeuse heeft gehaald om toegelaten te worden. Dat lukt je echt niet met een IQ wat bij zwakbegaafdheid hoort.
Dus die vlieger gaat hier niet op.
Graftak!
zondag 5 april 2026 om 19:07
Dat is wel een goeie! Ik ken één dame die na haar scheiding moest gaan werken voor haar bijstand. Daar bleek dat dat uiterst moeizaam ging. Uit testen die daaruit volgden, bleek ze licht verstandelijk beperkt te zijn. Daarom kreeg ze aangepast werk en een begeleider. Ze woont zelfstandig overigens. Maar: zij was heel blij met haar diagnose. Ze heeft die echt omarmd. Het gaf haar de bevestiging dat zij niks kon doen aan de dingen waar ze al haar hele leven tegenaan liep.
En ik vrees dat daar precies het verschil zit met de zus van TO: die wil geen diagnose, die wil geen oplossing, die wil blijven hangen in de ontkenning.
Pour examiner la verité il est besoin, une fois dans sa vie, de mettre toutes choses en doubt autant qu'il se peut (René Descartes)
zondag 5 april 2026 om 20:27
OhMellie schreef: ↑05-04-2026 16:14Daarom zou je vader zijn testament moeten veranderen zodat jij (en zoon) het huis erven en zus enkel het minimale aan kindsdeel. Haar deel vloeit immers naar de staat.
Vind het nogal wat dat je vader jou met de problemen probeert op te zadelen omdat hij zelf niet de ruggengraat heeft je zus de schop onder dr kont te geven die ze nodig heeft.
Wat een oordeel zeg.
Wat zou hij moeten doen dan, anders dan hij nu al doet? Haar op straat zetten?
zondag 5 april 2026 om 20:35
zondag 5 april 2026 om 20:46
Er kan wel sprake zijn van een disharmonisch profiel. Het is niet uit te sluiten dat zus scoort op lager niveau op andere vlakken.dweedledee schreef: ↑05-04-2026 18:44Er is geen sprake van zwakbegaafdheid, als iemand een studie op WO niveau heeft geprobeerd. Ze kwam van de MAVO, wat betekent dat ze op het HBO haar propedeuse heeft gehaald om toegelaten te worden. Dat lukt je echt niet met een IQ wat bij zwakbegaafdheid hoort.
Dus die vlieger gaat hier niet op.
Mijn ervaring in dit soort situaties (werk binnen de ggz) komt het vaak neer op een diagnose binnen het ASS met aanvullende diagnostiek zoals faalangst en onbehandeld. En nee ik geef er geen label op. Wel aan te raden om hier serieus iets mee te doen.
Wat lastig is aangezien zus alles tegenhoud
zondag 5 april 2026 om 21:16
Brede brugklas mavo havo vwo. Cijfers voor de havo maar ivm faalangst is mavo aangeraden. Via een mbo 4 ( wel afgemaakt, toen ging het nog goed met haar) maar ging het op het hbo met studiegroepjes mis. Na behalen propedeuse is ze WO gaan doen en in het tweede jaar ivm burn moeten stoppen. Toen deeltijd HBO, maar niet kunnen afronden door gebrek praktijkplekken. Dit heeft haar heel veel geld gekost en stress gegeven. Al had ze nooit woonlaste tot vorig jaar. Ze is best wel ver gekomen telkens. Maar er speelden ook veel gezondheidsissues. Ik denk dat ze begin 20’ er tijd is blijven stilstaan en toch ergens een knauw van heeft gekregen. Mijn ouders hebben haar regelmatig aangesproken. Mijn vader gaf haar wel een schop onder haar kont maar mijn moeder suste het.dweedledee schreef: ↑05-04-2026 18:44Er is geen sprake van zwakbegaafdheid, als iemand een studie op WO niveau heeft geprobeerd. Ze kwam van de MAVO, wat betekent dat ze op het HBO haar propedeuse heeft gehaald om toegelaten te worden. Dat lukt je echt niet met een IQ wat bij zwakbegaafdheid hoort.
Dus die vlieger gaat hier niet op.
Qua inhoud zou ze prima een baan op HBO niv aankunnen. Maar qua belastbaarheid niet ( emotioneel, sociaal niv ligt lager)
zondag 5 april 2026 om 21:27
Dit is een aanname. Het 1 zegt niks over het ander. Daar lopen veel mensen met o.a. ASS tegenaan met dit soort oordelen/verwachtingen.dweedledee schreef: ↑05-04-2026 21:25En het niet meehelpen in het huishouden? Is dat gevalletje “wil niet” of “kan niet”, TO?
Want als ze een baan op HBO niveau aan zou kunnen, zouden huishoudelijke klusjes geen probleem moeten zijn.
zondag 5 april 2026 om 21:53
dweedledee schreef: ↑05-04-2026 21:25En het niet meehelpen in het huishouden? Is dat gevalletje “wil niet” of “kan niet”, TO?
Want als ze een baan op HBO niveau aan zou kunnen, zouden huishoudelijke klusjes geen probleem moeten zijn.
Gebeurde nooit. Mijn moeder deed alles en wat dat betreft is ze ook nooit aangespoord om te ondersteunen. Daar heeft mijn moeder haar verantwoordelijkheid gehad. Het is dubbel; mijn moeder had recent voor het sterven gezegd dat mijn zus haar niet hielp en ze alles deed maar wanneer mijn vader of oom er iets van zei dan gaf mijn moeder aan dat het niet nodig was. Mijn vader heeft mijn zus wel aan het werk gezet en stuurt steeds meer aan op verantwoordelijkheid nemen. Dus hond verzorgen, uitlaten, eigen was, kostgeld. Dat ging in het begin met veel boosheid. Hij stelde ook ultimatums en zetten dan haar spullen vervolgens alvast klaar voor het grofvuil. En dan was het huis weer te klein.
zondag 5 april 2026 om 22:02
lentetheepot schreef: ↑05-04-2026 21:53Gebeurde nooit. Mijn moeder deed alles en wat dat betreft is ze ook nooit aangespoord om te ondersteunen. Daar heeft mijn moeder haar verantwoordelijkheid gehad. Het is dubbel; mijn moeder had recent voor het sterven gezegd dat mijn zus haar niet hielp en ze alles deed maar wanneer mijn vader of oom er iets van zei dan gaf mijn moeder aan dat het niet nodig was. Mijn vader heeft mijn zus wel aan het werk gezet en stuurt steeds meer aan op verantwoordelijkheid nemen. Dus hond verzorgen, uitlaten, eigen was, kostgeld. Dat ging in het begin met veel boosheid. Hij stelde ook ultimatums en zetten dan haar spullen vervolgens alvast klaar voor het grofvuil. En dan was het huis weer te klein.
En inmiddels helpt ze je vader wel in het huishouden? Want dit klinkt toch echt als niet willen en niet zozeer als niet kunnen.
Wat een moeilijke situatie voor jouw vader (en jou).
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
