Psyche
alle pijlers
Ik begrijp mijn eigen gevoel niet...
donderdag 17 maart 2011 om 22:12
Ik hoop dat er mensen zijn die begrijpen wat ik bedoel, maar heb tot op heden nog nooit iemand gekend die hetzelfde voelde...
Ik heb altijd gevoeld dat ik geen kinderen wilde, ook nooit op het idee gekomen en eigenlijk vind ik kinderen heel vaak niet leuk.. Maar toch zit ik met een heel raar probleem en dat is dat zodra mijn partner (of expartner, want die zei dat ook) zegt geen kinderen te willen en als ik ze wel wil dat ik dan maar iemand anders moet zoeken, dat ik daar wel heel gekwetst door voel. Hij heeft namelijk 2 kids uit zijn vorige huwelijk die hij sinds enkele jaren niet meer ziet. Maar toch maakt hij meer dan soms grapjes over zwanger mbt mij, tegen vrienden in een kroeg zeggen dat ik volgend jaar zwanger ben, of als ik misselijk ben, zegt ie oh ben je zwanger. Eerlijk voel ik me dan ook best wel weer gevleid, ondanks dat ik het in werkelijkheid niet zou willen..Het gekke is dat hij steeds degene is die dat soort dingen zegt terwijl ik het er nooit over heb..Maar als ik een keer een grapje maak over zwanger, zegt hij dat hij het er eigenhandig uithaalt, bij wijze van....dat voelt dan alles behalve prettig..
Ik ben wel iemand die snel alles persoonlijk aantrekt dat wel. Ik denk ook dat dat ook de reden is waarom ik dat zo voel. En waarschijnlijk voel ik dat ook zo omdat ik het gevoel heb niet zelf te beslissen op dat moment.
Ik voel ook soms jaloezie tegenover mensen die kinderen hebben gekregen en waar alle aandacht naar toe gaat en eerlijk is eerlijk, het heeft iets speciaals en emotioneels een geboorte, liefde tussen man en vrouw
Met dat soort dingen heb ik dan vaak wel weer moeite en dan helemaal als ik me afgewezen voel door mijn partner..
Maar toch....ik wil ze niet! En toch ben ik ook weer benieuwd naar wat er werkelijk in mijn partner omgaat, wil hij het emotioneel wel, maar verstandelijk niet of weet hij niet wat hij wil?
Ooit heeft een psycholoog mij geschreven dat mijn gevoel voortkomt uit een onderliggende behoefte zijn vrouwelijke kant meer te horen.
Misschien is dat ook wel zo. Misschien voel ik mij niet belangrijk, en als hij mij meer het gevoel zou geven dat ik zijn vrouwtje ben, dat ik die verwarde gevoelens/jaloezie ook niet zou hebben.
In ieder geval zou Ik me alleen graag wat zelfverzekerder willen voelen in de positie als kinderloze ipv het gevoel te hebben geen belangrijke plaats in te nemen in de maatschappij...( of misschien wel tov mijn partner)
Zijn er meer mensen die dit herkennen?
Ik heb altijd gevoeld dat ik geen kinderen wilde, ook nooit op het idee gekomen en eigenlijk vind ik kinderen heel vaak niet leuk.. Maar toch zit ik met een heel raar probleem en dat is dat zodra mijn partner (of expartner, want die zei dat ook) zegt geen kinderen te willen en als ik ze wel wil dat ik dan maar iemand anders moet zoeken, dat ik daar wel heel gekwetst door voel. Hij heeft namelijk 2 kids uit zijn vorige huwelijk die hij sinds enkele jaren niet meer ziet. Maar toch maakt hij meer dan soms grapjes over zwanger mbt mij, tegen vrienden in een kroeg zeggen dat ik volgend jaar zwanger ben, of als ik misselijk ben, zegt ie oh ben je zwanger. Eerlijk voel ik me dan ook best wel weer gevleid, ondanks dat ik het in werkelijkheid niet zou willen..Het gekke is dat hij steeds degene is die dat soort dingen zegt terwijl ik het er nooit over heb..Maar als ik een keer een grapje maak over zwanger, zegt hij dat hij het er eigenhandig uithaalt, bij wijze van....dat voelt dan alles behalve prettig..
Ik ben wel iemand die snel alles persoonlijk aantrekt dat wel. Ik denk ook dat dat ook de reden is waarom ik dat zo voel. En waarschijnlijk voel ik dat ook zo omdat ik het gevoel heb niet zelf te beslissen op dat moment.
Ik voel ook soms jaloezie tegenover mensen die kinderen hebben gekregen en waar alle aandacht naar toe gaat en eerlijk is eerlijk, het heeft iets speciaals en emotioneels een geboorte, liefde tussen man en vrouw
Met dat soort dingen heb ik dan vaak wel weer moeite en dan helemaal als ik me afgewezen voel door mijn partner..
Maar toch....ik wil ze niet! En toch ben ik ook weer benieuwd naar wat er werkelijk in mijn partner omgaat, wil hij het emotioneel wel, maar verstandelijk niet of weet hij niet wat hij wil?
Ooit heeft een psycholoog mij geschreven dat mijn gevoel voortkomt uit een onderliggende behoefte zijn vrouwelijke kant meer te horen.
Misschien is dat ook wel zo. Misschien voel ik mij niet belangrijk, en als hij mij meer het gevoel zou geven dat ik zijn vrouwtje ben, dat ik die verwarde gevoelens/jaloezie ook niet zou hebben.
In ieder geval zou Ik me alleen graag wat zelfverzekerder willen voelen in de positie als kinderloze ipv het gevoel te hebben geen belangrijke plaats in te nemen in de maatschappij...( of misschien wel tov mijn partner)
Zijn er meer mensen die dit herkennen?
donderdag 17 maart 2011 om 22:37
donderdag 17 maart 2011 om 22:46
De beslissing om wel of geen kinderen te willen is een complexe keuze. Dat gaat dan vaak ook gepaard met complexe gevoelens.
Daarom is het van belang je hoofd erbij te houden, en je niet in een moment van vertwijfeling van de, door jezelf uitgedachte, paden te begeven.
Dat je het lastig vindt dat je partner zoiets zegt lijkt me een behoefte aan bevestiging. Ik wil niet trouwen, als mijn man zegt "ik wil niet met je trouwen" denk ik ook wel even 'nou ja zeg!' .
Niet omdat ik met hem wil trouwen. Maar omdat ik wil, dat hij in principe, als we dat zouden willen, dat met mij zou willen.
Maar dat vraag ik op zo'n moment niet dus kan hij dat antwoord ook niet geven.
'Blijf je voor altijd bij me' is ook zo'n beroemde relatie vraag die op deze manier over bevestiging gaat.
Daarom is het van belang je hoofd erbij te houden, en je niet in een moment van vertwijfeling van de, door jezelf uitgedachte, paden te begeven.
Dat je het lastig vindt dat je partner zoiets zegt lijkt me een behoefte aan bevestiging. Ik wil niet trouwen, als mijn man zegt "ik wil niet met je trouwen" denk ik ook wel even 'nou ja zeg!' .
Niet omdat ik met hem wil trouwen. Maar omdat ik wil, dat hij in principe, als we dat zouden willen, dat met mij zou willen.
Maar dat vraag ik op zo'n moment niet dus kan hij dat antwoord ook niet geven.
'Blijf je voor altijd bij me' is ook zo'n beroemde relatie vraag die op deze manier over bevestiging gaat.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....