Psyche
alle pijlers
Ik dacht dat ik er was
donderdag 2 april 2015 om 11:22
Hallo Allemaal,
Ik was zo blij, want begin dit jaar kon ik eindelijk naar die therapeut. Ik heb EMDR bij haar gevolgd en heb flinke stappen vooruit kunnen zetten. Alleen loop ik nu vast...ik weet niet meer wat ik moet doen.
Door de EMDR ben ik de scheiding van mijn ouders eindelijk gaan begrijpen. Daardoor begrijp ik eindelijk wat er toen gebeurd is. Sommige beelden bleven maar door mijn hoofd suizen en dat heb ik nu niet meer. Hardstikke fijn!
alleen die moeder, wat een raar en naar mens is dat geweest. het is nog zachtjes uitgedrukt. ik vertrouw mezelf nu niet meer. ik heb haar immers altijd vertrouwd, dat doe je toch als kind. Ik wil niet zo als haar worden, maar ze heeft me wel gevoed met rare leefregels. ik weet niet welke abnormaal zijn en welke niet.
Ik durf mensen ook niet meer te vertrouwen, kom steeds de verkeerde mensen tegen. van of heel onzeker naar keihard zodat ze mij weer beduvelen...
ik weet niet hoe je normaal omgaat. wat is dat...serieus. wat doen mensen als ze bij elkaar op visite gaan...hoe zitten die onbeschreven normen en waarden in elkaar...voel me zo ver van de gewone wereld afstaan.
ik voel me verknipt. Als ik het met de therapeut er over heb, zegt ze dat ik hooggevoelig ben en in het hier en nu moet leven. ik doe zo mijn best om in het hier en nu te leven, maar sorry dat werkt gewoon niet. want dat abnormale is voor mij normaal. het gaat om je onbewuste wat eigenlijk vervuilt is...ik wil dat niet in me, ik wil niet zo als haar zijn.
Ik leef momenteel best teruggetrokken, als ik buiten ben doen ik mijn happyface op. als mensen me vragen ben ik altijd aardig enz...merk dat ik dan soms ook niet eens bij mijn gevoel kom. Denk soms wel eens dat ik uit 2 personen bestaan. 1 voor thuis (me echte ik) en 1 voor buiten...
ben altijd bang dat mensen erachter komen hoe gek ik eigenlijk ben...al weet ik ergens ook dat ik dat niet ben.
Soms heb ik er allemaal gewoon helemaal geen zin meer in. maar ik kan dat mijn vader niet aan doen. dat is wel het laatste wat hij verdient. Relaties durf ik niet meer aan te gaan, maar ja eeuwig hier binnen zitten en je happy face buiten is toch ook geen leven. ik loop vast en niet zon beetje ook en ik weet het gewoon niet meer. soms voel ik me zo sterk, maar de laatste tijd voel ik alleen nog maar de pijn. De afgelopen dagen ook, janken en mezelf weer vermannen om te solliciteren. Ben namelijke net weer werkloos en moet me eigenlijk ook nog laten omscholen...hoe, echt hoe!!!
Iemand tips of adviezen.
misschien boeken, websites,
Ik was zo blij, want begin dit jaar kon ik eindelijk naar die therapeut. Ik heb EMDR bij haar gevolgd en heb flinke stappen vooruit kunnen zetten. Alleen loop ik nu vast...ik weet niet meer wat ik moet doen.
Door de EMDR ben ik de scheiding van mijn ouders eindelijk gaan begrijpen. Daardoor begrijp ik eindelijk wat er toen gebeurd is. Sommige beelden bleven maar door mijn hoofd suizen en dat heb ik nu niet meer. Hardstikke fijn!
alleen die moeder, wat een raar en naar mens is dat geweest. het is nog zachtjes uitgedrukt. ik vertrouw mezelf nu niet meer. ik heb haar immers altijd vertrouwd, dat doe je toch als kind. Ik wil niet zo als haar worden, maar ze heeft me wel gevoed met rare leefregels. ik weet niet welke abnormaal zijn en welke niet.
Ik durf mensen ook niet meer te vertrouwen, kom steeds de verkeerde mensen tegen. van of heel onzeker naar keihard zodat ze mij weer beduvelen...
ik weet niet hoe je normaal omgaat. wat is dat...serieus. wat doen mensen als ze bij elkaar op visite gaan...hoe zitten die onbeschreven normen en waarden in elkaar...voel me zo ver van de gewone wereld afstaan.
ik voel me verknipt. Als ik het met de therapeut er over heb, zegt ze dat ik hooggevoelig ben en in het hier en nu moet leven. ik doe zo mijn best om in het hier en nu te leven, maar sorry dat werkt gewoon niet. want dat abnormale is voor mij normaal. het gaat om je onbewuste wat eigenlijk vervuilt is...ik wil dat niet in me, ik wil niet zo als haar zijn.
Ik leef momenteel best teruggetrokken, als ik buiten ben doen ik mijn happyface op. als mensen me vragen ben ik altijd aardig enz...merk dat ik dan soms ook niet eens bij mijn gevoel kom. Denk soms wel eens dat ik uit 2 personen bestaan. 1 voor thuis (me echte ik) en 1 voor buiten...
ben altijd bang dat mensen erachter komen hoe gek ik eigenlijk ben...al weet ik ergens ook dat ik dat niet ben.
Soms heb ik er allemaal gewoon helemaal geen zin meer in. maar ik kan dat mijn vader niet aan doen. dat is wel het laatste wat hij verdient. Relaties durf ik niet meer aan te gaan, maar ja eeuwig hier binnen zitten en je happy face buiten is toch ook geen leven. ik loop vast en niet zon beetje ook en ik weet het gewoon niet meer. soms voel ik me zo sterk, maar de laatste tijd voel ik alleen nog maar de pijn. De afgelopen dagen ook, janken en mezelf weer vermannen om te solliciteren. Ben namelijke net weer werkloos en moet me eigenlijk ook nog laten omscholen...hoe, echt hoe!!!
Iemand tips of adviezen.
misschien boeken, websites,
donderdag 2 april 2015 om 11:26
Niemand is "buiten" precies hetzelfde als "binnen". Als het buiten regent, doe je een regenjas aan. Net zo trek je even een hoesje om je diepste ik als je de "boze buitenwereld" instapt. Bij jou is het onderscheid tussen je twee ikken wel erg groot blijkbaar en daardoor sta je jezelf in de weg.
Anderen voelen namelijk aan dat je niet jezelf bent en krijgen dan weinig hoogte van je. Dan kan het contact ook niet verdiepen.
Daarom is er toch nog wat werk aan de winkel en als je huidige therapeut niets meer voor je kan betekenen, zoek je een nieuwe die dat wel kan.
Succes.
Anderen voelen namelijk aan dat je niet jezelf bent en krijgen dan weinig hoogte van je. Dan kan het contact ook niet verdiepen.
Daarom is er toch nog wat werk aan de winkel en als je huidige therapeut niets meer voor je kan betekenen, zoek je een nieuwe die dat wel kan.
Succes.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
donderdag 2 april 2015 om 12:13
Je bent al een heel eind gekomen. Dmv emdr ben je gaan zien dat t anders moet? Dat is al winst op zich. Nu nog uitvinden hoe. Ik vind zulke dingen ook wel lastig soms. Voel je geen signaal als je bijv op een verjaardag zit en twijfelt of je iets kan zeggen? Echt helemaal niks? Of wel een beetje maar weet niet of jenernaar moet luisteren.
donderdag 2 april 2015 om 12:31
beste bonuhbakkie, ik denk dat laatste wel een beetje maar ik weet niet of ik er naar moet luisteren...
en sabbiticalmeds, ik zal een paar voorbeelden noemen.
-vriendinnen deugde nooit, ik werd niet gestimuleerd maar juist geisoleerd.
-door stiefvader misbruikt, toen dit net begon heb ik aan mijn vader gevraagd of het normaal was dat ik met die stiefvader moest gaan douchen. het misbruik was toen net begonnen. mijn vader heeft mijn moeder hiermee geconfronteerd. mijn moeder heeft dat weer ontkend en vervolgens heeft ze mij weer tegen me vader opgezet omdat ze bang was dat ik naar hem zou gaan. ze wist hoe graag mijn vader mij wel wilde (vechtscheiding, heb mijn vader en broer van me 7de tot mijn 19de praktisch niet gezien) mijn moeder heeft me angst aangejaagd door te zeggen dat mijn vader betrokken was bij een dodelijk bedrijfsongeval van zijn broer.
ze is gewoon heel gehaaid geweest en ik zie nu pas hoe dat allemaal is gegaan.
mijn moeder heeft me doen geloven alsof de hele wereld gek was, behalve zij. Dat zij beschadigd is door de buitenwereld enz...
http://het.verdwenenzelf.nl/#waarschuwing
deze link geeft eigenlijk precies weer hoe en wat,
ik heb al een keer een relatie gehad met iemand die zo was,
dat is ook wat ik merkte in die relatie, zoals ik vroeger leefde gebeurde in die relatie ook weer.
eigenlijk ook weer wat belgali zegt...het lijkt wel of andere eerder zie hoe en wat er mis is met mij dan ik zelf.
maar nu zie ik dat het door mijn opvoeding komt en dat ik mij zo laat behandelen.
en sabbiticalmeds, ik zal een paar voorbeelden noemen.
-vriendinnen deugde nooit, ik werd niet gestimuleerd maar juist geisoleerd.
-door stiefvader misbruikt, toen dit net begon heb ik aan mijn vader gevraagd of het normaal was dat ik met die stiefvader moest gaan douchen. het misbruik was toen net begonnen. mijn vader heeft mijn moeder hiermee geconfronteerd. mijn moeder heeft dat weer ontkend en vervolgens heeft ze mij weer tegen me vader opgezet omdat ze bang was dat ik naar hem zou gaan. ze wist hoe graag mijn vader mij wel wilde (vechtscheiding, heb mijn vader en broer van me 7de tot mijn 19de praktisch niet gezien) mijn moeder heeft me angst aangejaagd door te zeggen dat mijn vader betrokken was bij een dodelijk bedrijfsongeval van zijn broer.
ze is gewoon heel gehaaid geweest en ik zie nu pas hoe dat allemaal is gegaan.
mijn moeder heeft me doen geloven alsof de hele wereld gek was, behalve zij. Dat zij beschadigd is door de buitenwereld enz...
http://het.verdwenenzelf.nl/#waarschuwing
deze link geeft eigenlijk precies weer hoe en wat,
ik heb al een keer een relatie gehad met iemand die zo was,
dat is ook wat ik merkte in die relatie, zoals ik vroeger leefde gebeurde in die relatie ook weer.
eigenlijk ook weer wat belgali zegt...het lijkt wel of andere eerder zie hoe en wat er mis is met mij dan ik zelf.
maar nu zie ik dat het door mijn opvoeding komt en dat ik mij zo laat behandelen.
donderdag 2 april 2015 om 12:36
oei, dat is een zware jeugd geweest. Ik denk dat je er gewoon nog niet bent, dus ga door met je therapie en probeer voor jezelf een leven op te bouwen. heb je hobby's, werk, studie? je moet het voor jezelf doen en niet vanwege een verantwoordelijkheid voor je vader, want jij bent niet verantwoordelijk voor hem
donderdag 2 april 2015 om 12:51
Weet je, ik herken je angst om zo te worden als 1 van je ouders.
En zal ik eens wat vertellen? Juist omdat jouw angst zo diep zit en je je daar ook van bewust bent, waar je angstig voor bent, welk gedrag je niet wil, zal je niet zo worden als je moeder.
Het is juist die angst die ervoor zorgt dat jij bereidt bent om alles te doen wat maar in je vermogen ligt om NIET zo te worden.
Liefs.
En zal ik eens wat vertellen? Juist omdat jouw angst zo diep zit en je je daar ook van bewust bent, waar je angstig voor bent, welk gedrag je niet wil, zal je niet zo worden als je moeder.
Het is juist die angst die ervoor zorgt dat jij bereidt bent om alles te doen wat maar in je vermogen ligt om NIET zo te worden.
Liefs.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 2 april 2015 om 12:57
Lastig om van je eerste programmering af te komen. Dat wat je als kind meemaakt sleep je vaak voor de rest van je leven met je mee, maar er is een uitweg en dat is niet alleen therapie, maar ook leren om je schouders op te halen over alles dat je hebt geleerd in de eerste 15 jaar van je leven en dat is heel moeilijk, maar wel de moeite waard.
Weet dat je niet bent zoals je moeder, want jij bent een ander persoon, met een ander karakter en persoonlijkheid, dus je kunt nooit een kopie zijn van haar en dat is goed, hou je daar aan vast.
Naast je therapie zou ik je willen adviseren om te gaan sporten, een sport waarvan je in de eerste instantie moe wordt, maar veel energie uit haalt, zoals hardlopen bijvoorbeeld, dat reinigt de geest en maakt helder.
Ik wens je het allerbeste toe en hoop dat je er met een goede therapeut uit weet te komen. Het is niet verboden om over te stappen naar een ander, als het met deze niet meer lukt.
Weet dat je niet bent zoals je moeder, want jij bent een ander persoon, met een ander karakter en persoonlijkheid, dus je kunt nooit een kopie zijn van haar en dat is goed, hou je daar aan vast.
Naast je therapie zou ik je willen adviseren om te gaan sporten, een sport waarvan je in de eerste instantie moe wordt, maar veel energie uit haalt, zoals hardlopen bijvoorbeeld, dat reinigt de geest en maakt helder.
Ik wens je het allerbeste toe en hoop dat je er met een goede therapeut uit weet te komen. Het is niet verboden om over te stappen naar een ander, als het met deze niet meer lukt.
donderdag 2 april 2015 om 13:09
Hi Sabbaticalmeds,
gek he, dat ik dat nu pas zie. dat doet me ook zo'n pijn.
momenteel werk ik niet, ben ook weer aan het kijken naar een baan en wil me laten omscholen,
maar moet nog even zien hoe ik dat moet doen. Het gekke is ook dat ik kan werken als de beste. daar compenseer ik het priveleven mee. afgelopen jaar op een callcenter gewerkt en was meer dan 50uur per week bezig met mijn werk. het was een vlucht!
op dit moment moet ik mijn hoofd boven water houden, ik zit vast in patronen die ik wil doorbreken. Mijn therapeut heeft me tot nu toe goed geholpen, maar nu verschillen we van mening. ik ben niet blij met wie ik nu ben en wil ook normaal met mensen om kunnen gaan. ik merk dat ik haar houding daarin heb, dat irriteerd me enorm, maar ik weet niet beter, dus met wat vervang ik het?
daarnaast zie ik het dus nu eindelijk helder, maar die therapeut gooit het vervolgens op hooggevoelig en dat ik daar dan maar mee om moet gaan.
Ik zie het niet als hooggevoeligheid, maar afgericht door me moeder als een hond. Dit wil zij niet erkennen. Deze therapeut zat toevallig in het alternatieve circuit en daardoor kan ik nu niet bij de regulier hulp terecht want heb ik mijn polis niet op afgestemd
pffff, het leven is vermoeiend, maar ik geef niet op!!!
gek he, dat ik dat nu pas zie. dat doet me ook zo'n pijn.
momenteel werk ik niet, ben ook weer aan het kijken naar een baan en wil me laten omscholen,
maar moet nog even zien hoe ik dat moet doen. Het gekke is ook dat ik kan werken als de beste. daar compenseer ik het priveleven mee. afgelopen jaar op een callcenter gewerkt en was meer dan 50uur per week bezig met mijn werk. het was een vlucht!
op dit moment moet ik mijn hoofd boven water houden, ik zit vast in patronen die ik wil doorbreken. Mijn therapeut heeft me tot nu toe goed geholpen, maar nu verschillen we van mening. ik ben niet blij met wie ik nu ben en wil ook normaal met mensen om kunnen gaan. ik merk dat ik haar houding daarin heb, dat irriteerd me enorm, maar ik weet niet beter, dus met wat vervang ik het?
daarnaast zie ik het dus nu eindelijk helder, maar die therapeut gooit het vervolgens op hooggevoelig en dat ik daar dan maar mee om moet gaan.
Ik zie het niet als hooggevoeligheid, maar afgericht door me moeder als een hond. Dit wil zij niet erkennen. Deze therapeut zat toevallig in het alternatieve circuit en daardoor kan ik nu niet bij de regulier hulp terecht want heb ik mijn polis niet op afgestemd
pffff, het leven is vermoeiend, maar ik geef niet op!!!
donderdag 2 april 2015 om 14:15
Geef jezelf meer tijd, jarenlang op een bepaalde manier denken en doen is niet zo snel omgezet naar anders denken en vooral doen.
Ik voel me vaak ook "anders" dan anderen, doe vaak juist dingen anders omdat ik niet standaard wil zijn. Let maar op dan je dan vanzelf merkt dat er toch meer zijn zoals jij
Nou weet ik me wel grotendeels aan te passen aan een groep als het nodig is en weet ik ook in te schatten wat ik kan vertellen aan mensen. Bij de een blijft het bij koetjes en kalfjes, bij de ander gaat het gesprek gelukkig wel ergens over. De ene keer voel ik me prima en gaat het vanzelf, de andere keer voel ik me ongemakkelijk en ren ik het liefste heel hard weg. Maar ja soms kan je niet anders dan je tijd door zien te komen.
Ik ben zelf van de grote stad naar een dorp verhuisd. Hier zeggen mensen elkaar gedag op straat, je maakt een praatje in de supermarkt en hoe eng ik dit vroeger had gevonden, nu ervaar ik het als prettig. Al is het soms een masker, een lachend masker voelt wel goed.
Je hebt heel erg aan de binnenkant gewerkt, misschien ben je toe iets aan de buitenkant te veranderen?
Ik voel me vaak ook "anders" dan anderen, doe vaak juist dingen anders omdat ik niet standaard wil zijn. Let maar op dan je dan vanzelf merkt dat er toch meer zijn zoals jij
Nou weet ik me wel grotendeels aan te passen aan een groep als het nodig is en weet ik ook in te schatten wat ik kan vertellen aan mensen. Bij de een blijft het bij koetjes en kalfjes, bij de ander gaat het gesprek gelukkig wel ergens over. De ene keer voel ik me prima en gaat het vanzelf, de andere keer voel ik me ongemakkelijk en ren ik het liefste heel hard weg. Maar ja soms kan je niet anders dan je tijd door zien te komen.
Ik ben zelf van de grote stad naar een dorp verhuisd. Hier zeggen mensen elkaar gedag op straat, je maakt een praatje in de supermarkt en hoe eng ik dit vroeger had gevonden, nu ervaar ik het als prettig. Al is het soms een masker, een lachend masker voelt wel goed.
Je hebt heel erg aan de binnenkant gewerkt, misschien ben je toe iets aan de buitenkant te veranderen?
donderdag 2 april 2015 om 14:30
Zoals ik je OP lees ben je wel verder, maar verderkomen maakt ook weer nieuwe dingen los en nu is je taak om die dingen te verwerken, leren hoe je met deze dingen om moet gaan om weer een stap verder te komen. Je was 'er' dus niet, maar wel een stap verder. 3 maanden is heel erg kort, geef de therapie en jezelf echt nog tijd. Veel tijd. Rustig aan, je komt er wel, elke stap komt met nieuwe, soms vervelende, gevoelens en nieuwe uitdagingen. Je kan het, niet zo hard vooruit hollen, dan kan je jezelf niet bijhouden
donderdag 2 april 2015 om 14:32
quote:justme4you schreef op 02 april 2015 @ 13:09:
Mijn therapeut heeft me tot nu toe goed geholpen, maar nu verschillen we van mening. ik ben niet blij met wie ik nu ben en wil ook normaal met mensen om kunnen gaan. ik merk dat ik haar houding daarin heb, dat irriteerd me enorm, maar ik weet niet beter, dus met wat vervang ik het?
daarnaast zie ik het dus nu eindelijk helder, maar die therapeut gooit het vervolgens op hooggevoelig en dat ik daar dan maar mee om moet gaan.
Ik zie het niet als hooggevoeligheid, maar afgericht door me moeder als een hond. Dit wil zij niet erkennen. Deze therapeut zat toevallig in het alternatieve circuit en daardoor kan ik nu niet bij de regulier hulp terecht want heb ik mijn polis niet op afgestemd
pffff, het leven is vermoeiend, maar ik geef niet op!!!
Bespreek je dit ook openlijk met je therapeut? Hoe je haar mening ziet en wat jouw mening is en waarom zij het zo ziet en jij anders enz. enz.
En goed dat je niet opgeeft!
Mijn therapeut heeft me tot nu toe goed geholpen, maar nu verschillen we van mening. ik ben niet blij met wie ik nu ben en wil ook normaal met mensen om kunnen gaan. ik merk dat ik haar houding daarin heb, dat irriteerd me enorm, maar ik weet niet beter, dus met wat vervang ik het?
daarnaast zie ik het dus nu eindelijk helder, maar die therapeut gooit het vervolgens op hooggevoelig en dat ik daar dan maar mee om moet gaan.
Ik zie het niet als hooggevoeligheid, maar afgericht door me moeder als een hond. Dit wil zij niet erkennen. Deze therapeut zat toevallig in het alternatieve circuit en daardoor kan ik nu niet bij de regulier hulp terecht want heb ik mijn polis niet op afgestemd
pffff, het leven is vermoeiend, maar ik geef niet op!!!
Bespreek je dit ook openlijk met je therapeut? Hoe je haar mening ziet en wat jouw mening is en waarom zij het zo ziet en jij anders enz. enz.
En goed dat je niet opgeeft!
donderdag 2 april 2015 om 14:40
Heb je weleens het boek "patronen doorbreken" gelezen. Deze zou ik je willen aanraden, je zal veel herkenning teruglezen en leren wat er nodig is om het om te buigen. Ik begrijp je verhaal
soms is vergeving van de personen die je hebben geschaad bevrijdend voor jezelf. Je vergeeft ze niet omdat zij dat verdienen maar omdat jij het nodig hebt om het achter je te laten en recht hebt op een beter leven. Want uiteindelijk ben je nu volwassen en ben je zelf verantwoordelijk voor jouw leven en gelukkig maar, want zo kan je het leven zoals JIJ dat wil. Laat het verleden geen macht over jouw heden hebben. Het klinkt allemaal heel makkelijk maar weet uit ervaring hoe moeilijk het is. Je bent al heel ver gekomen en daar mag je trots op zijn, heel veel sterkte and don't give up!
soms is vergeving van de personen die je hebben geschaad bevrijdend voor jezelf. Je vergeeft ze niet omdat zij dat verdienen maar omdat jij het nodig hebt om het achter je te laten en recht hebt op een beter leven. Want uiteindelijk ben je nu volwassen en ben je zelf verantwoordelijk voor jouw leven en gelukkig maar, want zo kan je het leven zoals JIJ dat wil. Laat het verleden geen macht over jouw heden hebben. Het klinkt allemaal heel makkelijk maar weet uit ervaring hoe moeilijk het is. Je bent al heel ver gekomen en daar mag je trots op zijn, heel veel sterkte and don't give up!
Leef en laat leven
donderdag 2 april 2015 om 16:06
hi Blije Kip,
dank je wel, denk dat ik dat nog eens met haar goed moet bespreken. we hadden laatst via de mail contact en ik misschien ziet zij dingen gewoon anders. Ze heeft me goed geholpen met EMDR, maar verder verschillen we misschien.
ze heeft het soms over energie en trillingen (de trilling van de aarde zou steeds hoger worden...) en kwam laatst ook aan met een nes-scan. ik kreeg van haar nog een flesje mee, de volgende moest ik kopen. tijdens de sessie moest ik ook een apparaat vasthouden, wat dan mijn Human Body Field zou herstellen. Ik merkte nadat ik weg was wel wat verschil, maar weet niet of dat dat komt door de therapie of door dat apparaat...(beetje zweverig). Ik denk dat ik het nog een keer bij haar ga aankaarten en als ze me niet begrijpt dan ga ik weer verder zoeken...
hallo Amberma,
Dat boek ga ik lezen bedankt voor de tip! net even op internet gegoogled en dat spreekt me wel aan. Ik heb ook het boek gelezen van Robin Norwood, Als hij maar gelukkig is. Dat gaf me duidelijkheid, maar te weinig handvaten om iets mee te kunnen. heb het werkboek hier nog liggen. Ben ook een paar x bij zo'n praatgroep geweest van Norwood, maar kon daar niet helemaal me draai vinden. Misschien was het toen nog net te vroeg...was namelijjk eind vorig jaar, voordat ik dat inzicht kreeg. Ik weet nog dat ik soms helemaal zat te trillen van de spanning die loskwam, ook nadien thuis nog.
Inderdaad blij dat ik nu verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven, mooie wijze woorden!!!
Ik ben nu ook bezig met een schilderij, vanaf oktober vorig jaar. Die hangt in me huiskamer,
keer op keer vul ik die aan met hoe ik wil zijn. Een soort moodbord laat maar zeggen. Ik zie die dagelijks hangen natuurlijk
hij is nu bijna af, ik wil nu puzzle stukjes op dat schilderij zetten en dan vullen met onder andere wat wijze woorden van dit viva forum, op sommige dagen wil ik dat schilderij weggooien en op andere dagen ben ik trots...
misschien besef ik nog niet voldoende, dat ik inderdaad mag zijn wie ik wil zijn.
eigenlijk moet ik leren zoveel van me zelf te houden, als ik voorheen van mijn vriend deed.
echt dan kon ik werkelijk bergen verzetten, zo vreemd dat ik dat voor mezelf dan zo lastig kan vinden.
alsof ik mezelf minder waard vind dan een ander...
misschien durf ik me ook niet goed open te stellen, omdat ik daar eerder vervelende ervaringen mee heb gehad. Misschien vertel ik ook wel gelijk teveel aan mensen op het moment dat er een klik is en dat ik daardoor weer mensen wegjaag...
Andere mensen ga zo natuurlijk met elkaar om, maar misschien is dat soms ook maar een illusie...zoals het gras bij de buren
Maar hoe dan ook, bedankt. de afgelopen dagen zat ik alleen maar te janken en werd stapeldol van mezelf. Dacht misschien zakt het wel af, maar de berichten van jullie hebben me tranen gelukkig weer gestopt
bedankt !
dank je wel, denk dat ik dat nog eens met haar goed moet bespreken. we hadden laatst via de mail contact en ik misschien ziet zij dingen gewoon anders. Ze heeft me goed geholpen met EMDR, maar verder verschillen we misschien.
ze heeft het soms over energie en trillingen (de trilling van de aarde zou steeds hoger worden...) en kwam laatst ook aan met een nes-scan. ik kreeg van haar nog een flesje mee, de volgende moest ik kopen. tijdens de sessie moest ik ook een apparaat vasthouden, wat dan mijn Human Body Field zou herstellen. Ik merkte nadat ik weg was wel wat verschil, maar weet niet of dat dat komt door de therapie of door dat apparaat...(beetje zweverig). Ik denk dat ik het nog een keer bij haar ga aankaarten en als ze me niet begrijpt dan ga ik weer verder zoeken...
hallo Amberma,
Dat boek ga ik lezen bedankt voor de tip! net even op internet gegoogled en dat spreekt me wel aan. Ik heb ook het boek gelezen van Robin Norwood, Als hij maar gelukkig is. Dat gaf me duidelijkheid, maar te weinig handvaten om iets mee te kunnen. heb het werkboek hier nog liggen. Ben ook een paar x bij zo'n praatgroep geweest van Norwood, maar kon daar niet helemaal me draai vinden. Misschien was het toen nog net te vroeg...was namelijjk eind vorig jaar, voordat ik dat inzicht kreeg. Ik weet nog dat ik soms helemaal zat te trillen van de spanning die loskwam, ook nadien thuis nog.
Inderdaad blij dat ik nu verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven, mooie wijze woorden!!!
Ik ben nu ook bezig met een schilderij, vanaf oktober vorig jaar. Die hangt in me huiskamer,
keer op keer vul ik die aan met hoe ik wil zijn. Een soort moodbord laat maar zeggen. Ik zie die dagelijks hangen natuurlijk
hij is nu bijna af, ik wil nu puzzle stukjes op dat schilderij zetten en dan vullen met onder andere wat wijze woorden van dit viva forum, op sommige dagen wil ik dat schilderij weggooien en op andere dagen ben ik trots...
misschien besef ik nog niet voldoende, dat ik inderdaad mag zijn wie ik wil zijn.
eigenlijk moet ik leren zoveel van me zelf te houden, als ik voorheen van mijn vriend deed.
echt dan kon ik werkelijk bergen verzetten, zo vreemd dat ik dat voor mezelf dan zo lastig kan vinden.
alsof ik mezelf minder waard vind dan een ander...
misschien durf ik me ook niet goed open te stellen, omdat ik daar eerder vervelende ervaringen mee heb gehad. Misschien vertel ik ook wel gelijk teveel aan mensen op het moment dat er een klik is en dat ik daardoor weer mensen wegjaag...
Andere mensen ga zo natuurlijk met elkaar om, maar misschien is dat soms ook maar een illusie...zoals het gras bij de buren
Maar hoe dan ook, bedankt. de afgelopen dagen zat ik alleen maar te janken en werd stapeldol van mezelf. Dacht misschien zakt het wel af, maar de berichten van jullie hebben me tranen gelukkig weer gestopt
bedankt !
donderdag 2 april 2015 om 16:12
quote:justme4you schreef op 02 april 2015 @ 16:06:
hi Blije Kip,
dank je wel, denk dat ik dat nog eens met haar goed moet bespreken. we hadden laatst via de mail contact en ik misschien ziet zij dingen gewoon anders. Ze heeft me goed geholpen met EMDR, maar verder verschillen we misschien.
ze heeft het soms over energie en trillingen (de trilling van de aarde zou steeds hoger worden...) en kwam laatst ook aan met een nes-scan. ik kreeg van haar nog een flesje mee, de volgende moest ik kopen. tijdens de sessie moest ik ook een apparaat vasthouden, wat dan mijn Human Body Field zou herstellen. Ik merkte nadat ik weg was wel wat verschil, maar weet niet of dat dat komt door de therapie of door dat apparaat...(beetje zweverig). Ik denk dat ik het nog een keer bij haar ga aankaarten en als ze me niet begrijpt dan ga ik weer verder zoeken...Meen je dit echt? Van de trillingen van de aarde enz.? Ik zou een ander zoeken, op dat soort dingen vertrouw ik zelf niet. Ik neem aan dat ze een geregistreerde GZ-psycholoog/klinische psycholoog/psychotherapeut is omdat ze wel EMDR heeft gedaan? Ik zou de neiging krijgen om dit te gaan te checken, want met een psycholoog die begint over de trilling van de aarde zou ik ook niet goed op 1 lijn kunnen komen. En dat past ook niet binnen de psychologie, dan wijkt ze uit naar meer alternatieve theorieën en dat is niet waar ze voor betaald wordt door jou of door de zorgverzekeraar.
hi Blije Kip,
dank je wel, denk dat ik dat nog eens met haar goed moet bespreken. we hadden laatst via de mail contact en ik misschien ziet zij dingen gewoon anders. Ze heeft me goed geholpen met EMDR, maar verder verschillen we misschien.
ze heeft het soms over energie en trillingen (de trilling van de aarde zou steeds hoger worden...) en kwam laatst ook aan met een nes-scan. ik kreeg van haar nog een flesje mee, de volgende moest ik kopen. tijdens de sessie moest ik ook een apparaat vasthouden, wat dan mijn Human Body Field zou herstellen. Ik merkte nadat ik weg was wel wat verschil, maar weet niet of dat dat komt door de therapie of door dat apparaat...(beetje zweverig). Ik denk dat ik het nog een keer bij haar ga aankaarten en als ze me niet begrijpt dan ga ik weer verder zoeken...Meen je dit echt? Van de trillingen van de aarde enz.? Ik zou een ander zoeken, op dat soort dingen vertrouw ik zelf niet. Ik neem aan dat ze een geregistreerde GZ-psycholoog/klinische psycholoog/psychotherapeut is omdat ze wel EMDR heeft gedaan? Ik zou de neiging krijgen om dit te gaan te checken, want met een psycholoog die begint over de trilling van de aarde zou ik ook niet goed op 1 lijn kunnen komen. En dat past ook niet binnen de psychologie, dan wijkt ze uit naar meer alternatieve theorieën en dat is niet waar ze voor betaald wordt door jou of door de zorgverzekeraar.
donderdag 2 april 2015 om 16:53
Justme4you, geen dank. Ga zo ook maar ff googlen voor het boek van Robin Norwood.
Wat blije kip zegt, is je psycholoog erkend? De dingen die je benoemd zijn niet alle daags voor een psych zeg maar en moet je de flesjes bij haar kopen? Zou er nog even naar kijken anders ben je alleen verder van huis. Middels Emdr (heb ik ook gedaan) is het de bedoeling dat je traumas verwerkt en de beelden vervagen, maar een goede psych pakt de oorzaak aan en de daarbij horende gevoelens en emoties. Ik merk dat je nog wel steeds heel erg in je emoties en gevoel van toen zat en dan is de vraag of de Emdr juist is toegepast.
Ik zie dat je ook vaak zegt"de persoon die ik zou willen zijn" Dat klinkt best pijnlijk. Je mag er ook zijn zoals je nu bent, want dat ben jij en dat is goed!
Vaak zoek je in anderen hetgeen je zelf gemist hebt/mist. Voor mij ook heel herkenbaar. Vaak denken we dat we van iemand houden, maar vaak is dat een illusie want je kan nooit meer van iemand houden als van je zelf. De liefde moet je dus eerst in jezelf terugvinden en dan pas kan je t geven en nemen. En als je kan nemen dan hou je van jezelf en is het in evenwicht met wat je krijgt. En op deze manier zal je ook minder teleurgesteld worden in het leven/anderen.
Wat blije kip zegt, is je psycholoog erkend? De dingen die je benoemd zijn niet alle daags voor een psych zeg maar en moet je de flesjes bij haar kopen? Zou er nog even naar kijken anders ben je alleen verder van huis. Middels Emdr (heb ik ook gedaan) is het de bedoeling dat je traumas verwerkt en de beelden vervagen, maar een goede psych pakt de oorzaak aan en de daarbij horende gevoelens en emoties. Ik merk dat je nog wel steeds heel erg in je emoties en gevoel van toen zat en dan is de vraag of de Emdr juist is toegepast.
Ik zie dat je ook vaak zegt"de persoon die ik zou willen zijn" Dat klinkt best pijnlijk. Je mag er ook zijn zoals je nu bent, want dat ben jij en dat is goed!
Vaak zoek je in anderen hetgeen je zelf gemist hebt/mist. Voor mij ook heel herkenbaar. Vaak denken we dat we van iemand houden, maar vaak is dat een illusie want je kan nooit meer van iemand houden als van je zelf. De liefde moet je dus eerst in jezelf terugvinden en dan pas kan je t geven en nemen. En als je kan nemen dan hou je van jezelf en is het in evenwicht met wat je krijgt. En op deze manier zal je ook minder teleurgesteld worden in het leven/anderen.
Leef en laat leven
donderdag 2 april 2015 om 16:58
quote:blijekip schreef op 02 april 2015 @ 16:12:
[...]
Meen je dit echt? Van de trillingen van de aarde enz.? Ik zou een ander zoeken, op dat soort dingen vertrouw ik zelf niet. Ik neem aan dat ze een geregistreerde GZ-psycholoog/klinische psycholoog/psychotherapeut is omdat ze wel EMDR heeft gedaan? Ik zou de neiging krijgen om dit te gaan te checken, want met een psycholoog die begint over de trilling van de aarde zou ik ook niet goed op 1 lijn kunnen komen. En dat past ook niet binnen de psychologie, dan wijkt ze uit naar meer alternatieve theorieën en dat is niet waar ze voor betaald wordt door jou of door de zorgverzekeraar.
Dit inderdaad, het lijkt erop dat je bij een alternativo bent beland. En dat terwijl je echt goed psychologische hulp nodig hebt, en verdient.
Kijk of je therapeut geregisteerd staat in het BIG register.
[...]
Meen je dit echt? Van de trillingen van de aarde enz.? Ik zou een ander zoeken, op dat soort dingen vertrouw ik zelf niet. Ik neem aan dat ze een geregistreerde GZ-psycholoog/klinische psycholoog/psychotherapeut is omdat ze wel EMDR heeft gedaan? Ik zou de neiging krijgen om dit te gaan te checken, want met een psycholoog die begint over de trilling van de aarde zou ik ook niet goed op 1 lijn kunnen komen. En dat past ook niet binnen de psychologie, dan wijkt ze uit naar meer alternatieve theorieën en dat is niet waar ze voor betaald wordt door jou of door de zorgverzekeraar.
Dit inderdaad, het lijkt erop dat je bij een alternativo bent beland. En dat terwijl je echt goed psychologische hulp nodig hebt, en verdient.
Kijk of je therapeut geregisteerd staat in het BIG register.
donderdag 2 april 2015 om 17:15
Ik zou als ik jou was eerst op zoek gaan naar een andere therapeut. Ik denk niet dat zij begrijpt dat waar je wieg ligt wel degelijk uitmaakt hoe je terechtkomt en hoe dit doorwerkt in je verdere leven. Jij bent geprogrammeerd met de normen en waarden die jouw moeder je vooral heeft meegegeven. Om nog niet eens over het misbruik te beginnen. Het is dan ook logisch dat jij nu niet helemaal weet hoe normale mensen met elkaar omgaan en hoe een normale partnerrelatie eruit hoort te zien.
Zoek daar goede hulp voor maar misschien kunnen ook praktische dingen je helpen zoals boeken of cursussen over etiquette, sociale vaardigheden en relaties. Hopelijk krijg je vroeg of laat ook contact met een vertrouwenspersoon die jou wilt helpen met sociale situaties begrijpen. Door die isolatie heb je te weinig kunnen oefenen met sociale situaties en deze onzekerheid zorgt er juist weer voor dat je in die spiraal blijft hangen.
Er zijn ook hulpgroepen voor KOPP kinderen en misschien dat je daar ook wat meer aan hebt. Je hebt hier op viva forum het misbruik topic en daar kan je misschien ook je verhaal kwijt of anderen hun ervaringen lezen.
PS: Wees niet bang om op je bek te gaan in sociale situaties. 'Normale' mensen maken ook weleens fouten hoor.
En juist doordat je zo bewust bent van je eigen gebrek aan ervaring bent zul je op de meeste mensen denk ik niet als enorm bot overkomen. Je hebt ook mensen met sociale ervaring die nooit denken aan een ander en simpelweg narcistische trekken hebben.
Vergeet je eigen grenzen niet. Door je gebrek aan ervaring is de valkuil voor jou dat het makkelijker wordt om andermans patronen over te nemen terwijl je aan jezelf volledig voorbij gaat.
Zoek daar goede hulp voor maar misschien kunnen ook praktische dingen je helpen zoals boeken of cursussen over etiquette, sociale vaardigheden en relaties. Hopelijk krijg je vroeg of laat ook contact met een vertrouwenspersoon die jou wilt helpen met sociale situaties begrijpen. Door die isolatie heb je te weinig kunnen oefenen met sociale situaties en deze onzekerheid zorgt er juist weer voor dat je in die spiraal blijft hangen.
Er zijn ook hulpgroepen voor KOPP kinderen en misschien dat je daar ook wat meer aan hebt. Je hebt hier op viva forum het misbruik topic en daar kan je misschien ook je verhaal kwijt of anderen hun ervaringen lezen.
PS: Wees niet bang om op je bek te gaan in sociale situaties. 'Normale' mensen maken ook weleens fouten hoor.
En juist doordat je zo bewust bent van je eigen gebrek aan ervaring bent zul je op de meeste mensen denk ik niet als enorm bot overkomen. Je hebt ook mensen met sociale ervaring die nooit denken aan een ander en simpelweg narcistische trekken hebben.
Vergeet je eigen grenzen niet. Door je gebrek aan ervaring is de valkuil voor jou dat het makkelijker wordt om andermans patronen over te nemen terwijl je aan jezelf volledig voorbij gaat.
De vastheid die je zoekt is even groot als de veranderlijkheid waar jij naar verlangt
donderdag 2 april 2015 om 19:22
Ja ze is wel gekwalificeerd, anders vergoed de verzekeraar het ook niet. Sterker nog, ik was voordat ik haar tegen het lijf liep bij een ander in therapie geweest voor een jaar. via de huisarts, ik had uitgelegd dat mijn situatie best pittig was en dat ik een echt goede therapeut nodig had. een jaar bij die vrouw in behandeling geweest en toen hebben we het afgerond.
aangezien de relatie niet lekker liep, ben ik toen samen met me inmiddels ex in relatietherapie gegaan. Dat was dus bij haar, we moesten beide vertellen over onze jeugd en zodra we bij het misbruik schoten de tranen me in de ogen. Zij gaf aan dat ik het nog niet verwerkt had, ik schrok. ik was net klaar, bij die andere vrouw...
vervolgens heeft ze me geholpen met het misbruik te verwerken dmv EMDR en dat hebben we kunnen afronden, aan de relatietherapie zijn we niet toegekomen, toen was ik al bij hem weg. Nu heb ik met haar dus de scheiding van me ouders via EMDR verwerkt (met me moeder nooit over gepraat). Wat me wel opviel is dat ik niet goed bij me emoties kon toen we over gingen naar me moeder, Soms voel ik helemaal niks meer bij haar, maar de afgelopen dagen heb ik wel lopen janken als een klein kind en dat was wel vanwege haar!!! hoe gek kan een mens zijn.
De laatste keer begon ik ook aan haar te twijfelen...ook omdat ik het gevoel had dat ze me aan het testen was. heel raar. Ze had haar portemonnee op haar buro liggen en die lag vrij toonbaar, wist nog dat ik dacht van wat raar, maar goed, het kan, ja toch waarom niet. maar goed, we hadden die scan gedaan en toen verder gepraat en ook EMDR gedaan. vervolgens gaf ze aan dat 1 van die flesje die ik nodig zou hebben in haar auto zouden liggen. dus ze liep weg en zou zo weer terug zijn. die portemonnee lag daar nog steeds en ik wachtte natuurlijk op haar. Ik heb het idee dat ze me aan het testen was, vond dit geen prettig gevoel. ik vertrouw haar toch ook alles toe en dat ga ze mij zo testen ??? Vervolgens kwam ze weer terug en zij dat ze dat flesje niet in de auto lag...
quote:goddess23 schreef op 02 april 2015 @ 17:15:
Ik zou als ik jou was eerst op zoek gaan naar een andere therapeut. Ik denk niet dat zij begrijpt dat waar je wieg ligt wel degelijk uitmaakt hoe je terechtkomt en hoe dit doorwerkt in je verdere leven. Jij bent geprogrammeerd met de normen en waarden die jouw moeder je vooral heeft meegegeven. Om nog niet eens over het misbruik te beginnen. Het is dan ook logisch dat jij nu niet helemaal weet hoe normale mensen met elkaar omgaan en hoe een normale partnerrelatie eruit hoort te zien.
Reactie van mij : (kon de kleur niet wijzigen )
Klopt, dat voel ik zelf ook zo, helaas pikken de verkeerde mij eruit en beland ik daardoor ik foute relatie's, hierdoor denkt mijn vader dat ik het zelf opzoek, want ik zou het nu toch wel moeten weten...
Zoek daar goede hulp voor maar misschien kunnen ook praktische dingen je helpen zoals boeken of cursussen over etiquette, sociale vaardigheden en relaties. Hopelijk krijg je vroeg of laat ook contact met een vertrouwenspersoon die jou wilt helpen met sociale situaties begrijpen. Door die isolatie heb je te weinig kunnen oefenen met sociale situaties en deze onzekerheid zorgt er juist weer voor dat je in die spiraal blijft hangen.
Klopt, denk dat dat wel goede tips zijn, zat ook wel eens te denken aan weerbaarheidstraining of boksen of combinatie daarvan. heb het idee dat ik wel genoeg over me verleden heb gebabbeld en dat ik daar niet iets uit zal halen wat een toevoeging is voor nu.
ik begrijp nu wel hoe dat allemaal is gegaan en wil graag verder met het normale leven maar ik weet niet hoe ik die draai moet maken en aansluiting kan vinden...
Er zijn ook hulpgroepen voor KOPP kinderen en misschien dat je daar ook wat meer aan hebt. Je hebt hier op viva forum het misbruik topic en daar kan je misschien ook je verhaal kwijt of anderen hun ervaringen lezen.
Reactie van mij : (kon de kleur niet wijzigen )
KOPP-kinderen, ik dacht dat dat voor kinderen was, maar ik zal daar eens naar gaan kijken, bedankt...
PS: Wees niet bang om op je bek te gaan in sociale situaties. 'Normale' mensen maken ook weleens fouten hoor.
En juist doordat je zo bewust bent van je eigen gebrek aan ervaring bent zul je op de meeste mensen denk ik niet als enorm bot overkomen. Je hebt ook mensen met sociale ervaring die nooit denken aan een ander en simpelweg narcistische trekken hebben.
Vergeet je eigen grenzen niet. Door je gebrek aan ervaring is de valkuil voor jou dat het makkelijker wordt om andermans patronen over te nemen terwijl je aan jezelf volledig voorbij gaat.
zo zat ik ook te denken, dat viel me vandaag in dit topic ook op. Ik ben heel snel bang dat ik iets doe waardoor het alleen maar erger word en dan besluit ik dus maar niks te doen. Soms is het ook mijn eigen onmacht...vorig jaar met koningsdag de stad in gegaan. Gehoopt ergens mee te kunnen feesten, maar dan loop ik in de rondte en dan sta ik wel te kijken en te genieten, maar dan is het soms nog wel lastig, lijkt wel of ik soms bang ben voor mensen, bang dat ze toch net zo zijn als ik altijd ervaren heb ofzo...
Lijkt me zo lekker om een hele avond te dansen en uit me plaat te gaan!!!
Doe ik nu vaak alleen thuis, beetje eenzaam en moet natuurlijk ook rekening houden met de buren
Zat al wel te kijken op het contact forum van de viva en denk dat ik daar binnen kort eens een oproep plaats...
Denk dat ik inderdaad een andere therapeut ga zoeken en heb via jullie weer wat leesvoer, ik wil zelf ook nog een werkboek ga bestellen over herstellen van narcistisch misbruik (helaas niet in de bieb)
Merk dat ik vandaag niet meer boos in de spiegel keek, soms kan ik echt een hele rare blik in me ogen hebben. dat schrikt andere ook af. een ander vriendje heeft daar wel eens naar gevraagd, dan lijkt het net of mijn ogen uit me kas springen, zal de spanning wel zijn die ik van binnen voel. gelukkig is het al minder erg als 5 jaar terug...
aangezien de relatie niet lekker liep, ben ik toen samen met me inmiddels ex in relatietherapie gegaan. Dat was dus bij haar, we moesten beide vertellen over onze jeugd en zodra we bij het misbruik schoten de tranen me in de ogen. Zij gaf aan dat ik het nog niet verwerkt had, ik schrok. ik was net klaar, bij die andere vrouw...
vervolgens heeft ze me geholpen met het misbruik te verwerken dmv EMDR en dat hebben we kunnen afronden, aan de relatietherapie zijn we niet toegekomen, toen was ik al bij hem weg. Nu heb ik met haar dus de scheiding van me ouders via EMDR verwerkt (met me moeder nooit over gepraat). Wat me wel opviel is dat ik niet goed bij me emoties kon toen we over gingen naar me moeder, Soms voel ik helemaal niks meer bij haar, maar de afgelopen dagen heb ik wel lopen janken als een klein kind en dat was wel vanwege haar!!! hoe gek kan een mens zijn.
De laatste keer begon ik ook aan haar te twijfelen...ook omdat ik het gevoel had dat ze me aan het testen was. heel raar. Ze had haar portemonnee op haar buro liggen en die lag vrij toonbaar, wist nog dat ik dacht van wat raar, maar goed, het kan, ja toch waarom niet. maar goed, we hadden die scan gedaan en toen verder gepraat en ook EMDR gedaan. vervolgens gaf ze aan dat 1 van die flesje die ik nodig zou hebben in haar auto zouden liggen. dus ze liep weg en zou zo weer terug zijn. die portemonnee lag daar nog steeds en ik wachtte natuurlijk op haar. Ik heb het idee dat ze me aan het testen was, vond dit geen prettig gevoel. ik vertrouw haar toch ook alles toe en dat ga ze mij zo testen ??? Vervolgens kwam ze weer terug en zij dat ze dat flesje niet in de auto lag...
quote:goddess23 schreef op 02 april 2015 @ 17:15:
Ik zou als ik jou was eerst op zoek gaan naar een andere therapeut. Ik denk niet dat zij begrijpt dat waar je wieg ligt wel degelijk uitmaakt hoe je terechtkomt en hoe dit doorwerkt in je verdere leven. Jij bent geprogrammeerd met de normen en waarden die jouw moeder je vooral heeft meegegeven. Om nog niet eens over het misbruik te beginnen. Het is dan ook logisch dat jij nu niet helemaal weet hoe normale mensen met elkaar omgaan en hoe een normale partnerrelatie eruit hoort te zien.
Reactie van mij : (kon de kleur niet wijzigen )
Klopt, dat voel ik zelf ook zo, helaas pikken de verkeerde mij eruit en beland ik daardoor ik foute relatie's, hierdoor denkt mijn vader dat ik het zelf opzoek, want ik zou het nu toch wel moeten weten...
Zoek daar goede hulp voor maar misschien kunnen ook praktische dingen je helpen zoals boeken of cursussen over etiquette, sociale vaardigheden en relaties. Hopelijk krijg je vroeg of laat ook contact met een vertrouwenspersoon die jou wilt helpen met sociale situaties begrijpen. Door die isolatie heb je te weinig kunnen oefenen met sociale situaties en deze onzekerheid zorgt er juist weer voor dat je in die spiraal blijft hangen.
Klopt, denk dat dat wel goede tips zijn, zat ook wel eens te denken aan weerbaarheidstraining of boksen of combinatie daarvan. heb het idee dat ik wel genoeg over me verleden heb gebabbeld en dat ik daar niet iets uit zal halen wat een toevoeging is voor nu.
ik begrijp nu wel hoe dat allemaal is gegaan en wil graag verder met het normale leven maar ik weet niet hoe ik die draai moet maken en aansluiting kan vinden...
Er zijn ook hulpgroepen voor KOPP kinderen en misschien dat je daar ook wat meer aan hebt. Je hebt hier op viva forum het misbruik topic en daar kan je misschien ook je verhaal kwijt of anderen hun ervaringen lezen.
Reactie van mij : (kon de kleur niet wijzigen )
KOPP-kinderen, ik dacht dat dat voor kinderen was, maar ik zal daar eens naar gaan kijken, bedankt...
PS: Wees niet bang om op je bek te gaan in sociale situaties. 'Normale' mensen maken ook weleens fouten hoor.
En juist doordat je zo bewust bent van je eigen gebrek aan ervaring bent zul je op de meeste mensen denk ik niet als enorm bot overkomen. Je hebt ook mensen met sociale ervaring die nooit denken aan een ander en simpelweg narcistische trekken hebben.
Vergeet je eigen grenzen niet. Door je gebrek aan ervaring is de valkuil voor jou dat het makkelijker wordt om andermans patronen over te nemen terwijl je aan jezelf volledig voorbij gaat.
zo zat ik ook te denken, dat viel me vandaag in dit topic ook op. Ik ben heel snel bang dat ik iets doe waardoor het alleen maar erger word en dan besluit ik dus maar niks te doen. Soms is het ook mijn eigen onmacht...vorig jaar met koningsdag de stad in gegaan. Gehoopt ergens mee te kunnen feesten, maar dan loop ik in de rondte en dan sta ik wel te kijken en te genieten, maar dan is het soms nog wel lastig, lijkt wel of ik soms bang ben voor mensen, bang dat ze toch net zo zijn als ik altijd ervaren heb ofzo...
Lijkt me zo lekker om een hele avond te dansen en uit me plaat te gaan!!!
Doe ik nu vaak alleen thuis, beetje eenzaam en moet natuurlijk ook rekening houden met de buren
Zat al wel te kijken op het contact forum van de viva en denk dat ik daar binnen kort eens een oproep plaats...
Denk dat ik inderdaad een andere therapeut ga zoeken en heb via jullie weer wat leesvoer, ik wil zelf ook nog een werkboek ga bestellen over herstellen van narcistisch misbruik (helaas niet in de bieb)
Merk dat ik vandaag niet meer boos in de spiegel keek, soms kan ik echt een hele rare blik in me ogen hebben. dat schrikt andere ook af. een ander vriendje heeft daar wel eens naar gevraagd, dan lijkt het net of mijn ogen uit me kas springen, zal de spanning wel zijn die ik van binnen voel. gelukkig is het al minder erg als 5 jaar terug...
donderdag 2 april 2015 om 21:37
Herkenbaar verhaal helaas.
Wat mij helpt is accepteren dat wat er gebeurd is mij heeft gemaakt tot wie ik nu ben. Ik kan het verleden niet uitwissen. Accepteren en verwerken is niet hetzelfde als vergeten. Het is juist je bewust zijn van het feit dat je met je pijn en je verdriet verder zult moeten. Je hebt het meegemaakt en zult het met je mee blijven dragen. Pijn en verdriet worden, eenmaal toegelaten, minder rauw op den duur. Het blijven echter littekens die af en toe pijnlijk kunnen trekken. Er kan zomaar iets in je leven gebeuren waardoor de boel weer op scherp komt te staan en alles opnieuw boven komt drijven.
Wat mij helpt in de verwerking van mijn jeugd en de tijd erna (eigenlijk is gewoon de hele eerste helft van mijn leven het ideale script geweest voor een soap om van te watertanden en te huiveren) is bij machte zijn om in te schatten wat ik op welk moment nodig heb om overeind te blijven. Kan me voorstellen dat het voor jou ook handig kan zijn om een inventarisatie te maken van wat jou door welk moment heen helpt. Alleen de wetenschap dat je in staat bent om in welke situatie dan ook controle over jezelf te houden is al enorm helpend. Weten dat, wat er ook gebeurt, je verleden je niet meer onderuit haalt maakt dat je er ook niet meer door ingehaald zult worden. Een gevoel dat je, zoals ik je nu lees, op dit moment juist wel hebt.
Wat ook heel goed is om in de smiezen te houden; er bestáát helemaal niet zoiets als 'normaal'! Normaal is voor jou precies dat waar je je goed bij voelt. Misschien weet je op dit moment wel helemaal niet waar jij je goed bij voelt omdat je niet meer weet wat bij jou hoort en wat bij haar en je verleden. Dan is het goed om te weten dat er niet zoiets is als verleden 'van haar' of 'van jou'. Je leeft in het nu. Er ís alleen het nu. De gevoelens die jij nu hebt zijn de jouwe. Misschien waren ze eerst van je moeder maar ze zijn nu opgegaan in de jouwe en dus van jou. Daar is geen splitsing in. Wat je kan helpen is heel dichtbij jezelf blijven. Iets wat je thuis dus al doet. Maar ook naar buiten toe is dat goed om te doen. Doe wat in eerste impuls goed voelt om te doen. Dat is niet altijd wat het meest comfortabel voelt. Juist dat wat spanning en angst veroorzaakt is goed om te onderzoeken. Waar loop je tegenaan? Waar komt die weerstand vandaan? Daar stuit je waarschijnlijk op je oude pijn en ideeën en dat is waar je doorheen zult moeten.
Je happy face opzetten naar buiten toe is op zich goed. Het kan je extra houvast geven. Waar je wel op moet letten is dat je jezelf niet voorbij loopt door alles weg te lachen. Situaties waarin je niet jezelf kunt zijn kun je het beste zo veel mogelijk vermijden.
Solliciteren zou ik zeker doorzetten. Die afleiding is alleen maar goed. Je hoeft niet bezig te zijn met het 'hoe'. Dat heeft geen nut. De beren die je op de weg ziet zijn er helemaal niet. Je angst is angst. Geen realiteit.
Wat mij helpt is accepteren dat wat er gebeurd is mij heeft gemaakt tot wie ik nu ben. Ik kan het verleden niet uitwissen. Accepteren en verwerken is niet hetzelfde als vergeten. Het is juist je bewust zijn van het feit dat je met je pijn en je verdriet verder zult moeten. Je hebt het meegemaakt en zult het met je mee blijven dragen. Pijn en verdriet worden, eenmaal toegelaten, minder rauw op den duur. Het blijven echter littekens die af en toe pijnlijk kunnen trekken. Er kan zomaar iets in je leven gebeuren waardoor de boel weer op scherp komt te staan en alles opnieuw boven komt drijven.
Wat mij helpt in de verwerking van mijn jeugd en de tijd erna (eigenlijk is gewoon de hele eerste helft van mijn leven het ideale script geweest voor een soap om van te watertanden en te huiveren) is bij machte zijn om in te schatten wat ik op welk moment nodig heb om overeind te blijven. Kan me voorstellen dat het voor jou ook handig kan zijn om een inventarisatie te maken van wat jou door welk moment heen helpt. Alleen de wetenschap dat je in staat bent om in welke situatie dan ook controle over jezelf te houden is al enorm helpend. Weten dat, wat er ook gebeurt, je verleden je niet meer onderuit haalt maakt dat je er ook niet meer door ingehaald zult worden. Een gevoel dat je, zoals ik je nu lees, op dit moment juist wel hebt.
Wat ook heel goed is om in de smiezen te houden; er bestáát helemaal niet zoiets als 'normaal'! Normaal is voor jou precies dat waar je je goed bij voelt. Misschien weet je op dit moment wel helemaal niet waar jij je goed bij voelt omdat je niet meer weet wat bij jou hoort en wat bij haar en je verleden. Dan is het goed om te weten dat er niet zoiets is als verleden 'van haar' of 'van jou'. Je leeft in het nu. Er ís alleen het nu. De gevoelens die jij nu hebt zijn de jouwe. Misschien waren ze eerst van je moeder maar ze zijn nu opgegaan in de jouwe en dus van jou. Daar is geen splitsing in. Wat je kan helpen is heel dichtbij jezelf blijven. Iets wat je thuis dus al doet. Maar ook naar buiten toe is dat goed om te doen. Doe wat in eerste impuls goed voelt om te doen. Dat is niet altijd wat het meest comfortabel voelt. Juist dat wat spanning en angst veroorzaakt is goed om te onderzoeken. Waar loop je tegenaan? Waar komt die weerstand vandaan? Daar stuit je waarschijnlijk op je oude pijn en ideeën en dat is waar je doorheen zult moeten.
Je happy face opzetten naar buiten toe is op zich goed. Het kan je extra houvast geven. Waar je wel op moet letten is dat je jezelf niet voorbij loopt door alles weg te lachen. Situaties waarin je niet jezelf kunt zijn kun je het beste zo veel mogelijk vermijden.
Solliciteren zou ik zeker doorzetten. Die afleiding is alleen maar goed. Je hoeft niet bezig te zijn met het 'hoe'. Dat heeft geen nut. De beren die je op de weg ziet zijn er helemaal niet. Je angst is angst. Geen realiteit.
donderdag 2 april 2015 om 22:51
quote:Jazzy22 schreef op 02 april 2015 @ 21:37:
Herkenbaar verhaal helaas.
Wat mij helpt is accepteren dat wat er gebeurd is mij heeft gemaakt tot wie ik nu ben. Ik kan het verleden niet uitwissen. Accepteren en verwerken is niet hetzelfde als vergeten. Het is juist je bewust zijn van het feit dat je met je pijn en je verdriet verder zult moeten. Je hebt het meegemaakt en zult het met je mee blijven dragen. Pijn en verdriet worden, eenmaal toegelaten, minder rauw op den duur. Het blijven echter littekens die af en toe pijnlijk kunnen trekken. Er kan zomaar iets in je leven gebeuren waardoor de boel weer op scherp komt te staan en alles opnieuw boven komt drijven.
Wat mij helpt in de verwerking van mijn jeugd en de tijd erna (eigenlijk is gewoon de hele eerste helft van mijn leven het ideale script geweest voor een soap om van te watertanden en te huiveren) is bij machte zijn om in te schatten wat ik op welk moment nodig heb om overeind te blijven. Kan me voorstellen dat het voor jou ook handig kan zijn om een inventarisatie te maken van wat jou door welk moment heen helpt. Alleen de wetenschap dat je in staat bent om in welke situatie dan ook controle over jezelf te houden is al enorm helpend. Weten dat, wat er ook gebeurt, je verleden je niet meer onderuit haalt maakt dat je er ook niet meer door ingehaald zult worden. Een gevoel dat je, zoals ik je nu lees, op dit moment juist wel hebt.
Wat ook heel goed is om in de smiezen te houden; er bestáát helemaal niet zoiets als 'normaal'! Normaal is voor jou precies dat waar je je goed bij voelt. Misschien weet je op dit moment wel helemaal niet waar jij je goed bij voelt omdat je niet meer weet wat bij jou hoort en wat bij haar en je verleden. Dan is het goed om te weten dat er niet zoiets is als verleden 'van haar' of 'van jou'. Je leeft in het nu. Er ís alleen het nu. De gevoelens die jij nu hebt zijn de jouwe. Misschien waren ze eerst van je moeder maar ze zijn nu opgegaan in de jouwe en dus van jou. Daar is geen splitsing in. Wat je kan helpen is heel dichtbij jezelf blijven. Iets wat je thuis dus al doet. Maar ook naar buiten toe is dat goed om te doen. Doe wat in eerste impuls goed voelt om te doen. Dat is niet altijd wat het meest comfortabel voelt. Juist dat wat spanning en angst veroorzaakt is goed om te onderzoeken. Waar loop je tegenaan? Waar komt die weerstand vandaan? Daar stuit je waarschijnlijk op je oude pijn en ideeën en dat is waar je doorheen zult moeten.
Je happy face opzetten naar buiten toe is op zich goed. Het kan je extra houvast geven. Waar je wel op moet letten is dat je jezelf niet voorbij loopt door alles weg te lachen. Situaties waarin je niet jezelf kunt zijn kun je het beste zo veel mogelijk vermijden.
Solliciteren zou ik zeker doorzetten. Die afleiding is alleen maar goed. Je hoeft niet bezig te zijn met het 'hoe'. Dat heeft geen nut. De beren die je op de weg ziet zijn er helemaal niet. Je angst is angst. Geen realiteit.
dat je verzekeraar het vergoedt is helaas geen bewijs van kwalificatie. Wat zij doet hoort niet.
Kijk of ze een BIG registratie heeft.
Herkenbaar verhaal helaas.
Wat mij helpt is accepteren dat wat er gebeurd is mij heeft gemaakt tot wie ik nu ben. Ik kan het verleden niet uitwissen. Accepteren en verwerken is niet hetzelfde als vergeten. Het is juist je bewust zijn van het feit dat je met je pijn en je verdriet verder zult moeten. Je hebt het meegemaakt en zult het met je mee blijven dragen. Pijn en verdriet worden, eenmaal toegelaten, minder rauw op den duur. Het blijven echter littekens die af en toe pijnlijk kunnen trekken. Er kan zomaar iets in je leven gebeuren waardoor de boel weer op scherp komt te staan en alles opnieuw boven komt drijven.
Wat mij helpt in de verwerking van mijn jeugd en de tijd erna (eigenlijk is gewoon de hele eerste helft van mijn leven het ideale script geweest voor een soap om van te watertanden en te huiveren) is bij machte zijn om in te schatten wat ik op welk moment nodig heb om overeind te blijven. Kan me voorstellen dat het voor jou ook handig kan zijn om een inventarisatie te maken van wat jou door welk moment heen helpt. Alleen de wetenschap dat je in staat bent om in welke situatie dan ook controle over jezelf te houden is al enorm helpend. Weten dat, wat er ook gebeurt, je verleden je niet meer onderuit haalt maakt dat je er ook niet meer door ingehaald zult worden. Een gevoel dat je, zoals ik je nu lees, op dit moment juist wel hebt.
Wat ook heel goed is om in de smiezen te houden; er bestáát helemaal niet zoiets als 'normaal'! Normaal is voor jou precies dat waar je je goed bij voelt. Misschien weet je op dit moment wel helemaal niet waar jij je goed bij voelt omdat je niet meer weet wat bij jou hoort en wat bij haar en je verleden. Dan is het goed om te weten dat er niet zoiets is als verleden 'van haar' of 'van jou'. Je leeft in het nu. Er ís alleen het nu. De gevoelens die jij nu hebt zijn de jouwe. Misschien waren ze eerst van je moeder maar ze zijn nu opgegaan in de jouwe en dus van jou. Daar is geen splitsing in. Wat je kan helpen is heel dichtbij jezelf blijven. Iets wat je thuis dus al doet. Maar ook naar buiten toe is dat goed om te doen. Doe wat in eerste impuls goed voelt om te doen. Dat is niet altijd wat het meest comfortabel voelt. Juist dat wat spanning en angst veroorzaakt is goed om te onderzoeken. Waar loop je tegenaan? Waar komt die weerstand vandaan? Daar stuit je waarschijnlijk op je oude pijn en ideeën en dat is waar je doorheen zult moeten.
Je happy face opzetten naar buiten toe is op zich goed. Het kan je extra houvast geven. Waar je wel op moet letten is dat je jezelf niet voorbij loopt door alles weg te lachen. Situaties waarin je niet jezelf kunt zijn kun je het beste zo veel mogelijk vermijden.
Solliciteren zou ik zeker doorzetten. Die afleiding is alleen maar goed. Je hoeft niet bezig te zijn met het 'hoe'. Dat heeft geen nut. De beren die je op de weg ziet zijn er helemaal niet. Je angst is angst. Geen realiteit.
dat je verzekeraar het vergoedt is helaas geen bewijs van kwalificatie. Wat zij doet hoort niet.
Kijk of ze een BIG registratie heeft.
donderdag 2 april 2015 om 23:06
Bedankt Jazzy22...
zo kan je het ook bekijken. het klopt ook wel wat je zegt, want wat je ook doet, er is altijd wel iemand die het zal afkeuren.
Misschien moet ik een andere balans vinden in me leven.
Mijn kop niet gek laten maken door mensen die me niet begrijpen of alleen hun eigen ding willen zien.
het klinkt misschien gek, maar ik heb het idee dat ondanks dat mijn vader en me moeder gescheiden zijn. mijn vader nog wel naar mijn moeder heeft geluisterd. mijn moeder heeft mijn vader opgezet tegen mij, echt een vies spelletje. Mijn vader weet niet goed wat hij er van moet denken. Hij heeft me niet meegemaakt in me jeugd, dat kwam door mijn moeder en de rechter. Daardoor kennen mijn vader en ik elkaar niet zo goed. Hij wil het graag goed doen en wilt me graag helpen, dat heb ik wel gemerkt. maar we zijn soms net 2 blinden die elkaar de weg moeten wijzen...
als ik tegen hem zeg dat ik de scheiding nu wel begrijp, dan is dat al te pijnlijk voor hem ( pa heeft dat nooit kunnen verwerken) dan kan ik dat dus niet met hem delen.
ik denk ook dat hij het zelfzelf verwijt dat ik misbruikt ben, ik heb hem immers gebeld enz...
maar ik denk dat dit ook een ziek spelletje is geweest van me moeder... (misschien moeilijk te geloven en ik moet mezelf daar ook niet gek mee maken, maar het zet me wel aan het denken, waarom al die leugens en grappen en grollen)
ze spoort echt niet, ze heeft zelfs gelogen over het feit dat ze kanker had in de hoop dat ik dan wel met haar contact wilde...
ow ik ben zo zielig...ow ik ga bijna dood...ow ow ow ow ow mijn grote teennagel...
als je over kanker kan liegen dan geeft dat wel aan hoe ver je kan gaan.
ze zij dat ze bestraald was e.d., ik belde een tante en de wist van niks, ik haar weer gebeld en zegt ze doodleuk, ja nee maar niet iedereen weet het, nee vast een tante die 10min verderop woont zal het niet weten!
echt sommige mensen zijn ziek, heel ziek.
Mijn moeder heeft die scheiding eigenlijk ook niet geaccepteerd, ze heeft gekozen voor de drank en wilde me vader een hak zetten. hem pijn doen, waarschijnlijk omdat me broer bij hem woonde en mijn broer haar niet wilde zien. hij is vier jaar ouder en heeft alles bewuster meegemaakt.
ik heb mijn moeder begin dit jaar nog een mail gestuurd, keihard verteld en kort, geen lange brief want dat was ze me niet waard.
Ik heb haar verteld dat ik haar door heb, dat ik zie hoe ziek ze is, dat haar hart een fles van alcohol is en dat ze voor mij nu al dood is en dat ik dan ook niet op haar begrafenis kom en ook niks meer van haar hoef.
paar weken later kreeg ik een mail terug, maar deze gaan rechtstreeks naar de prullebak.
Ik zag de eerste regels al, ik vind het fijn dat ik haar nog heb kunnen raken! dat is misschien mijn overwinning op haar...
want ik denk niet dat ze had gedacht dat ik haar zou doorzien.
ik vind het soms alleen moeilijk om niet boos te worden als me vader en broer me verkeerd zien. Juist omdat zij naast een nicht, het enige stukje familie zijn wat ik nog heb. Mijn vader en broer hebben ook zoiets van schouders en onder en niet meer zeuren, maar ja dan stop ik het weg, netzo als pa. Dat is ook niet iets waar ik voor kies, want ik zie de pijn in zijn ogen.
Misschien moet ik ook maar begrip hebben voor me vaders situatie, zit ik me net te bedenken. hij heeft het ook niet makkelijk gehad en nee ik ook niet, maar hij heeft me wel geholpen en hij is er altijd voor me, misschien niet op de manier zoals ik dat graag had gezien of wilde, maar hij heeft me nooit laten barsten. Ergens lijk ik ook wel op hem. ik ben dan een vrouw, maar ik kwam er achter dat ik hetzelfde loopje als me vader heb. mijn vader en ik hebben niet veel gewandeld, maar laatst was het mooi weer en toen viel me dat op. dat was het mooiste kado wat hij me kan geven. als hij er niet meer is, hoef ik maar te wandelen en hij is toch een stukje bij me...want god wat zal ik die man missen!!!
daarom wil ik hem ook graag overtuigen van wie ik ben en waar ik voor sta...
Denk dat ik soms teveel wil en inderdaad al heel blij moet zijn met het resultaat wat ik tot nu toe bereikt heb.
eindelijk naar 30jaar weet ik hoe het zit, ik heb haar door, alleen jammer dat ik haar speeltje nog ben geweest de afgelopen tijd. doordat ik soms nog naar haar luisterde, irriteerde ik me pa zonder dat ik het wist...echt waar mensen druk mee kunnen zijn in hun leven, pffff.
gelukkig heb ik heel veel angst om netzo te worden als haar...gelukkig heb ik vandaag gehoord dat ik dat niet zal zijn, omdat dat juist mijn tegenpool is. zo fijn om te horen. want mijn vader en broer denken het tegenovergestelde en die kunnen best koppig zijn en dan kun je nog aan jezelf gaan twijfelen. daarom sloot ik me ook af, voor alles en iedereen...
zo kan je het ook bekijken. het klopt ook wel wat je zegt, want wat je ook doet, er is altijd wel iemand die het zal afkeuren.
Misschien moet ik een andere balans vinden in me leven.
Mijn kop niet gek laten maken door mensen die me niet begrijpen of alleen hun eigen ding willen zien.
het klinkt misschien gek, maar ik heb het idee dat ondanks dat mijn vader en me moeder gescheiden zijn. mijn vader nog wel naar mijn moeder heeft geluisterd. mijn moeder heeft mijn vader opgezet tegen mij, echt een vies spelletje. Mijn vader weet niet goed wat hij er van moet denken. Hij heeft me niet meegemaakt in me jeugd, dat kwam door mijn moeder en de rechter. Daardoor kennen mijn vader en ik elkaar niet zo goed. Hij wil het graag goed doen en wilt me graag helpen, dat heb ik wel gemerkt. maar we zijn soms net 2 blinden die elkaar de weg moeten wijzen...
als ik tegen hem zeg dat ik de scheiding nu wel begrijp, dan is dat al te pijnlijk voor hem ( pa heeft dat nooit kunnen verwerken) dan kan ik dat dus niet met hem delen.
ik denk ook dat hij het zelfzelf verwijt dat ik misbruikt ben, ik heb hem immers gebeld enz...
maar ik denk dat dit ook een ziek spelletje is geweest van me moeder... (misschien moeilijk te geloven en ik moet mezelf daar ook niet gek mee maken, maar het zet me wel aan het denken, waarom al die leugens en grappen en grollen)
ze spoort echt niet, ze heeft zelfs gelogen over het feit dat ze kanker had in de hoop dat ik dan wel met haar contact wilde...
ow ik ben zo zielig...ow ik ga bijna dood...ow ow ow ow ow mijn grote teennagel...
als je over kanker kan liegen dan geeft dat wel aan hoe ver je kan gaan.
ze zij dat ze bestraald was e.d., ik belde een tante en de wist van niks, ik haar weer gebeld en zegt ze doodleuk, ja nee maar niet iedereen weet het, nee vast een tante die 10min verderop woont zal het niet weten!
echt sommige mensen zijn ziek, heel ziek.
Mijn moeder heeft die scheiding eigenlijk ook niet geaccepteerd, ze heeft gekozen voor de drank en wilde me vader een hak zetten. hem pijn doen, waarschijnlijk omdat me broer bij hem woonde en mijn broer haar niet wilde zien. hij is vier jaar ouder en heeft alles bewuster meegemaakt.
ik heb mijn moeder begin dit jaar nog een mail gestuurd, keihard verteld en kort, geen lange brief want dat was ze me niet waard.
Ik heb haar verteld dat ik haar door heb, dat ik zie hoe ziek ze is, dat haar hart een fles van alcohol is en dat ze voor mij nu al dood is en dat ik dan ook niet op haar begrafenis kom en ook niks meer van haar hoef.
paar weken later kreeg ik een mail terug, maar deze gaan rechtstreeks naar de prullebak.
Ik zag de eerste regels al, ik vind het fijn dat ik haar nog heb kunnen raken! dat is misschien mijn overwinning op haar...
want ik denk niet dat ze had gedacht dat ik haar zou doorzien.
ik vind het soms alleen moeilijk om niet boos te worden als me vader en broer me verkeerd zien. Juist omdat zij naast een nicht, het enige stukje familie zijn wat ik nog heb. Mijn vader en broer hebben ook zoiets van schouders en onder en niet meer zeuren, maar ja dan stop ik het weg, netzo als pa. Dat is ook niet iets waar ik voor kies, want ik zie de pijn in zijn ogen.
Misschien moet ik ook maar begrip hebben voor me vaders situatie, zit ik me net te bedenken. hij heeft het ook niet makkelijk gehad en nee ik ook niet, maar hij heeft me wel geholpen en hij is er altijd voor me, misschien niet op de manier zoals ik dat graag had gezien of wilde, maar hij heeft me nooit laten barsten. Ergens lijk ik ook wel op hem. ik ben dan een vrouw, maar ik kwam er achter dat ik hetzelfde loopje als me vader heb. mijn vader en ik hebben niet veel gewandeld, maar laatst was het mooi weer en toen viel me dat op. dat was het mooiste kado wat hij me kan geven. als hij er niet meer is, hoef ik maar te wandelen en hij is toch een stukje bij me...want god wat zal ik die man missen!!!
daarom wil ik hem ook graag overtuigen van wie ik ben en waar ik voor sta...
Denk dat ik soms teveel wil en inderdaad al heel blij moet zijn met het resultaat wat ik tot nu toe bereikt heb.
eindelijk naar 30jaar weet ik hoe het zit, ik heb haar door, alleen jammer dat ik haar speeltje nog ben geweest de afgelopen tijd. doordat ik soms nog naar haar luisterde, irriteerde ik me pa zonder dat ik het wist...echt waar mensen druk mee kunnen zijn in hun leven, pffff.
gelukkig heb ik heel veel angst om netzo te worden als haar...gelukkig heb ik vandaag gehoord dat ik dat niet zal zijn, omdat dat juist mijn tegenpool is. zo fijn om te horen. want mijn vader en broer denken het tegenovergestelde en die kunnen best koppig zijn en dan kun je nog aan jezelf gaan twijfelen. daarom sloot ik me ook af, voor alles en iedereen...
donderdag 2 april 2015 om 23:10
ow sabbaticalmeds...
dit staat bij haar website....
NBVH en SRBAG
Nederlandse Beroepsvereniging van
Hypnotherapeuten, reg.nr. ***** en
Stichting Registratie Beroepsbeoefenaren Aanvullende Gezondheidszorg, reg.nr. *****
dat is volgens mij geen BIG.
Heb wel een goede website ontdekt...die hebben ook een lijst met gespecialiseerde therapeuten...
denk dat ik daar eens tussen ga kijken en verder ga puzzlen...
maar zo eerst lekker slapen, weltruste allemaal !!!
dit staat bij haar website....
NBVH en SRBAG
Nederlandse Beroepsvereniging van
Hypnotherapeuten, reg.nr. ***** en
Stichting Registratie Beroepsbeoefenaren Aanvullende Gezondheidszorg, reg.nr. *****
dat is volgens mij geen BIG.
Heb wel een goede website ontdekt...die hebben ook een lijst met gespecialiseerde therapeuten...
denk dat ik daar eens tussen ga kijken en verder ga puzzlen...
maar zo eerst lekker slapen, weltruste allemaal !!!
donderdag 2 april 2015 om 23:17
nee dat is geen BIG en ook geen GZ
Kijk eens of ze hier in staat https://www.bigregister.nl
Als dat zo is dan heeft ze inderdaad psychologie gestudeerd.
Anders niet.
Kijk eens of ze hier in staat https://www.bigregister.nl
Als dat zo is dan heeft ze inderdaad psychologie gestudeerd.
Anders niet.