Psyche
alle pijlers
Ik weet het even niet meer
donderdag 15 september 2011 om 12:21
Ben bijna wanhoop nabij...Ik weet ook niet of het hier hoort maar dat hoor ik dan wel.
Zit in een lastige situatie en graag zou ik willen weten hoe jullie erover dachten of tips, adviezen.
Ik heb afgelopen December mijn vader verloren aan kanker, een jaar samen met mn moeder voor m gezorgd tot het einde, thuis.
Nu hebben we te horen gekregen dat mijn moeder longkanker heeft en kan niet worden geopereerd. Is een heel klein plekje wat ze weg gaan proberen te krijgen met chemo. Ligt nu in zh voor chemo.
Wat wil nu het geval, ze trekt enorm aan me en eist dat ik 12 uur per dag bij haar thuis ben om te verzorgen. Ze doet zieker voor dan ze is hebben we al in de gatenen d everpleegster ook in het ziekenhuis. In het ziekenhuis zeiden ze ook, lopen en gewoon dingen doen, ja maar zegt ze dan, ik word ziek van chemo, hoeft niet wordt er gezegd
Het is een klein plekje wat ze hebben gevonden maar ze ligt thuis hele dag op de bank, doet niks dan alleen maar wachten tot ze dood gaat, zegt ze ook. Ik ga snel dood. Ze loopt alles al te verdelen (inboedel). In het ziekenhuis zeggen ze ookal, mevr, u kan lopen en na deze dagen chemo...ze is actiever dan ik....Als er visite komt heeft ze hoogste woord en is ze ineens heel vrolijk. Ze kan ook weinig hebben , qua pijn, normaal gesproken al.
Vlak voor ze het ziekenhuis in ging, ze moest overal heen met de auto , naar de stad en boodschappen doen en ze wilt niet alleen want stel je voor dat ze neervalt.
Nu wil het geval dat ik zelf al niet mobiel ben door ongeluk paar jaar geleden en veel last heb van been en rug. Toen we dit deden naar de stad, ze liep sneller dan ik en vloog overal heen.
Ik loop al weken voor dr te zorgen afgelopen Maandag heb ik gezegd, Ma het is niet niks wat je hebt, maar ik voel me niet top, mijn lichaam wil even niet meer. Ik ben ook even aan rust toe en bakkie koffie drinken bij vriendinnen enzo. Ben sinds dien nergens meer geweest, alleen maar bij haar. Kreeg ik t ehoren, stel je niet aan, ik ga dood en jij hebt alleen maar pijn en daar heb je medicijnen voor en wie is er belangrijker, je vrienden of ik?
Toen klapt eik dicht. Draaide thuis helemaal door, ik heb ook 2 kinderen, oudste is 17, die sta me nu ook heel goed bij en paar vriendinnen, want mijn energie is helemaal nihil. Ik heb ook nog een zoon die autistisch is, dus vraagt aandacht en geduld. Maar ikkrijg dta niet aan verstand van mn moeder gebracht. Ze wilt geen thuishulp, geen vreemde mensen over de vloer en ik sta ondertussen met rug tegen de muur. Ik heb ook een jongere zusje, die werkt hele dagen en komt met allerlei cadeaus naar me ma en heb haar ookal gevraagd, zorg jij voor Ma want ik kan niet meer,, ben even op. Ja maar ik heb ook afspraken krijg ik te horen.........
Sorry voor het lange verhaal. Hoop dat ik adviezen krijg of iets.
Dank je wel voor het lezen in iedergeval.
Zit in een lastige situatie en graag zou ik willen weten hoe jullie erover dachten of tips, adviezen.
Ik heb afgelopen December mijn vader verloren aan kanker, een jaar samen met mn moeder voor m gezorgd tot het einde, thuis.
Nu hebben we te horen gekregen dat mijn moeder longkanker heeft en kan niet worden geopereerd. Is een heel klein plekje wat ze weg gaan proberen te krijgen met chemo. Ligt nu in zh voor chemo.
Wat wil nu het geval, ze trekt enorm aan me en eist dat ik 12 uur per dag bij haar thuis ben om te verzorgen. Ze doet zieker voor dan ze is hebben we al in de gatenen d everpleegster ook in het ziekenhuis. In het ziekenhuis zeiden ze ook, lopen en gewoon dingen doen, ja maar zegt ze dan, ik word ziek van chemo, hoeft niet wordt er gezegd
Het is een klein plekje wat ze hebben gevonden maar ze ligt thuis hele dag op de bank, doet niks dan alleen maar wachten tot ze dood gaat, zegt ze ook. Ik ga snel dood. Ze loopt alles al te verdelen (inboedel). In het ziekenhuis zeggen ze ookal, mevr, u kan lopen en na deze dagen chemo...ze is actiever dan ik....Als er visite komt heeft ze hoogste woord en is ze ineens heel vrolijk. Ze kan ook weinig hebben , qua pijn, normaal gesproken al.
Vlak voor ze het ziekenhuis in ging, ze moest overal heen met de auto , naar de stad en boodschappen doen en ze wilt niet alleen want stel je voor dat ze neervalt.
Nu wil het geval dat ik zelf al niet mobiel ben door ongeluk paar jaar geleden en veel last heb van been en rug. Toen we dit deden naar de stad, ze liep sneller dan ik en vloog overal heen.
Ik loop al weken voor dr te zorgen afgelopen Maandag heb ik gezegd, Ma het is niet niks wat je hebt, maar ik voel me niet top, mijn lichaam wil even niet meer. Ik ben ook even aan rust toe en bakkie koffie drinken bij vriendinnen enzo. Ben sinds dien nergens meer geweest, alleen maar bij haar. Kreeg ik t ehoren, stel je niet aan, ik ga dood en jij hebt alleen maar pijn en daar heb je medicijnen voor en wie is er belangrijker, je vrienden of ik?
Toen klapt eik dicht. Draaide thuis helemaal door, ik heb ook 2 kinderen, oudste is 17, die sta me nu ook heel goed bij en paar vriendinnen, want mijn energie is helemaal nihil. Ik heb ook nog een zoon die autistisch is, dus vraagt aandacht en geduld. Maar ikkrijg dta niet aan verstand van mn moeder gebracht. Ze wilt geen thuishulp, geen vreemde mensen over de vloer en ik sta ondertussen met rug tegen de muur. Ik heb ook een jongere zusje, die werkt hele dagen en komt met allerlei cadeaus naar me ma en heb haar ookal gevraagd, zorg jij voor Ma want ik kan niet meer,, ben even op. Ja maar ik heb ook afspraken krijg ik te horen.........
Sorry voor het lange verhaal. Hoop dat ik adviezen krijg of iets.
Dank je wel voor het lezen in iedergeval.
donderdag 15 september 2011 om 14:25
Flowerlady, wat lastig voor je dat je moeder het nu op deze manier doet. Probeer het gesprek op een rustig moment met haar te voeren, dat je graag wilt helpen maar binnen je mogelijkheden.
Misschien schriftelijk, er is al een heel rustig voorbeeld geschreven.
Heel veel sterkte, probeer ook een beetje aan jezelf te denken maar twijfel niet aan of je het wel goed doet!! Ook jij hebt maar twee handen!
Misschien schriftelijk, er is al een heel rustig voorbeeld geschreven.
Heel veel sterkte, probeer ook een beetje aan jezelf te denken maar twijfel niet aan of je het wel goed doet!! Ook jij hebt maar twee handen!
donderdag 15 september 2011 om 14:31
quote:flowerlady schreef op 15 september 2011 @ 14:24:
[...]
Oepss onderste regel hoorde er niet bij, ik heb wat fouts gedaan, sorry
Zo te lezen heb je echt voor je ouders klaar gestaan hoor! Ondanks je eigen sores, petje af voor je!
Je moeder zit nog in een rouwproces, en krijgt deze diagnose er boven op. Ik kan me voorstellen dat dit enorm zwaar moet zijn voor je moeder, en misschien ziet ze op het moment zelf niet dat ze op sommige punten erg onredelijk is.
Misschien kun je over een paar weken toch weer aankaarten dat het misschien handig voor haar is om eens met een psycholoog te gaan praten. Ze is, nu je vader er niet meer is, ook haar klankbord kwijt.
En alles bij elkaar is natuurlijk erg veel om te verwerken in zo een korte tijd.
[...]
Oepss onderste regel hoorde er niet bij, ik heb wat fouts gedaan, sorry
Zo te lezen heb je echt voor je ouders klaar gestaan hoor! Ondanks je eigen sores, petje af voor je!
Je moeder zit nog in een rouwproces, en krijgt deze diagnose er boven op. Ik kan me voorstellen dat dit enorm zwaar moet zijn voor je moeder, en misschien ziet ze op het moment zelf niet dat ze op sommige punten erg onredelijk is.
Misschien kun je over een paar weken toch weer aankaarten dat het misschien handig voor haar is om eens met een psycholoog te gaan praten. Ze is, nu je vader er niet meer is, ook haar klankbord kwijt.
En alles bij elkaar is natuurlijk erg veel om te verwerken in zo een korte tijd.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
donderdag 15 september 2011 om 14:35
Ik begrijp dat het op deze manier niet makkelijk is om met je moeder om te gaan, maar als ik het goed begrijp is heeft ze nog maar net de diagnose gekregen. Een mens is op zo'n moment niet toerekeningsvatbaar! Het verwerken van de diagnose kost veel tijd en bovendien is je moeder nog aan het rouwen om je vader.
Verder gaat de een fluitend naar zijn werk na een chemokuur en heeft de ander het verschrikkelijk zwaar. Ik heb zelf kanker en moest tijdens mijn chemokuren 24 uur per dag verzorgd worden door mijn naasten.
Ik vind het jammer dat iemand met kanker niet (in een bepaalde fase) mag denken dat hij/zij doodgaat. Het is helaas een reële mogelijkheid.
Dit is geenszins kritiek op hoe jij met de situatie omgaat, Flowerlady. Voor de omgeving is het proces anders, maar niet minder ingrijpend. Ik hoop dat je met je moeder en zus een goede balans kan vinden.
Verder gaat de een fluitend naar zijn werk na een chemokuur en heeft de ander het verschrikkelijk zwaar. Ik heb zelf kanker en moest tijdens mijn chemokuren 24 uur per dag verzorgd worden door mijn naasten.
Ik vind het jammer dat iemand met kanker niet (in een bepaalde fase) mag denken dat hij/zij doodgaat. Het is helaas een reële mogelijkheid.
Dit is geenszins kritiek op hoe jij met de situatie omgaat, Flowerlady. Voor de omgeving is het proces anders, maar niet minder ingrijpend. Ik hoop dat je met je moeder en zus een goede balans kan vinden.
donderdag 15 september 2011 om 14:40
Helemaal waar Cerys en ik hoop voor jou dat het voor jou goed mag gaan. Natuurlijk heeft Flowerlady haar moeder het zwaar en ja, ze mag heel bang zijn dat ze dood gaat. Maar het is niet redelijk om het ene kind met alle zorg te overladen, omdat het andere kind minder bereid is om te helpen. Maar Flowerlady zit ook in de rouw om haar vader én kan niet altijd klaar staan.
Iedereen reageert anders op de diagnose maar toch vind ik dat je niet mag verwachten dat iedereen dan maar zijn eigen leven en beperkingen niet meer heeft.
Iedereen reageert anders op de diagnose maar toch vind ik dat je niet mag verwachten dat iedereen dan maar zijn eigen leven en beperkingen niet meer heeft.
donderdag 15 september 2011 om 14:48
quote:cerys schreef op 15 september 2011 @ 14:35:
Ik begrijp dat het op deze manier niet makkelijk is om met je moeder om te gaan, maar als ik het goed begrijp is heeft ze nog maar net de diagnose gekregen. Een mens is op zo'n moment niet toerekeningsvatbaar! Het verwerken van de diagnose kost veel tijd en bovendien is je moeder nog aan het rouwen om je vader.
Verder gaat de een fluitend naar zijn werk na een chemokuur en heeft de ander het verschrikkelijk zwaar. Ik heb zelf kanker en moest tijdens mijn chemokuren 24 uur per dag verzorgd worden door mijn naasten.
Ik vind het jammer dat iemand met kanker niet (in een bepaalde fase) mag denken dat hij/zij doodgaat. Het is helaas een reële mogelijkheid.
Dit is geenszins kritiek op hoe jij met de situatie omgaat, Flowerlady. Voor de omgeving is het proces anders, maar niet minder ingrijpend. Ik hoop dat je met je moeder en zus een goede balans kan vinden.Natuurlijk mag dat wel, en ik geloof ook dat iemand met kanker af en toe egoistisch mag/moet zijn. Maar bij TO's moeder slaat het door naar onredelijke eisen.
Ik begrijp dat het op deze manier niet makkelijk is om met je moeder om te gaan, maar als ik het goed begrijp is heeft ze nog maar net de diagnose gekregen. Een mens is op zo'n moment niet toerekeningsvatbaar! Het verwerken van de diagnose kost veel tijd en bovendien is je moeder nog aan het rouwen om je vader.
Verder gaat de een fluitend naar zijn werk na een chemokuur en heeft de ander het verschrikkelijk zwaar. Ik heb zelf kanker en moest tijdens mijn chemokuren 24 uur per dag verzorgd worden door mijn naasten.
Ik vind het jammer dat iemand met kanker niet (in een bepaalde fase) mag denken dat hij/zij doodgaat. Het is helaas een reële mogelijkheid.
Dit is geenszins kritiek op hoe jij met de situatie omgaat, Flowerlady. Voor de omgeving is het proces anders, maar niet minder ingrijpend. Ik hoop dat je met je moeder en zus een goede balans kan vinden.Natuurlijk mag dat wel, en ik geloof ook dat iemand met kanker af en toe egoistisch mag/moet zijn. Maar bij TO's moeder slaat het door naar onredelijke eisen.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
donderdag 15 september 2011 om 15:01
quote:Snubbel schreef op 15 september 2011 @ 14:40:
Helemaal waar Cerys en ik hoop voor jou dat het voor jou goed mag gaan. Natuurlijk heeft Flowerlady haar moeder het zwaar en ja, ze mag heel bang zijn dat ze dood gaat. Maar het is niet redelijk om het ene kind met alle zorg te overladen, omdat het andere kind minder bereid is om te helpen. Maar Flowerlady zit ook in de rouw om haar vader én kan niet altijd klaar staan.
Iedereen reageert anders op de diagnose maar toch vind ik dat je niet mag verwachten dat iedereen dan maar zijn eigen leven en beperkingen niet meer heeft.
Het is inderdaad niet redelijk, maar als je net een hele traumatische diagnose hebt gekregen ben je vaak niet redelijk. Kanker maakt egoïstisch. Je moet 'vechten' tegen je eigen lichaam en je verdriet is zo groot dat je dat van anderen er niet bij kan hebben. Flowerlady's moeder grijpt terug op wat ze weet uit ervaring: Flowerlady staat voor me klaar en zus van Flowerlady niet. Psychische bijstand kan helpen, maar vaak is er pas ruimte voor reflectie en verwerking als de behandelingen voorbij zijn.
Ik zie mensen om mij heen die heel verschillend omgaan met de diagnose. Dat heeft te maken met persoonlijkheid, prognose, kennis, geestelijke en lichamelijke conditie, eerdere ervaringen, levensvisie etc. Ik geloof niet dat iemand er voor kan kiezen om er op een andere manier mee om te gaan.
Helemaal waar Cerys en ik hoop voor jou dat het voor jou goed mag gaan. Natuurlijk heeft Flowerlady haar moeder het zwaar en ja, ze mag heel bang zijn dat ze dood gaat. Maar het is niet redelijk om het ene kind met alle zorg te overladen, omdat het andere kind minder bereid is om te helpen. Maar Flowerlady zit ook in de rouw om haar vader én kan niet altijd klaar staan.
Iedereen reageert anders op de diagnose maar toch vind ik dat je niet mag verwachten dat iedereen dan maar zijn eigen leven en beperkingen niet meer heeft.
Het is inderdaad niet redelijk, maar als je net een hele traumatische diagnose hebt gekregen ben je vaak niet redelijk. Kanker maakt egoïstisch. Je moet 'vechten' tegen je eigen lichaam en je verdriet is zo groot dat je dat van anderen er niet bij kan hebben. Flowerlady's moeder grijpt terug op wat ze weet uit ervaring: Flowerlady staat voor me klaar en zus van Flowerlady niet. Psychische bijstand kan helpen, maar vaak is er pas ruimte voor reflectie en verwerking als de behandelingen voorbij zijn.
Ik zie mensen om mij heen die heel verschillend omgaan met de diagnose. Dat heeft te maken met persoonlijkheid, prognose, kennis, geestelijke en lichamelijke conditie, eerdere ervaringen, levensvisie etc. Ik geloof niet dat iemand er voor kan kiezen om er op een andere manier mee om te gaan.
donderdag 15 september 2011 om 15:05
donderdag 15 september 2011 om 15:11
quote:kikietje schreef op 15 september 2011 @ 14:07:
Geen kinderen, maar ik weet wel zeker dat (alsjeblieft niet) als mijn moeder ooit zoiets zou krijgen, ik alles maar dan ook alles zal doen om haar te steunen en er voor haar te zijn.En als ik ooit zo ziek mocht worden, zou IK niet willen dat mijn dochter zich zó zou voelen als Flowerlady nú!!
Geen kinderen, maar ik weet wel zeker dat (alsjeblieft niet) als mijn moeder ooit zoiets zou krijgen, ik alles maar dan ook alles zal doen om haar te steunen en er voor haar te zijn.En als ik ooit zo ziek mocht worden, zou IK niet willen dat mijn dochter zich zó zou voelen als Flowerlady nú!!
donderdag 15 september 2011 om 15:30
quote:Snubbel schreef op 15 september 2011 @ 15:05:
Cerys, ik begrijp heel goed dat je er niet voor kiest, hoe je ermee omgaat. Heb het zelf helaas van te dichtbij moeten meemaken. Maar TO heeft wel een keuze, in haar grenzen. Als het haar teveel wordt, dan moet ze op de rem. Hoe lastig dit ook is, naar haar moeder toe.
Helemaal mee eens.
Misschien dat de moeder in dit verhaal dingen niet helemaal helder ziet, maar dat wil niet zeggen dat TO over haar grenzen moet gaan om haar in alles tegemoet te komen. Ze levert zorg en bijstand naar vermogen en meer kan moeder niet vragen. Moeder zal moeten accepteren dat TO geen 24/7 zorg kan bieden, niet met haar eigen beperking en haar eigen kinderen die ook van haar op aan moeten kunnen. TO is alleenstaande moeder en heeft dus zelf ook geen back up. Hulp van buitenaf is dan noodzakelijk. Soms heb je niet de luxe te kunnen kiezen hoe je iets ingevuld wilt hebben.
Cerys, ik begrijp heel goed dat je er niet voor kiest, hoe je ermee omgaat. Heb het zelf helaas van te dichtbij moeten meemaken. Maar TO heeft wel een keuze, in haar grenzen. Als het haar teveel wordt, dan moet ze op de rem. Hoe lastig dit ook is, naar haar moeder toe.
Helemaal mee eens.
Misschien dat de moeder in dit verhaal dingen niet helemaal helder ziet, maar dat wil niet zeggen dat TO over haar grenzen moet gaan om haar in alles tegemoet te komen. Ze levert zorg en bijstand naar vermogen en meer kan moeder niet vragen. Moeder zal moeten accepteren dat TO geen 24/7 zorg kan bieden, niet met haar eigen beperking en haar eigen kinderen die ook van haar op aan moeten kunnen. TO is alleenstaande moeder en heeft dus zelf ook geen back up. Hulp van buitenaf is dan noodzakelijk. Soms heb je niet de luxe te kunnen kiezen hoe je iets ingevuld wilt hebben.
donderdag 15 september 2011 om 15:33
quote:Snubbel schreef op 15 september 2011 @ 15:05:
Cerys, ik begrijp heel goed dat je er niet voor kiest, hoe je ermee omgaat. Heb het zelf helaas van te dichtbij moeten meemaken. Maar TO heeft wel een keuze, in haar grenzen. Als het haar teveel wordt, dan moet ze op de rem. Hoe lastig dit ook is, naar haar moeder toe.
Ik ben er normaal altijd voor dat je opkomt voor je eigen grenzen, maar dit is zo'n uitzonderlijke situatie. Toen ik erg ziek was heeft mijn moeder dag en nacht voor mij gezorgd. Andersom had ik dat ook gedaan.
TO moet goed afwegen welke eisen wel en niet redelijk zijn. Ik vind het geen goed idee als iemand de eerste dagen na een chemokuur alleen thuis is. Zelfs al gaat het de eerste kuur prima, het kan bij een tweede kuur veel zwaarder zijn.
Cerys, ik begrijp heel goed dat je er niet voor kiest, hoe je ermee omgaat. Heb het zelf helaas van te dichtbij moeten meemaken. Maar TO heeft wel een keuze, in haar grenzen. Als het haar teveel wordt, dan moet ze op de rem. Hoe lastig dit ook is, naar haar moeder toe.
Ik ben er normaal altijd voor dat je opkomt voor je eigen grenzen, maar dit is zo'n uitzonderlijke situatie. Toen ik erg ziek was heeft mijn moeder dag en nacht voor mij gezorgd. Andersom had ik dat ook gedaan.
TO moet goed afwegen welke eisen wel en niet redelijk zijn. Ik vind het geen goed idee als iemand de eerste dagen na een chemokuur alleen thuis is. Zelfs al gaat het de eerste kuur prima, het kan bij een tweede kuur veel zwaarder zijn.
donderdag 15 september 2011 om 15:39
Cerys, maar hoe moet ze dat dan doen? Ze heeft twee kinderen in haar eentje en zit er doorheen! Toen mijn broer heel ziek was zou ik ook graag dag en nacht klaargestaan hebben maar dit was gewoon niet mogelijk.
Ik vind dat haar zus zich hard achter haar oren mag krabben met de kadootjes en enkel tijd in het weekend. Vind het belachelijk dat to het alleen op mag lossen terwijl ze gewoon nog een zus heeft.
Hoe het verder zit, of moeder bij haar in huis zou kunnen of wat ook, dat weten we niet. Wat we wel kunnen lezen is dat het lijkt alsof moeders eisen niet redelijk zijn. Van je dochter eisen dat ze haar naar de taxi brengt, terwijl anderen ook willen helpen, dat vind ik niet redelijk. Dan mag de diagnose nog zo hard gevallen zijn, zoals ik het lees gaat moeder te ver. En ja, nogmaals, ik snap uiterst goed dat je dan misschien niet meer helder kunt denken maar hier klinkt het alsof daar niet over valt te praten en dat vind ik niet okee.
Ik vind dat haar zus zich hard achter haar oren mag krabben met de kadootjes en enkel tijd in het weekend. Vind het belachelijk dat to het alleen op mag lossen terwijl ze gewoon nog een zus heeft.
Hoe het verder zit, of moeder bij haar in huis zou kunnen of wat ook, dat weten we niet. Wat we wel kunnen lezen is dat het lijkt alsof moeders eisen niet redelijk zijn. Van je dochter eisen dat ze haar naar de taxi brengt, terwijl anderen ook willen helpen, dat vind ik niet redelijk. Dan mag de diagnose nog zo hard gevallen zijn, zoals ik het lees gaat moeder te ver. En ja, nogmaals, ik snap uiterst goed dat je dan misschien niet meer helder kunt denken maar hier klinkt het alsof daar niet over valt te praten en dat vind ik niet okee.
donderdag 15 september 2011 om 15:40
quote:Nammma schreef op 15 september 2011 @ 15:11:
[...]
En als ik ooit zo ziek mocht worden, zou IK niet willen dat mijn dochter zich zó zou voelen als Flowerlady nú!!
Gelukkig kan je je niet voorstellen hoe het voelt om die diagnose te krijgen. Je weet niet hoe je dan gaat reageren! Daar kan je geen voornemens voor hebben.
Ik vond het verschrikkelijk dat ik om zo veel hulp moest vragen, dat mensen hun leven op pauze moesten zetten, maar ik kon niet anders.
[...]
En als ik ooit zo ziek mocht worden, zou IK niet willen dat mijn dochter zich zó zou voelen als Flowerlady nú!!
Gelukkig kan je je niet voorstellen hoe het voelt om die diagnose te krijgen. Je weet niet hoe je dan gaat reageren! Daar kan je geen voornemens voor hebben.
Ik vond het verschrikkelijk dat ik om zo veel hulp moest vragen, dat mensen hun leven op pauze moesten zetten, maar ik kon niet anders.
donderdag 15 september 2011 om 15:45
Cerys, het lijkt mij ontzettend moeilijk om zelf die diagnose te krijgen. Zeker zoals hier, vlak na het verlies van haar man. En ik zou ook willen dat men mij dan zou helpen, hoe lastig ik het ook vind om hulp te vragen. Maar er moet wel enigszins te praten zijn over hoe dat in te vullen. In dit geval is het niet redelijk dat to alles mag doen en zus fluit gewoon verder, om het maar even hard te zeggen.
Op pauze zetten, dingen voor die ander doen, natuurlijk. Maar zonder eigen grenzen (die dan misschien een stuk soepeler zijn dan je normaliter zou wensen) gaat iedereen er aan onderdoor.
Op pauze zetten, dingen voor die ander doen, natuurlijk. Maar zonder eigen grenzen (die dan misschien een stuk soepeler zijn dan je normaliter zou wensen) gaat iedereen er aan onderdoor.
donderdag 15 september 2011 om 15:57
Ik zeg ook niet dat TO al die hulp moet bieden, maar er moet wel altijd hulp beschikbaar zijn in de behandelingsperiode. TO, kan je je zus niet bellen, zeggen dat je een schema maakt en vragen welke dagen zij beschikbaar is? Zijn er vrienden, vriendinnen, ooms, tantes, buren met wie je moeder een goede band heeft? Natuurlijk mag je het gesprek aangaan over de invulling van de hulp. Begrijp daarentegen ook dat het moeilijk is om alleen te zijn en om hulp te aanvaarden van mensen die iets verder weg staan (zelfs zus staat niet zo dichtbij als TO).
Is er anders de mogelijkheid dat jullie bij je moeder gaan logeren of andersom? Dat zou mijn eerste keuze zijn, maar dat is wel heel erg afhankelijk van hoe goed jullie band is.
Is er anders de mogelijkheid dat jullie bij je moeder gaan logeren of andersom? Dat zou mijn eerste keuze zijn, maar dat is wel heel erg afhankelijk van hoe goed jullie band is.
donderdag 15 september 2011 om 16:02
[quote]cerys schreef op 15 september 2011 @ 14:35:
Ik begrijp dat het op deze manier niet makkelijk is om met je moeder om te gaan, maar als ik het goed begrijp is heeft ze nog maar net de diagnose gekregen. Een mens is op zo'n moment niet toerekeningsvatbaar! Het verwerken van de diagnose kost veel tijd en bovendien is je moeder nog aan het rouwen om je vader.
Verder gaat de een fluitend naar zijn werk na een chemokuur en heeft de ander het verschrikkelijk zwaar. Ik heb zelf kanker en moest tijdens mijn chemokuren 24 uur per dag verzorgd worden door mijn naasten.
Ik vind het jammer dat iemand met kanker niet (in een bepaalde fase) mag denken dat hij/zij doodgaat. Het is helaas een reële mogelijkheid.
Dit is geenszins kritiek op hoe jij met de situatie omgaat, Flowerlady. Voor de omgeving is het proces anders, maar niet minder ingrijpend. Ik hoop dat je met je moeder en zus een goede balans kan vinden.[/q
Ze weet(we) het al vanaf April....en dat ze zegt dat ze dood gaat....maar er zit geen ene positieve reactie in. Ja we hebben het allemaal moeilijk gehad maar jij zegt je 'naasten.'....dat is beter dan dat je het in je eentje moet doen;-)
Bedoel, ze vraagt alles aan MIJ terwijl ik ook niet alles kan,te eigenwijs voor hulp dus tel dat maar op. Er zijn mensne die haar willen helpen alleen wil zij niet, ik moet dta doen. Sorry maar ik zie het zo, het is erg dat ze het heeft maar ze is niet enigste en mijn lijf is ook niet zoals die van een paard. Beetje hulp zou ik ook graag hebben en niet dat alle sop mijn schouders terecht kom.
Ik begrijp dat het op deze manier niet makkelijk is om met je moeder om te gaan, maar als ik het goed begrijp is heeft ze nog maar net de diagnose gekregen. Een mens is op zo'n moment niet toerekeningsvatbaar! Het verwerken van de diagnose kost veel tijd en bovendien is je moeder nog aan het rouwen om je vader.
Verder gaat de een fluitend naar zijn werk na een chemokuur en heeft de ander het verschrikkelijk zwaar. Ik heb zelf kanker en moest tijdens mijn chemokuren 24 uur per dag verzorgd worden door mijn naasten.
Ik vind het jammer dat iemand met kanker niet (in een bepaalde fase) mag denken dat hij/zij doodgaat. Het is helaas een reële mogelijkheid.
Dit is geenszins kritiek op hoe jij met de situatie omgaat, Flowerlady. Voor de omgeving is het proces anders, maar niet minder ingrijpend. Ik hoop dat je met je moeder en zus een goede balans kan vinden.[/q
Ze weet(we) het al vanaf April....en dat ze zegt dat ze dood gaat....maar er zit geen ene positieve reactie in. Ja we hebben het allemaal moeilijk gehad maar jij zegt je 'naasten.'....dat is beter dan dat je het in je eentje moet doen;-)
Bedoel, ze vraagt alles aan MIJ terwijl ik ook niet alles kan,te eigenwijs voor hulp dus tel dat maar op. Er zijn mensne die haar willen helpen alleen wil zij niet, ik moet dta doen. Sorry maar ik zie het zo, het is erg dat ze het heeft maar ze is niet enigste en mijn lijf is ook niet zoals die van een paard. Beetje hulp zou ik ook graag hebben en niet dat alle sop mijn schouders terecht kom.
donderdag 15 september 2011 om 16:06
quote:cerys schreef op 15 september 2011 @ 15:33:
[...]
Ik ben er normaal altijd voor dat je opkomt voor je eigen grenzen, maar dit is zo'n uitzonderlijke situatie. Toen ik erg ziek was heeft mijn moeder dag en nacht voor mij gezorgd. Andersom had ik dat ook gedaan.
TO moet goed afwegen welke eisen wel en niet redelijk zijn. Ik vind het geen goed idee als iemand de eerste dagen na een chemokuur alleen thuis is. Zelfs al gaat het de eerste kuur prima, het kan bij een tweede kuur veel zwaarder zijn.Welke eisen? Het heeft al veel van me geeist, ik doe dit niet 1 week of zo maar al bijhna 2 jaar. En ik kan het niet meer aan , alleen. Zo reel moet je ook kunnen denken. Ik zou niet zo tegen mijn kinderen willen zijn. Als ik misselijk ben dan heb ik pillen ervoor bv, dan neem ik die, dan bel ik niet mijn dochter om kwart voor vijf op om te zeggen , ik ben zo misselijk....Dit is niet iets van paar weken maar echt paar jaar en heb alle smet alle liefde gedaan alleen mijn lichaam sputtert nu ook tegen en ik ben ook maar een mens en heb ook nog een zus.
[...]
Ik ben er normaal altijd voor dat je opkomt voor je eigen grenzen, maar dit is zo'n uitzonderlijke situatie. Toen ik erg ziek was heeft mijn moeder dag en nacht voor mij gezorgd. Andersom had ik dat ook gedaan.
TO moet goed afwegen welke eisen wel en niet redelijk zijn. Ik vind het geen goed idee als iemand de eerste dagen na een chemokuur alleen thuis is. Zelfs al gaat het de eerste kuur prima, het kan bij een tweede kuur veel zwaarder zijn.Welke eisen? Het heeft al veel van me geeist, ik doe dit niet 1 week of zo maar al bijhna 2 jaar. En ik kan het niet meer aan , alleen. Zo reel moet je ook kunnen denken. Ik zou niet zo tegen mijn kinderen willen zijn. Als ik misselijk ben dan heb ik pillen ervoor bv, dan neem ik die, dan bel ik niet mijn dochter om kwart voor vijf op om te zeggen , ik ben zo misselijk....Dit is niet iets van paar weken maar echt paar jaar en heb alle smet alle liefde gedaan alleen mijn lichaam sputtert nu ook tegen en ik ben ook maar een mens en heb ook nog een zus.
donderdag 15 september 2011 om 16:10
quote:cerys schreef op 15 september 2011 @ 15:57:
Ik zeg ook niet dat TO al die hulp moet bieden, maar er moet wel altijd hulp beschikbaar zijn in de behandelingsperiode. TO, kan je je zus niet bellen, zeggen dat je een schema maakt en vragen welke dagen zij beschikbaar is?
Nee want die geeft niet thuis.
Zijn er vrienden, vriendinnen, ooms, tantes, buren met wie je moeder een goede band heeft?
Nee want heeft ze geen contact ,meer mee
Natuurlijk mag je het gesprek aangaan over de invulling van de hulp. Begrijp daarentegen ook dat het moeilijk is om alleen te zijn en om hulp te aanvaarden van mensen die iets verder weg staan (zelfs zus staat niet zo dichtbij als TO).
Is er anders de mogelijkheid dat jullie bij je moeder gaan logeren of andersom? Dat zou mijn eerste keuze zijn, maar dat is wel heel erg afhankelijk van hoe goed jullie band is.Wij hebben altijd goede band gehad, met nukken van haar kant , maar ik heb ook mn eigen dingen nodig, ontspanning, misschien, bakkie koffie drinken bij vriendin, er even tussen uit? En hoeft niet dat alles op mij terecht komt. Want nogmaals, mijn lichaam sputtert ook al tegen
Ik zeg ook niet dat TO al die hulp moet bieden, maar er moet wel altijd hulp beschikbaar zijn in de behandelingsperiode. TO, kan je je zus niet bellen, zeggen dat je een schema maakt en vragen welke dagen zij beschikbaar is?
Nee want die geeft niet thuis.
Zijn er vrienden, vriendinnen, ooms, tantes, buren met wie je moeder een goede band heeft?
Nee want heeft ze geen contact ,meer mee
Natuurlijk mag je het gesprek aangaan over de invulling van de hulp. Begrijp daarentegen ook dat het moeilijk is om alleen te zijn en om hulp te aanvaarden van mensen die iets verder weg staan (zelfs zus staat niet zo dichtbij als TO).
Is er anders de mogelijkheid dat jullie bij je moeder gaan logeren of andersom? Dat zou mijn eerste keuze zijn, maar dat is wel heel erg afhankelijk van hoe goed jullie band is.Wij hebben altijd goede band gehad, met nukken van haar kant , maar ik heb ook mn eigen dingen nodig, ontspanning, misschien, bakkie koffie drinken bij vriendin, er even tussen uit? En hoeft niet dat alles op mij terecht komt. Want nogmaals, mijn lichaam sputtert ook al tegen
donderdag 15 september 2011 om 16:12
quote:cerys schreef op 15 september 2011 @ 15:40:
[...]
Gelukkig kan je je niet voorstellen hoe het voelt om die diagnose te krijgen. Je weet niet hoe je dan gaat reageren! Daar kan je geen voornemens voor hebben.
Ik vond het verschrikkelijk dat ik om zo veel hulp moest vragen, dat mensen hun leven op pauze moesten zetten, maar ik kon niet anders.Dat bedoel ik, mensen...hier gaat het alleen om mij, bedoel, dat alles op mijn schouders terecht komt. Niemand trekt dat
[...]
Gelukkig kan je je niet voorstellen hoe het voelt om die diagnose te krijgen. Je weet niet hoe je dan gaat reageren! Daar kan je geen voornemens voor hebben.
Ik vond het verschrikkelijk dat ik om zo veel hulp moest vragen, dat mensen hun leven op pauze moesten zetten, maar ik kon niet anders.Dat bedoel ik, mensen...hier gaat het alleen om mij, bedoel, dat alles op mijn schouders terecht komt. Niemand trekt dat
donderdag 15 september 2011 om 16:23
donderdag 15 september 2011 om 16:26
Het is heel lastig, maar blijf aan jezelf denken en trek je grenzen. Een belangrijk aspect daarbij is dat je je niet gaat verdedigen: niet tegenover je moeder en al helemaal niet tegenover vreemde mensen op het forum.
Je moeder is wie ze is en ze reageert zoals zij op dit moment kan reageren. Je valkuil is dat je haar toestemming of in elk geval begrijp wilt hebben om af en toe weg te blijven en iets voor jezelf (of je kinderen) te doen. Die toestemming heb je niet nodig!
Jij weet zelf donders goed dat je de afgelopen jaren alles hebt gegeven en dat je ook nu voor je moeder zal doen wat je kunt doen. Net als dat je zusje zal denken dat ze voldoende doet voor je moeder.
Dus begin eens met niet op elk verzoek te reageren en af en toe iets heel leuks of liefs voor jezelf doen. Wie weet wijkt je moeder vanzelf uit naar andere mensen om die ook eens te vragen. Of komt ze erachter de ze sommige dingen ook zelf redt. Maar zo lang jij er steeds voor haar bent, zal ze niet vanuit zichzelf minder beroep op je doen. De spil hierin ben jij!
Je moeder is wie ze is en ze reageert zoals zij op dit moment kan reageren. Je valkuil is dat je haar toestemming of in elk geval begrijp wilt hebben om af en toe weg te blijven en iets voor jezelf (of je kinderen) te doen. Die toestemming heb je niet nodig!
Jij weet zelf donders goed dat je de afgelopen jaren alles hebt gegeven en dat je ook nu voor je moeder zal doen wat je kunt doen. Net als dat je zusje zal denken dat ze voldoende doet voor je moeder.
Dus begin eens met niet op elk verzoek te reageren en af en toe iets heel leuks of liefs voor jezelf doen. Wie weet wijkt je moeder vanzelf uit naar andere mensen om die ook eens te vragen. Of komt ze erachter de ze sommige dingen ook zelf redt. Maar zo lang jij er steeds voor haar bent, zal ze niet vanuit zichzelf minder beroep op je doen. De spil hierin ben jij!
donderdag 15 september 2011 om 16:29
Ik zou trouwens niet zomaar zelf thuiszorg voor je moeder regelen. Ik zou eens beginnen met je eigen mantelzorg af te bouwen. Je moeder kan dan zelf bepalen of ze
a) iemand anders vraagt
b) het in haar eentje redt
c) professionele hulp wil
En ga een keer met je moeder en zus om tafel: wat heeft je moeder nodig? Hoeveel uur kost dat in de week? Hoeveel uur heb jij (je gezondheid en thuissituatie in acht nemende) en hoeveel heeft je zus? En wat blijft er dan nog over? Als je dat duidelijk hebt, kunnen jullie gerichter naar een oplossing zoeken.
Sterkte!
a) iemand anders vraagt
b) het in haar eentje redt
c) professionele hulp wil
En ga een keer met je moeder en zus om tafel: wat heeft je moeder nodig? Hoeveel uur kost dat in de week? Hoeveel uur heb jij (je gezondheid en thuissituatie in acht nemende) en hoeveel heeft je zus? En wat blijft er dan nog over? Als je dat duidelijk hebt, kunnen jullie gerichter naar een oplossing zoeken.
Sterkte!
vrijdag 16 september 2011 om 09:06
quote:flowerlady schreef op 15 september 2011 @ 16:12:
[...]
Dat bedoel ik, mensen...hier gaat het alleen om mij, bedoel, dat alles op mijn schouders terecht komt. Niemand trekt dat
Zo zeg, maak jij even een nare en heftige periode mee... die al lang duurt en voorlopig nog wel even lijkt door te gaan.
Allereerst maar zo eentje
Een mens zou van minder in de put geraken. Voor mij persoonlijk dus niet zo gek dat jij even de uitputting nabij bent en er mentaal door heen zit. Nu is het tijd om voor jezelf te zorgen en aan jezelf te denken. Je bent tenslotte moeder en hebt je eigen zorgen en verantwoordelijkheden.
Je haalt jezelf de zorgen om je moeder op de hals. Dat siert je, maar nekt je nu tegelijkertijd. Ik ga bewust niet in op de details van je moeder, die doen er in dit verhaal even niet toe.
Je laat je zus buiten schot en voelt jezelf waarschijnlijk een slechte dochter als je niet aan de zorgvraag van je moeder voldoet.
Probeer zoiets vanuit een ander perspectief te bekijken. Probeer trots op jezelf te zijn. Als jij jezelf recht in de spiegel kan kijken en kunt beseffend dat je naar eer en geweten gedaan hebt wat jìj kunt, dan is het goed.
Praktische tip: zeg gewoon eens Nee. Misschien dat je zus zich dan wel geroepen voelt een vrije dag op te nemen voor haar moeder en misschien dat je moeder dan wel met haar zorgvraag naar haar andere dochter trekt.
Dit topic is geopend door een overbelaste dochter. Daar reageer ik op. Uiteraard heb ik ook oog voor de moeder en haar situatie, maar daar gaat het hier niet om.
[...]
Dat bedoel ik, mensen...hier gaat het alleen om mij, bedoel, dat alles op mijn schouders terecht komt. Niemand trekt dat
Zo zeg, maak jij even een nare en heftige periode mee... die al lang duurt en voorlopig nog wel even lijkt door te gaan.
Allereerst maar zo eentje
Een mens zou van minder in de put geraken. Voor mij persoonlijk dus niet zo gek dat jij even de uitputting nabij bent en er mentaal door heen zit. Nu is het tijd om voor jezelf te zorgen en aan jezelf te denken. Je bent tenslotte moeder en hebt je eigen zorgen en verantwoordelijkheden.
Je haalt jezelf de zorgen om je moeder op de hals. Dat siert je, maar nekt je nu tegelijkertijd. Ik ga bewust niet in op de details van je moeder, die doen er in dit verhaal even niet toe.
Je laat je zus buiten schot en voelt jezelf waarschijnlijk een slechte dochter als je niet aan de zorgvraag van je moeder voldoet.
Probeer zoiets vanuit een ander perspectief te bekijken. Probeer trots op jezelf te zijn. Als jij jezelf recht in de spiegel kan kijken en kunt beseffend dat je naar eer en geweten gedaan hebt wat jìj kunt, dan is het goed.
Praktische tip: zeg gewoon eens Nee. Misschien dat je zus zich dan wel geroepen voelt een vrije dag op te nemen voor haar moeder en misschien dat je moeder dan wel met haar zorgvraag naar haar andere dochter trekt.
Dit topic is geopend door een overbelaste dochter. Daar reageer ik op. Uiteraard heb ik ook oog voor de moeder en haar situatie, maar daar gaat het hier niet om.
vrijdag 16 september 2011 om 21:23
Thx voor al die adviezen en reactie's nogmaals. Miss....dank je en ja heb ook wle oog voor situatie van mn moeder en wat je plakte bedoelde ik eigenlijk mee, dat die persoon waar ik op reageerde, meerdere mensen had om dr heen en dat in dit geval maar 1 persoon is die zorg voor zo iemand moet opnemen.....dat scheelt als je meerdere personen hebt om op te bouwen.
Inmiddels van morgen heftig gesprek gehad met mn moeder, en ik heb gezegd wat op mn hart lag, blijk achteraf dat ze zo reageerde omdat zij dacht dat ik mijn griep fakte!!!!???? Ik zei waarom zou ik net doen of ik griep heb, je hoort en ziet het nu toch..??? Omdta ik van d eweek zei ma niet zo snel, naar de stad ect , lopen want ik kan bijna niet meer. Uitgepraat en ze gaat meer ook aan mn zusje vragen.
Wantr dit werkt natuurlijk alleen maar averechts en maakt het voor niemand makkelijker.
We hopen op goede afloop.
Ze is trouwens goed door de chemo heen gekomen, ze praat, loopt en voelt zich alleen misselijk. Gelukkig....
Inmiddels van morgen heftig gesprek gehad met mn moeder, en ik heb gezegd wat op mn hart lag, blijk achteraf dat ze zo reageerde omdat zij dacht dat ik mijn griep fakte!!!!???? Ik zei waarom zou ik net doen of ik griep heb, je hoort en ziet het nu toch..??? Omdta ik van d eweek zei ma niet zo snel, naar de stad ect , lopen want ik kan bijna niet meer. Uitgepraat en ze gaat meer ook aan mn zusje vragen.
Wantr dit werkt natuurlijk alleen maar averechts en maakt het voor niemand makkelijker.
We hopen op goede afloop.
Ze is trouwens goed door de chemo heen gekomen, ze praat, loopt en voelt zich alleen misselijk. Gelukkig....
zaterdag 24 september 2011 om 15:09
Even van me af schrijven nu ik weer beetje herstelt ben, de bom is geklapt, zit nu met medicijnen om rustig te blijven. Zusje loopt nog steeds kantjes vanaf...Mams in tranen, ik overspannen..????
En ze schijnen het niet te snappen of leren, vanmorgen werd ik wee rgebeld of ik de deur open kon doen voor visite en ik....en mn zusje dan? Ja die is in de stad........., zat ik voor het eerst even te relaxen achter mn laptop...............................en toen kwam dit e rbij en dat en ik moest dit maar even doen en toen ben ik jankend weg gelopen..Maandag maar weer naar arts, ik denk dat ik maar afstand neem van me ma.... Het leek zo goed te gaan ..............................
En ze schijnen het niet te snappen of leren, vanmorgen werd ik wee rgebeld of ik de deur open kon doen voor visite en ik....en mn zusje dan? Ja die is in de stad........., zat ik voor het eerst even te relaxen achter mn laptop...............................en toen kwam dit e rbij en dat en ik moest dit maar even doen en toen ben ik jankend weg gelopen..Maandag maar weer naar arts, ik denk dat ik maar afstand neem van me ma.... Het leek zo goed te gaan ..............................
zaterdag 24 september 2011 om 15:18
Ik vind dit echt heel sneu voor je! En je zusje loopt lekker te flierefluiten in de stad. Ik vind dit niet kunnen, hoor. Zou me rot schamen als zus zijnde.
Zorg nu eerst maar eens even voor jezelf!
Straks lig je helemaal op je gat, dat lijkt me geenszins de bedoeling en die kant ga je nu wel op.
Het is ook zwaar rot voor je moeder dat ze kanker heeft en dat zal best psychisch een enorme douw geven, naast het fysieke.
Toch moet ze inzien dat het echt niet zo mag zijn dat jíj overal voor op moet draaien.
Zoals dat drie mensen aanbieden iets voor haar te doen en ze dat ijskoud weigert omdat ze jou wil. Je staat al tijd al klaar. Give you a break, zou ik zeggen. Ik snap ook niet goed waarom ze dat niet inziet. En dát vind ik dus heel sneu voor jou na alles wat je hebt gedaan.
Zorg nu eerst maar eens even voor jezelf!
Straks lig je helemaal op je gat, dat lijkt me geenszins de bedoeling en die kant ga je nu wel op.
Het is ook zwaar rot voor je moeder dat ze kanker heeft en dat zal best psychisch een enorme douw geven, naast het fysieke.
Toch moet ze inzien dat het echt niet zo mag zijn dat jíj overal voor op moet draaien.
Zoals dat drie mensen aanbieden iets voor haar te doen en ze dat ijskoud weigert omdat ze jou wil. Je staat al tijd al klaar. Give you a break, zou ik zeggen. Ik snap ook niet goed waarom ze dat niet inziet. En dát vind ik dus heel sneu voor jou na alles wat je hebt gedaan.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)