Ik wil Harder worden.

Ik moet harder worden. Dat vindt iedereen in mijn omgeving,



Dat komt omdat als ik in grote groepen mensen terecht kom heb ik de neiging keihard weg te rennen. De reden dat ik dat niet doe is om toch socialen contacten te krijgen me daarin proberen aan te sterken. Alleen lukt dat niet.



Want als ik het gevoel heb dat iemand mij niet mag. Dan moet ik huilen en ren letterlijk jankend weg naar een hoekje waar niemand me kan zin. Mochten mensen me toch zien? Dan heb ik het gevoel dat niemand mij mag.



Het erge is dat ik dit alleen heb overhouden aan dat ik ben gepest op school na dat ik een zwaar verkeers ongeluk heb gehad. Dan ik in de zelfde perioden ook op internet gepest zijn. Alleen de daders inclusief mijn vriendinnen vonden dat ik het er zelf naar gemaakt.



Ok ik was zwaar gewond en had eraan kunnen overlijden en de levenslange beperkingen die ik eraan over waardoor ik nooit meer werken en sporten.



Maar dat pesten en dat huilen steeds en dat huilen uiteindelijk bij anderen over dat ik maar geen vrienden krijg moet toch maar eens afgelopen.



Alleen wat moet ik eraan doen? Weet iemand iets?

Als u/je iets weet wil je of wilt u dan terug schrijven alvast bedankt.



//Gelerakker

Bedankt voor je bericht. Ik zou toch nog graag even het e.e.a. recht willen zetten, wat waarschijnlijk niet goed is overgekomen door ijn emoties. Ten eerste is het ongeval wat ik heb gehad, lees technisch gezien had ik dood moeten zijn, de reden waardoor ik flashbacks krijg en daardoor alles steeds herbeleef. Daarnaast is direct na het ongeval mijn leven nog vervelender gemaakt doordat mijn mede klas- en schoolgenoten het kennelijk leuk en normaal vinden dat, wanneer iemand in een rolstoel zit dit een heerlijk item is om op los te slaan met spreektaal en gebaren etc. Dat ik nu mijn opleiding niet heb kunnen volgen, mijn sport heb moeten staken, niet meer kan functioneren als voorheen en veel beperkingen blijft houden is voor mij nu een gegeven. Daarnaast heb ik jaren alle soorten therapie gehad, wat niet blijkt aan te slaan. Ik ben dus niet dat ene meisje zoals jij beschrijft of het andere meisje dat het voor iedereen verpest zoals je zegt. Ik heb alleen moeite met de flashbacks waardoor ik weer geconfronteerd wordt met het ongeluk, het pesten en mijn beperkingen. Ik denk dan ook, achterafzien, dat mijn schrijfreactie datgene opleverde wat ik verwachtte je wordt beoordeeld aan een reactie en er wordt niet gevraagd wat er precies aan de hand is en waarom iemand zo reageert.Wanneer ik jouw reactie lees denk ikdatjezelf heel veel heb meegemaakt en jezelf projecteert op mij.

Laten we wel zijn: Hoezo hardheidcursus als ik al zover gekomen bent? Wie bepaalt wanneer zo vaak huilen irritant is, sterker nog wat is vaak? voor 1 twee keer van jou kennelijk dagelijks?



Maar goed, ik ga er maar van uit dat je het goed bedoelde.





quote:_minny schreef op 30 maart 2012 @ 02:38:

Toevallig vandaag nog een posting over gedaan in het topic "Gepest!". Ik ga even heel hard zijn, maar mensen die overal om huilen zijn inderdaad irritant. En ze verpesten het feestje. Je kent wel dat ene meisje dat bij elke stap avond weer huilend in een hoekje belandt, met allerlei mensen om dr heen om dr te troosten. Dat meisje...dat ben jij. De vraag die je jezelf kan stellen is: Huil ik steeds omdat ik geen vrienden heb...of heb ik geen vrienden omdat ik steeds huil?



Je hebt veel meegemaakt, en je hebt zeker reden om af en toe een traantje te laten. Maar doe dat alleen, of desnoods heel soms bij iemand waar je close mee bent. Ik zou het eerlijk gezegd niet eens kunnen, het is fysiek onmogelijk voor mij om te huilen waar anderen bij zijn, tenzij het allemaal heel heel erg is wat er op dat moment gebeurt.



Waarschijnlijk komt dit heel hard over, maar ik heb wel vaker de neiging om gewoon te zeggen wat anderen alleen maar denken.



En mocht je ooit op hardheids cursus willen, mail maar