Psyche
alle pijlers
Ik wil niet meedoen
woensdag 11 januari 2012 om 07:01
Dit wordt een warrige en uitgebreide openingspost, maar het komt neer op: ik wil niet meedoen.
Over mijn geschiedenis zal ik niet te lang uitwijden, heb ik al te vaak gedaan, en heb ik nu ook geen zin in. Ik heb nog geen studie afgerond, heb weinig gedaan en weinig gewerkt, ben vreselijk bang dat ik hierdoor mijn leven al verpest heb, zie niet in hoe ik het financieel ooit allemaal moet gaan doen, en het belangrijkste:
Ik wil niet meedoen aan het leven en de wereld zoals het er nu uitziet. Ik kan me niet vinden in mijn leeftijdsgenoten, in de huidige 'sociale media' wereld, in de materialistische 'nieuwste van het nieuwste' wereld, in de zeeën van mogelijkheden.
Ik ga later dit jaar wellicht weer een studie volgen, en daar zie ik (onder andere) enorm tegenop omdat ik het niet ga verdragen om mensen om me heen te hebben. Meiden en leeftijdsgenoten die het over normale onderwerpen hebben, ik noem ze altijd maar 'de mensen die het kunnen'.
Soms zit ik op een verjaardag, waar ik iedereen eens zit te bekijken, en dan denk ik, 'ja, jullie kunnen het. Jullie kunnen leven. Natuurlijk met af en toe tegenslagen, maar jullie ronden een studie af, vinden werk, hebben een autootje, hebben geld om leuke dingen te doen en jullie denken niet de godganse dag na over waar we met z'n allen nu eigenlijk inzitten en mee bezig zijn'.
Het is vreselijk moeilijk om verhalen aan te horen over tentamens, vakanties, mode, iPhones, toekomstplannen, als dat allemaal zo ver van me afstaat, en daar allemaal geen zin in heb. Wellicht komt het over alsof ik jaloers ben, wat natuurlijk ook heus wel een klein beetje meespeelt, ik heb al die dingen immers niet, of in ieder geval minder, maar het is meer dat ik me zo slecht kan vinden in de meeste leeftijdsgenoten. Heb me vandaag ook weer zitten opvreten op mijn werk, het liefst zou ik altijd muziek opdoen zodat ik alle gesprekken niet hoef te horen.
Misschien ligt het eraan dat ik niet de juiste mensen om me heen heb? Zelf heb ik niks met 'de buitenkant' zoals ik het maar even noem. Mode, mensen die je kent, dingen die je hebt gedaan, spullen. Ik ben niet verlegen of schuw, maar wel introvert. Ik ben meer bezig met mijn innerlijk, met nadenken, met films en muziek, filosoferen, en ja, een beetje Maarten van Rossem-achtig zitten mokken. Daar voel ik me fijn bij, hoewel ik ook weet dat het me op zich weinig brengt. En dat weinig mensen zich daarin kunnen vinden. Ik lijk soms wel de enige te zijn die echt ziet waar we inzitten, die de wereld en alles van een afstandje bekijkt.
Het doet zo'n vreselijke pijn om te bedenken dat ik vroeger een veelbelovend kind was, goed kon schrijven, muzikaal, intelligent, toneelspelen en dat ik nu nergens meer iets mee doe. Ik vermijd het, ik denk er niet aan, omdat het teveel pijn doet te beseffen dat ik niks meer ben.
Ik heb vanaf mijn 17e al drie therapeuten gehad. Ik ben nergens op gediagnostiseerd, hoewel ik daar wel vaak op heb aangedrongen. Ik ben ook niet verder gekomen met hun hulp, en ik geloof niet dat dat aan hen ligt, of dat ze niet de juiste dingen hebben geprobeerd. Blijkbaar ben ik iemand die vrij ongevoelig is voor dingen als therapie. Ook omdat ik (volgens mijn huidige therapeut) dingen zelf heel erg goed inzie.
Ook vind ik mezelf lelijk. Ik ben bang dat anderen me lelijk vinden. Ik kan geen trein instappen of etalage langslopen zonder te checken hoe slecht mijn haar zit of hoe geel mijn tanden zijn.
Ik denk vaak, ik ben nog zo jong, het wordt alleen maar erger. Niet alleen mijn uiterlijk, maar alles. Mensen krijgen kinderen, ronden studies af, kopen huizen, en ik kan niet meedoen. Ik wil niet meedoen.
Dit klinkt wellicht als een typische depressie. Maar toch is het dat niet. Ik heb depressieve buien, en ben zwartgallig, maar ik kan heus nog wel van dingen genieten, en me normaal voelen als ik niet teveel nadenk en genoeg afleiding heb.
Dit is een warrig verhaal geworden zonder echte kern of
conclusie, maar voorlopig laat ik het hier even bij. Ik weet niet precies wat ik zoek. Herkenning? Troost? Adviezen?
Ik weet (inmiddels) hoe hard er gereageerd wordt op mensen die negatief zijn.
Over mijn geschiedenis zal ik niet te lang uitwijden, heb ik al te vaak gedaan, en heb ik nu ook geen zin in. Ik heb nog geen studie afgerond, heb weinig gedaan en weinig gewerkt, ben vreselijk bang dat ik hierdoor mijn leven al verpest heb, zie niet in hoe ik het financieel ooit allemaal moet gaan doen, en het belangrijkste:
Ik wil niet meedoen aan het leven en de wereld zoals het er nu uitziet. Ik kan me niet vinden in mijn leeftijdsgenoten, in de huidige 'sociale media' wereld, in de materialistische 'nieuwste van het nieuwste' wereld, in de zeeën van mogelijkheden.
Ik ga later dit jaar wellicht weer een studie volgen, en daar zie ik (onder andere) enorm tegenop omdat ik het niet ga verdragen om mensen om me heen te hebben. Meiden en leeftijdsgenoten die het over normale onderwerpen hebben, ik noem ze altijd maar 'de mensen die het kunnen'.
Soms zit ik op een verjaardag, waar ik iedereen eens zit te bekijken, en dan denk ik, 'ja, jullie kunnen het. Jullie kunnen leven. Natuurlijk met af en toe tegenslagen, maar jullie ronden een studie af, vinden werk, hebben een autootje, hebben geld om leuke dingen te doen en jullie denken niet de godganse dag na over waar we met z'n allen nu eigenlijk inzitten en mee bezig zijn'.
Het is vreselijk moeilijk om verhalen aan te horen over tentamens, vakanties, mode, iPhones, toekomstplannen, als dat allemaal zo ver van me afstaat, en daar allemaal geen zin in heb. Wellicht komt het over alsof ik jaloers ben, wat natuurlijk ook heus wel een klein beetje meespeelt, ik heb al die dingen immers niet, of in ieder geval minder, maar het is meer dat ik me zo slecht kan vinden in de meeste leeftijdsgenoten. Heb me vandaag ook weer zitten opvreten op mijn werk, het liefst zou ik altijd muziek opdoen zodat ik alle gesprekken niet hoef te horen.
Misschien ligt het eraan dat ik niet de juiste mensen om me heen heb? Zelf heb ik niks met 'de buitenkant' zoals ik het maar even noem. Mode, mensen die je kent, dingen die je hebt gedaan, spullen. Ik ben niet verlegen of schuw, maar wel introvert. Ik ben meer bezig met mijn innerlijk, met nadenken, met films en muziek, filosoferen, en ja, een beetje Maarten van Rossem-achtig zitten mokken. Daar voel ik me fijn bij, hoewel ik ook weet dat het me op zich weinig brengt. En dat weinig mensen zich daarin kunnen vinden. Ik lijk soms wel de enige te zijn die echt ziet waar we inzitten, die de wereld en alles van een afstandje bekijkt.
Het doet zo'n vreselijke pijn om te bedenken dat ik vroeger een veelbelovend kind was, goed kon schrijven, muzikaal, intelligent, toneelspelen en dat ik nu nergens meer iets mee doe. Ik vermijd het, ik denk er niet aan, omdat het teveel pijn doet te beseffen dat ik niks meer ben.
Ik heb vanaf mijn 17e al drie therapeuten gehad. Ik ben nergens op gediagnostiseerd, hoewel ik daar wel vaak op heb aangedrongen. Ik ben ook niet verder gekomen met hun hulp, en ik geloof niet dat dat aan hen ligt, of dat ze niet de juiste dingen hebben geprobeerd. Blijkbaar ben ik iemand die vrij ongevoelig is voor dingen als therapie. Ook omdat ik (volgens mijn huidige therapeut) dingen zelf heel erg goed inzie.
Ook vind ik mezelf lelijk. Ik ben bang dat anderen me lelijk vinden. Ik kan geen trein instappen of etalage langslopen zonder te checken hoe slecht mijn haar zit of hoe geel mijn tanden zijn.
Ik denk vaak, ik ben nog zo jong, het wordt alleen maar erger. Niet alleen mijn uiterlijk, maar alles. Mensen krijgen kinderen, ronden studies af, kopen huizen, en ik kan niet meedoen. Ik wil niet meedoen.
Dit klinkt wellicht als een typische depressie. Maar toch is het dat niet. Ik heb depressieve buien, en ben zwartgallig, maar ik kan heus nog wel van dingen genieten, en me normaal voelen als ik niet teveel nadenk en genoeg afleiding heb.
Dit is een warrig verhaal geworden zonder echte kern of
conclusie, maar voorlopig laat ik het hier even bij. Ik weet niet precies wat ik zoek. Herkenning? Troost? Adviezen?
Ik weet (inmiddels) hoe hard er gereageerd wordt op mensen die negatief zijn.
woensdag 11 januari 2012 om 07:20
Noire, ik herken wel wat in je, al is het in veel mindere mate. Je zegt dat je geen depressieve aanleg hebt. Kun je niet accepteren dat je gewoon zo bent? En, zoals je zelf al aangeeft, gelijkgestemden zoeken? Die zijn er hoor, je hoeft niet de hele dag te wauwelen over Facebook als je daar geen zin in hebt.
woensdag 11 januari 2012 om 07:35
quote:FullHouse schreef op 11 januari 2012 @ 07:32:
Je schrijft dat jij 'niet wil meedoen' met anderen die dat 'wel kunnen'. Is het nu dat je het niet wil of dat je het niet kan?
Allebei. Wellicht dat het ene het andere versterkt.
Laten we zo zeggen, een geslaagd leven leiden met werk en op eigen benen staan lijkt ik niet te kunnen, en deelnemen aan heel het sociale circus, aan het moderne leven anno 2012 wil ik niet.
Dit klinkt enorm puberaal en cliché, maar ik heb echt het idee in het verkeerde tijdsbestek geboren te zijn. Ik geloof direct dat het in de jaren 60 ofzo ook niet allemaal geweldig was, maar ik zou daar geloof ik beter passen dan in de wereld zoals die nu is.
Je schrijft dat jij 'niet wil meedoen' met anderen die dat 'wel kunnen'. Is het nu dat je het niet wil of dat je het niet kan?
Allebei. Wellicht dat het ene het andere versterkt.
Laten we zo zeggen, een geslaagd leven leiden met werk en op eigen benen staan lijkt ik niet te kunnen, en deelnemen aan heel het sociale circus, aan het moderne leven anno 2012 wil ik niet.
Dit klinkt enorm puberaal en cliché, maar ik heb echt het idee in het verkeerde tijdsbestek geboren te zijn. Ik geloof direct dat het in de jaren 60 ofzo ook niet allemaal geweldig was, maar ik zou daar geloof ik beter passen dan in de wereld zoals die nu is.
woensdag 11 januari 2012 om 07:37
woensdag 11 januari 2012 om 07:40
Als ik je post lees, lees ik vooral, wil ik niet, kan ik niet, wil ik niet.
Gek genoeg gaat niemand daar lekkerder van in zijn of haar vel zitten.
Je zal dus eens moeten nadenken wat je dan wel wilt.
Geloof me, je bent echt niet de enige hoor zonder een swingend leven met 300 FB vrienden
Ik ben ook, net als Murdoch, groot voorstander van Maarten van Rossum mokken!
Gek genoeg gaat niemand daar lekkerder van in zijn of haar vel zitten.
Je zal dus eens moeten nadenken wat je dan wel wilt.
Geloof me, je bent echt niet de enige hoor zonder een swingend leven met 300 FB vrienden
Ik ben ook, net als Murdoch, groot voorstander van Maarten van Rossum mokken!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 11 januari 2012 om 07:43
quote:Nammma schreef op 11 januari 2012 @ 07:40:
Mijn antwoord van hulp zoeken negeer je.....
Ik heb al hulp. Ik heb al langer dan een jaar hulp bij een therapeut met wie ik op zich goed kan praten en van gedachten kan wisselen, maar veel concreets, (behalve dan dat ik eindelijk de stap heb gezet om een baantje te zoeken) is er niet uitgekomen.
Ik betwijfel ook of het met andere hulp van een ander persoon wel ineens anders zou gaan, omdat verandering toch vanuit je zelf moet komen. Je zit daar een uurtje in de week, maar de rest van de week ben je op jezelf aangewezen. En, dan komen we weer bij de kern van het verhaal; ik wil het niet.
@ ragweed: ik ben 23.
Mijn antwoord van hulp zoeken negeer je.....
Ik heb al hulp. Ik heb al langer dan een jaar hulp bij een therapeut met wie ik op zich goed kan praten en van gedachten kan wisselen, maar veel concreets, (behalve dan dat ik eindelijk de stap heb gezet om een baantje te zoeken) is er niet uitgekomen.
Ik betwijfel ook of het met andere hulp van een ander persoon wel ineens anders zou gaan, omdat verandering toch vanuit je zelf moet komen. Je zit daar een uurtje in de week, maar de rest van de week ben je op jezelf aangewezen. En, dan komen we weer bij de kern van het verhaal; ik wil het niet.
@ ragweed: ik ben 23.
woensdag 11 januari 2012 om 07:45
Je hoéft toch ook niet mee te doen? Als jij niet wilt praten over ipads, de nieuwste mode en de verste reizen, dan doe je dat niet. En dan zoek je mensen die daar ook geen behoefte aan hebben, maar wel jouw interesse in (weet ik veel wat) arthouse movies of zebravinken kweken delen.
Maar als je gaat zitten Van Rossumen omdat je het eigenlijk wel wil maar niet kán, dan zou je jezelf eens een schop
Onder je kont moeten geven en bedenken hoe je dat dan wel kan bereiken. Met een afgemaakte studie bijvoorbeeld, zodat je leuk werk kunt krijgen.
Maar als je gaat zitten Van Rossumen omdat je het eigenlijk wel wil maar niet kán, dan zou je jezelf eens een schop
Onder je kont moeten geven en bedenken hoe je dat dan wel kan bereiken. Met een afgemaakte studie bijvoorbeeld, zodat je leuk werk kunt krijgen.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 11 januari 2012 om 07:49
Eens met Sum: wat wil je wel?
Niet iedereen past in het zogenaamde perfecte plaatje of wil daar niet in passen. Hoe ouder ik word hoe meer mensen daar juist niet 'bij horen'.
Ik heb vrienden zoals jij ze beschrijft en ondanks dat sommige van hen goede vrienden zijn, vind ik ze soms bekrompen in het leven dat ze leiden. Ik heb ook vrienden die lekker dwars zijn en daar kan ik dan lekker mee Maarten van
Rossummen over de wereld en het burgerlijke.
Ik ben ook nog niet klaar met mijn studie en heb ook niet veel geld, maar mijn tijd komt nog wel. Bovendien wil ik het geld graag om wat minder zorgen te hebben en te kunnen reizen.
Een koophuis en een dure auto zijn niet aan mij besteed. Vrienden van mij zien dat wel als ideaalbeeld, maar het zijn ook vrienden om dat van elkaar te snappen.
Hoe oud ben je?
Niet iedereen past in het zogenaamde perfecte plaatje of wil daar niet in passen. Hoe ouder ik word hoe meer mensen daar juist niet 'bij horen'.
Ik heb vrienden zoals jij ze beschrijft en ondanks dat sommige van hen goede vrienden zijn, vind ik ze soms bekrompen in het leven dat ze leiden. Ik heb ook vrienden die lekker dwars zijn en daar kan ik dan lekker mee Maarten van
Rossummen over de wereld en het burgerlijke.
Ik ben ook nog niet klaar met mijn studie en heb ook niet veel geld, maar mijn tijd komt nog wel. Bovendien wil ik het geld graag om wat minder zorgen te hebben en te kunnen reizen.
Een koophuis en een dure auto zijn niet aan mij besteed. Vrienden van mij zien dat wel als ideaalbeeld, maar het zijn ook vrienden om dat van elkaar te snappen.
Hoe oud ben je?
woensdag 11 januari 2012 om 07:50
quote:himalaya schreef op 11 januari 2012 @ 07:45:
Je hoéft toch ook niet mee te doen? Als jij niet wilt praten over ipads, de nieuwste mode en de verste reizen, dan doe je dat niet. En dan zoek je mensen die daar ook geen behoefte aan hebben, maar wel jouw interesse in (weet ik veel wat) arthouse movies of zebravinken kweken delen.
Dat is zo, maar punt is dat je daar op je werk, op school, in de media, waar dan ook, niet onderuit komt. Want dat is nu eenmaal wat nu speelt. Wat nu de maatschappij en de wereld is. En ik word daar heel erg ongelukkig van. Omdat ik vaak het gevoel heb, 'ik hoor hier niet'. Ik hoor misschien in vroeger tijden, of gewoon helemaal niet op aarde.
Een treincoupé waar bijna iedereen zit te wordfeuden, of met een iPad achtig apparaat in zijn handen zit te Facebooken. Bestaat er iets treurigers.
Je hoéft toch ook niet mee te doen? Als jij niet wilt praten over ipads, de nieuwste mode en de verste reizen, dan doe je dat niet. En dan zoek je mensen die daar ook geen behoefte aan hebben, maar wel jouw interesse in (weet ik veel wat) arthouse movies of zebravinken kweken delen.
Dat is zo, maar punt is dat je daar op je werk, op school, in de media, waar dan ook, niet onderuit komt. Want dat is nu eenmaal wat nu speelt. Wat nu de maatschappij en de wereld is. En ik word daar heel erg ongelukkig van. Omdat ik vaak het gevoel heb, 'ik hoor hier niet'. Ik hoor misschien in vroeger tijden, of gewoon helemaal niet op aarde.
Een treincoupé waar bijna iedereen zit te wordfeuden, of met een iPad achtig apparaat in zijn handen zit te Facebooken. Bestaat er iets treurigers.
woensdag 11 januari 2012 om 07:51
Wat dacht je van een loopbaancoach of cognitieve gedragstherapie ? Inzoomen op wat je wel wil en welke practische stappen je daar voor moet zetten.
En zonder je gevoel te willen bagatelliseren, toen ik 23 was had ik ook het gevoel ' het niet te kunnen / er niet bij te horen', dat is heus niet vanzelf overgegaan, maar het is wel over gegaan. Belangrijkste eerste stap was wel leren mezelf te nemen zoals ik was, mijn beperkingen accepteren en vandaar uit weer opnieuw de wereld in.
En zonder je gevoel te willen bagatelliseren, toen ik 23 was had ik ook het gevoel ' het niet te kunnen / er niet bij te horen', dat is heus niet vanzelf overgegaan, maar het is wel over gegaan. Belangrijkste eerste stap was wel leren mezelf te nemen zoals ik was, mijn beperkingen accepteren en vandaar uit weer opnieuw de wereld in.
woensdag 11 januari 2012 om 07:55
Ik snap nog dat je de wereld om je heen te materialistisch, snel etc vindt.
Dat vind ik ook weleens. Maar ondanks dat 70% van de mensen zo is en leeft, is er ook altijd nog een grote groep die niet zo is.
Richt je daar op. En als mensen willen wordfeuden, shoppen en Ipadden, dan heb jij daar toch geen last van? Laat ze lekker, kost je alleen maar negatieve energie en je kunt mensen toch niet veranderen.
Richt je op positieve dingen in het leven, zoek andere vrienden, ga een leuke studie doen, zoek een hobby....
Dat vind ik ook weleens. Maar ondanks dat 70% van de mensen zo is en leeft, is er ook altijd nog een grote groep die niet zo is.
Richt je daar op. En als mensen willen wordfeuden, shoppen en Ipadden, dan heb jij daar toch geen last van? Laat ze lekker, kost je alleen maar negatieve energie en je kunt mensen toch niet veranderen.
Richt je op positieve dingen in het leven, zoek andere vrienden, ga een leuke studie doen, zoek een hobby....
woensdag 11 januari 2012 om 07:55
woensdag 11 januari 2012 om 07:56
Nou, misschien moet je je bril op poetsen zodat je verder kunt kuiken dan de ipads en koophuizen? Ja, dat is een deel van de huidige maatschappij en nee, dat hadden ze in de jaren 60 nog niet. Maar kijk verder, concentreer je niet op het negatieve. Er zitten echt ook mensen in de trein met een boek. Veel mensen intereseren zich niet voor mode of hebben een huurhuis
Maar wen er ook aan dat je niet alleen mensen om je heen kunt hebben die zijn en denken zoals jij. Dat je soms een praatje klets moet hebben over dingen die jou niet zo interesseren. Sociaal gedrag, belangstelling tonen, doen andere mensen ook bij jou.
Maar wen er ook aan dat je niet alleen mensen om je heen kunt hebben die zijn en denken zoals jij. Dat je soms een praatje klets moet hebben over dingen die jou niet zo interesseren. Sociaal gedrag, belangstelling tonen, doen andere mensen ook bij jou.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 11 januari 2012 om 07:57
quote:blijftgewoondametje schreef op 11 januari 2012 @ 07:53:
Ik denk echt dat als je je wat meer richt op jezelf dat je dan ook minder gevoelig bent voor de IMensen om je heen.Ik richt me juist al zoveel op mezelf. Loop ik niet raar, heb ik geen stomme kleren aan, zit mijn haar niet vreselijk, zie ik er niet moe en wit uit. Een ander probleem dan mijn 'hoofdprobleem', maar niettemin ook een ding wat heel lastig is.
Ik denk echt dat als je je wat meer richt op jezelf dat je dan ook minder gevoelig bent voor de IMensen om je heen.Ik richt me juist al zoveel op mezelf. Loop ik niet raar, heb ik geen stomme kleren aan, zit mijn haar niet vreselijk, zie ik er niet moe en wit uit. Een ander probleem dan mijn 'hoofdprobleem', maar niettemin ook een ding wat heel lastig is.
woensdag 11 januari 2012 om 07:59
quote:gemini2011 schreef op 11 januari 2012 @ 07:57:
Leer te accepteren hoe je bent. En dat duurt nog even...
Als jij een einzelgänger bent is daar niks mis mee. Waarom vind je het dan toch erg dat je er niet bij hoort?Ik vind het niet erg dat ik er niet bij hoor, ik wil er (zoals ik al beschreef) niet eens bijhoren, maar ik voel me dus wel ongelukkig bij alle mensen die met zulke andere dingen bezig zijn dan ik, en die kunnen leven.
Leer te accepteren hoe je bent. En dat duurt nog even...
Als jij een einzelgänger bent is daar niks mis mee. Waarom vind je het dan toch erg dat je er niet bij hoort?Ik vind het niet erg dat ik er niet bij hoor, ik wil er (zoals ik al beschreef) niet eens bijhoren, maar ik voel me dus wel ongelukkig bij alle mensen die met zulke andere dingen bezig zijn dan ik, en die kunnen leven.
woensdag 11 januari 2012 om 08:01
Volgens mij moet jij sowieso niet in een commerciele omgeving gaan werken. Is de zorg niks voor je? Is feitelijk heel basic, je hebt niks met social media en de carriere ratrace te maken en wellicht maakt het ook dat je je nuttig en zinvol voelt?
En je gaat niet genoeg verdienen om heel erg materialistisch te zijn, maar dit terzijde.
En je gaat niet genoeg verdienen om heel erg materialistisch te zijn, maar dit terzijde.
