Psyche
alle pijlers
In de knoop
zondag 4 augustus 2019 om 11:22
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil,, vooral even van me afschrijven.
Ik zit momenteel in de knoop met bepaalde herinneringen.
Momenteel ben ik bij een psycholoog om bepaald gedrag aan te pakken, dingen die me vroeger hielpen om te overleven, zoals ontzetten perfectionistisch zijn, geen nee durven te zeggen, alles goed moeten doen, en de lat steeds hoger leggen. Tot dat ik een burn out kreeg, daar ben ik inmiddels uit.
Veel van mijn handelingen zijn ontstaan in mijn jeugd, door mijn thuissituatie, en daar ben ik nu best veel mee bezig in mijn hoof. Waar door het volgende ook steeds vaker naar hoven komt, ik heb het alleen nog niet besproken met mijn psycholoog, omdat ik me er voor schaam. Graag zou ik jullie visie willen, stel ik me aan, of was dit echt niet okay.
Ik wil benadrukken dat ik niet ben misbruikt.
Van mijn 8e tot mijn 11e was ik het lievelingetje van de directeur, die de laatste 2 jaar ook mijn leraar was. Dit liet hij merken door me voor te trekken, waar door ik soms gepest werd. Maar ook door altijd met me willen te knuffelen, even strelen, of hij nam me op schoot, nam me mee naar het koffiekamertje. Ik was altijd bang voor hem, maar liet niet merken dat ik het niet fijn vond, hij was de directeur. Hij kon me complimentjes geven, maar me ook voor schut zetten in de klas, om het later als we samen waren weer goed te maken. In die tijd viel ik regelmatig flauw. En deed regelmatig alsof ik ontzettend buikpijn had, zodat ik niet naar school toe hoefde. Ik ging naar de huisarts deed alsof ik buikpijn had, die me medicijnen voorschreef, en slikte ze zodat ik maar thuis kon blijven. Verder weet ik niet zo veel meer, ik probeer het vooral te verdringen, maar het zit me toch al heel lang dwars. Maar er is niets gebeurd, dus waarom zit het me zo dwars?
Ik zit momenteel in de knoop met bepaalde herinneringen.
Momenteel ben ik bij een psycholoog om bepaald gedrag aan te pakken, dingen die me vroeger hielpen om te overleven, zoals ontzetten perfectionistisch zijn, geen nee durven te zeggen, alles goed moeten doen, en de lat steeds hoger leggen. Tot dat ik een burn out kreeg, daar ben ik inmiddels uit.
Veel van mijn handelingen zijn ontstaan in mijn jeugd, door mijn thuissituatie, en daar ben ik nu best veel mee bezig in mijn hoof. Waar door het volgende ook steeds vaker naar hoven komt, ik heb het alleen nog niet besproken met mijn psycholoog, omdat ik me er voor schaam. Graag zou ik jullie visie willen, stel ik me aan, of was dit echt niet okay.
Ik wil benadrukken dat ik niet ben misbruikt.
Van mijn 8e tot mijn 11e was ik het lievelingetje van de directeur, die de laatste 2 jaar ook mijn leraar was. Dit liet hij merken door me voor te trekken, waar door ik soms gepest werd. Maar ook door altijd met me willen te knuffelen, even strelen, of hij nam me op schoot, nam me mee naar het koffiekamertje. Ik was altijd bang voor hem, maar liet niet merken dat ik het niet fijn vond, hij was de directeur. Hij kon me complimentjes geven, maar me ook voor schut zetten in de klas, om het later als we samen waren weer goed te maken. In die tijd viel ik regelmatig flauw. En deed regelmatig alsof ik ontzettend buikpijn had, zodat ik niet naar school toe hoefde. Ik ging naar de huisarts deed alsof ik buikpijn had, die me medicijnen voorschreef, en slikte ze zodat ik maar thuis kon blijven. Verder weet ik niet zo veel meer, ik probeer het vooral te verdringen, maar het zit me toch al heel lang dwars. Maar er is niets gebeurd, dus waarom zit het me zo dwars?
maandag 6 januari 2020 om 18:34
maandag 6 januari 2020 om 19:05
maandag 6 januari 2020 om 21:37
Je hoeft niet per se je verhaal te vertellen aan de poh, als dat niet goed voelt. Eerlijk is eerlijk, waarschijnlijk kan hij/zij daar ook weinig mee, je bent niet voor niets doorverwezen!
De poh kan je misschien wel helpen met hoe je de komende maanden door gaat komen, handvatten voor hoe je - nu - met je klachten om kunt gaan, voordat je weer specifieke behandeling kan krijgen.
Je kan natuurlijk altijd hier je verhaal kwijt, ik weet natuurlijk niet hoe dat voor jou is, maar voor mij is het vaak makkelijker om over iets te schrijven dan om het face to face te vertellen.
De poh kan je misschien wel helpen met hoe je de komende maanden door gaat komen, handvatten voor hoe je - nu - met je klachten om kunt gaan, voordat je weer specifieke behandeling kan krijgen.
Je kan natuurlijk altijd hier je verhaal kwijt, ik weet natuurlijk niet hoe dat voor jou is, maar voor mij is het vaak makkelijker om over iets te schrijven dan om het face to face te vertellen.
maandag 6 januari 2020 om 22:05
als praten lastig isMrs_williams schreef: ↑06-01-2020 19:41Ja de doorverwijzing voelt ook als een opluchting. Poh twijfel ik over, ik klap momenteel dicht als ik mijn verhaal moet vertellen. Het voelt als verraad.
zijn er andere dingen die je prettig vind
sport?
yoga?
