Psyche
alle pijlers
kijk uit voor DE NARCIST!
vrijdag 20 juni 2008 om 10:52
Hieronder mijn verhaal. Waarom??? Omdat ik andere wil behoeden voor de hel die ik heb meegemaakt! Lees mijn verhaal en houd ogen en oren open!
Ex partner met NPS ( narcisme)Ongeveer zes jaar geleden ben ik gescheiden. Ik ben met mijn twee jonge kinderen verhuisd naar een leuk huisje. Ik had een goede baan, een leuk huis en co-ouderschap met mijn ex man, wat heel goed liep. Mijn leven was prima in orde.
Een jaar of drie terug ging het toch kriebelen…..wil ik altijd alleen blijven? Dat idee vond ik niet fijn. Een vriendin raadde mij voor de gein aan eens ‘op internet te gaan zoeken’ . Ik heb mij aangemeld bij een datingsite.
Na een maand hield ik het wel voor gezien…. Naar mijn idee waren er weinig serieuze mannen aanwezig. Op de valreep ‘ontmoette’ ik R. We zijn gaan mailen en chatten. Het leek de perfecte man voor mij. Geïnteresseerd, dol op en actief met zijn kinderen…. Noem maar op. Alles wat ik zocht in een man had hij gewoon!
Een paar weken later hebben we elkaar voor het eerst gezien. De eerste tien minuten dacht ik ‘Nee, dit is hem niet….’. Hij praatte erg veel over zichzelf en er kwam naar voren dat hij met vrij veel mensen problemen had. Zijn ex-vrouw ( de moeder van zijn twee kinderen), de buren, collega’s, zijn moeder). Hij ratelde aan één stuk door en ik raakte de draad snel kwijt.
Toch heb ik ingestemd met een tweede ontmoeting. Achteraf denk ik dat ik niet waar wilde hebben dat hij niet zo leuk was als hij leek. Zijn overdreven praten weet ik aan zenuwen voor onze ontmoeting.
Van het één kwam het ander… ik ontmoette al snel zijn kinderen en dat klikte perfect. Mijn kinderen en zijn kinderen konden ook vanaf dag één goed met elkaar opschieten. Er bleven wel wat ‘dingetjes’ die ik niet zo leuk vond aan hem, maar ach..niemand is toch perfect? Ook weet ik dat weer aan zijn werkeloosheid op dat moment.
Een jaar na onze eerste ontmoeting zijn we gaan samenwonen. Ik ben, 40 km verderop bij hem ingetrokken met mijn kinderen. Hij had een redelijk groot koophuis, groot genoeg voor ons en onze kinderen ( zijn kinderen waren er ook de helft van de week). R startte zijn bedrijf op en alles leek voor de wind te gaan. Zo kabbelde het een jaartje verder… met wat ups en wat downs.
Een jaar geleden begon R. echter steeds raarder gedrag te vertonen. Hij werd steeds dominanter, ging ineens allerlei regels instellen en kreeg regelmatig een woede uitbarsting om erg kleine dingen. Omdat hij letterlijk dag en nacht werkte dacht ik dat hij overspannen werd. Toen het in korte tijd erger en erger werd ben ik eens op internet gaan speuren. De kenmerken die hij ging vertonen deden mij denken aan Asperger ( een autistische aandoening). Alles moest zoals HIJ het wilde, ik deed nooit iets goed, mijn kinderen deden nooit iets goed, geen inlevend vermogen, alleen maar praten en nooit luisteren,………
Toen hij op een gegeven moment in een ruzie mijn zoontje mishandelde omdat deze het voor mij opnam ben ik weg gevlucht. Ik heb een weekend bij mijn moeder gelogeerd. Mijn baan was ik inmiddels al kwijt…. Deze relatie kostte mij zo enorm veel energie… ik was overspannen en kon er echt niet meer bij werken!
Na duizend sorry’s en beloftes over dat hij hulp zou zoeken ben ik terug gegaan. Ik hield van deze man en was overtuigd van zijn goede bedoelingen, ondanks alle ellende. Samen zijn we ( uiteindelijk onder zijn protest) naar zijn huisarts gegaan. Deze raadde een psychiatrisch onderzoek aan ‘omdat R. al vaker met deze klachten bij hem was geweest’. Daar schrok ik van!!! Dat wist ik niet! De reden die hij opgaf voor zijn scheiding was dat zijn ex-vrouw zo labiel , depressief en altijd overspannen was.
Maar goed, tevens heb ik gezorgd dat wij ondersteuning kregen van maatschappelijk werk. Het leek een paar weken iets beter te gaan, maar van de een op de andere dag was zijn gedrag weer terug en dan tien keer erger! De grootste ruzie, een weekend lang, omdat ik bijv. huzarensalade had gekocht voor bij het gourmetten. ‘Dat hoort niet’ ‘Is mijn vlees niet goed genoeg voor jou?!” De tuin waaraan hij niets deed had ik opgeruimd en gedaan. Wekenlang bonje, omdat ik het zand had geharkt en dat vond hij niet mooi. Mijn kinderen, die inmiddels veel vriendjes hadden in de nieuwe woonplaats, mochten van hem ineens niet meer na schooltijd afspreken, want dat vond hij ‘niet nodig’. Hoe leg je ze dat uit???
Een redelijk gesprek was niet meer mogelijk. Hij deed in zijn ogen nooit wat verkeerd, alles was mijn schuld ( of op het werk de schuld van bazen, collega’s of thuis de schuld van de buren, zijn ex-vrouw….R. zag zichzelf altijd als slachtoffer van de hele wereld). De ene woede uitbarsting op de andere volgde. Ik liep op mijn tenen en mijn laatste loodjes ‘Mijn god, als ik maar niet per ongeluk wat doe wat hem niet zint’, ‘Als mijn kinderen maar niet iets doen wat hem niet zint…!’ en mijn kinderen waren bang dat hij mij of hen wat aan zou doen.
Een dag voor de verjaardag van mijn jongste ben ik weg gevlucht. Hij kreeg zo’n agressieve aanval, bedreigde mij in die mate, dat ik met niets alleen mijn hondje naar de school van de kinderen ben gegaan, ze op heb gehaald en gevlucht ben.
Achter gebleven met niets, helemaal niets. Ik heb niet eens een woning met mijn kinderen ( en nog maar de vraag of ik er op korte termijn één krijg). Wat er na de beëindiging van de relatie nog allemaal is gebeurd zal ik jullie besparen.
Uit het onderzoek bij de psychiater is gebleken dat hij een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Helaas zien mensen die hier aan lijden niet dat er iets mis met hen is. De hele wereld is gek, behalve zij. Hij zal dus ook nooit in therapie gaan en er zal nooit verbetering komen. Sterker nog…deze aandoening schijnt met het klimmen der jaren alleen maar erger te worden.
Gebroken en berooid ben ik achter gebleven, maar ik heb één groot voordeel op hem…. Ik weet dat ik mijzelf redden kan, dat het een tijd zal duren…maar dat ik mijn leven weer op orde krijg!
Geloof me…dit is mijn verhaal nog maar héél in het kort. Leven met een narcist is een ware hel!
Ik wil van uit mijn ervaring dan ook iedereen waarschuwen….Negeer niet signalen die er zijn… Narcisten kunnen zich een tijd lang ‘mooi voordoen’, maar de ware aard zal altijd boven komen. Voor mij is het te laat, ik heb de signalen genegeerd. Hopelijk kan ik met mijn verhaal anderen behoeden voor een groot drama!
Ex partner met NPS ( narcisme)Ongeveer zes jaar geleden ben ik gescheiden. Ik ben met mijn twee jonge kinderen verhuisd naar een leuk huisje. Ik had een goede baan, een leuk huis en co-ouderschap met mijn ex man, wat heel goed liep. Mijn leven was prima in orde.
Een jaar of drie terug ging het toch kriebelen…..wil ik altijd alleen blijven? Dat idee vond ik niet fijn. Een vriendin raadde mij voor de gein aan eens ‘op internet te gaan zoeken’ . Ik heb mij aangemeld bij een datingsite.
Na een maand hield ik het wel voor gezien…. Naar mijn idee waren er weinig serieuze mannen aanwezig. Op de valreep ‘ontmoette’ ik R. We zijn gaan mailen en chatten. Het leek de perfecte man voor mij. Geïnteresseerd, dol op en actief met zijn kinderen…. Noem maar op. Alles wat ik zocht in een man had hij gewoon!
Een paar weken later hebben we elkaar voor het eerst gezien. De eerste tien minuten dacht ik ‘Nee, dit is hem niet….’. Hij praatte erg veel over zichzelf en er kwam naar voren dat hij met vrij veel mensen problemen had. Zijn ex-vrouw ( de moeder van zijn twee kinderen), de buren, collega’s, zijn moeder). Hij ratelde aan één stuk door en ik raakte de draad snel kwijt.
Toch heb ik ingestemd met een tweede ontmoeting. Achteraf denk ik dat ik niet waar wilde hebben dat hij niet zo leuk was als hij leek. Zijn overdreven praten weet ik aan zenuwen voor onze ontmoeting.
Van het één kwam het ander… ik ontmoette al snel zijn kinderen en dat klikte perfect. Mijn kinderen en zijn kinderen konden ook vanaf dag één goed met elkaar opschieten. Er bleven wel wat ‘dingetjes’ die ik niet zo leuk vond aan hem, maar ach..niemand is toch perfect? Ook weet ik dat weer aan zijn werkeloosheid op dat moment.
Een jaar na onze eerste ontmoeting zijn we gaan samenwonen. Ik ben, 40 km verderop bij hem ingetrokken met mijn kinderen. Hij had een redelijk groot koophuis, groot genoeg voor ons en onze kinderen ( zijn kinderen waren er ook de helft van de week). R startte zijn bedrijf op en alles leek voor de wind te gaan. Zo kabbelde het een jaartje verder… met wat ups en wat downs.
Een jaar geleden begon R. echter steeds raarder gedrag te vertonen. Hij werd steeds dominanter, ging ineens allerlei regels instellen en kreeg regelmatig een woede uitbarsting om erg kleine dingen. Omdat hij letterlijk dag en nacht werkte dacht ik dat hij overspannen werd. Toen het in korte tijd erger en erger werd ben ik eens op internet gaan speuren. De kenmerken die hij ging vertonen deden mij denken aan Asperger ( een autistische aandoening). Alles moest zoals HIJ het wilde, ik deed nooit iets goed, mijn kinderen deden nooit iets goed, geen inlevend vermogen, alleen maar praten en nooit luisteren,………
Toen hij op een gegeven moment in een ruzie mijn zoontje mishandelde omdat deze het voor mij opnam ben ik weg gevlucht. Ik heb een weekend bij mijn moeder gelogeerd. Mijn baan was ik inmiddels al kwijt…. Deze relatie kostte mij zo enorm veel energie… ik was overspannen en kon er echt niet meer bij werken!
Na duizend sorry’s en beloftes over dat hij hulp zou zoeken ben ik terug gegaan. Ik hield van deze man en was overtuigd van zijn goede bedoelingen, ondanks alle ellende. Samen zijn we ( uiteindelijk onder zijn protest) naar zijn huisarts gegaan. Deze raadde een psychiatrisch onderzoek aan ‘omdat R. al vaker met deze klachten bij hem was geweest’. Daar schrok ik van!!! Dat wist ik niet! De reden die hij opgaf voor zijn scheiding was dat zijn ex-vrouw zo labiel , depressief en altijd overspannen was.
Maar goed, tevens heb ik gezorgd dat wij ondersteuning kregen van maatschappelijk werk. Het leek een paar weken iets beter te gaan, maar van de een op de andere dag was zijn gedrag weer terug en dan tien keer erger! De grootste ruzie, een weekend lang, omdat ik bijv. huzarensalade had gekocht voor bij het gourmetten. ‘Dat hoort niet’ ‘Is mijn vlees niet goed genoeg voor jou?!” De tuin waaraan hij niets deed had ik opgeruimd en gedaan. Wekenlang bonje, omdat ik het zand had geharkt en dat vond hij niet mooi. Mijn kinderen, die inmiddels veel vriendjes hadden in de nieuwe woonplaats, mochten van hem ineens niet meer na schooltijd afspreken, want dat vond hij ‘niet nodig’. Hoe leg je ze dat uit???
Een redelijk gesprek was niet meer mogelijk. Hij deed in zijn ogen nooit wat verkeerd, alles was mijn schuld ( of op het werk de schuld van bazen, collega’s of thuis de schuld van de buren, zijn ex-vrouw….R. zag zichzelf altijd als slachtoffer van de hele wereld). De ene woede uitbarsting op de andere volgde. Ik liep op mijn tenen en mijn laatste loodjes ‘Mijn god, als ik maar niet per ongeluk wat doe wat hem niet zint’, ‘Als mijn kinderen maar niet iets doen wat hem niet zint…!’ en mijn kinderen waren bang dat hij mij of hen wat aan zou doen.
Een dag voor de verjaardag van mijn jongste ben ik weg gevlucht. Hij kreeg zo’n agressieve aanval, bedreigde mij in die mate, dat ik met niets alleen mijn hondje naar de school van de kinderen ben gegaan, ze op heb gehaald en gevlucht ben.
Achter gebleven met niets, helemaal niets. Ik heb niet eens een woning met mijn kinderen ( en nog maar de vraag of ik er op korte termijn één krijg). Wat er na de beëindiging van de relatie nog allemaal is gebeurd zal ik jullie besparen.
Uit het onderzoek bij de psychiater is gebleken dat hij een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Helaas zien mensen die hier aan lijden niet dat er iets mis met hen is. De hele wereld is gek, behalve zij. Hij zal dus ook nooit in therapie gaan en er zal nooit verbetering komen. Sterker nog…deze aandoening schijnt met het klimmen der jaren alleen maar erger te worden.
Gebroken en berooid ben ik achter gebleven, maar ik heb één groot voordeel op hem…. Ik weet dat ik mijzelf redden kan, dat het een tijd zal duren…maar dat ik mijn leven weer op orde krijg!
Geloof me…dit is mijn verhaal nog maar héél in het kort. Leven met een narcist is een ware hel!
Ik wil van uit mijn ervaring dan ook iedereen waarschuwen….Negeer niet signalen die er zijn… Narcisten kunnen zich een tijd lang ‘mooi voordoen’, maar de ware aard zal altijd boven komen. Voor mij is het te laat, ik heb de signalen genegeerd. Hopelijk kan ik met mijn verhaal anderen behoeden voor een groot drama!
dinsdag 20 maart 2012 om 13:07
TO, ik lees in jouw verhaal dat jouw ex een psychiatrisch onderzoek heeft gehad waaruit de narcistische persoonlijkheidsstoornis naar voren is gekomen, dan wel gediagnosticeerd is. Ik zeg dit omdat dit vaak in andere topics over dergelijke onderwerpen niet aan de orde was...ik heb daar dan moeite mee omdat ik dan het gevoel krijg dat mensen lukraak diagnoses gaan plakken op andere mensen en ik denk niet dat dit goed is, maar dit terzijde.
Ik herken een aantal punten uit jouw relaas in mijn (inmiddels) ex-man waaronder het keiharde werken, praten en niet luisteren en ontploffen om relatief kleine dingetjes die de moeite van een conflict niet waard zijn.
Ook ik ben lang bij deze man gebleven, 10 jaar welteverstaan. Die gingen met ups en downs. De eerste paar jaar was het gezellig en had hij slechts " een kort lontje" af en toe. Ik leerde daarmee leven omdat geen mens hetzelfde is en het ene mens spanningen makkelijker kan hanteren dan het andere. Hij had ook een hele "gezonde" kant en een hoop positieve eigenschappen waaronder zorgzaamheid, punctualiteit, arbeidsethos en een bepaalde mate van flexibiliteit en zo nog wel meer.
Of hij een narcist is weet ik niet, hij heeft nooit een dergelijk onderzoek gehad en ik weiger zomaar een diagnose op iemand te plakken omdat ik dat niet kan en mag. Het heeft voor mij ook geen meerwaarde meer om te weten of hij dit heeft en zo nee, wat hij dan wel mankeert.
Wat ik wel weet is dat ik degene ben die ook een bepaald patroon in stand heeft gehouden, ik was er tenslotte zelf bij en heb ook dingen laten gebeuren waar ik - nu ik er achteraf op terugkijk - heel erg veel verdriet van heb.
Ik ben nu ruim anderhalf jaar verder en ik worstel nog steeds met de nasleep (een moeizame scheiding, dreiging met suicide van zijn kant en mij op elke manier proberen te manipuleren).
Het lijkt wel of ik nu pas echt kan zien wie hij is omdat ik afstand heb genomen. Als ik voor mezelf spreek: ik heb veel van hem gehouden en wilde dat de relatie zou slagen, ik focuste mij op zijn gezonde kant en dat bracht mij soms in verwarring omdat het maanden goed kon gaan zonder dat er een vuiltje aan de lucht was. Dan dacht ik "zie je wel, het komt gewoon door stress en externe factoren". Onderhuids was er altijd spanning, de bom kon op elk moment barsten, vaak ook als ik het helemaal niet aan zag komen. Ik werd een bang en stil muisje, gemaskeerd door een grote bek en een gulle lach naar de buitenwereld want die mocht vooral niets weten.
Ik heb nu een nieuwe relatie en ik merk dat ik zo af en toe nog steeds op mijn tenen loop, bang ben voor ruzie en vaak op mijn hoede ben.
In het begin lokte ik zelfs een conflict uit met mijn nieuwe partner want dat was wat ik gewend was, dan was het weer duidelijk.
Pffffff...het is voor het eerst dat ik hier zo openlijk op het forum over praat.
Ik wens je sterkte TO.
Ik herken een aantal punten uit jouw relaas in mijn (inmiddels) ex-man waaronder het keiharde werken, praten en niet luisteren en ontploffen om relatief kleine dingetjes die de moeite van een conflict niet waard zijn.
Ook ik ben lang bij deze man gebleven, 10 jaar welteverstaan. Die gingen met ups en downs. De eerste paar jaar was het gezellig en had hij slechts " een kort lontje" af en toe. Ik leerde daarmee leven omdat geen mens hetzelfde is en het ene mens spanningen makkelijker kan hanteren dan het andere. Hij had ook een hele "gezonde" kant en een hoop positieve eigenschappen waaronder zorgzaamheid, punctualiteit, arbeidsethos en een bepaalde mate van flexibiliteit en zo nog wel meer.
Of hij een narcist is weet ik niet, hij heeft nooit een dergelijk onderzoek gehad en ik weiger zomaar een diagnose op iemand te plakken omdat ik dat niet kan en mag. Het heeft voor mij ook geen meerwaarde meer om te weten of hij dit heeft en zo nee, wat hij dan wel mankeert.
Wat ik wel weet is dat ik degene ben die ook een bepaald patroon in stand heeft gehouden, ik was er tenslotte zelf bij en heb ook dingen laten gebeuren waar ik - nu ik er achteraf op terugkijk - heel erg veel verdriet van heb.
Ik ben nu ruim anderhalf jaar verder en ik worstel nog steeds met de nasleep (een moeizame scheiding, dreiging met suicide van zijn kant en mij op elke manier proberen te manipuleren).
Het lijkt wel of ik nu pas echt kan zien wie hij is omdat ik afstand heb genomen. Als ik voor mezelf spreek: ik heb veel van hem gehouden en wilde dat de relatie zou slagen, ik focuste mij op zijn gezonde kant en dat bracht mij soms in verwarring omdat het maanden goed kon gaan zonder dat er een vuiltje aan de lucht was. Dan dacht ik "zie je wel, het komt gewoon door stress en externe factoren". Onderhuids was er altijd spanning, de bom kon op elk moment barsten, vaak ook als ik het helemaal niet aan zag komen. Ik werd een bang en stil muisje, gemaskeerd door een grote bek en een gulle lach naar de buitenwereld want die mocht vooral niets weten.
Ik heb nu een nieuwe relatie en ik merk dat ik zo af en toe nog steeds op mijn tenen loop, bang ben voor ruzie en vaak op mijn hoede ben.
In het begin lokte ik zelfs een conflict uit met mijn nieuwe partner want dat was wat ik gewend was, dan was het weer duidelijk.
Pffffff...het is voor het eerst dat ik hier zo openlijk op het forum over praat.
Ik wens je sterkte TO.
De beste stuurlui, zitten op het Viva forum.
zaterdag 30 juni 2012 om 01:55
quote:sprokkelientje schreef op 20 maart 2012 @ 13:07:
TO, ik lees in jouw verhaal dat jouw ex een psychiatrisch onderzoek heeft gehad waaruit de narcistische persoonlijkheidsstoornis naar voren is gekomen, dan wel gediagnosticeerd is. Ik zeg dit omdat dit vaak in andere topics over dergelijke onderwerpen niet aan de orde was...ik heb daar dan moeite mee omdat ik dan het gevoel krijg dat mensen lukraak diagnoses gaan plakken op andere mensen en ik denk niet dat dit goed is, maar dit terzijde.
Ik herken een aantal punten uit jouw relaas in mijn (inmiddels) ex-man waaronder het keiharde werken, praten en niet luisteren en ontploffen om relatief kleine dingetjes die de moeite van een conflict niet waard zijn.
Ook ik ben lang bij deze man gebleven, 10 jaar welteverstaan. Die gingen met ups en downs. De eerste paar jaar was het gezellig en had hij slechts " een kort lontje" af en toe. Ik leerde daarmee leven omdat geen mens hetzelfde is en het ene mens spanningen makkelijker kan hanteren dan het andere. Hij had ook een hele "gezonde" kant en een hoop positieve eigenschappen waaronder zorgzaamheid, punctualiteit, arbeidsethos en een bepaalde mate van flexibiliteit en zo nog wel meer.
Of hij een narcist is weet ik niet, hij heeft nooit een dergelijk onderzoek gehad en ik weiger zomaar een diagnose op iemand te plakken omdat ik dat niet kan en mag. Het heeft voor mij ook geen meerwaarde meer om te weten of hij dit heeft en zo nee, wat hij dan wel mankeert.
Wat ik wel weet is dat ik degene ben die ook een bepaald patroon in stand heeft gehouden, ik was er tenslotte zelf bij en heb ook dingen laten gebeuren waar ik - nu ik er achteraf op terugkijk - heel erg veel verdriet van heb.
Ik ben nu ruim anderhalf jaar verder en ik worstel nog steeds met de nasleep (een moeizame scheiding, dreiging met suicide van zijn kant en mij op elke manier proberen te manipuleren).
Het lijkt wel of ik nu pas echt kan zien wie hij is omdat ik afstand heb genomen. Als ik voor mezelf spreek: ik heb veel van hem gehouden en wilde dat de relatie zou slagen, ik focuste mij op zijn gezonde kant en dat bracht mij soms in verwarring omdat het maanden goed kon gaan zonder dat er een vuiltje aan de lucht was. Dan dacht ik "zie je wel, het komt gewoon door stress en externe factoren". Onderhuids was er altijd spanning, de bom kon op elk moment barsten, vaak ook als ik het helemaal niet aan zag komen. Ik werd een bang en stil muisje, gemaskeerd door een grote bek en een gulle lach naar de buitenwereld want die mocht vooral niets weten.
Ik heb nu een nieuwe relatie en ik merk dat ik zo af en toe nog steeds op mijn tenen loop, bang ben voor ruzie en vaak op mijn hoede ben.
In het begin lokte ik zelfs een conflict uit met mijn nieuwe partner want dat was wat ik gewend was, dan was het weer duidelijk.
Pffffff...het is voor het eerst dat ik hier zo openlijk op het forum over praat.
Ik wens je sterkte TO.Wow. Dit is zo herkenbaar. En toch twijfel ik een heel klein beetje. Volgens vriend ben ik namelijk degene die niet normaal is. Die het verkeerd ziet. Die sociaal gestoord is. Pff. Alleen al het feit dat hij zulke woorden gebruikt, zou me aan het twijfelen moeten zetten. Zet me ook wel aan het twijfelen. En toch. Wat een chaos. Ik sta op het punt om het uit te maken, maar er is zo'n klein stemmetje dat zegt dat het misschien toch mijn schuld is. Dat ik spijt krijg. Dat ik het allemaal niet goed zie.
TO, ik lees in jouw verhaal dat jouw ex een psychiatrisch onderzoek heeft gehad waaruit de narcistische persoonlijkheidsstoornis naar voren is gekomen, dan wel gediagnosticeerd is. Ik zeg dit omdat dit vaak in andere topics over dergelijke onderwerpen niet aan de orde was...ik heb daar dan moeite mee omdat ik dan het gevoel krijg dat mensen lukraak diagnoses gaan plakken op andere mensen en ik denk niet dat dit goed is, maar dit terzijde.
Ik herken een aantal punten uit jouw relaas in mijn (inmiddels) ex-man waaronder het keiharde werken, praten en niet luisteren en ontploffen om relatief kleine dingetjes die de moeite van een conflict niet waard zijn.
Ook ik ben lang bij deze man gebleven, 10 jaar welteverstaan. Die gingen met ups en downs. De eerste paar jaar was het gezellig en had hij slechts " een kort lontje" af en toe. Ik leerde daarmee leven omdat geen mens hetzelfde is en het ene mens spanningen makkelijker kan hanteren dan het andere. Hij had ook een hele "gezonde" kant en een hoop positieve eigenschappen waaronder zorgzaamheid, punctualiteit, arbeidsethos en een bepaalde mate van flexibiliteit en zo nog wel meer.
Of hij een narcist is weet ik niet, hij heeft nooit een dergelijk onderzoek gehad en ik weiger zomaar een diagnose op iemand te plakken omdat ik dat niet kan en mag. Het heeft voor mij ook geen meerwaarde meer om te weten of hij dit heeft en zo nee, wat hij dan wel mankeert.
Wat ik wel weet is dat ik degene ben die ook een bepaald patroon in stand heeft gehouden, ik was er tenslotte zelf bij en heb ook dingen laten gebeuren waar ik - nu ik er achteraf op terugkijk - heel erg veel verdriet van heb.
Ik ben nu ruim anderhalf jaar verder en ik worstel nog steeds met de nasleep (een moeizame scheiding, dreiging met suicide van zijn kant en mij op elke manier proberen te manipuleren).
Het lijkt wel of ik nu pas echt kan zien wie hij is omdat ik afstand heb genomen. Als ik voor mezelf spreek: ik heb veel van hem gehouden en wilde dat de relatie zou slagen, ik focuste mij op zijn gezonde kant en dat bracht mij soms in verwarring omdat het maanden goed kon gaan zonder dat er een vuiltje aan de lucht was. Dan dacht ik "zie je wel, het komt gewoon door stress en externe factoren". Onderhuids was er altijd spanning, de bom kon op elk moment barsten, vaak ook als ik het helemaal niet aan zag komen. Ik werd een bang en stil muisje, gemaskeerd door een grote bek en een gulle lach naar de buitenwereld want die mocht vooral niets weten.
Ik heb nu een nieuwe relatie en ik merk dat ik zo af en toe nog steeds op mijn tenen loop, bang ben voor ruzie en vaak op mijn hoede ben.
In het begin lokte ik zelfs een conflict uit met mijn nieuwe partner want dat was wat ik gewend was, dan was het weer duidelijk.
Pffffff...het is voor het eerst dat ik hier zo openlijk op het forum over praat.
Ik wens je sterkte TO.Wow. Dit is zo herkenbaar. En toch twijfel ik een heel klein beetje. Volgens vriend ben ik namelijk degene die niet normaal is. Die het verkeerd ziet. Die sociaal gestoord is. Pff. Alleen al het feit dat hij zulke woorden gebruikt, zou me aan het twijfelen moeten zetten. Zet me ook wel aan het twijfelen. En toch. Wat een chaos. Ik sta op het punt om het uit te maken, maar er is zo'n klein stemmetje dat zegt dat het misschien toch mijn schuld is. Dat ik spijt krijg. Dat ik het allemaal niet goed zie.