Psyche
alle pijlers
Kind abnormale angst, mbt lopen
vrijdag 5 mei 2017 om 23:47
Hoi,
Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.
Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.
Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.
Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.
We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.
Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.
Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.
Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.
Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.
Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.
Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.
Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.
Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.
Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.
Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.
Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.
We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.
Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.
Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.
Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.
Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.
Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.
Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.
Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:01
zaterdag 6 mei 2017 om 00:08
zaterdag 6 mei 2017 om 00:15
quote:Bezorgd-80 schreef op 06 mei 2017 @ 00:08:
Hebben we ook geprobeerd die aanpak, maar dit lijkt verder te gaan dan aandacht willen. Ze is echt in paniek en ook overtuigd dat ze niet kan lopen. We willen het ook niet groter maken dan het is, alleen wil je het ook niet verergeren en er was natuurlijk ook twijfel of de pijn echt is.
Die twijfel is er toch niet meer?
Jullie hebben al lang uit kunnen sluiten, dat er lichamelijk iets mis met haar is.
Die laconieke houding ten opzichte van haar weigering tot lopen moet je lange tijd volhouden, want in het begin zal ze er niets van willen weten en haar klachten nog sterker overdrijven.
Misschien wordt ze wel heel boos op jullie als ze geen aandacht meer krijgt.
Volhouden dus.
Ga leuke spelletjes doen met je andere kind in de tuin.
Als zij wil volharden in haar weigering tot lopen, mist ze alle pret.
Hebben we ook geprobeerd die aanpak, maar dit lijkt verder te gaan dan aandacht willen. Ze is echt in paniek en ook overtuigd dat ze niet kan lopen. We willen het ook niet groter maken dan het is, alleen wil je het ook niet verergeren en er was natuurlijk ook twijfel of de pijn echt is.
Die twijfel is er toch niet meer?
Jullie hebben al lang uit kunnen sluiten, dat er lichamelijk iets mis met haar is.
Die laconieke houding ten opzichte van haar weigering tot lopen moet je lange tijd volhouden, want in het begin zal ze er niets van willen weten en haar klachten nog sterker overdrijven.
Misschien wordt ze wel heel boos op jullie als ze geen aandacht meer krijgt.
Volhouden dus.
Ga leuke spelletjes doen met je andere kind in de tuin.
Als zij wil volharden in haar weigering tot lopen, mist ze alle pret.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:16
Er zijn 2 dingen dus
Nu concreet die angst voor die pijn, ze is het vertrouwen in haar lijf kwijt
Verder over het algeheel dat ze nogal hoogsensitief is
Of je met dat tweede wat moet...dat is van later zorg
Nu is het zaak dat ze weer vetrouwen in haar lijf krijgt
Kan je het aantal afspraken met de kinderfysio wat opschroeven? Vreemde ogen dwingen immers
En kan dr fysio een schema opstellen voor haar waar ze zich aan 'moet ' houden? Elke dag minimale minuten oefenen en dat opvoeren?
Nu zal het toch even op coachend vermogen aankomen om haar te.mobiliseren
( dit alles enkel als uitgesloten is dat er niets ernstigers is)
Nu concreet die angst voor die pijn, ze is het vertrouwen in haar lijf kwijt
Verder over het algeheel dat ze nogal hoogsensitief is
Of je met dat tweede wat moet...dat is van later zorg
Nu is het zaak dat ze weer vetrouwen in haar lijf krijgt
Kan je het aantal afspraken met de kinderfysio wat opschroeven? Vreemde ogen dwingen immers
En kan dr fysio een schema opstellen voor haar waar ze zich aan 'moet ' houden? Elke dag minimale minuten oefenen en dat opvoeren?
Nu zal het toch even op coachend vermogen aankomen om haar te.mobiliseren
( dit alles enkel als uitgesloten is dat er niets ernstigers is)
zaterdag 6 mei 2017 om 00:16
quote:Bezorgd-80 schreef op 06 mei 2017 @ 00:08:
Hebben we ook geprobeerd die aanpak, maar dit lijkt verder te gaan dan aandacht willen. Ze is echt in paniek en ook overtuigd dat ze niet kan lopen. We willen het ook niet groter maken dan het is, alleen wil je het ook niet verergeren en er was natuurlijk ook twijfel of de pijn echt is.
Heftig hoor. Jij kent jouw eigen dochter het beste. Wat zegt je gevoel? Ik kan mij niet voorstellen dat een kind van 6 het expres of bewust zo lang volhoud om niet meer te lopen. Uiteindelijk gaan ze toch automatisch weer bewegen zonder dat ze het doorhebben, lijkt mij.
Misschien een raar idee, maar misschien durft ze wel met krukken te lopen in het beginom weer te wennen?
Hebben we ook geprobeerd die aanpak, maar dit lijkt verder te gaan dan aandacht willen. Ze is echt in paniek en ook overtuigd dat ze niet kan lopen. We willen het ook niet groter maken dan het is, alleen wil je het ook niet verergeren en er was natuurlijk ook twijfel of de pijn echt is.
Heftig hoor. Jij kent jouw eigen dochter het beste. Wat zegt je gevoel? Ik kan mij niet voorstellen dat een kind van 6 het expres of bewust zo lang volhoud om niet meer te lopen. Uiteindelijk gaan ze toch automatisch weer bewegen zonder dat ze het doorhebben, lijkt mij.
Misschien een raar idee, maar misschien durft ze wel met krukken te lopen in het beginom weer te wennen?
zaterdag 6 mei 2017 om 00:19
zaterdag 6 mei 2017 om 00:20
quote:Ana_Isabel_ schreef op 06 mei 2017 @ 00:16:
[...]
Heftig hoor. Jij kent jouw eigen dochter het beste. Wat zegt je gevoel? Ik kan mij niet voorstellen dat een kind van 6 het expres of bewust zo lang volhoud om niet meer te lopen.
Aandacht?
Als je naar de w.c. gedragen wordt, je eten aangereikt krijgt en je ouders zijn doorlopend met jouw welzijn bezig is er misschien weinig reden om weer te gaan lopen. Ga je dat allemaal missen!
[...]
Heftig hoor. Jij kent jouw eigen dochter het beste. Wat zegt je gevoel? Ik kan mij niet voorstellen dat een kind van 6 het expres of bewust zo lang volhoud om niet meer te lopen.
Aandacht?
Als je naar de w.c. gedragen wordt, je eten aangereikt krijgt en je ouders zijn doorlopend met jouw welzijn bezig is er misschien weinig reden om weer te gaan lopen. Ga je dat allemaal missen!
zaterdag 6 mei 2017 om 00:24
quote:karin12345 schreef op 06 mei 2017 @ 00:20:
[...]
Aandacht?
Als je naar de w.c. gedragen wordt, je eten aangereikt krijgt en je ouders zijn doorlopend met jouw welzijn bezig is er misschien weinig reden om weer te gaan lopen. Ga je dat allemaal missen!Maar dan nog houd een kind dat niet 24-7 vol. Dan had moeder allang moeten zien dat ze per ongeluk uit haar rol valt.
[...]
Aandacht?
Als je naar de w.c. gedragen wordt, je eten aangereikt krijgt en je ouders zijn doorlopend met jouw welzijn bezig is er misschien weinig reden om weer te gaan lopen. Ga je dat allemaal missen!Maar dan nog houd een kind dat niet 24-7 vol. Dan had moeder allang moeten zien dat ze per ongeluk uit haar rol valt.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:30
zaterdag 6 mei 2017 om 00:34
quote:Ana_Isabel_ schreef op 06 mei 2017 @ 00:16:
[...]
Heftig hoor. Jij kent jouw eigen dochter het beste. Wat zegt je gevoel? Ik kan mij niet voorstellen dat een kind van 6 het expres of bewust zo lang volhoud om niet meer te lopen. Uiteindelijk gaan ze toch automatisch weer bewegen zonder dat ze het doorhebben, lijkt mij.
Misschien een raar idee, maar misschien durft ze wel met krukken te lopen in het beginom weer te wennen?
Ik vind het heel moeilijk want ze schreeuwt het echt uit, we gaan al iedere avond vrijwel om het kwartier naar boven omdat je haar steeds hoort huilen en jammeren wat overgaat in krijssen. Met hoe ze krijst verwacht je helse pijnen, ik krijg er buikpijn van zo gespannen raak je. Ik geloof niet dat ze het expres doet of bewust om aandacht, want ze geeft ook steeds aan ik wil zo graag weer buiten spelen etc. Ze is een weekendje Centerparcs misgelopen en daar wilde ze echt graag heen met opa & oma, mijn gevoel twijfelt heel erg of er echt geen pijn is qua de heftigheid van haar huilen en de paniek als we haar optillen. Je gaat toch twijfelen en wie ben ik om te zeggen dat ze geen pijn heeft. Ik voel niet wat zij voelt immers.
Het kan ook zijn dat ze niet meer de heftige pijn heeft van het begin, maar dat ze wel erg bang is dat het terug keert. Misschien heeft ze nu wel iets van spier/ligpijn (ze ligt al anderhalve week voornamelijk en zelfs in haar slaap draait ze niet, voorheen sliep ze heel wild en lag ze overal nu ligt ze in een houding op haar rug) en misschien triggert dat haar angst. We krijgen haar er niet meer uit. Ze spant haar lichaam ook direct aan als je met haar wilt oefenen. Spelenderwijs ging het goed en dan schopt ze ook zittend tegen een bal aan. Maar daarna durft ze niks meer en valt ze weer terug in auw roepen. Ik heb al geopperd om met een stoel te lopen, die kan ze makkelijk over onze vloer schuiven durft ze niet, ik blijf leuke dingen met haar zusje en vraag haar enthousiast mee, hierop gaat ze huilen want ze wilt wel graag mee máár kan niet lopen. Dus ik weet niet meer wat ik ervan moet denken of hoe we hieruit komen.
[...]
Heftig hoor. Jij kent jouw eigen dochter het beste. Wat zegt je gevoel? Ik kan mij niet voorstellen dat een kind van 6 het expres of bewust zo lang volhoud om niet meer te lopen. Uiteindelijk gaan ze toch automatisch weer bewegen zonder dat ze het doorhebben, lijkt mij.
Misschien een raar idee, maar misschien durft ze wel met krukken te lopen in het beginom weer te wennen?
Ik vind het heel moeilijk want ze schreeuwt het echt uit, we gaan al iedere avond vrijwel om het kwartier naar boven omdat je haar steeds hoort huilen en jammeren wat overgaat in krijssen. Met hoe ze krijst verwacht je helse pijnen, ik krijg er buikpijn van zo gespannen raak je. Ik geloof niet dat ze het expres doet of bewust om aandacht, want ze geeft ook steeds aan ik wil zo graag weer buiten spelen etc. Ze is een weekendje Centerparcs misgelopen en daar wilde ze echt graag heen met opa & oma, mijn gevoel twijfelt heel erg of er echt geen pijn is qua de heftigheid van haar huilen en de paniek als we haar optillen. Je gaat toch twijfelen en wie ben ik om te zeggen dat ze geen pijn heeft. Ik voel niet wat zij voelt immers.
Het kan ook zijn dat ze niet meer de heftige pijn heeft van het begin, maar dat ze wel erg bang is dat het terug keert. Misschien heeft ze nu wel iets van spier/ligpijn (ze ligt al anderhalve week voornamelijk en zelfs in haar slaap draait ze niet, voorheen sliep ze heel wild en lag ze overal nu ligt ze in een houding op haar rug) en misschien triggert dat haar angst. We krijgen haar er niet meer uit. Ze spant haar lichaam ook direct aan als je met haar wilt oefenen. Spelenderwijs ging het goed en dan schopt ze ook zittend tegen een bal aan. Maar daarna durft ze niks meer en valt ze weer terug in auw roepen. Ik heb al geopperd om met een stoel te lopen, die kan ze makkelijk over onze vloer schuiven durft ze niet, ik blijf leuke dingen met haar zusje en vraag haar enthousiast mee, hierop gaat ze huilen want ze wilt wel graag mee máár kan niet lopen. Dus ik weet niet meer wat ik ervan moet denken of hoe we hieruit komen.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:36
Ik vind het ook wel heel extreem lang duren voor een zesjarige.
Ze zou toch echt uit haar 'rol' moeten vallen als het niet echt zo was.
Ze moet waarschijnlijk ook al weer bijna naar school omdat de vakantie is afgelopen, hoe ga je dit doen?
Die tip van krukken vind ik wel een goede, stel nou dat ze wat missen in het ziekenhuis en ze echt veel pijn heeft.
En jij bent haar moeder, je kent je kind als geen ander!
Als je vermoed dat er meer aan de hand is dan zsm voor een second opinion gaan.
Dat ze ligt te brullen en krijsen van de pijn is toch wel zorgelijk.
Hoe reageert ze na pijnstillers?
Kan ze dan wel lopen?
Ze zou toch echt uit haar 'rol' moeten vallen als het niet echt zo was.
Ze moet waarschijnlijk ook al weer bijna naar school omdat de vakantie is afgelopen, hoe ga je dit doen?
Die tip van krukken vind ik wel een goede, stel nou dat ze wat missen in het ziekenhuis en ze echt veel pijn heeft.
En jij bent haar moeder, je kent je kind als geen ander!
Als je vermoed dat er meer aan de hand is dan zsm voor een second opinion gaan.
Dat ze ligt te brullen en krijsen van de pijn is toch wel zorgelijk.
Hoe reageert ze na pijnstillers?
Kan ze dan wel lopen?
zaterdag 6 mei 2017 om 00:37
quote:absor schreef op 06 mei 2017 @ 00:19:
Of de laconieke houding werkt ligt aan je kind
Ik heb een kind waar dat zou werken maar ook 1 die zich daar niets van aan zou trekken
Ik zou wel eventueel een oma inschakelen of iemand waar ze minder makkelijk kan weigeren ( dat is bij mama het makkelijkst)
Papa is degene waarbij het werkt en ik heb hem al even de deur uitgestuurd waarbij ik best wel volhardend ben geweest dat ze het iig moest proberen en proberen uit te leggen wat een dooddoener "ik kan het niet" is dit haalde echter niks uit.
Haar angst is echt, dat geloof ik wel. Ze begon laatst ook hevig te klappertanden en je dringt niet door als ze eenmaal in die angst zit. Ook opa is langs geweest en heeft het geprobeerd zonder resultaat.
Of de laconieke houding werkt ligt aan je kind
Ik heb een kind waar dat zou werken maar ook 1 die zich daar niets van aan zou trekken
Ik zou wel eventueel een oma inschakelen of iemand waar ze minder makkelijk kan weigeren ( dat is bij mama het makkelijkst)
Papa is degene waarbij het werkt en ik heb hem al even de deur uitgestuurd waarbij ik best wel volhardend ben geweest dat ze het iig moest proberen en proberen uit te leggen wat een dooddoener "ik kan het niet" is dit haalde echter niks uit.
Haar angst is echt, dat geloof ik wel. Ze begon laatst ook hevig te klappertanden en je dringt niet door als ze eenmaal in die angst zit. Ook opa is langs geweest en heeft het geprobeerd zonder resultaat.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:38
Wat is er precies in die speelhal ( indoor speeltuin?) gebeurd? Is het mogelijk dat ze toch iets opgelopen heeft ( beknelling ofzo) die op een echo niet te zien is? Mss andere pijnmedicatie gebruiken? Bij mijn 6-jarige helpt het nog wel eens om te vragen of de pijn misschien over gaat met een snoepje/filmpje/in het grote bed mogen slapen ( maar deze pijnklachten klinken daar toch wat te heftig voor)
Wanneer een lichamelijke oorzaak echt volledig uitgesloten is zou ik er idd ook niet teveel extra aandacht aan schenken, maar het eerst wel kort erkennen. Dus: ik weet dat je pijn hebt maar de dokter zegt dat er gelukkig niets kapot is dus we gaan elke dag oefenen met lopen etc.
Ik begrijp dat er de afgelopen tijd veel gebeurd is; lang enigs kind, overgang groep 2 naar 3, nieuwe omgeving, nieuw huis, nieuwe school, 2 nieuwe klassen.... veel te verwerken voor een 6-jarige!
En die onderzoeken, wanneer zijn die geweest? Wanneer ze toen nog te jong was en ze zich niet goed kon concentreren op de testen kun je je afvragen of de uitkomsten wel zo duidelijk kunnen zijn geweest... mss nog eens contact met de psycholoog/arts van toen opnemen?
Wanneer een lichamelijke oorzaak echt volledig uitgesloten is zou ik er idd ook niet teveel extra aandacht aan schenken, maar het eerst wel kort erkennen. Dus: ik weet dat je pijn hebt maar de dokter zegt dat er gelukkig niets kapot is dus we gaan elke dag oefenen met lopen etc.
Ik begrijp dat er de afgelopen tijd veel gebeurd is; lang enigs kind, overgang groep 2 naar 3, nieuwe omgeving, nieuw huis, nieuwe school, 2 nieuwe klassen.... veel te verwerken voor een 6-jarige!
En die onderzoeken, wanneer zijn die geweest? Wanneer ze toen nog te jong was en ze zich niet goed kon concentreren op de testen kun je je afvragen of de uitkomsten wel zo duidelijk kunnen zijn geweest... mss nog eens contact met de psycholoog/arts van toen opnemen?
zaterdag 6 mei 2017 om 00:41
quote:Bezorgd-80 schreef op 06 mei 2017 @ 00:34:
[...]
Ik vind het heel moeilijk want ze schreeuwt het echt uit, we gaan al iedere avond vrijwel om het kwartier naar boven omdat je haar steeds hoort huilen en jammeren wat overgaat in krijssen. Met hoe ze krijst verwacht je helse pijnen, ik krijg er buikpijn van zo gespannen raak je. Ik geloof niet dat ze het expres doet of bewust om aandacht, want ze geeft ook steeds aan ik wil zo graag weer buiten spelen etc. Ze is een weekendje Centerparcs misgelopen en daar wilde ze echt graag heen met opa & oma, mijn gevoel twijfelt heel erg of er echt geen pijn is qua de heftigheid van haar huilen en de paniek als we haar optillen. Je gaat toch twijfelen en wie ben ik om te zeggen dat ze geen pijn heeft. Ik voel niet wat zij voelt immers.
Het kan ook zijn dat ze niet meer de heftige pijn heeft van het begin, maar dat ze wel erg bang is dat het terug keert. Misschien heeft ze nu wel iets van spier/ligpijn (ze ligt al anderhalve week voornamelijk en zelfs in haar slaap draait ze niet, voorheen sliep ze heel wild en lag ze overal nu ligt ze in een houding op haar rug) en misschien triggert dat haar angst. We krijgen haar er niet meer uit. Ze spant haar lichaam ook direct aan als je met haar wilt oefenen. Spelenderwijs ging het goed en dan schopt ze ook zittend tegen een bal aan. Maar daarna durft ze niks meer en valt ze weer terug in auw roepen. Ik heb al geopperd om met een stoel te lopen, die kan ze makkelijk over onze vloer schuiven durft ze niet, ik blijf leuke dingen met haar zusje en vraag haar enthousiast mee, hierop gaat ze huilen want ze wilt wel graag mee máár kan niet lopen. Dus ik weet niet meer wat ik ervan moet denken of hoe we hieruit komen.Dit is duidelijk niet een gevalletje " aandacht vragen" meer. Ik zou de huisarts bellen en het probleem voorleggen. Misschien kan hij jullie doorverwijzen naar een insrantie waar ze kinderen helpen met het verwerken van irreële angsten. Toen onze zoon zijn been brak, gilde hij het, nadat zijn gips was gezet, het nog dagen uit. Hij was destijds ook 6. Het was pure angst. Bang dat het weer zo pijn zou doen elje keer als hij wilde bewegen. Hij scgreeuwde moord en brand. Een hoop geduld, begrip en liefde gaf hem weer het vertrouwen in zichzelf. Sterkte ermee!
[...]
Ik vind het heel moeilijk want ze schreeuwt het echt uit, we gaan al iedere avond vrijwel om het kwartier naar boven omdat je haar steeds hoort huilen en jammeren wat overgaat in krijssen. Met hoe ze krijst verwacht je helse pijnen, ik krijg er buikpijn van zo gespannen raak je. Ik geloof niet dat ze het expres doet of bewust om aandacht, want ze geeft ook steeds aan ik wil zo graag weer buiten spelen etc. Ze is een weekendje Centerparcs misgelopen en daar wilde ze echt graag heen met opa & oma, mijn gevoel twijfelt heel erg of er echt geen pijn is qua de heftigheid van haar huilen en de paniek als we haar optillen. Je gaat toch twijfelen en wie ben ik om te zeggen dat ze geen pijn heeft. Ik voel niet wat zij voelt immers.
Het kan ook zijn dat ze niet meer de heftige pijn heeft van het begin, maar dat ze wel erg bang is dat het terug keert. Misschien heeft ze nu wel iets van spier/ligpijn (ze ligt al anderhalve week voornamelijk en zelfs in haar slaap draait ze niet, voorheen sliep ze heel wild en lag ze overal nu ligt ze in een houding op haar rug) en misschien triggert dat haar angst. We krijgen haar er niet meer uit. Ze spant haar lichaam ook direct aan als je met haar wilt oefenen. Spelenderwijs ging het goed en dan schopt ze ook zittend tegen een bal aan. Maar daarna durft ze niks meer en valt ze weer terug in auw roepen. Ik heb al geopperd om met een stoel te lopen, die kan ze makkelijk over onze vloer schuiven durft ze niet, ik blijf leuke dingen met haar zusje en vraag haar enthousiast mee, hierop gaat ze huilen want ze wilt wel graag mee máár kan niet lopen. Dus ik weet niet meer wat ik ervan moet denken of hoe we hieruit komen.Dit is duidelijk niet een gevalletje " aandacht vragen" meer. Ik zou de huisarts bellen en het probleem voorleggen. Misschien kan hij jullie doorverwijzen naar een insrantie waar ze kinderen helpen met het verwerken van irreële angsten. Toen onze zoon zijn been brak, gilde hij het, nadat zijn gips was gezet, het nog dagen uit. Hij was destijds ook 6. Het was pure angst. Bang dat het weer zo pijn zou doen elje keer als hij wilde bewegen. Hij scgreeuwde moord en brand. Een hoop geduld, begrip en liefde gaf hem weer het vertrouwen in zichzelf. Sterkte ermee!
zaterdag 6 mei 2017 om 00:42
quote:karin12345 schreef op 06 mei 2017 @ 00:20:
[...]
Aandacht?
Als je naar de w.c. gedragen wordt, je eten aangereikt krijgt en je ouders zijn doorlopend met jouw welzijn bezig is er misschien weinig reden om weer te gaan lopen. Ga je dat allemaal missen!Ze houd van aandacht maar het is normaal gesproken een erg ondernemend meisje die juist niet thuis kan zitten en dit past totaal niet bij haar. Dus ik geloof niet dat het een rol is. Ik snap dat een ander daar snel aan denkt maar dan zou zoals iemand al opperde allang uit haar rol gevallen zijn. Laatst kon ze niet bij de afstandsbediening en het was echt een minimale beweging om hem te pakken zodat ze een leuke tekenfilm kon kijken en wij beiden weigerde het voor haar te doen. Een uur lang heeft ze huilend uit het raam gekeken en het niet eens geprobeerd. Dan voel je je als ouder ook rot over jezelf hoor, het lijkt echt een psychische overtuiging te zijn.
[...]
Aandacht?
Als je naar de w.c. gedragen wordt, je eten aangereikt krijgt en je ouders zijn doorlopend met jouw welzijn bezig is er misschien weinig reden om weer te gaan lopen. Ga je dat allemaal missen!Ze houd van aandacht maar het is normaal gesproken een erg ondernemend meisje die juist niet thuis kan zitten en dit past totaal niet bij haar. Dus ik geloof niet dat het een rol is. Ik snap dat een ander daar snel aan denkt maar dan zou zoals iemand al opperde allang uit haar rol gevallen zijn. Laatst kon ze niet bij de afstandsbediening en het was echt een minimale beweging om hem te pakken zodat ze een leuke tekenfilm kon kijken en wij beiden weigerde het voor haar te doen. Een uur lang heeft ze huilend uit het raam gekeken en het niet eens geprobeerd. Dan voel je je als ouder ook rot over jezelf hoor, het lijkt echt een psychische overtuiging te zijn.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:47
quote:Bezorgd-80 schreef op 06 mei 2017 @ 00:42:
[...]
Ze houd van aandacht maar het is normaal gesproken een erg ondernemend meisje die juist niet thuis kan zitten en dit past totaal niet bij haar. Dus ik geloof niet dat het een rol is. Ik snap dat een ander daar snel aan denkt maar dan zou zoals iemand al opperde allang uit haar rol gevallen zijn. Laatst kon ze niet bij de afstandsbediening en het was echt een minimale beweging om hem te pakken zodat ze een leuke tekenfilm kon kijken en wij beiden weigerde het voor haar te doen. Een uur lang heeft ze huilend uit het raam gekeken en het niet eens geprobeerd. Dan voel je je als ouder ook rot over jezelf hoor, het lijkt echt een psychische overtuiging te zijn.
Wat zielig
Help haar gewoon. Ze leert het echt niet sneller als haar ouders haar ook niet steunen hierin. Ze raakt alleen maar meer gefrustreerd en angstig. Doen jullie dit , omdat de omgeving zich ermee bemoeit of omdat jullie daar zelf achter staan?
Ze moet weer vertrouwen leren krijgen in haar lijf. Kinderen kunnen daar niet een rationeel stappenplan voor bedenken.
[...]
Ze houd van aandacht maar het is normaal gesproken een erg ondernemend meisje die juist niet thuis kan zitten en dit past totaal niet bij haar. Dus ik geloof niet dat het een rol is. Ik snap dat een ander daar snel aan denkt maar dan zou zoals iemand al opperde allang uit haar rol gevallen zijn. Laatst kon ze niet bij de afstandsbediening en het was echt een minimale beweging om hem te pakken zodat ze een leuke tekenfilm kon kijken en wij beiden weigerde het voor haar te doen. Een uur lang heeft ze huilend uit het raam gekeken en het niet eens geprobeerd. Dan voel je je als ouder ook rot over jezelf hoor, het lijkt echt een psychische overtuiging te zijn.
Wat zielig
Help haar gewoon. Ze leert het echt niet sneller als haar ouders haar ook niet steunen hierin. Ze raakt alleen maar meer gefrustreerd en angstig. Doen jullie dit , omdat de omgeving zich ermee bemoeit of omdat jullie daar zelf achter staan?
Ze moet weer vertrouwen leren krijgen in haar lijf. Kinderen kunnen daar niet een rationeel stappenplan voor bedenken.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:49
quote:Ana_Isabel_ schreef op 06 mei 2017 @ 00:41:
[...]
Dit is duidelijk niet een gevalletje " aandacht vragen" meer. Ik zou de huisarts bellen en het probleem voorleggen. Misschien kan hij jullie doorverwijzen naar een insrantie waar ze kinderen helpen met het verwerken van irreële angsten. Toen onze zoon zijn been brak, gilde hij het, nadat zijn gips was gezet, het nog dagen uit. Hij was destijds ook 6. Het was pure angst. Bang dat het weer zo pijn zou doen elje keer als hij wilde bewegen. Hij scgreeuwde moord en brand. Een hoop geduld, begrip en liefde gaf hem weer het vertrouwen in zichzelf. Sterkte ermee!
Jouw zoon had wel zijn been gebroken, dus ik kan me zijn angst voor pijn daarna wel voorstellen.
Dochter van TO is door de orthopeed gezien, er zijn foto's en echo's gemaakt, de fysiotherapeut sluit iets lichamelijks uit, dus tsja.
[...]
Dit is duidelijk niet een gevalletje " aandacht vragen" meer. Ik zou de huisarts bellen en het probleem voorleggen. Misschien kan hij jullie doorverwijzen naar een insrantie waar ze kinderen helpen met het verwerken van irreële angsten. Toen onze zoon zijn been brak, gilde hij het, nadat zijn gips was gezet, het nog dagen uit. Hij was destijds ook 6. Het was pure angst. Bang dat het weer zo pijn zou doen elje keer als hij wilde bewegen. Hij scgreeuwde moord en brand. Een hoop geduld, begrip en liefde gaf hem weer het vertrouwen in zichzelf. Sterkte ermee!
Jouw zoon had wel zijn been gebroken, dus ik kan me zijn angst voor pijn daarna wel voorstellen.
Dochter van TO is door de orthopeed gezien, er zijn foto's en echo's gemaakt, de fysiotherapeut sluit iets lichamelijks uit, dus tsja.
zaterdag 6 mei 2017 om 00:50
quote:Ana_Isabel_ schreef op 06 mei 2017 @ 00:41:
[...]
Dit is duidelijk niet een gevalletje " aandacht vragen" meer. Ik zou de huisarts bellen en het probleem voorleggen. Misschien kan hij jullie doorverwijzen naar een insrantie waar ze kinderen helpen met het verwerken van irreële angsten. Toen onze zoon zijn been brak, gilde hij het, nadat zijn gips was gezet, het nog dagen uit. Hij was destijds ook 6. Het was pure angst. Bang dat het weer zo pijn zou doen elje keer als hij wilde bewegen. Hij scgreeuwde moord en brand. Een hoop geduld, begrip en liefde gaf hem weer het vertrouwen in zichzelf. Sterkte ermee!
Wat voor soort instantie was dit ? GGZ of iets anders?
Ik herken het extreem bang zijn voor iets wel bij mijn zoon. Heilig overtuigd dat hij gaat verzuipen bij zwemles, de rit er naar toe is echt drama. TOT hij in het water ligt, dan is alles goed. Hij vindt zwemmen leuk, de les niet. Na de les is er niets meer aan de hand, tot een dag voor de volgende zwemles. Doodsangst staat hij uit en hem er aan herinneren dat het de vorige keer in het water niet eng was helpt helaas niet...
Kan het wellicht zijn TO dat je dochter bang/onzeker is om weer naar school te gaan? En ze de pijn ( die er zeker is/is geweest) " ziet" als mogelijkheid om niet te hoeven gaan?
[...]
Dit is duidelijk niet een gevalletje " aandacht vragen" meer. Ik zou de huisarts bellen en het probleem voorleggen. Misschien kan hij jullie doorverwijzen naar een insrantie waar ze kinderen helpen met het verwerken van irreële angsten. Toen onze zoon zijn been brak, gilde hij het, nadat zijn gips was gezet, het nog dagen uit. Hij was destijds ook 6. Het was pure angst. Bang dat het weer zo pijn zou doen elje keer als hij wilde bewegen. Hij scgreeuwde moord en brand. Een hoop geduld, begrip en liefde gaf hem weer het vertrouwen in zichzelf. Sterkte ermee!
Wat voor soort instantie was dit ? GGZ of iets anders?
Ik herken het extreem bang zijn voor iets wel bij mijn zoon. Heilig overtuigd dat hij gaat verzuipen bij zwemles, de rit er naar toe is echt drama. TOT hij in het water ligt, dan is alles goed. Hij vindt zwemmen leuk, de les niet. Na de les is er niets meer aan de hand, tot een dag voor de volgende zwemles. Doodsangst staat hij uit en hem er aan herinneren dat het de vorige keer in het water niet eng was helpt helaas niet...
Kan het wellicht zijn TO dat je dochter bang/onzeker is om weer naar school te gaan? En ze de pijn ( die er zeker is/is geweest) " ziet" als mogelijkheid om niet te hoeven gaan?
zaterdag 6 mei 2017 om 00:52
quote:Ana_Isabel_ schreef op 06 mei 2017 @ 00:47:
[...]
Wat zielig
Help haar gewoon. Ze leert het echt niet sneller als haar ouders haar ook niet steunen hierin. Ze raakt alleen maar meer gefrustreerd en angstig. Doen jullie dit , omdat de omgeving zich ermee bemoeit of omdat jullie daar zelf achter staan?
Ze moet weer vertrouwen leren krijgen in haar lijf. Kinderen kunnen daar niet een rationeel stappenplan voor bedenken.Dit was ook wanhoop vanuit ons na anderhalve week overal in meegaan, haar overal bij helpen, tillen, alles aanreiken en noem maar op, op een gegeven moment denk je ook nadat er lichamelijk niks is gevonden dat het aandacht vragen is maar hierna hebben we haar niet meer op die manier 'gedwongen'. Wij proberen ook maar wat ...
[...]
Wat zielig
Help haar gewoon. Ze leert het echt niet sneller als haar ouders haar ook niet steunen hierin. Ze raakt alleen maar meer gefrustreerd en angstig. Doen jullie dit , omdat de omgeving zich ermee bemoeit of omdat jullie daar zelf achter staan?
Ze moet weer vertrouwen leren krijgen in haar lijf. Kinderen kunnen daar niet een rationeel stappenplan voor bedenken.Dit was ook wanhoop vanuit ons na anderhalve week overal in meegaan, haar overal bij helpen, tillen, alles aanreiken en noem maar op, op een gegeven moment denk je ook nadat er lichamelijk niks is gevonden dat het aandacht vragen is maar hierna hebben we haar niet meer op die manier 'gedwongen'. Wij proberen ook maar wat ...
zaterdag 6 mei 2017 om 00:54
quote:Bezorgd-80 schreef op 06 mei 2017 @ 00:42:
[...]
Ze houd van aandacht maar het is normaal gesproken een erg ondernemend meisje die juist niet thuis kan zitten en dit past totaal niet bij haar. Dus ik geloof niet dat het een rol is. Ik snap dat een ander daar snel aan denkt maar dan zou zoals iemand al opperde allang uit haar rol gevallen zijn. Laatst kon ze niet bij de afstandsbediening en het was echt een minimale beweging om hem te pakken zodat ze een leuke tekenfilm kon kijken en wij beiden weigerde het voor haar te doen. Een uur lang heeft ze huilend uit het raam gekeken en het niet eens geprobeerd. Dan voel je je als ouder ook rot over jezelf hoor, het lijkt echt een psychische overtuiging te zijn.
Die overtuiging moet je dus zien te doorbreken.
Wel een vasthoudend typetje anders hoor, liever huilend uit het raam kijken dan de afstandsbediening pakken!
Ik zou me er niet rot over voelen, of schuldig, misschien helpt lekker lachen om haar vasthoudendheid wel bevrijdend.
[...]
Ze houd van aandacht maar het is normaal gesproken een erg ondernemend meisje die juist niet thuis kan zitten en dit past totaal niet bij haar. Dus ik geloof niet dat het een rol is. Ik snap dat een ander daar snel aan denkt maar dan zou zoals iemand al opperde allang uit haar rol gevallen zijn. Laatst kon ze niet bij de afstandsbediening en het was echt een minimale beweging om hem te pakken zodat ze een leuke tekenfilm kon kijken en wij beiden weigerde het voor haar te doen. Een uur lang heeft ze huilend uit het raam gekeken en het niet eens geprobeerd. Dan voel je je als ouder ook rot over jezelf hoor, het lijkt echt een psychische overtuiging te zijn.
Die overtuiging moet je dus zien te doorbreken.
Wel een vasthoudend typetje anders hoor, liever huilend uit het raam kijken dan de afstandsbediening pakken!
Ik zou me er niet rot over voelen, of schuldig, misschien helpt lekker lachen om haar vasthoudendheid wel bevrijdend.
