Kind abnormale angst, mbt lopen

Hoi,



Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.



Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.



Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.



Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.

We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.



Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.



Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.



Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.



Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.



Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.



Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.



Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.