Psyche
alle pijlers
Kind abnormale angst, mbt lopen
vrijdag 5 mei 2017 om 23:47
Hoi,
Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.
Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.
Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.
Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.
We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.
Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.
Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.
Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.
Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.
Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.
Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.
Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.
Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.
Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.
Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.
Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.
We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.
Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.
Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.
Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.
Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.
Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.
Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.
Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.
zaterdag 6 mei 2017 om 08:21
quote:Redshoes schreef op 06 mei 2017 @ 08:14:
[...]
ben ik het deels mee eens en ik denk dat met exposure je ook een heel eind komt maar dan al bij iemand zijn die wel emdr kan scheelt in wisseling van hulpverlener en dat zo'n kleine meid weer moet wennen aan een ander. daarnaast met de wachttijden van nu duurt het toch wel even. en de psycholoog zal zelf bepalen wat de beste behandeling is op basis van het verhaal en observaties. Maar ik zou niet te lang wachten met hulp zoeken al is het maar in hoe ga je ermee om. waar push je en waar draag je d'r nog wel. (lijkt me namelijk de eerste stap) maar ook hier denk ik fijn als je ergens zit bij iemand die alles kanEen week he... een week!
[...]
ben ik het deels mee eens en ik denk dat met exposure je ook een heel eind komt maar dan al bij iemand zijn die wel emdr kan scheelt in wisseling van hulpverlener en dat zo'n kleine meid weer moet wennen aan een ander. daarnaast met de wachttijden van nu duurt het toch wel even. en de psycholoog zal zelf bepalen wat de beste behandeling is op basis van het verhaal en observaties. Maar ik zou niet te lang wachten met hulp zoeken al is het maar in hoe ga je ermee om. waar push je en waar draag je d'r nog wel. (lijkt me namelijk de eerste stap) maar ook hier denk ik fijn als je ergens zit bij iemand die alles kanEen week he... een week!
zaterdag 6 mei 2017 om 09:25
To, de beschrijving van de pijnklachten (oren, kaak, heup) lijken op die van mijn dochter, toen ze jong was. Hier ook de overgang van onrustig slapen naar een vaste slaaphouding om niet meer te bewegen ivm pijn. Vele artsen bezocht en niets kunnen vinden, omdat niemand bedacht het bloed te onderzoeken op Lyme. Heeft jouw dochter ooit een tekenbeet gehad?
zaterdag 6 mei 2017 om 09:35
Oh wat een lastige situatie TO!
Ik heb zelf een burnout, dus weet inmiddels goed dat ookal is er in onderzoeken niets te zien, je toch klachten kan hebben die wel degelijk echt zijn. Het is dan weliswaar stressgerelateerd en zit tussen je oren, een stukje rennen bv kan gewoon écht niet. In het begin had ik ook veel onverklaarbare spierpijn. Door stress, angst en overbelasting zijn je zenuwen gewoon zo overprikkeld dat je lichaam heel raar gaat doen, en die klachten ervaar je gewoon echt en kunnen erg belastend en beperkend zijn. Pushen (0ver je grenzen)is dan vaak niet goed. Wel stapje voor stapje dingen proberen, succesjes vieren en zo stapsgewijs vertrouwen terugkrijgen. Het blijft heel lastig......
Je verhaal doet me aan 2 dingen denken. In het RTL programma 'diagnose gezocht' was een meisje (5 jaar ongeveer) die helse buikpijnen ervaarde, die onverklaarbaar waren. De diagnose was uiteindelijk iets van 'kinderlijk buikpijn syndroom', waar het kind waarschijnlijk de eerste keer buikpijn ervoer omdat er echt een infectie was oid, en dat het lichaam daarna nog steeds bij buikpijn blijft ervaren ookal is de infectie weg. Dit komt vaker voor en neemt vanzelf na een tijd weer af. De rust en het vertrouwen die de diagnose gaf bij de ouders, zorgden waarschijnlijk voor een meer ontspannen huis, waardoor het kind ook opknapte.
Bij een zoontje van een kennis van me, werd na hoge koorts met heftige pijn aan het bewegingsapparaat, de ziekte van Still gediagnosticeerd. Hij heeft nu medicatie en het gaat weer aardig goed.
Ik heb zelf een burnout, dus weet inmiddels goed dat ookal is er in onderzoeken niets te zien, je toch klachten kan hebben die wel degelijk echt zijn. Het is dan weliswaar stressgerelateerd en zit tussen je oren, een stukje rennen bv kan gewoon écht niet. In het begin had ik ook veel onverklaarbare spierpijn. Door stress, angst en overbelasting zijn je zenuwen gewoon zo overprikkeld dat je lichaam heel raar gaat doen, en die klachten ervaar je gewoon echt en kunnen erg belastend en beperkend zijn. Pushen (0ver je grenzen)is dan vaak niet goed. Wel stapje voor stapje dingen proberen, succesjes vieren en zo stapsgewijs vertrouwen terugkrijgen. Het blijft heel lastig......
Je verhaal doet me aan 2 dingen denken. In het RTL programma 'diagnose gezocht' was een meisje (5 jaar ongeveer) die helse buikpijnen ervaarde, die onverklaarbaar waren. De diagnose was uiteindelijk iets van 'kinderlijk buikpijn syndroom', waar het kind waarschijnlijk de eerste keer buikpijn ervoer omdat er echt een infectie was oid, en dat het lichaam daarna nog steeds bij buikpijn blijft ervaren ookal is de infectie weg. Dit komt vaker voor en neemt vanzelf na een tijd weer af. De rust en het vertrouwen die de diagnose gaf bij de ouders, zorgden waarschijnlijk voor een meer ontspannen huis, waardoor het kind ook opknapte.
Bij een zoontje van een kennis van me, werd na hoge koorts met heftige pijn aan het bewegingsapparaat, de ziekte van Still gediagnosticeerd. Hij heeft nu medicatie en het gaat weer aardig goed.
zaterdag 6 mei 2017 om 10:19
quote:peecee schreef op 06 mei 2017 @ 09:45:
Ik lees dat het probleem niet bij je dochter ligt maar bij jou..Ga eens stoppen om haar te behandelen als een peuter. Ze vraagt gewoon aandacht. En op deze manier heeft ze dat.
Hoe kan je zoiets zeggen op basis van wat TO hier schrijft?
Een vriendin van mij heeft sinds een jaar een paniekstoornis. Is daarbij heel bang om ziek te worden en voelt daardoor ook echt pijnen. Ze denkt dan echt dat ze dood zal gaan aan die hevige pijnen. In het ziekenhuis komt daar echter nooit wat uit. En zelf lijkt ze ook steeds meer in te zien dat het waarschijnlijk niet 'echt' is. Zij voelt het wel, maar het is er niet. En die vriendin is 28. Zij doet dat echt niet om aandacht te vragen. Zoiets komt gewoon echt vaak voor.
Door de mate van angst waarover TO praat kan ik me niet voorstellen dat dit gespeeld is. Ook niet omdat het al zolang duurt.
Ik lees dat het probleem niet bij je dochter ligt maar bij jou..Ga eens stoppen om haar te behandelen als een peuter. Ze vraagt gewoon aandacht. En op deze manier heeft ze dat.
Hoe kan je zoiets zeggen op basis van wat TO hier schrijft?
Een vriendin van mij heeft sinds een jaar een paniekstoornis. Is daarbij heel bang om ziek te worden en voelt daardoor ook echt pijnen. Ze denkt dan echt dat ze dood zal gaan aan die hevige pijnen. In het ziekenhuis komt daar echter nooit wat uit. En zelf lijkt ze ook steeds meer in te zien dat het waarschijnlijk niet 'echt' is. Zij voelt het wel, maar het is er niet. En die vriendin is 28. Zij doet dat echt niet om aandacht te vragen. Zoiets komt gewoon echt vaak voor.
Door de mate van angst waarover TO praat kan ik me niet voorstellen dat dit gespeeld is. Ook niet omdat het al zolang duurt.
zaterdag 6 mei 2017 om 10:23
quote:-Suze- schreef op 06 mei 2017 @ 08:02:
[...]
Kom op zeg, dit speelt nu 1,5 weken.
Ik vind een psycholoog en emdr echt veel te zware middelen om nu al in te zetten.
Aan de ene kant heb je gelijk. Aan de andere kant denken heel veel mensen zo en die kijken het dan nog maanden aan. Terwijl erger voorkomen kan worden als je er snel bij bent. Dan is het veel makkelijker te behandelen.
Mocht het psychisch zijn, want dat weet niemand, lijkt het me verstandig dat er zo snel mogelijk hulp komt.
[...]
Kom op zeg, dit speelt nu 1,5 weken.
Ik vind een psycholoog en emdr echt veel te zware middelen om nu al in te zetten.
Aan de ene kant heb je gelijk. Aan de andere kant denken heel veel mensen zo en die kijken het dan nog maanden aan. Terwijl erger voorkomen kan worden als je er snel bij bent. Dan is het veel makkelijker te behandelen.
Mocht het psychisch zijn, want dat weet niemand, lijkt het me verstandig dat er zo snel mogelijk hulp komt.
zaterdag 6 mei 2017 om 10:28
We hebben maandag een afspraak bij de fysiotherapeut, en het is echt iets psychisch geworden zoals gezegd als ze spelenderwijs iets 'moet' uitvoeren kan ze dit maar zodra er bewust iets gevraagd wordt om te doen dan is ze direct in paniek en schreeuwt ze het uit.
Het komt voor sommige misschien over als aanstellen maar ze is ECHT heel erg bang en spant haar lichaam ook enorm aan. Ze wordt ook helemaal warm van de angst en het schreeuwen, klappertanden als je haar omkleed. Zo ver kan een 6jarige mijn inziens niet gaan met aanstellen. We weten dat er een psycholoog aan te pas zal moeten komen en daar gaat natuurlijk ook tijd overheen qua aanmelden. In een rolstoel naar school is geen optie als er ook maar iemand tegen aan zal lopen zal ze gaan krijsen. Dat gebeurt al als haar zusje nu een knuffel bij haar neerlegt en ook maar in de buurt komt van haar benen. Het is idd erg moeilijk en wij zitten met de handen in het haar.
Het komt voor sommige misschien over als aanstellen maar ze is ECHT heel erg bang en spant haar lichaam ook enorm aan. Ze wordt ook helemaal warm van de angst en het schreeuwen, klappertanden als je haar omkleed. Zo ver kan een 6jarige mijn inziens niet gaan met aanstellen. We weten dat er een psycholoog aan te pas zal moeten komen en daar gaat natuurlijk ook tijd overheen qua aanmelden. In een rolstoel naar school is geen optie als er ook maar iemand tegen aan zal lopen zal ze gaan krijsen. Dat gebeurt al als haar zusje nu een knuffel bij haar neerlegt en ook maar in de buurt komt van haar benen. Het is idd erg moeilijk en wij zitten met de handen in het haar.
zaterdag 6 mei 2017 om 10:46
quote:ramy72 schreef op 06 mei 2017 @ 09:25:
To, de beschrijving van de pijnklachten (oren, kaak, heup) lijken op die van mijn dochter, toen ze jong was. Hier ook de overgang van onrustig slapen naar een vaste slaaphouding om niet meer te bewegen ivm pijn. Vele artsen bezocht en niets kunnen vinden, omdat niemand bedacht het bloed te onderzoeken op Lyme. Heeft jouw dochter ooit een tekenbeet gehad?
Ik quote dit even, laat dit even uitsluiten middels bloedonderzoek.
Voor het geval je denkt 'maar ik heb toch geen rare plek op haar lijf gezien dat wijst op een tekenbeet': het hoeft niet veroorzaakt te worden door een teek.
To, de beschrijving van de pijnklachten (oren, kaak, heup) lijken op die van mijn dochter, toen ze jong was. Hier ook de overgang van onrustig slapen naar een vaste slaaphouding om niet meer te bewegen ivm pijn. Vele artsen bezocht en niets kunnen vinden, omdat niemand bedacht het bloed te onderzoeken op Lyme. Heeft jouw dochter ooit een tekenbeet gehad?
Ik quote dit even, laat dit even uitsluiten middels bloedonderzoek.
Voor het geval je denkt 'maar ik heb toch geen rare plek op haar lijf gezien dat wijst op een tekenbeet': het hoeft niet veroorzaakt te worden door een teek.
zaterdag 6 mei 2017 om 11:04
Alleen de openingspost gelezen, maar je geeft aan dat dit gebeurde nadat ze terugkwam van een speelparadijs.
Weet je zeker dat daar niet iets anders naars met haar is gebeurd?
Dat de koorts een effect is geweest van een traumatische gebeurtenis en dat de lichamelijke klachten daar vandaan komen.
Dat ze haar gevoel van veiligheid compleet is verloren hierdoor?
Het is ver gezocht, ik weet het, maar ik wilde het je toch even vragen.
Weet je zeker dat daar niet iets anders naars met haar is gebeurd?
Dat de koorts een effect is geweest van een traumatische gebeurtenis en dat de lichamelijke klachten daar vandaan komen.
Dat ze haar gevoel van veiligheid compleet is verloren hierdoor?
Het is ver gezocht, ik weet het, maar ik wilde het je toch even vragen.
zaterdag 6 mei 2017 om 11:23
quote:-Suze- schreef op 06 mei 2017 @ 08:21:
[...]
Een week he... een week!7 hele lange dagen en nachten waarin je je dochter niet meer herkend en waar geen verbetering in lijkt te komen. Ik geef het je te doen met een huilend/ krijsend kind in huis. Ik heb het tijdelijk meegemaakt en dat is geen pretje.
[...]
Een week he... een week!7 hele lange dagen en nachten waarin je je dochter niet meer herkend en waar geen verbetering in lijkt te komen. Ik geef het je te doen met een huilend/ krijsend kind in huis. Ik heb het tijdelijk meegemaakt en dat is geen pretje.
zaterdag 6 mei 2017 om 11:41
Ik zou ook eerst op Lyme laten testen. En daarna ook evt. een second opinion of er niet toch iets gebroken is. Een fysio kan dat niet zeker weten. Ik ben ook behandeld voor verrekte enkelbanden terwijl ik een breuk had, dat doet behoorlijk zeer en ik ben volwassen.
Verder zou ik zeker het advies van @Karin12345 in de prullenbak gooien. Dit soort advies zou je kunnen gebruiken voor een verwend nest dat zich aanstelt. Niet voor een meisje dat duidelijk bang is en pijn ervaart.
Verder zou ik zeker het advies van @Karin12345 in de prullenbak gooien. Dit soort advies zou je kunnen gebruiken voor een verwend nest dat zich aanstelt. Niet voor een meisje dat duidelijk bang is en pijn ervaart.
zaterdag 6 mei 2017 om 12:12
quote:Fiorah schreef op 06 mei 2017 @ 11:41:
Verder zou ik zeker het advies van @Karin12345 in de prullenbak gooien. Dit soort advies zou je kunnen gebruiken voor een verwend nest dat zich aanstelt. Niet voor een meisje dat duidelijk bang is en pijn ervaart.
Het is al veel te ver gegaan voor mijn "aanpak".
Ik denk overigens helemaal niet dat het meisje een verwend nest is, die zich aanstelt.
Wel een pittig meisje, dat zich al vroeg heel bewust is hoe ze aandacht moet krijgen en vasthouden en daar heel ver in gaat.
Maar ja, de mededeling dat er vorig jaar al een onderzoek is geweest bij het Kabouterhuis, ouders dag en nacht beschikbaar zijn en ouders allebei zeer gefocust op "dat er wel iets mis moet zijn", psychisch of lichamelijk geeft mij het idee, dat dit een never endless story gaat worden.
Jammer, voor het meisje.
Verder zou ik zeker het advies van @Karin12345 in de prullenbak gooien. Dit soort advies zou je kunnen gebruiken voor een verwend nest dat zich aanstelt. Niet voor een meisje dat duidelijk bang is en pijn ervaart.
Het is al veel te ver gegaan voor mijn "aanpak".
Ik denk overigens helemaal niet dat het meisje een verwend nest is, die zich aanstelt.
Wel een pittig meisje, dat zich al vroeg heel bewust is hoe ze aandacht moet krijgen en vasthouden en daar heel ver in gaat.
Maar ja, de mededeling dat er vorig jaar al een onderzoek is geweest bij het Kabouterhuis, ouders dag en nacht beschikbaar zijn en ouders allebei zeer gefocust op "dat er wel iets mis moet zijn", psychisch of lichamelijk geeft mij het idee, dat dit een never endless story gaat worden.
Jammer, voor het meisje.
zaterdag 6 mei 2017 om 13:02
TO schrijft: "Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en heeft dit eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis en is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd."
Jullie hebben nooit een grens aangegeven., dat is de clou van het verhaal.
Positief gedrag (alleen spelen) bekrachtigen door complimentjes te geven en negatief gedrag (jullie constant claimen) negeren.
Jullie hebben nooit een grens aangegeven., dat is de clou van het verhaal.
Positief gedrag (alleen spelen) bekrachtigen door complimentjes te geven en negatief gedrag (jullie constant claimen) negeren.
zaterdag 6 mei 2017 om 14:07
mwah. Misschien er is teveel aandacht gevraagd en gegeven. Maar het kan ook heel goed zijn dat dat ook komt door een onderliggend probleem. Meisje is misschien erg onzeker, heeft veel bevestiging nodig. Niet alle kinderen claimen hun ouders als deze veel thuis zijn. Beetje kip en ei verhaal.
Er zijn ook kinderen met licht autisme die deze functionele klachten kunnen hebben. Zij kunnen niet voorbij het huidige ( de pijn nu) kijken. En daardoor blijft de klacht, de focus ligt helemaal op de klachten die ervaren worden, de angst voor de klacht.
Het is goed dat ze al bij de ggz is geweest. Ze moet nog terug naar het ziekenhuis , ik zou het daar bespreken. Mogelijk kan het ZH een kinderpsycholoog inzetten.
Het kan heel goed zijn dat er een relatie is met iets dat er al is qua gedrag. En dat kan een tijdelijk iets zijn of een nog niet vastgestelde stoornis. Maakt verder niet uit, je kan ook werken vanuit hypotheses en gewoon de aanpak kiezen die het beste bij de situatie van nu past.
Er zijn ook kinderen met licht autisme die deze functionele klachten kunnen hebben. Zij kunnen niet voorbij het huidige ( de pijn nu) kijken. En daardoor blijft de klacht, de focus ligt helemaal op de klachten die ervaren worden, de angst voor de klacht.
Het is goed dat ze al bij de ggz is geweest. Ze moet nog terug naar het ziekenhuis , ik zou het daar bespreken. Mogelijk kan het ZH een kinderpsycholoog inzetten.
Het kan heel goed zijn dat er een relatie is met iets dat er al is qua gedrag. En dat kan een tijdelijk iets zijn of een nog niet vastgestelde stoornis. Maakt verder niet uit, je kan ook werken vanuit hypotheses en gewoon de aanpak kiezen die het beste bij de situatie van nu past.
zondag 7 mei 2017 om 21:46
Weer een moeilijke dag, helaas;
Eergisteren een kleine vooruitgang geboekt, ze durfde op te staan en een beetje te lopen (zich vasthoudend aan de tafel). Dus wij hadden goede hoop dat we dit konden doorzetten naar weer los lopen. Maar s'avonds gaf ze dat ze nu nog meer pijn had en sindsdien terug bij af.
Vandaag het zwembad geprobeerd met de gedachte dat ze in het water gewichtloos is en niet kan vallen. Dat is haar grote angst met lopen, 1 dat ze pijn krijgt van het lopen zelf en 2 dat ze valt, dus pijn. Dus wij dachten er goed aan te doen het zwembad te proberen, wilde ze eerst niks van weten en na wat praten over de voordelen, wilde ze het proberen. Tot het bijna zover was en de zwemkleding in zicht kwam. Angst speelde op om te verdrinken, na praten over dat wij erbij zijn en ze aangaf haar zwembandjes om te willen, toch richting zwembad gegaan. Was helaas geen succes, ze bleef angstig papa mocht haar niet loslaten en ze gaf aan pijn te hebben. Kort daarop werd ze helemaal angstig en schreeuwde ze het uit. Het was heel naar om haar zo te zien.
We weten nu niet meer zo goed of het nou echt alleen angst is of dat ze ECHT nog pijn heeft. Vind het moeilijk om weer lichamelijke onderzoeken te doen doordat ze zo angstig is en we het misschien (onnodig) verergeren hiermee.
Anderzijds misschien heeft ze wel echt pijn. Wat is dit moeilijk zeg, we voelen ons echt machteloos en het is gewoonweg geen vraag om aandacht. Dit kan ze gewoonweg niet faken, ze is zooo bang en wij dringen niet door op die momenten. Ik hoop dat we morgen 'goed' geholpen worden en mocht ze nog onderzocht worden dan met een roesje.
Een kinderarts had dat geopperd na ons tweede bezoek aan het ziekenhuis, echter wilde de arts bij het derde bezoek hier niks van weten. Maar nu zou ik erop staan, de paniek die het bij haar oproept geeft veel teveel stress.
Eergisteren een kleine vooruitgang geboekt, ze durfde op te staan en een beetje te lopen (zich vasthoudend aan de tafel). Dus wij hadden goede hoop dat we dit konden doorzetten naar weer los lopen. Maar s'avonds gaf ze dat ze nu nog meer pijn had en sindsdien terug bij af.
Vandaag het zwembad geprobeerd met de gedachte dat ze in het water gewichtloos is en niet kan vallen. Dat is haar grote angst met lopen, 1 dat ze pijn krijgt van het lopen zelf en 2 dat ze valt, dus pijn. Dus wij dachten er goed aan te doen het zwembad te proberen, wilde ze eerst niks van weten en na wat praten over de voordelen, wilde ze het proberen. Tot het bijna zover was en de zwemkleding in zicht kwam. Angst speelde op om te verdrinken, na praten over dat wij erbij zijn en ze aangaf haar zwembandjes om te willen, toch richting zwembad gegaan. Was helaas geen succes, ze bleef angstig papa mocht haar niet loslaten en ze gaf aan pijn te hebben. Kort daarop werd ze helemaal angstig en schreeuwde ze het uit. Het was heel naar om haar zo te zien.
We weten nu niet meer zo goed of het nou echt alleen angst is of dat ze ECHT nog pijn heeft. Vind het moeilijk om weer lichamelijke onderzoeken te doen doordat ze zo angstig is en we het misschien (onnodig) verergeren hiermee.
Anderzijds misschien heeft ze wel echt pijn. Wat is dit moeilijk zeg, we voelen ons echt machteloos en het is gewoonweg geen vraag om aandacht. Dit kan ze gewoonweg niet faken, ze is zooo bang en wij dringen niet door op die momenten. Ik hoop dat we morgen 'goed' geholpen worden en mocht ze nog onderzocht worden dan met een roesje.
Een kinderarts had dat geopperd na ons tweede bezoek aan het ziekenhuis, echter wilde de arts bij het derde bezoek hier niks van weten. Maar nu zou ik erop staan, de paniek die het bij haar oproept geeft veel teveel stress.
zondag 7 mei 2017 om 22:19
Ik zag het al voorbij komen, maar zou het geen conversiestoornis kunnen zijn?
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Conversiestoornis
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Conversiestoornis
“Happiness can be found, even in the darkest of times, if one only remembers to turn on the light.”
