Psyche
alle pijlers
Kind abnormale angst, mbt lopen
vrijdag 5 mei 2017 om 23:47
Hoi,
Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.
Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.
Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.
Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.
We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.
Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.
Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.
Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.
Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.
Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.
Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.
Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.
Ik wist niet zo goed onder welke categorie mijn topic te plaatsen maar ik vermoed een angst probleem bij onze dochter dus vandaar psyche.
Onze dochter van 6 jaar kwam vorige week thuis na een middagje spelen in een speelhal met koorts, ze wees naar haar kaak en ook oor, dus wij waren bang voor een oorontsteking of iets met haar gebit en zijn voor de zekerheid langs gegaan bij de huisarts. Die heeft haar kort nagekeken, temperatuur gecheckt en uitgesloten dat het met haar oren of gebit te maken had. Er leek weinig aan de hand te zijn, tot de volgende ochtend.
Dochter begon te klagen over pijn in haar heup en naarmate de dag verliep werd de pijn erger en hebben wederom de huisarts gebeld, deze verzocht ons om langs te komen ook gezien de koorts de dag ervoor. Het kon namelijk een onschuldige heupontsteking zijn maar het kon iets ook ernstiger zijn. Onze dochter huilde heel erg en mede daarom werden wij doorverwezen naar het ziekenhuis, daar hebben ze een bloedonderzoek gedaan dit ging bijzonder moeilijk door haar hevige paniek en er is een echo gemaakt plus een scan. Onderwijl krijste dochter de hele boel bij elkaar en was er flinke paniek bij haar. Wij waren ergens opgelucht doordat ze niks konden vinden op de echo, scan en het bloedonderzoek. De ernstige variant waar de dokter bang voor was, was dus uitgesloten, hierbij zouden ze vocht op de echo 'moeten' zien. Het vermoeden ging dus uit van een onschuldige heupontsteking en we werden met diclofenac + pijnstilling in de vorm van paracetamol naar huis gestuurd.
Echter sinds de dag dat de pijn in haar heup is begonnen loopt onze dochter niet meer, dit is nu al anderhalve week. Ze is van een ontzettend druk, levendig en actief kind verandert in een angstig meisje die niks meer durft. Ze ligt alleen nog maar op de bank en wilt niks meer, eet slecht en heeft nergens zin in.
We zijn meerdere malen terug geweest in het ziekenhuis omdat dochter het nog steeds bij iedere beweging uit schreeuwde van de pijn. De diclofenac leek dus niks uit te halen en er is wederom een echo gemaakt weer zonder een afwijkende uitslag. Een orthopeed heeft haar en de echo's + scan bekeken en die kon ook niks vinden. We zijn doorverwezen naar een fysiotherapeut en die gaf ook aan dat er lichamelijk niks aan de hand is.
Dit hebben wij nu ook zelf ondervonden, gezien ze als ze ontspannen is wel bewegingen kan maken met haar benen. Op advies van de fysiotherapeut moeten wij haar spelenderwijs het vertrouwen weer terug zien te geven. Vandaag leek een goede dag, ze heeft zelf op eigen benen gestaan en een paar stapjes gedaan. Ons is nu wel heel duidelijk dat het inderdaad angst is dat haar tegenhoud. Waarschijnlijk heeft ze wel pijn gehad en is ze daar dusdanig van geschrokken dat ze lopen vermijd. Al anderhalve week lag krijst ze het uit in haar slaap, overdag als ze naar de wc gedragen 'moet' worden, als haar zusje in de buurt komt van haar benen en is ze zo hevig in paniek dat het moeilijk is om haar te kalmeren. We hebben van alles geprobeerd, haar pijn erkent in het begin, haar overal bij geholpen qua de heup en het lopen te ontzien, iets meer gestimuleerd om weer zelfstandig te gaan bewegen en te lopen maar niks werkt. Ze raakt direct over haar toeren, nu school maandag begint, begin ik radeloos te worden. Ik herken mijn dochter niet meer terug, de dokter vroeg of ze een trauma heeft opgelopen door een ongeluk of iets dergelijks maar dat is niet het geval. Ze leek juist beter dan ooit in haar vel te zitten.
Het is altijd al een erg gevoelig meisje geweest qua haar belevingen en we hebben ons vaak afgevraagd of er iets met haar was, ook daar signalen vanuit school interactie met andere kinderen ging aan de ene kant erg goed maar ook weleens verkeerd door verkeerde interpretaties van haar kant, iets is al snel opzettelijk voor onze dochter, al was het een ongelukje. Ze vroeg altijd ontzettend veel aandacht en dit heeft eigenlijk ook altijd gekregen, ze is lang enigst kind geweest en ik ben thuis bij de kinderen. Man werkt vanuit huis dus er is altijd iemand voor haar, dit leek echter vaak niet genoeg en soms werden we ronduit overvraagd.
Ze is altijd erg spraakzaam geweest en erg vlot in haar ontwikkeling op veel gebieden. School vond ze tot de tweede klas erg leuk, groep drie werd ze erg ongelukkig van, overgang van spelen naar werken viel haar zwaar. Na onze verhuizing een aantal maanden geleden ging het niet lekker in groep 3 (het niveau lag hoger dan in haar oude klas) en is ze in overleg nog even gaan kleuteren in groep 2. Kon ze is een vroege leerling en dit had ze ook echt nodig zo bleek. Ze leefde helemaal op en leek dus helemaal lekker in haar vel te zitten. Ze heeft hartstikke veel vriendjes in de buurt, is populair op school en ook thuis was ze rustiger. Voorheen was ze nog weleens erg druk in haar doen en laten, overmatig praten, heel veel aandacht vragen en zichzelf niet kunnen vermaken. Wij dachten dat ze gezien wat ouder is geworden en hier wel kan buiten spelen haar energie dus beter kwijt kon en nu dit.
Ik begrijp er niks van, ze is ooit weleens 'onderzocht' ook op aanraden van school omdat ze dus aan de drukke kant kon zijn. Maar uit het onderzoek kwam naar voren dat ze onzeker was en door veel praten aandacht vast probeerde te houden en bevestiging zoekt. Ze kwamen met nog wat bevindingen hier waren ze echter niet zeker van en gedragsstoornissen of gedragsproblemen hebben ze niet vastgesteld. Over het algemeen kwam er naar voren dat er wel iets was, maar ze konden hun vinger er niet op leggen. Dus sommige dingen die ze opperde kwamen bij ons over als gissen, ze wisten het immers allemaal niet zo goed en raden een therapie aan voor kinderen met hechtingsproblemen, onze dochter is erg sociaal en goed van vertrouwen. We hebben ons verdiept in hechtingsproblematiek en weten niet zo goed wat van deze constatering moeten vinden. Ook omdat ze dus in het eindgesprek aangaven het eigenlijk allemaal niet zo goed te weten, de afgenomen testen waren moeilijk te beoordelen omdat ze bij sommige erg goed meewerkte en bij anderen er geen trek in had of weinig concentratie. Daarbij was de psychologe toevallig bezig met een opleiding voor de aangeraden therapie en wilde ze ons en kind gebruiken bij haar opleiding. Dit voelde allemaal apart.
Wat ons altijd opviel aan dochter is dat ze dingen erg heftig ervaart, zoals een kleine valpartij buiten dat gaat altijd gepaard met een fikse huilbui en vooral luide huilbui. Of als een kind iets per ongeluk doet kan ze erg boos reageren, en lang ergens in hangen. Ze is erg intens en dat zijn de nachten met haar ook altijd geweest al vanaf haar peuter tijd lijkt ze erg intens te dromen. Vaak hoor je haar dan ook s'nachts iets schreeuwen of roepen en dit lijkt dan een verwerking van de dag te zijn of iets wat ze op tv heeft gezien. En nu ze dit dus heeft meegemaakt droomt ze ook heel intens en wordt ze continue wakker van wat zij zegt pijn. Mijn man, haar papa dus en ik hebben ontzettend veel met haar gepraat, haar positief gestimuleerd. De kleine vorderingen die ze vandaag boekte de hemel in geprezen maar vanavond was het weer terug bij af, ze kan niet lopen zegt ze, het doet teveel pijn en de doodsangst staat in haar ogen. Ik ben inmiddels radeloos en weet niet meer waar ik het zoeken moet. Het lijkt dat haar angst voor pijn, haar lichaam ook 'echt' pijn laat ervaren althans zij denkt de pijn te ervaren want lichamelijk gezien kan ze echt haar benen en heup gebruiken. Maar die angst en paniek belemmeren haar.
Heeft iemand tips en of eigen ervaringen met dergelijke angsten, van wat wel en niet prettig is qua aanpak? Ik mag van haar de woorden pijn, dokter en ziekenhuis niet gebruiken die triggeren dus, maar ook een file triggert haar momenteel of als we over iets leuks praten wat we dus proberen als afleiding dan pakt ze er wel iets uit wat weer een huilbui veroorzaakt.
Pas volgende week hebben we een afspraak in het ziekenhuis en voor nu weet ik dus haast niet meer hoe we de dagen door moeten komen, we zitten al de gehele meivakantie thuis en hebben geen idee hoe we haar hieruit krijgen.
zondag 7 mei 2017 om 23:08
quote:swifty schreef op 07 mei 2017 @ 21:54:
waarom is ze vorig jaar onderzocht in het kabouter huis? Je zegt 'Ze is vorig jaar onderzocht door het Kabouterhuis'.
Is je kind een kind wat vaak psychische hulp nodig heeft gehad? Wat gaat er in haar ontwikkeling mis allemaal dan?
Ik zou dan terug gaan naar het othopedagigisch centrum en vervolg afspraak maken. Zij kennen je kind beste nu en snappen misschien wel wat er speelt.
Ze is wat drukker dan 'gemiddeld' en vrij dominant tijdens het spelen, dus werd er gedacht aan ADHD of iets in die trant. Familieleden van ons vonden het onzin dat ze onderzocht werd, die gaven aan dat ik als kind ook een 'baasje' was en vonden ADHD ver gezocht. Niet ieder kind is rustig van aard. Daarnaast vond ze de overgang van groep 1 naar 2 niet zo leuk, dan wordt er toch meer van je verwacht en wordt er al wat werk geïntroduceerd. Zij wilde liever spelen en zette zichzelf moeilijk aan tot taakjes, nou moet ik er wel bij vermelden dat ze een half jaar eerder is begonnen in de kleuterklas. Op de voorschool liep ze voor en was de leerstof totaal geen uitdaging. Vandaar die keuze, achteraf gezien had ik haar beter langer kunnen laten kleuteren vanaf het begin. Maar volgens school kon ze groep drie aan, qua intelligentie is dat ook wel het geval maar nu denk ik dat ze er emotioneel gezien nog niet aan toe was.
Nu ze weer in groep 2 zit was ze dan ook veel gelukkiger. Nog een reden waarom ze onderzocht werd is dat ze op school vonden dat ze te amicaal was. Onze dochter is normaal gesproken erg enthousiast, goed van vertrouwen en erg sociaal (legt makkelijk contact) maar het lijkt wel of ze tegenwoordig overal een stempel op willen drukken, als je ook maar iets 'afwijkt' en destijds werden wij toch wel onzeker omdat het woordje ADHD viel en wij natuurlijk ook wel weten dat we geen rustig kind hebben, normaliter.
Vanuit het Kabouterhuis hebben ze het wel over onzekerheid gehad, dat had ook iets te maken met haar voorkomen, ze lijkt ouder doordat ze vrij lang is en haar taalniveau ligt hoog, wat ervoor kan zorgen dat ze overschat wordt door anderen omdat ze haar ouder inschatten.
waarom is ze vorig jaar onderzocht in het kabouter huis? Je zegt 'Ze is vorig jaar onderzocht door het Kabouterhuis'.
Is je kind een kind wat vaak psychische hulp nodig heeft gehad? Wat gaat er in haar ontwikkeling mis allemaal dan?
Ik zou dan terug gaan naar het othopedagigisch centrum en vervolg afspraak maken. Zij kennen je kind beste nu en snappen misschien wel wat er speelt.
Ze is wat drukker dan 'gemiddeld' en vrij dominant tijdens het spelen, dus werd er gedacht aan ADHD of iets in die trant. Familieleden van ons vonden het onzin dat ze onderzocht werd, die gaven aan dat ik als kind ook een 'baasje' was en vonden ADHD ver gezocht. Niet ieder kind is rustig van aard. Daarnaast vond ze de overgang van groep 1 naar 2 niet zo leuk, dan wordt er toch meer van je verwacht en wordt er al wat werk geïntroduceerd. Zij wilde liever spelen en zette zichzelf moeilijk aan tot taakjes, nou moet ik er wel bij vermelden dat ze een half jaar eerder is begonnen in de kleuterklas. Op de voorschool liep ze voor en was de leerstof totaal geen uitdaging. Vandaar die keuze, achteraf gezien had ik haar beter langer kunnen laten kleuteren vanaf het begin. Maar volgens school kon ze groep drie aan, qua intelligentie is dat ook wel het geval maar nu denk ik dat ze er emotioneel gezien nog niet aan toe was.
Nu ze weer in groep 2 zit was ze dan ook veel gelukkiger. Nog een reden waarom ze onderzocht werd is dat ze op school vonden dat ze te amicaal was. Onze dochter is normaal gesproken erg enthousiast, goed van vertrouwen en erg sociaal (legt makkelijk contact) maar het lijkt wel of ze tegenwoordig overal een stempel op willen drukken, als je ook maar iets 'afwijkt' en destijds werden wij toch wel onzeker omdat het woordje ADHD viel en wij natuurlijk ook wel weten dat we geen rustig kind hebben, normaliter.
Vanuit het Kabouterhuis hebben ze het wel over onzekerheid gehad, dat had ook iets te maken met haar voorkomen, ze lijkt ouder doordat ze vrij lang is en haar taalniveau ligt hoog, wat ervoor kan zorgen dat ze overschat wordt door anderen omdat ze haar ouder inschatten.
zondag 7 mei 2017 om 23:17
quote:Roos_85 schreef op 07 mei 2017 @ 22:19:
Ik zag het al voorbij komen, maar zou het geen conversiestoornis kunnen zijn?
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Conversiestoornis
Ik heb het stuk gelezen en ik kan onze situatie niet helemaal hierin herkennen, ik denk dat de onderzoeken in het ziekenhuis voor haar angst hebben gezorgd. Ook kan ik niet met volle zekerheid zeggen dat ze geen pijn heeft, het enige wat we weten is dat ze ontzettend bang is voor pijn en alles doet om eventuele pijn te vermijden en te voorkomen. Dus ze wilt eigenlijk de bank niet meer af. Wat ons vermoeden doet versterken dat het pure angst is, is de wijze waarop ze droomt.
Ze heeft altijd al gehad dat ze drukke dagen of veranderingen in haar slaap verwerkt en nu heeft ze hele nare nachtmerries waarin ze pijn zegt te hebben, naar haar heup grijpt en aangeeft naar huis te willen. Ik heb heel veel gepraat met haar over de speelhal maar daar is echt niks gebeurt zegt ze behalve dan dat ze ziek werd. Ze had die dag ineens hoge koorts, heeft overgegeven en pijn in haar kaak/oorstreek. Ik ben geen arts natuurlijk maar er is wel iets geweest of nog steeds gaande, het is alleen verdomd moeilijk om nu te beslissen of we verder lichamelijk onderzoek willen of dat we dit louter psychisch moeten aanpakken. Hopelijk krijgen we daar morgen wat meer duidelijkheid in, er zou ook een kinderpsycholoog bij komen tijdens de fysiotherapie.
Ik zag het al voorbij komen, maar zou het geen conversiestoornis kunnen zijn?
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Conversiestoornis
Ik heb het stuk gelezen en ik kan onze situatie niet helemaal hierin herkennen, ik denk dat de onderzoeken in het ziekenhuis voor haar angst hebben gezorgd. Ook kan ik niet met volle zekerheid zeggen dat ze geen pijn heeft, het enige wat we weten is dat ze ontzettend bang is voor pijn en alles doet om eventuele pijn te vermijden en te voorkomen. Dus ze wilt eigenlijk de bank niet meer af. Wat ons vermoeden doet versterken dat het pure angst is, is de wijze waarop ze droomt.
Ze heeft altijd al gehad dat ze drukke dagen of veranderingen in haar slaap verwerkt en nu heeft ze hele nare nachtmerries waarin ze pijn zegt te hebben, naar haar heup grijpt en aangeeft naar huis te willen. Ik heb heel veel gepraat met haar over de speelhal maar daar is echt niks gebeurt zegt ze behalve dan dat ze ziek werd. Ze had die dag ineens hoge koorts, heeft overgegeven en pijn in haar kaak/oorstreek. Ik ben geen arts natuurlijk maar er is wel iets geweest of nog steeds gaande, het is alleen verdomd moeilijk om nu te beslissen of we verder lichamelijk onderzoek willen of dat we dit louter psychisch moeten aanpakken. Hopelijk krijgen we daar morgen wat meer duidelijkheid in, er zou ook een kinderpsycholoog bij komen tijdens de fysiotherapie.
zondag 7 mei 2017 om 23:19
quote:Bezorgd-80 schreef op 07 mei 2017 @ 23:08:
[...]
Vanuit het Kabouterhuis hebben ze het wel over onzekerheid gehad, dat had ook iets te maken met haar voorkomen, ze lijkt ouder doordat ze vrij lang is en haar taalniveau ligt hoog, wat ervoor kan zorgen dat ze overschat wordt door anderen omdat ze haar ouder inschatten.Ai, dat is altijd een naar probleem.
[...]
Vanuit het Kabouterhuis hebben ze het wel over onzekerheid gehad, dat had ook iets te maken met haar voorkomen, ze lijkt ouder doordat ze vrij lang is en haar taalniveau ligt hoog, wat ervoor kan zorgen dat ze overschat wordt door anderen omdat ze haar ouder inschatten.Ai, dat is altijd een naar probleem.
zondag 7 mei 2017 om 23:28
Ik zou aan de huisarts een verwijzing naar een kinderneuroloog vragen want het klinkt in mijn oren als een onverklaarbare pijn die blijkbaar door een orthopeed niet lichamelijk aangetoond kan worden. Vanzelfsprekend kan het psychisch zijn maar gezien haar zeer jonge leeftijd zou ik echt eerst alle mogelijke fysieke oorzaken laten uitsluiten. Ik geloof namelijk niet dat de psyche een tot voor kort een levendig kind van zes jaar oud plots zo kan remmen en vandaar mijn bijdrage.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 mei 2017 om 23:29
quote:kelso schreef op 06 mei 2017 @ 11:04:
Alleen de openingspost gelezen, maar je geeft aan dat dit gebeurde nadat ze terugkwam van een speelparadijs.
Weet je zeker dat daar niet iets anders naars met haar is gebeurd?
Dat de koorts een effect is geweest van een traumatische gebeurtenis en dat de lichamelijke klachten daar vandaan komen.
Dat ze haar gevoel van veiligheid compleet is verloren hierdoor?
Het is ver gezocht, ik weet het, maar ik wilde het je toch even vragen.
Heb ik ook aan gedacht en flink doorgevraagd over die dag en over of er dingen gebeurt zijn waarvan ze is geschrokken of dat er iets met buitenspelen is gebeurt , aangegeven dat ze ons altijd alles kan en mag vertellen. Ze geeft aan dat ze ziek is geworden en dat ze nooit meer naar het ziekenhuis toe wilt.
N.B. Juist omdat ze amicaal is heb ik veel gesprekken met haar gehad over wat wel en niet kan/mag of hoort in aangepast op haar leeftijd dan.
Alleen de openingspost gelezen, maar je geeft aan dat dit gebeurde nadat ze terugkwam van een speelparadijs.
Weet je zeker dat daar niet iets anders naars met haar is gebeurd?
Dat de koorts een effect is geweest van een traumatische gebeurtenis en dat de lichamelijke klachten daar vandaan komen.
Dat ze haar gevoel van veiligheid compleet is verloren hierdoor?
Het is ver gezocht, ik weet het, maar ik wilde het je toch even vragen.
Heb ik ook aan gedacht en flink doorgevraagd over die dag en over of er dingen gebeurt zijn waarvan ze is geschrokken of dat er iets met buitenspelen is gebeurt , aangegeven dat ze ons altijd alles kan en mag vertellen. Ze geeft aan dat ze ziek is geworden en dat ze nooit meer naar het ziekenhuis toe wilt.
N.B. Juist omdat ze amicaal is heb ik veel gesprekken met haar gehad over wat wel en niet kan/mag of hoort in aangepast op haar leeftijd dan.
zondag 7 mei 2017 om 23:35
quote:Enn schreef op 07 mei 2017 @ 23:28:
Ik zou aan de huisarts een verwijzing naar een neuroloog vragen het klinkt in mijn oren als een onverklaarbare pijn die niet lichamelijk aangetoond kan worden.
Ik hoop daar morgen goed in geadviseerd te worden, doordat ze zo in paniek raakt tijdens lichamelijke onderzoeken in het ziekenhuis is het moeilijk om verder te gaan daarin, wij willen het ook niet verergeren qua de angsten die ze heeft
maar ik ga het zeker aankaarten.
Ik zou aan de huisarts een verwijzing naar een neuroloog vragen het klinkt in mijn oren als een onverklaarbare pijn die niet lichamelijk aangetoond kan worden.
Ik hoop daar morgen goed in geadviseerd te worden, doordat ze zo in paniek raakt tijdens lichamelijke onderzoeken in het ziekenhuis is het moeilijk om verder te gaan daarin, wij willen het ook niet verergeren qua de angsten die ze heeft
maar ik ga het zeker aankaarten.
zondag 7 mei 2017 om 23:46
quote:Enn schreef op 07 mei 2017 @ 23:28:
Ik zou aan de huisarts een verwijzing naar een kinderneuroloog vragen want het klinkt in mijn oren als een onverklaarbare pijn die blijkbaar door een orthopeed niet lichamelijk aangetoond kan worden. Vanzelfsprekend kan het psychisch zijn maar gezien haar zeer jonge leeftijd zou ik echt eerst alle mogelijke fysieke oorzaken laten uitsluiten. Ik geloof namelijk niet dat de psyche een tot voor kort een levendig kind van zes jaar oud plots zo kan remmen en vandaar mijn bijdrage.Ik heb het even opgezocht en ik ben blij met jouw tip! Ik vind het ook moeilijk om te geloven dat de pijn slechts tussen haar oren zit en ik herken mijn dochter niet meer terug. Ze is altijd een wildebras geweest en echt geen breekbaar prinsesje, dus dit is niet de eerste keer dat ze in het ziekenhuis komt. Deze keer staat ze echter doodsangsten uit en ik kan niet uitsluiten dat ze geen pijn heeft, dus een neurologisch onderzoek ga ik zeker vragen morgen. Tot nu toe hebben ze alleen de buitenkant bekeken en als ik zie hoe ze huilt en hoe ze naar haar heup grijpt kan ik haast niet geloven dat de pijn niet echt is. Dus heel erg bedankt voor het meedenken.
Ik zou aan de huisarts een verwijzing naar een kinderneuroloog vragen want het klinkt in mijn oren als een onverklaarbare pijn die blijkbaar door een orthopeed niet lichamelijk aangetoond kan worden. Vanzelfsprekend kan het psychisch zijn maar gezien haar zeer jonge leeftijd zou ik echt eerst alle mogelijke fysieke oorzaken laten uitsluiten. Ik geloof namelijk niet dat de psyche een tot voor kort een levendig kind van zes jaar oud plots zo kan remmen en vandaar mijn bijdrage.Ik heb het even opgezocht en ik ben blij met jouw tip! Ik vind het ook moeilijk om te geloven dat de pijn slechts tussen haar oren zit en ik herken mijn dochter niet meer terug. Ze is altijd een wildebras geweest en echt geen breekbaar prinsesje, dus dit is niet de eerste keer dat ze in het ziekenhuis komt. Deze keer staat ze echter doodsangsten uit en ik kan niet uitsluiten dat ze geen pijn heeft, dus een neurologisch onderzoek ga ik zeker vragen morgen. Tot nu toe hebben ze alleen de buitenkant bekeken en als ik zie hoe ze huilt en hoe ze naar haar heup grijpt kan ik haast niet geloven dat de pijn niet echt is. Dus heel erg bedankt voor het meedenken.
zondag 7 mei 2017 om 23:50
Ja, ik heb hetzelfde gedaan en er blijken bepaalde neurologische beelden te bestaan bij jonge kinderen waarvan de kenmerken overeenkomen met de signalen die jouw dochter ook aangeeft. Dat zegt niet dat het zo is en vanzelfsprekend is het aan een specialist/neuroloog om vast te stellen (dan wel uit te sluiten) maar dit was inderdaad wel mijn reden om je te zeggen dat je het moet laten bekijken.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 mei 2017 om 23:51
zondag 7 mei 2017 om 23:53
quote:Luna_ schreef op 07 mei 2017 @ 23:49:
Alleen de buitenkant? Toch wel op breukjes enzo mag ik hopen?Een echo van haar heupen en een scan + bloedtest, maar ze zochten toen naar vocht omdat ze dachten aan een heupontsteking. Wie weet speelt er wel iets heel anders begin ik nu te denken. Ze heeft nu paracetamol gehad maar blijft steeds huilen, ook in haar slaap en als ik haar wek zegt ze ook pijn te hebben.
Alleen de buitenkant? Toch wel op breukjes enzo mag ik hopen?Een echo van haar heupen en een scan + bloedtest, maar ze zochten toen naar vocht omdat ze dachten aan een heupontsteking. Wie weet speelt er wel iets heel anders begin ik nu te denken. Ze heeft nu paracetamol gehad maar blijft steeds huilen, ook in haar slaap en als ik haar wek zegt ze ook pijn te hebben.
zondag 7 mei 2017 om 23:55
quote:Bezorgd-80 schreef op 07 mei 2017 @ 23:53:
[...]
Een echo van haar heupen en een scan + bloedtest, maar ze zochten toen naar vocht omdat ze dachten aan een heupontsteking. Wie weet speelt er wel iets heel anders begin ik nu te denken. Ze heeft nu paracetamol gehad maar blijft steeds huilen, ook in haar slaap en als ik haar wek zegt ze ook pijn te hebben.Zou voor de nacht gewoon maximum paracetamol geven. En ik hoop dat er morgen iets duidelijk wordt.
[...]
Een echo van haar heupen en een scan + bloedtest, maar ze zochten toen naar vocht omdat ze dachten aan een heupontsteking. Wie weet speelt er wel iets heel anders begin ik nu te denken. Ze heeft nu paracetamol gehad maar blijft steeds huilen, ook in haar slaap en als ik haar wek zegt ze ook pijn te hebben.Zou voor de nacht gewoon maximum paracetamol geven. En ik hoop dat er morgen iets duidelijk wordt.
zondag 7 mei 2017 om 23:56
quote:Bezorgd-80 schreef op 07 mei 2017 @ 23:53:
[...]
Ze heeft nu paracetamol gehad maar blijft steeds huilen, ook in haar slaap en als ik haar wek zegt ze ook pijn te hebben.Jeemig wat akelig , sterkte.
[...]
Ze heeft nu paracetamol gehad maar blijft steeds huilen, ook in haar slaap en als ik haar wek zegt ze ook pijn te hebben.Jeemig wat akelig , sterkte.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 7 mei 2017 om 23:56
quote:Bezorgd-80 schreef op 07 mei 2017 @ 23:53:
[...]
Een echo van haar heupen en een scan + bloedtest, maar ze zochten toen naar vocht omdat ze dachten aan een heupontsteking. Wie weet speelt er wel iets heel anders begin ik nu te denken. Ze heeft nu paracetamol gehad maar blijft steeds huilen, ook in haar slaap en als ik haar wek zegt ze ook pijn te hebben.Morgen even vragen aan de arts of ze ook ibuprofen mag. Dat bestaat ook voor kinderen o.a. in een drankje.
[...]
Een echo van haar heupen en een scan + bloedtest, maar ze zochten toen naar vocht omdat ze dachten aan een heupontsteking. Wie weet speelt er wel iets heel anders begin ik nu te denken. Ze heeft nu paracetamol gehad maar blijft steeds huilen, ook in haar slaap en als ik haar wek zegt ze ook pijn te hebben.Morgen even vragen aan de arts of ze ook ibuprofen mag. Dat bestaat ook voor kinderen o.a. in een drankje.
maandag 8 mei 2017 om 00:12
quote:Fiorah schreef op 07 mei 2017 @ 23:54:
Volgens mij heb je er nog niet op gereageerd (misschien heb ik het gemist) maar is er aan Lyme gedacht? Omdat een forummer ergens op één van de eerste pagina's aangeeft exact die klachten te herkennen van haar eigen kind?Ik had er nog niet gereageerd, wel over gelezen maar ook dit ga ik morgen aankaarten. Het lijkt alleen of ze haar pijn niet erg serieus nemen en wij wisten het daardoor ook niet meer zo goed, maar ik denk nu wel dat ze echt pijn heeft. Ze ligt nu ook alwwer uren te kermen in haar slaap en ik weet niet zo goed hoe we deze nacht door moeten komen.
Volgens mij heb je er nog niet op gereageerd (misschien heb ik het gemist) maar is er aan Lyme gedacht? Omdat een forummer ergens op één van de eerste pagina's aangeeft exact die klachten te herkennen van haar eigen kind?Ik had er nog niet gereageerd, wel over gelezen maar ook dit ga ik morgen aankaarten. Het lijkt alleen of ze haar pijn niet erg serieus nemen en wij wisten het daardoor ook niet meer zo goed, maar ik denk nu wel dat ze echt pijn heeft. Ze ligt nu ook alwwer uren te kermen in haar slaap en ik weet niet zo goed hoe we deze nacht door moeten komen.
maandag 8 mei 2017 om 00:29
quote:Bezorgd-80 schreef op 08 mei 2017 @ 00:12:
[...]
Ik had er nog niet gereageerd, wel over gelezen maar ook dit ga ik morgen aankaarten. Het lijkt alleen of ze haar pijn niet erg serieus nemen en wij wisten het daardoor ook niet meer zo goed, maar ik denk nu wel dat ze echt pijn heeft. Ze ligt nu ook alwwer uren te kermen in haar slaap en ik weet niet zo goed hoe we deze nacht door moeten komen.Je kunt misschoen de huisartsenpost bellen om te vragen of je meer/andere pijnstillers mag/kan geven?
[...]
Ik had er nog niet gereageerd, wel over gelezen maar ook dit ga ik morgen aankaarten. Het lijkt alleen of ze haar pijn niet erg serieus nemen en wij wisten het daardoor ook niet meer zo goed, maar ik denk nu wel dat ze echt pijn heeft. Ze ligt nu ook alwwer uren te kermen in haar slaap en ik weet niet zo goed hoe we deze nacht door moeten komen.Je kunt misschoen de huisartsenpost bellen om te vragen of je meer/andere pijnstillers mag/kan geven?
maandag 8 mei 2017 om 04:49
quote:Bezorgd-80 schreef op 08 mei 2017 @ 00:12:
[...]
Ik had er nog niet gereageerd, wel over gelezen maar ook dit ga ik morgen aankaarten. Het lijkt alleen of ze haar pijn niet erg serieus nemen en wij wisten het daardoor ook niet meer zo goed, maar ik denk nu wel dat ze echt pijn heeft. Ze ligt nu ook alwwer uren te kermen in haar slaap en ik weet niet zo goed hoe we deze nacht door moeten komen.Wat heftig zeg, hoe is het gegaan?
[...]
Ik had er nog niet gereageerd, wel over gelezen maar ook dit ga ik morgen aankaarten. Het lijkt alleen of ze haar pijn niet erg serieus nemen en wij wisten het daardoor ook niet meer zo goed, maar ik denk nu wel dat ze echt pijn heeft. Ze ligt nu ook alwwer uren te kermen in haar slaap en ik weet niet zo goed hoe we deze nacht door moeten komen.Wat heftig zeg, hoe is het gegaan?
maandag 8 mei 2017 om 10:12
quote:swifty schreef op 08 mei 2017 @ 09:13:
[...]
Ja dat kan ook, he brr moet er niet aan denken dat ze door zou gaan met een gebroken bot ergens. Pijnlijk, heel erg pijnlijk is dat.Zo had mijn oudste ooit een gebroken scheenbeen. Je zag niks aan de buitenkant. Maar dan ga je toch ook vaak overgeven? ( nav de pijn )
[...]
Ja dat kan ook, he brr moet er niet aan denken dat ze door zou gaan met een gebroken bot ergens. Pijnlijk, heel erg pijnlijk is dat.Zo had mijn oudste ooit een gebroken scheenbeen. Je zag niks aan de buitenkant. Maar dan ga je toch ook vaak overgeven? ( nav de pijn )
maandag 8 mei 2017 om 10:23
Veel sterkte, ik lees hier goede tips. Een trauma of anderszins schrik of angst kan enorme effecten hebben op je lichaam.
Toen ik een trauma herbeleefde, liep mijn koorts dagelijks op tot bijna 40 graden. Ik heb er zelfs voor in het ziekenhuis gelegen. Pas na een heftige herbeleving waar een psychiater bij was, werd duidelijk dat mijn fysieke problemen werden veroorzaakt door een trauma en doodsangst.
Toen ik een trauma herbeleefde, liep mijn koorts dagelijks op tot bijna 40 graden. Ik heb er zelfs voor in het ziekenhuis gelegen. Pas na een heftige herbeleving waar een psychiater bij was, werd duidelijk dat mijn fysieke problemen werden veroorzaakt door een trauma en doodsangst.
