Psyche
alle pijlers
Kom niet uit depressie
woensdag 4 oktober 2017 om 15:57
Hallo allemaal,
Ik vind het heel spannend om hier mijn verhaal te doen maar lees hier vaak heel goede adviezen, dus ik hoop dat jullie mij ook een duwtje in de goede richting kunnen geven. Ik probeer het zo bondig mogelijk te houden, maar ik wil graag een zo compleet mogelijk beeld van de situatie geven (voor zover dat mogelijk is i.v.m. herkenbaarheid).
Begin dit jaar ben ik na jaren in een zeer stressvolle situatie te hebben gezeten vrijwillig opgenomen en gediagnosticeerd met een vrij zware depressie en een angststoornis. Daardoor ben ik tijdelijk gestopt met mijn studie en begonnen met medicijnen en psychotherapie, alles onder vrij strakke begeleiding. Inmiddels heb ik al een tijd geen dissociaties meer gehad, ben ik niet meer suicidaal en slik ik veel minder medicijnen, maar ik zit wel nog steeds thuis. Ik doe zoveel mogelijk mijn best om weer een gewoon leven op te pakken, maar het lijkt me maar niet te lukken.
Ik probeer regelmatig te sporten, ga naar een dietiste om weer gezonder te gaan eten en doe af en toe wat freelance werk, maar iedere keer als ik aan mijn studie denk krijg ik het meteen spaans benauwd. Daarnaast heeft mijn vriend de afgelopen maanden de zorg voor mij, inkomen (we redden het wel, maar het is geen vetpot en mijn studieschuld loopt enorm op) en huishouden vrijwel volledig op zich genomen en dat is hem natuurlijk niet in koude kleren gaan zitten. Ik wil dat hij ook op mij kan steunen. Mijn vriend is een wereldvent, mijn vrienden zijn geweldig en steunen me. Steun vanuit mijn familie is er helaas niet.
Ik wil heel graag weer beter worden voor de mensen om me heen, maar heel diep van binnen zie ik er gewoon geen brood in. Alles lijkt zo grijs en nutteloos. Ik hou erg veel van mijn naasten en lach ook heus wel eens, maar ik vind het leven gewoon heel moeilijk. (Ik weet trouwens niet of ik dit zo mag zeggen of dat dit tegen het regelement ingaat, maar ik wil gewoon heel eerlijk zijn) Natuurlijk bespreek ik dit met mijn psycholoog, vrienden en vriend, maar ik zie dat zeker de laatste twee er erg verdrietig van worden en ik wil hen dat niet aandoen.
Dankjewel voor het lezen van dit verhaal. Ik hoop heel erg dat er hier mensen zijn die me de juiste kant op kunnen duwen met ervaringen, adviezen of misschien wel een schop onder mijn kont. Ik waardeer het heel erg als er hier reacties op komen!
Ik vind het heel spannend om hier mijn verhaal te doen maar lees hier vaak heel goede adviezen, dus ik hoop dat jullie mij ook een duwtje in de goede richting kunnen geven. Ik probeer het zo bondig mogelijk te houden, maar ik wil graag een zo compleet mogelijk beeld van de situatie geven (voor zover dat mogelijk is i.v.m. herkenbaarheid).
Begin dit jaar ben ik na jaren in een zeer stressvolle situatie te hebben gezeten vrijwillig opgenomen en gediagnosticeerd met een vrij zware depressie en een angststoornis. Daardoor ben ik tijdelijk gestopt met mijn studie en begonnen met medicijnen en psychotherapie, alles onder vrij strakke begeleiding. Inmiddels heb ik al een tijd geen dissociaties meer gehad, ben ik niet meer suicidaal en slik ik veel minder medicijnen, maar ik zit wel nog steeds thuis. Ik doe zoveel mogelijk mijn best om weer een gewoon leven op te pakken, maar het lijkt me maar niet te lukken.
Ik probeer regelmatig te sporten, ga naar een dietiste om weer gezonder te gaan eten en doe af en toe wat freelance werk, maar iedere keer als ik aan mijn studie denk krijg ik het meteen spaans benauwd. Daarnaast heeft mijn vriend de afgelopen maanden de zorg voor mij, inkomen (we redden het wel, maar het is geen vetpot en mijn studieschuld loopt enorm op) en huishouden vrijwel volledig op zich genomen en dat is hem natuurlijk niet in koude kleren gaan zitten. Ik wil dat hij ook op mij kan steunen. Mijn vriend is een wereldvent, mijn vrienden zijn geweldig en steunen me. Steun vanuit mijn familie is er helaas niet.
Ik wil heel graag weer beter worden voor de mensen om me heen, maar heel diep van binnen zie ik er gewoon geen brood in. Alles lijkt zo grijs en nutteloos. Ik hou erg veel van mijn naasten en lach ook heus wel eens, maar ik vind het leven gewoon heel moeilijk. (Ik weet trouwens niet of ik dit zo mag zeggen of dat dit tegen het regelement ingaat, maar ik wil gewoon heel eerlijk zijn) Natuurlijk bespreek ik dit met mijn psycholoog, vrienden en vriend, maar ik zie dat zeker de laatste twee er erg verdrietig van worden en ik wil hen dat niet aandoen.
Dankjewel voor het lezen van dit verhaal. Ik hoop heel erg dat er hier mensen zijn die me de juiste kant op kunnen duwen met ervaringen, adviezen of misschien wel een schop onder mijn kont. Ik waardeer het heel erg als er hier reacties op komen!
woensdag 4 oktober 2017 om 16:12
Ik snap dat je je vriend wil ontzien. Dat je het erg zwaar vindt voor hem. Maar het is nu eenmaal zo. Ga niet te hard om je vriend te ontlasten. Hij kan het mogelijk beter aan dan jij. Echt bespreek dit met hem. En met vrienden. Kunnen zij bijspringen? Boodschappen bestellen als dat gaat, voor meerdere dagen koken. En gewoon iets minder poetsen dan gewoonlijk.
Ik krijg de indruk dat je sneller wil dan dat je aankan. Het is heel wat, wat je mee hebt gemaakt en waar je door gaat.
Het is als waden door een drassig moeras. Heel erg zwaar en voor je gevoel kom je niks vooruit. Maar mijn tip; neem de tijd. probeer die schuldgevoelens niet te veel de overhand te laten nemen want daardoor voel jij je opgejaagd. Ga op jou tempo en hier en daar een stapje terug of bij. Je komt er echt wel ook al denk je soms van niet.
Ik krijg de indruk dat je sneller wil dan dat je aankan. Het is heel wat, wat je mee hebt gemaakt en waar je door gaat.
Het is als waden door een drassig moeras. Heel erg zwaar en voor je gevoel kom je niks vooruit. Maar mijn tip; neem de tijd. probeer die schuldgevoelens niet te veel de overhand te laten nemen want daardoor voel jij je opgejaagd. Ga op jou tempo en hier en daar een stapje terug of bij. Je komt er echt wel ook al denk je soms van niet.
woensdag 4 oktober 2017 om 16:15
Ik heb het gevoel dat je teveel haast hebt... Een zware depressie kent nou lange hersteltijd... Geef jezelf die tijd ook en denk niet teveel dat je anderen te zwaar belast. Al die anderen hebben een mond en kunnen zeggen dat ze het niet trekken en/of even niet willen hoe het nu gaat.
Zijn jullie op vakantie geweest?
Even letterlijk vluchten uit je omgeving samen met je vriend, geen huishouden hoeven doen. Heerlijk. Even opladen samen.
Zijn jullie op vakantie geweest?
Even letterlijk vluchten uit je omgeving samen met je vriend, geen huishouden hoeven doen. Heerlijk. Even opladen samen.
woensdag 4 oktober 2017 om 16:51
Voor mij begon het herstel door te erkennen dat ik er niks aan kon doen. Dat ik forse problemen kreeg, waaronder meerdere depressies. Hamer het in je kop: Het is niet jouw fout! Je kunt er niks aan doen! Het is in mijn beleving zo dat je dit soort dingen je overkomen, net zoals je kans hebt op lichamelijke problemen.
Als je er echt van overtuigd bent dat je er echt niks aan kunt doen en dat het je overkomen is, dan is het dus ook niet jouw schuld, fout, gekkigheid. En kun je ook makkelijker waarschijnlijk oordelen van anderen of dat je het voor anderen goed wil doen meer naast je neer leggen: je kon/kunt niks anders, omdat het niet jou fout is. Voor mijn gevoel ontstond er toen meer ruimte en werd het wat lichter in mijn hoofd en om me heen en beter te verdragen.
Langzaam kun je dan weer verder, maar ga er van uit dat dat niet zo snel gaat als je hoopt. Dan kun je ook gaan zien wat jouw Depressie/problemen zijn en wat jij bent, want dat zijn twee losse, wel samenhangende dingen. Je hebt als het ware Aimen en de Depressie. Nu lijkt het alsof het alleen Depressie is.
Ik hoop voor je dat je een nieuwe jij langzaam kunt worden. Voor mij was het zo dat ik een nieuwere versie van mezelf moest ontwikkelen, omdat ik nu eenmaal die problemen had, ze moest overwinnen en dan rolt er altijd "iets anders " uit.
Echt heel heel korte termijn: muziek hielp me enorm en heel heel veel slapen.
Als je er echt van overtuigd bent dat je er echt niks aan kunt doen en dat het je overkomen is, dan is het dus ook niet jouw schuld, fout, gekkigheid. En kun je ook makkelijker waarschijnlijk oordelen van anderen of dat je het voor anderen goed wil doen meer naast je neer leggen: je kon/kunt niks anders, omdat het niet jou fout is. Voor mijn gevoel ontstond er toen meer ruimte en werd het wat lichter in mijn hoofd en om me heen en beter te verdragen.
Langzaam kun je dan weer verder, maar ga er van uit dat dat niet zo snel gaat als je hoopt. Dan kun je ook gaan zien wat jouw Depressie/problemen zijn en wat jij bent, want dat zijn twee losse, wel samenhangende dingen. Je hebt als het ware Aimen en de Depressie. Nu lijkt het alsof het alleen Depressie is.
Ik hoop voor je dat je een nieuwe jij langzaam kunt worden. Voor mij was het zo dat ik een nieuwere versie van mezelf moest ontwikkelen, omdat ik nu eenmaal die problemen had, ze moest overwinnen en dan rolt er altijd "iets anders " uit.
Echt heel heel korte termijn: muziek hielp me enorm en heel heel veel slapen.
woensdag 4 oktober 2017 om 18:35
Bedankt voor de reacties! Behoorlijk eenduidig allemaal 
Misschien moet ik inderdaad maar wat langer de tijd nemen. Ik was eigenlijk van plan om eind dit jaar af te gaan studeren, maar misschien moet ik dat nog even vooruit gaan schuiven.
Vakantie hadden we heel graag gewild, maar was dit jaar om verschillende redenen echt niet mogelijk helaas.
Wat praten met vrienden betreft, dat zou ik best wel weer eens een beetje kunnen doen. Grappig/vreemd dat ik daar in het begin helemaal geen moeite mee had, maar nu het al zo'n tijd duurt wil ik mensen steeds minder lastig vallen. Even overheen stappen dus!
Wat erkenning en acceptatie betreft: Dit is wel een terugkerend thema geweest de afgelopen maanden, ik heb het daar wel erg moeilijk mee. Ik heb zo het idee dat ik faal en ik schaam me daar eigenlijk best wel voor.
Misschien moet ik inderdaad maar wat langer de tijd nemen. Ik was eigenlijk van plan om eind dit jaar af te gaan studeren, maar misschien moet ik dat nog even vooruit gaan schuiven.
Vakantie hadden we heel graag gewild, maar was dit jaar om verschillende redenen echt niet mogelijk helaas.
Wat praten met vrienden betreft, dat zou ik best wel weer eens een beetje kunnen doen. Grappig/vreemd dat ik daar in het begin helemaal geen moeite mee had, maar nu het al zo'n tijd duurt wil ik mensen steeds minder lastig vallen. Even overheen stappen dus!
Wat erkenning en acceptatie betreft: Dit is wel een terugkerend thema geweest de afgelopen maanden, ik heb het daar wel erg moeilijk mee. Ik heb zo het idee dat ik faal en ik schaam me daar eigenlijk best wel voor.