Psyche
alle pijlers
Letterlijk ziek van burn out?
vrijdag 13 oktober 2017 om 13:51
Sorry dat ik alweer een topic over burn out klachten begin maar op de algemene topic is er momenteel weinig leven en ik voel me zo hopeloos .. ik hoop dat mensen mij hier een beetje gerust kunnen stellen of het herkennen.
Sinds medio mei begonnen de klachten van wazig zien , vermoeidheid, spierkrampen (maar in 1 been) en depersonalisatie , hoge hartslag angst en paniek kortom de hele riedel. Lang nog doorgelopen en door gegaan met werken maar ik werd letterlijk ziek van vermoeidheid , echt letterlijk een griep gevoel bij teveel inspanning en dan extreme uitputting.
Goed ik ging op vakantie en erna kreeg ik een aangepast werkschema. Ook dit ging met ups en downs maar uiteindelijk toch weer ziek moeten melden. Toen kreeg ik vervangend heel laagdrempelend werk en ging het een paar weken heel goed, energie zin om dingen te ondernemen eigenlijk tegen het hyperactieve aan. Ging ook weer een x ergens wat eten , evrn stukje fietsen etc.
Tot vd week eigenlijk opeens een gigantische terugslag met weer die extreme kramp in het been en vermoeidheid met grieperige gevoel.
Soms ben ik gewoon bang dat dit chronisch is of wordt of dat het ME/CVS is.... vooral omdat ik iedereen om me heen hoor dat je bij een burnout juist opknapt van beweging maar bij mij lijkt het voornamelijk tegenovergesteld te werken tot nu toe. Autorijden of wat huishoudelijke dingen gaan wel aardig maar na bv een half uur wandelen kan ik dus letterlijk ziek zijn/worden van inspanning wat dus een paar dagen aanhoudt . Ik ben nu zover ingestort dat ik in bed ligt, alles is me teveel mijn ledematen voelen alsof ze niet van mij zijn en ik kan en wil niks meer behalve normaal zijn.
Normaal kon ik me ook dan wel weer toezetten tot activiteit maar dit gaat nu gewoon niet meer, zelfs naar het toilet gaan of tandenpoetsen is een hele opgave. Het maakt mij erg angstig en zorgt ervoor dat ik begin te piekeren over de toekomst, hoe gaat alles verder als ik geen eens voor mezelf kan zorgen? Hoelang gaat dit duren? Hoort dit uberhoud wel bij een burn out? Ik heb me namelijk nooit echt herkend in de diagnose , de klachten begonnen echt lichamelijk en sloegen op een gegeven moment ook over op psychisch . Wie of wie herkent dit of heeft adviezen hoe ik hier het beste mee kan omgaan?
Sinds medio mei begonnen de klachten van wazig zien , vermoeidheid, spierkrampen (maar in 1 been) en depersonalisatie , hoge hartslag angst en paniek kortom de hele riedel. Lang nog doorgelopen en door gegaan met werken maar ik werd letterlijk ziek van vermoeidheid , echt letterlijk een griep gevoel bij teveel inspanning en dan extreme uitputting.
Goed ik ging op vakantie en erna kreeg ik een aangepast werkschema. Ook dit ging met ups en downs maar uiteindelijk toch weer ziek moeten melden. Toen kreeg ik vervangend heel laagdrempelend werk en ging het een paar weken heel goed, energie zin om dingen te ondernemen eigenlijk tegen het hyperactieve aan. Ging ook weer een x ergens wat eten , evrn stukje fietsen etc.
Tot vd week eigenlijk opeens een gigantische terugslag met weer die extreme kramp in het been en vermoeidheid met grieperige gevoel.
Soms ben ik gewoon bang dat dit chronisch is of wordt of dat het ME/CVS is.... vooral omdat ik iedereen om me heen hoor dat je bij een burnout juist opknapt van beweging maar bij mij lijkt het voornamelijk tegenovergesteld te werken tot nu toe. Autorijden of wat huishoudelijke dingen gaan wel aardig maar na bv een half uur wandelen kan ik dus letterlijk ziek zijn/worden van inspanning wat dus een paar dagen aanhoudt . Ik ben nu zover ingestort dat ik in bed ligt, alles is me teveel mijn ledematen voelen alsof ze niet van mij zijn en ik kan en wil niks meer behalve normaal zijn.
Normaal kon ik me ook dan wel weer toezetten tot activiteit maar dit gaat nu gewoon niet meer, zelfs naar het toilet gaan of tandenpoetsen is een hele opgave. Het maakt mij erg angstig en zorgt ervoor dat ik begin te piekeren over de toekomst, hoe gaat alles verder als ik geen eens voor mezelf kan zorgen? Hoelang gaat dit duren? Hoort dit uberhoud wel bij een burn out? Ik heb me namelijk nooit echt herkend in de diagnose , de klachten begonnen echt lichamelijk en sloegen op een gegeven moment ook over op psychisch . Wie of wie herkent dit of heeft adviezen hoe ik hier het beste mee kan omgaan?
vrijdag 13 oktober 2017 om 13:55
vrijdag 13 oktober 2017 om 13:59
Ja gericht op beter mijn grenzen te leren ontdekken. Moet pas volgende week weer maar zelfs daar moet ik nu echt niet aan denken. Overal lees je hou een vast schema aan , ga sporten, ga naar therapie, maar ik wil alleen maar slapen, nul verplichtingen en rust rust rust. Ik kan het gewoon ook niet meer fysiek. Ben altijd door blijven gaan, als er ook maar 1 sprankje energie was hop dan deed ik me verplichtingen wel maar sinds maandag is de koek dus echt op. Zelfs opstaan is dus al een opgavedrominique schreef: ↑13-10-2017 13:55je hebt de lichamelijke klachten eerder ervaren dan de psychische, dat wil niet zeggen dat deze eerder ontstaan zijn.
Op een gegeven moment trekt je lichaam vanzelf een keer flink aan de bel, tenminste, dat gebeurde bij mij.
Heb je therapie?
vrijdag 13 oktober 2017 om 13:59
Heb je hulp van iemand bij deze klachten? Heb je je zorgen al eens besproken met een (huis)arts. Over wat beweging met je doet.
Je kunt je lichamelijk ziek voelen bij een burn out. Dit is vrijwel altijd zo. Ik ben geen arts en kan en wil ook vooral geen diagnose stellen maar het klinkt wel een beetje alsof je het langzaam weer opbouwen te snel hebt gedaan, omdat je schreef tegen het hyperactieve aan. Ik weet niet of dat zo is maar van weinig of niks naar hyperactief is een te groot verschil denk ik wat een terugval kan verklaren.
Je schrijft dat erg twijfelt aan de diagnose van burn out. Ik denk dat je maar eens terug moet gaan de huisarts om dit te vertellen en ook de dingen die je hier verder zegt. Hier zul je niet horen of een diagnose wel of niet klopt, daarvoor moet je toch echt bij een arts zijn.
Je kunt je lichamelijk ziek voelen bij een burn out. Dit is vrijwel altijd zo. Ik ben geen arts en kan en wil ook vooral geen diagnose stellen maar het klinkt wel een beetje alsof je het langzaam weer opbouwen te snel hebt gedaan, omdat je schreef tegen het hyperactieve aan. Ik weet niet of dat zo is maar van weinig of niks naar hyperactief is een te groot verschil denk ik wat een terugval kan verklaren.
Je schrijft dat erg twijfelt aan de diagnose van burn out. Ik denk dat je maar eens terug moet gaan de huisarts om dit te vertellen en ook de dingen die je hier verder zegt. Hier zul je niet horen of een diagnose wel of niet klopt, daarvoor moet je toch echt bij een arts zijn.
vrijdag 13 oktober 2017 om 14:03
En waarom "mag" je van jezelf niet slapen en rust nemen? Probeer het eens een paar dagen uit. Niets op de planning, niets hoeft, maar alles mag. Wil je de hele dag niks; prima.meissie22 schreef: ↑13-10-2017 13:59Ja gericht op beter mijn grenzen te leren ontdekken. Moet pas volgende week weer maar zelfs daar moet ik nu echt niet aan denken. Overal lees je hou een vast schema aan , ga sporten, ga naar therapie, maar ik wil alleen maar slapen, nul verplichtingen en rust rust rust. Ik kan het gewoon ook niet meer fysiek. Ben altijd door blijven gaan, als er ook maar 1 sprankje energie was hop dan deed ik me verplichtingen wel maar sinds maandag is de koek dus echt op. Zelfs opstaan is dus al een opgave
Everything you see I owe to spaghetti!
vrijdag 13 oktober 2017 om 14:07
Een burn-out en dus ook de fysieke klachten kunnen erg lang aanhouden. Je OP klinkt niet alsof je erg goed bezig bent met het verdelen van je energie, het lijkt op hollen of stil staan. Waarom wil je je toezetten tot een activiteit? Het leest voor mij alsof je aan het forceren bent steeds en nog niet (voldoende) erkend hebt dat het écht op is. Dat je ver over je grenzen heen bent gegaan en dat het niet een kwestie is van even een beetje rustig aan en weer doorgaan.
Ik ken ook mensen met fysieke burn-out klachten die zeker niet opknappen van zomaar bewegen, maar daarin heel langzame, professionele begeleiding in hebben. Zoals jij het beschrijft komt overeen moet hun ervaringen. Alsook die angst dat het chronisch is, dat je er nooit meer bovenop komt, je nooit meer echt goed of fit gaat voelen of echt energie gaat hebben.
Welke begeleiding heb je hier allemaal bij?
Ik ga er hierbij wel vanuit dat medische oorzaken van je klachten zo veel mogelijk uitgesloten zijn. Je kan trouwens ook gewoon iets onder de leden hebben nu hè, er gaat van alles rond op het moment!
Ik ken ook mensen met fysieke burn-out klachten die zeker niet opknappen van zomaar bewegen, maar daarin heel langzame, professionele begeleiding in hebben. Zoals jij het beschrijft komt overeen moet hun ervaringen. Alsook die angst dat het chronisch is, dat je er nooit meer bovenop komt, je nooit meer echt goed of fit gaat voelen of echt energie gaat hebben.
Welke begeleiding heb je hier allemaal bij?
Ik ga er hierbij wel vanuit dat medische oorzaken van je klachten zo veel mogelijk uitgesloten zijn. Je kan trouwens ook gewoon iets onder de leden hebben nu hè, er gaat van alles rond op het moment!
anoniem_342341 wijzigde dit bericht op 13-10-2017 14:10
4.95% gewijzigd
vrijdag 13 oktober 2017 om 14:08
Heb je hulp? Bijv via de huisarts of therapie?
Ik heb ook een burnout (gehad). Ik werk nu weer wel gaat best aardig. Ik heb echter ook rare ziekteverschijnselen gehad en neurologische problemen. Nu grotendeels weg maar sporten gaat nog moeizaam. Trillende spieren en het licht gaat boven snel uit bij conditionele inspanning. Zeg maar black outs. Ik kan mij nog steeds verbazen over de enorme impact die een burnout heeft en over hoe lang het duurt.
Ik heb ook een burnout (gehad). Ik werk nu weer wel gaat best aardig. Ik heb echter ook rare ziekteverschijnselen gehad en neurologische problemen. Nu grotendeels weg maar sporten gaat nog moeizaam. Trillende spieren en het licht gaat boven snel uit bij conditionele inspanning. Zeg maar black outs. Ik kan mij nog steeds verbazen over de enorme impact die een burnout heeft en over hoe lang het duurt.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 13 oktober 2017 om 14:08
Dit had ik nog niet gelezen maar ik herken dit wel vanuit een burn-out en/of depressie. Niet dat ik weet of daar bij jou sprake van is hoor.meissie22 schreef: ↑13-10-2017 13:59Ja gericht op beter mijn grenzen te leren ontdekken. Moet pas volgende week weer maar zelfs daar moet ik nu echt niet aan denken. Overal lees je hou een vast schema aan , ga sporten, ga naar therapie, maar ik wil alleen maar slapen, nul verplichtingen en rust rust rust. Ik kan het gewoon ook niet meer fysiek. Ben altijd door blijven gaan, als er ook maar 1 sprankje energie was hop dan deed ik me verplichtingen wel maar sinds maandag is de koek dus echt op. Zelfs opstaan is dus al een opgave
Je hebt jezelf dan zover uitgeput dat je lichaam nu aangeeft dat het klaar is. Tot hier en niet verder. De psycholoog die ik toen trof zei dat ik er maar even aan toe moest geven en mezelf lichamelijk en mentaal de rust moest geven om bij te tanken. Als dat was door heel de dag op de bank te zitten was dat in die fase ook goed. Later ging ze me natuurlijk ook stimuleren om weer dingen te ondernemen, te gaan lopen, structuur aan te brengen enz.
vrijdag 13 oktober 2017 om 14:13
Echt rust nemen en dat mogen heeft mij wel geholpen en op een gegeven moment 1 ding per dag bijv de boodschappen en dat ging ook even ergens wat drinken of eten. wanneer dat niet lukte haalde ik lekkere dingen in huis.
Ik heb bepaalde lichamelijke oorzaken laten uitsluiten. Ik dacht echt dat er een fysieke oorzaak was, maar nee...er was niets te vinden.
Ik heb bepaalde lichamelijke oorzaken laten uitsluiten. Ik dacht echt dat er een fysieke oorzaak was, maar nee...er was niets te vinden.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 13 oktober 2017 om 14:21
Het probleem is dat zowel lichamelijke problemen burn-out achtige klachten kunnen veroorzaken als psychische problemen fysieke klachten. Zo ben ik eens flauw gevallen in het ziekenhuis na slecht nieuws. Helemaal binnenstebuiten gekeerd hartfilmpje, CT-scan etc (ik was op de juiste plek al natuurlijk), niks aan de hand, was echt de schrik. Of toen een dierbare plotseling was overleden, toen moest ik overgeven. Had het regelmatig in een film gezien, maar dat gebeurt dus echt.
Het gevolg is dat vaak fysieke klachten aan psychische oorzaken worden toe geschreven, vooral als ze vaag zijn. Maar twee jaar geleden had ik het omgekeerde. Gelukkig begon het met langdurige spierklachten en zette de fysio mij op het spoor om eens bloed te gaan prikken. Ik was ook erg lamlendig (dat schop onder je kont nodig hebben idee) en lusteloos. Ik bleek een flink vitamine D-tekort te hebben. En dat kan dus heel veel problemen veroorzaken. Ik ben van mening dat een diagnose burn-out oid pas gesteld moet worden als fysieke oorzaken uitgesloten zijn. Prikken op een vitamine tekort is niet zo ingewikkeld (ook B12 is berucht).
Als hier nooit op geprikt is zou ik ook bij de huisarts vragen of je hierop mag prikken. Het kan natuurlijk ook beide zijn he en het 1 kan het ander veroorzaken. Als je nergens zin in hebt, zit je misschien veel binnen en krijgt veel te weinig zon.
Het gevolg is dat vaak fysieke klachten aan psychische oorzaken worden toe geschreven, vooral als ze vaag zijn. Maar twee jaar geleden had ik het omgekeerde. Gelukkig begon het met langdurige spierklachten en zette de fysio mij op het spoor om eens bloed te gaan prikken. Ik was ook erg lamlendig (dat schop onder je kont nodig hebben idee) en lusteloos. Ik bleek een flink vitamine D-tekort te hebben. En dat kan dus heel veel problemen veroorzaken. Ik ben van mening dat een diagnose burn-out oid pas gesteld moet worden als fysieke oorzaken uitgesloten zijn. Prikken op een vitamine tekort is niet zo ingewikkeld (ook B12 is berucht).
Als hier nooit op geprikt is zou ik ook bij de huisarts vragen of je hierop mag prikken. Het kan natuurlijk ook beide zijn he en het 1 kan het ander veroorzaken. Als je nergens zin in hebt, zit je misschien veel binnen en krijgt veel te weinig zon.
vrijdag 13 oktober 2017 om 14:24
Dit is ook zoals het hoort en is ongeveer het eerste wat je leert op school over psychische klachten.lattemachiato schreef: ↑13-10-2017 14:21Ik ben van mening dat een diagnose burn-out oid pas gesteld moet worden als fysieke oorzaken uitgesloten zijn.
Toch reikt het onderzoek naar medische oorzaken maar zo ver, we kunnen niet alles weten of doorzien, ook niet op het medische vlak. Maar je hoort zo veel mogelijk medische oorzaken uit te sluiten voordat je overgaat op diagnoses op gebied van de psyche.
vrijdag 13 oktober 2017 om 15:37
Dank voor alle reacties tot nu toe. Ik heb niet echt een prettige huisarts, deze schuift alles op stress of het zit tussen je oren. Dat maakt het voor mij nog frustrerender want ik ben totaal niet van ik doe maar lekker niks en laat andere alles doen, verre van dat zelfs. Maar mijn lichaam doet zo veel pijn en mijn ledematen zijn zo zwaar het voelt alsof ik de marathon gelopen heb.
Maar goed ik wil denk ik ook te snel en heb geen enkele periode gehad dat ik echt niks deed. Voelde me altijd wel verplicht tot een boodschap, huishouden , koken etc . Hoe beroerd ik me ook voelde mijn partner wil ik daar niet constant mee opzadelen maar nu kan ik niet anders.
Vitamines op aandringen zijn nu geprikt , vitamine b12 is zo en zo in het grijze gebied maar huisarts geloof niet zo in vitamine tekorten. Daarnaast is er wel een mri gemaakt omdat ze dachten aan ms maar dat was het niet. Ze stuurde me letterlijk naar huis met het is stress je veroorzaakt dit zelf ga maar lekker ontspannen en bewegen dan komt alles goed.
Maar goed ik wil denk ik ook te snel en heb geen enkele periode gehad dat ik echt niks deed. Voelde me altijd wel verplicht tot een boodschap, huishouden , koken etc . Hoe beroerd ik me ook voelde mijn partner wil ik daar niet constant mee opzadelen maar nu kan ik niet anders.
Vitamines op aandringen zijn nu geprikt , vitamine b12 is zo en zo in het grijze gebied maar huisarts geloof niet zo in vitamine tekorten. Daarnaast is er wel een mri gemaakt omdat ze dachten aan ms maar dat was het niet. Ze stuurde me letterlijk naar huis met het is stress je veroorzaakt dit zelf ga maar lekker ontspannen en bewegen dan komt alles goed.
vrijdag 13 oktober 2017 om 16:42
Het hoort er echt bij, die lichamelijke pijnen. Heel vervelend. Maar ook juist mooi. Het is een ingebouwd systeem in de mens. Om je te laten weten het rustiger aan te doen. Wees blij dat je interne alarm systeem het doet!
Je moet je partner, vrienden en familie er juist wel mee lastig vallen.
Je moet hulp gaan vragen. En zelf meer rust nemen.
Je huisarts kan je er ook niet echt mee helpen. Als het goed is ben je doorverwezen voor hulp. Psycholoog bijvoorbeeld.
Verder lees je online in, wat is een burn-out, hoe werkt het. Dan kom je er achter dat al die pijtjes en lichamelijke klachten er bij horen.
Je moet je partner, vrienden en familie er juist wel mee lastig vallen.
Je moet hulp gaan vragen. En zelf meer rust nemen.
Je huisarts kan je er ook niet echt mee helpen. Als het goed is ben je doorverwezen voor hulp. Psycholoog bijvoorbeeld.
Verder lees je online in, wat is een burn-out, hoe werkt het. Dan kom je er achter dat al die pijtjes en lichamelijke klachten er bij horen.
zaterdag 14 oktober 2017 om 11:02
Neem jezelf serieus. Neem je lichaam serieus.meissie22 schreef: ↑13-10-2017 15:37Dank voor alle reacties tot nu toe. Ik heb niet echt een prettige huisarts, deze schuift alles op stress of het zit tussen je oren. Dat maakt het voor mij nog frustrerender want ik ben totaal niet van ik doe maar lekker niks en laat andere alles doen, verre van dat zelfs. Maar mijn lichaam doet zo veel pijn en mijn ledematen zijn zo zwaar het voelt alsof ik de marathon gelopen heb.
Maar goed ik wil denk ik ook te snel en heb geen enkele periode gehad dat ik echt niks deed. Voelde me altijd wel verplicht tot een boodschap, huishouden , koken etc . Hoe beroerd ik me ook voelde mijn partner wil ik daar niet constant mee opzadelen maar nu kan ik niet anders.
Vitamines op aandringen zijn nu geprikt , vitamine b12 is zo en zo in het grijze gebied maar huisarts geloof niet zo in vitamine tekorten. Daarnaast is er wel een mri gemaakt omdat ze dachten aan ms maar dat was het niet. Ze stuurde me letterlijk naar huis met het is stress je veroorzaakt dit zelf ga maar lekker ontspannen en bewegen dan komt alles goed.
Je huisarts is misschien niet de meest meewerkende, maar jij zelf toch ook niet?
Je huisarts neemt vitaminentekorten niet serieus, jij neemt rust nemen niet serieus.
Met een burn-out doe je soms een hele, hele, hele tijd echt helemaal niks. Het is heel frustrerend, heel beangstigend en heel confronterend, maar het is zo. Dat betekent niet dat je het lichamelijke niet zo veel mogelijk moet uitzoeken, maar het werkt natuurlijk niet als jij aan de lichamelijke kant van alles laat uitzoeken, maar aan de mentale kant doorgaat met jezelf belasten.
zaterdag 14 oktober 2017 om 11:26
Klopt , dit besefte ik gister ook maar al te goed. Ik heb nooit me herstel een eerlijke kans gegeven als ik terug kijk.
Ja ik ben al een poosje aan het kwakkelen maar ik ben op 3 weken na nooit gestopt met (aangepast) werken, dingen ondernemen, huishouden draaiende houden etc. Gewoon omdat ik vond dat dit moest ongeacht hoe ik me voelde. En als me lichaam ook maar een beetje meewerkte dan hoppa deed ik dat nog ff tussendoor en ook nog ff snel dat. Verjaardaag , ja ik ga gewoon ook als me lijf na een uur schreeuwt van ellende gewoon negeren want het is toch gezellig? Om uiteindelijk weer helemaal in te storten en denken dat je echt echt wat mankeert wat het ging toch zo goed 
.
Bedankt voor alle lieve en verhelderende reacties! ik ga samen met mijn psycholoog kijken hoe ik het beste mijn dagen kan invullen en opbouwen en hopelijk zo mijn lijf echt de kans te geven om uiteindelijk te herstellen . Want het moge duidelijk zijn dat ik alle vertrouwen in mijn lijf verloren ben door deels mijn eigen verkeerde keuzes .
Ja ik ben al een poosje aan het kwakkelen maar ik ben op 3 weken na nooit gestopt met (aangepast) werken, dingen ondernemen, huishouden draaiende houden etc. Gewoon omdat ik vond dat dit moest ongeacht hoe ik me voelde. En als me lichaam ook maar een beetje meewerkte dan hoppa deed ik dat nog ff tussendoor en ook nog ff snel dat. Verjaardaag , ja ik ga gewoon ook als me lijf na een uur schreeuwt van ellende gewoon negeren want het is toch gezellig? Om uiteindelijk weer helemaal in te storten
en denken dat je echt echt wat mankeert wat het ging toch zo goed 
. Bedankt voor alle lieve en verhelderende reacties! ik ga samen met mijn psycholoog kijken hoe ik het beste mijn dagen kan invullen en opbouwen en hopelijk zo mijn lijf echt de kans te geven om uiteindelijk te herstellen . Want het moge duidelijk zijn dat ik alle vertrouwen in mijn lijf verloren ben door deels mijn eigen verkeerde keuzes .