liefdesverdriet

Hoi,

Dit is voor mij de eerste keer dat ik op een forum schrijf. Ik zit nu echter met z'n enorm verdriet, waar ik zelf niet uit kan komen.

Een korte uitleg:

Ik ben sinds drie en half jaar gescheiden van de vader van mijn kiddies. Sinds 2 en half jaar heb ik een relatie met een alleenstaande vader, ook gescheiden. Sinds vorige week zondag is deze relatie ook over. Niet omdat we niet meer van elkaar houden, hij houd nog ontzettend veel van mij en ik van hem. Hij heeft echter wel de relatie verbroken, omdat hij alle problemen erom heen niet meer wil en kan handelen. Onze kinderen kunnen het erg goed met elkaar vinden, dat is het probleem niet. Wel speelt er dat wij erg verschillend zijn, hele verschillende manieren van opvoeden hebben, mijlen ver uit elkaar wonen. Daarbij speelt dat zijn oudste zoon het ons heel moeilijk maakt.

Kortom, met mijn verstand weet ik heel goed dat het verstandig is om er mee te stoppen, maar mijn gevoel zegt iets heel anders. En ik kan het niet omturnen. Als ik hem aan de telefoon heb dan smeek ik hem om het nogmaals te proberen samen, ik kan hem gewoon niet loslaten, als ik aan hem denk, dan begin ik al te huilen, alles wat we samen hadden is weg, en dat wil ik niet! Gelukkig blijft hij zijn poot wel stijf houden en dat is verstandig van hem, want het gaat gewoon niet meer. We hebben al zo lang gevochten voor alles, maar de weekenden worden er niet gezelliger op, de keren dat we ruzie hebben en we roepen het hoeft voor mij niet meer, zijn niet meer op een hand te tellen. En toch, toch doet het z'n zeer dat ik hem nooit meer in mijn armen mag hebben, dat ik hem nooit meer lief kan hebben, nooit meer samen!!

Hoe verwerk je liefdesverdriet, en hoe laat je iemand los, waar je nog zoveel van houd? Help!!