Man ziet alles negatief

Ik ben op zoek naar tips over hoe ik om kan gaan met mijn man en hem eventueel kan helpen of ondersteunen. Mijn man is midden 30, we zijn meer dan 10 jaar samen en hebben kinderen samen. 'Vroeger' (tot een jaar of 2 terug) was hij een vrolijke allemansvriend. Hij kon uren staan kletsen over niets en zocht graag gezelligheid op in de vorm van terrasjes ed. Langzaamaan, zonder een duidelijke aanwijzing, veranderde dit. Hij werd wat meer een huismus, keerde meer in zichzelf en ging piekeren. Voor anderhalf jaar geleden heeft dit zo'n vorm aangenomen dat hij volledig in de ziektewet is beland. Slapen lukte niet meer, helder denken was lastig. 'Mijn hoofd zit overvol' zoals hij het zelf aangaf. Wij zijn van jongs af aan al samen en ik heb wat dat betreft aan één blik genoeg. Ik herken aan alles dat hij piekert en als ik dan vraag wat er is dan verteld hij vaak, soms na aandringen, waar hij mee zit. Het 'probleem' (tussen haakjes, klinkt heel zwaar en ik wil het voor hem niet afdoen als onzin omdat hij dit echt ervaart) is vaak iets dat niet bestaat. Hij piekert dat hij zijn baan verliest, hij piekert dat één van de kinderen iets overkomt, dat de rekeningen niet betaald kunnen worden e.d. Dit piekeren neemt zulke vormen aan dat hij enkel daar nog mee bezig is. Andere dingen lukken daardoor niet. Iets simpels als het avondeten kan hij me dan zo meerdere keren vragen. Deze situaties worden naar mijn idee van een mug naar een olifant in zijn hoofd.

Dingen die ik of de kinderen vragen worden afgedaan met een snauw en alles wordt negatief opgevat. Onze oudste zit in de ogen-rollen-diepe-zucht fase en dit maakt hem furieus. Wanneer ik even aan het douchen ben kan ik er bijna geld op inzetten dat hij oudste naar de slaapkamer stuurt voor straf. Na uitleg over het waarom blijkt het bijna altijd over iets heel kleins te gaan ('mag ik een snoepje? Nee het is half 10. Rollende ogen.. "Bevalt het je niet? ga maar naar boven!" inclusief stem verheffen en echt boos worden van man). Man blijft heel erg in dit soort kleine dingen hangen en kan hier rustig een aantal uren boos om blijven. Ik ben zelf iemand die graag haar mening verkondigt thuis. Is lang niet altijd goed, daar ben ik mij absoluut bewust van. Ik kan dit soort dingen dus niet over mijn hart laten vergaan zonder hier iets van te zeggen, om het op te nemen voor de kinderen zeg maar. Gevolg is dat ik regelmatig wordt uitgescholden (waar de kinderen bij zijn) maar het voelt als mijn plicht om voor de kinderen op te komen in zo'n situatie.

Man heeft toen hij thuis kwam te zitten van zijn werk enkele keren gesprekken gehad bij de praktijkondersteuner en daarna met een maatschappelijk werkster. De maatschappelijk werkster wou met hem werken aan communicatietechnieken en omgaan met emoties. Volgens hem sloegen deze gesprekken totaal niet aan en hielp het allemaal niets. Na enkele gesprekken is hij hier dan ook gestopt. Inmiddels is hij enige tijd weer volledig aan het werk. Naar eigen zeggen gaat het op het werk redelijk, maar hier thuis is er helaas niets veranderd. Inmiddels zitten we nu ruim anderhalf jaar in deze situatie. Ik zie het liefst gebeuren dat hij opnieuw gesprekken krijgt, of in ieder geval hulp. In welke vorm dan ook. Ik zie dat hij, en wij als gezin, hier aan kapot gaan. Hij wil echt, echt, echt geen hulp. Naar zijn mening is dit allemaal gelul en geldklopperij.

Zo teruglezend is het allemaal vrij negatief. Waarom blijf je in hemelsnaam bij zo'n man? Dit is een ding wat als een achtbaan gaat. Er zijn ook hele goede dagen en soms zelf weken bij. Man is dan vrolijk, werkt, neemt deel aan gezinsactiviteiten en is dan een geweldige partner en de beste vader die kinderen zich kunnen wensen. Tot de achtbaan weer lager komt en de bovenstaande situaties weer voorkomen. Ik wil er dan ook alles aan doen om hem bij te staan, te steunen en dit als gezin te overleven en uit te komen. Hebben jullie tips, handvatten, hoe ga ik hier mee om, wat kan ik doen?

xynix schreef: ↑

26-05-2020 15:53

Trek je consequent partij voor de kinderen waar zij bij zijn? Leuk voor je man.

Ik trek partij voor hen als de straf niet in verhouding staat tot dat wat gedaan is. Wanneer er gezucht wordt omdat je geen snoepje mag omdat je net je ontbijt op hebt en je wordt daarvoor naar je kamer gestuurd met stemverheffingen en dat Papa daar zo een uur boos over blijft enzovoort dan vind ik dat ik het op moet nemen voor het kind als andere volwassene. Wanneer ze besluiten op de muren te tekenen (oid) en hij stuurt ze naar hun kamer dan sta ik uiteraard met hem op één lijn.

TanteOlivia schreef: ↑

26-05-2020 15:57

Hoe is bij jullie de rolverdeling? Werk jij? Maakt hij zich terecht zorgen over de financiën? Wat zou er gebeuren als zijn inkomen wegviel? Hoeveel werkt hij en kan hij minder werken, zodat hij wat meer lucht krijgt.

Het klinkt alsof hij overspannen is en er te veel op zijn bordje komt. Kun je meer van hem overnemen? Kunnen jullie meer taken uitbesteden?

Doet hij wel genoeg leuke dingen voor zichzelf? Heeft hij hobby´s? Sporten? Vrienden?

Goeie vragen! Hij werkt fulltime, 38 uur. Minder werken is in zijn sector niet mogelijk. Ik werk 2 á 3 dagen in de week, al is dit financieel niet echt nodig. We redden het op 1 inkomen. In die zin zijn financiele zorgen gelukkig ook helemaal niet nodig. Huishouden doet degene die op dat moment thuis is, wat dus inhoudt dat logischerwijs ik meer in huis doe omdat ik minder werk. Man heeft een uitlaapklep gevonden in hardlopen en doet dit meerdere keren per week. Krijgt hij alle ruimte voor, ik vind het alleen maar fijn dat hij iets heeft waar hij echt plezier van heeft. Vrienden heeft hij helaas niet meer, mede door het doemdenken. Naar zijn eigen zeggen heeft hij daar ook niet echt behoefte aan.

Zazamaenade schreef: ↑

26-05-2020 15:59

Slaapt je man nu wel weer goed?
Door langdurig slaaptekort kun je, als je daarvoor gevoelig bent, emotioneel instabiel worden.

Gelukkig slaapt hij nu weer goed. Dit heeft even tijd nodig gehad maar sinds een half jaar zo'n beetje heeft hij weer een normaal, gezond slaapritme.

xynix schreef: ↑

26-05-2020 16:09

Aangezien ik in een van deze gevallen zelf het kind was, durf ik wel te zeggen dat het ook niet bepaald veilig voelt als je vader zo overduidelijk voor spek en bonen meedoet.

In ons geval doet hij absoluut niet alleen voor spek en bonen mee. Hij gaat mee naar sport, neemt ze mee naar de speeltuin. Man is wel iets strenger dan dat ik ben maar in de goede periodes gaat de opvoeding goed op één lijn. Alleen in de slechte periodes en dan dus bij onterechte situaties waarin het kind de dupe is trek ik partij voor de kinderen. Ik vind dat dit mijn plichtis, een kind kan niet voor zichzelf opkomen zoals een volwassenen dit kan en is hier een volwassene bij nodig.

Chart schreef: ↑

26-05-2020 16:16

Herkenbaar... Exact hetzelfde proces en het ging van kwaad tot erger.
Psycholoog gehad, mindfulness gedaan, nog een psycholoog. Het hielp allemaal wel een beetje, maar man voelde zich ook steeds ongelukkiger worden

Uiteindelijk via de huisarts medicatie gekregen en ik heb mijn eigen vrolijke man weer terug! Hij is nu zoveel weerbaarder, staat weer positief in het leven en kan zich ook bijna niet meer voorstellen dat hij zich zo ellendig heeft gevoeld

Hij zal echt moeten doorpakken, want zo gaat jullie hele gezin er aan onderdoor

Wat fijn dat je je man weer terug hebt zoals je hem kende! Mag ik vragen welke medicatie je precies bedoeld? Het lastige is dat therapie een ding is maar dat medicatie wat hem betreft nóg een brug verder is..

TanteOlivia schreef: ↑

26-05-2020 16:31

Geen vrienden klinkt niet goed. Kan hij niet eens iemand bellen? Hij heeft toch wel vrienden gehad, ooit?

Heb ik hem voorgesteld. Naar zijn eigen zeggen heeft hij geen flauw idee wie hij zou moeten bellen en heeft hij ook echt geen behoefte aan de mensen met wie hij in het verleden omging. Zich aansluiten bij een sportvereniging/kookclub/postzegelverzamelkliekje oid heeft hij ook "geen zin in, ik vind het wel best zoals het zo is met gewoon het gezin".