Man ziet alles negatief

Ik ben op zoek naar tips over hoe ik om kan gaan met mijn man en hem eventueel kan helpen of ondersteunen. Mijn man is midden 30, we zijn meer dan 10 jaar samen en hebben kinderen samen. 'Vroeger' (tot een jaar of 2 terug) was hij een vrolijke allemansvriend. Hij kon uren staan kletsen over niets en zocht graag gezelligheid op in de vorm van terrasjes ed. Langzaamaan, zonder een duidelijke aanwijzing, veranderde dit. Hij werd wat meer een huismus, keerde meer in zichzelf en ging piekeren. Voor anderhalf jaar geleden heeft dit zo'n vorm aangenomen dat hij volledig in de ziektewet is beland. Slapen lukte niet meer, helder denken was lastig. 'Mijn hoofd zit overvol' zoals hij het zelf aangaf. Wij zijn van jongs af aan al samen en ik heb wat dat betreft aan één blik genoeg. Ik herken aan alles dat hij piekert en als ik dan vraag wat er is dan verteld hij vaak, soms na aandringen, waar hij mee zit. Het 'probleem' (tussen haakjes, klinkt heel zwaar en ik wil het voor hem niet afdoen als onzin omdat hij dit echt ervaart) is vaak iets dat niet bestaat. Hij piekert dat hij zijn baan verliest, hij piekert dat één van de kinderen iets overkomt, dat de rekeningen niet betaald kunnen worden e.d. Dit piekeren neemt zulke vormen aan dat hij enkel daar nog mee bezig is. Andere dingen lukken daardoor niet. Iets simpels als het avondeten kan hij me dan zo meerdere keren vragen. Deze situaties worden naar mijn idee van een mug naar een olifant in zijn hoofd.

Dingen die ik of de kinderen vragen worden afgedaan met een snauw en alles wordt negatief opgevat. Onze oudste zit in de ogen-rollen-diepe-zucht fase en dit maakt hem furieus. Wanneer ik even aan het douchen ben kan ik er bijna geld op inzetten dat hij oudste naar de slaapkamer stuurt voor straf. Na uitleg over het waarom blijkt het bijna altijd over iets heel kleins te gaan ('mag ik een snoepje? Nee het is half 10. Rollende ogen.. "Bevalt het je niet? ga maar naar boven!" inclusief stem verheffen en echt boos worden van man). Man blijft heel erg in dit soort kleine dingen hangen en kan hier rustig een aantal uren boos om blijven. Ik ben zelf iemand die graag haar mening verkondigt thuis. Is lang niet altijd goed, daar ben ik mij absoluut bewust van. Ik kan dit soort dingen dus niet over mijn hart laten vergaan zonder hier iets van te zeggen, om het op te nemen voor de kinderen zeg maar. Gevolg is dat ik regelmatig wordt uitgescholden (waar de kinderen bij zijn) maar het voelt als mijn plicht om voor de kinderen op te komen in zo'n situatie.

Man heeft toen hij thuis kwam te zitten van zijn werk enkele keren gesprekken gehad bij de praktijkondersteuner en daarna met een maatschappelijk werkster. De maatschappelijk werkster wou met hem werken aan communicatietechnieken en omgaan met emoties. Volgens hem sloegen deze gesprekken totaal niet aan en hielp het allemaal niets. Na enkele gesprekken is hij hier dan ook gestopt. Inmiddels is hij enige tijd weer volledig aan het werk. Naar eigen zeggen gaat het op het werk redelijk, maar hier thuis is er helaas niets veranderd. Inmiddels zitten we nu ruim anderhalf jaar in deze situatie. Ik zie het liefst gebeuren dat hij opnieuw gesprekken krijgt, of in ieder geval hulp. In welke vorm dan ook. Ik zie dat hij, en wij als gezin, hier aan kapot gaan. Hij wil echt, echt, echt geen hulp. Naar zijn mening is dit allemaal gelul en geldklopperij.

Zo teruglezend is het allemaal vrij negatief. Waarom blijf je in hemelsnaam bij zo'n man? Dit is een ding wat als een achtbaan gaat. Er zijn ook hele goede dagen en soms zelf weken bij. Man is dan vrolijk, werkt, neemt deel aan gezinsactiviteiten en is dan een geweldige partner en de beste vader die kinderen zich kunnen wensen. Tot de achtbaan weer lager komt en de bovenstaande situaties weer voorkomen. Ik wil er dan ook alles aan doen om hem bij te staan, te steunen en dit als gezin te overleven en uit te komen. Hebben jullie tips, handvatten, hoe ga ik hier mee om, wat kan ik doen?

Het ultimatum stellen is in dit verhaal zó logisch en ik zou het ongetwijfeld ook tegen ieder ander gezegd hebben. Het is alleen zo verdomde lastig als het je eigen situatie betreft. Ik wíl namelijk helemaal niet bij hem weg. De goede momenten zijn ook echt goed. We hebben in de basis een sterk huwelijk, sterk genoeg om tegen dit 'depressiviteitsmonster' te kunnen vechten. Alleen de wil óm te vechten zit alleen bij mij voor mijn gevoel. Hij zegt het wel te willen, alleen dan op zijn manier. En die manier is zonder professionele hulp.