Psyche
alle pijlers
Mensen met paranormale ervaringen?
donderdag 7 juni 2012 om 20:01
Heb je weleens iets paranormaals meegemaakt?
Ik heb zelf nooit iets gezien ofzo, maar heb soms wel het gevoel dat ik misschien heldervoelend ben. Ik kan dingen voelen aankomen op een of andere manier.
Ik was een paar jaar geleden bijvoorbeeld op vakantie met mijn vader in New York. We sliepen in een hotel dat hij had uitgekozen. Ik had het hotel niet gegoogeld van tevoren, nam aan dat het wel goed zat. Dat was dus niet zo.
Het was echt een vreselijk eng hotel, ik kreeg al slechte vibes toen ik binnenliep. De mensen die er werkten waren ook vreemd.. het voelde gewoon heel vreemd. Mijn vader maakte nog een grapje over de film 'the Shining', zo raar was het.
Ik heb daar de eerste twee weken heel slecht geslapen.
Dit is heel lastig uit te leggen, maar daarna kreeg ik een soort gevoel van gevaar over me heen, heel benauwd werd ik ervan.
Kwamen we op een dag 'thuis' na een dagje shoppen, waren er overal nieuwsbusjes. Wij vragen wat er gebeurd was: een vrouw was vermoord in het hotel waar bij verbleven. Was in stukken gehakt en daarna onder het bed geschoven. De moordenaar had daarna uitgecheckt, en een dag later werd het lichaam gevonden door een schoonmaakmeisje.
Uiteraard hebben we daarna meteen uitgecheckt. Maar ik had het gevoel dat ik dit voelde aankomen.
Ik heb vaker dit soort ervaringen. Soms voel ik ook aan wanneer het slecht gaat met een vriend of familielid ook al heb ik die niet gesproken of gezien.
Heeft iemand dit ook, of hebben jullie weleens echt paranormale ervaringen gehad?
Ik heb zelf nooit iets gezien ofzo, maar heb soms wel het gevoel dat ik misschien heldervoelend ben. Ik kan dingen voelen aankomen op een of andere manier.
Ik was een paar jaar geleden bijvoorbeeld op vakantie met mijn vader in New York. We sliepen in een hotel dat hij had uitgekozen. Ik had het hotel niet gegoogeld van tevoren, nam aan dat het wel goed zat. Dat was dus niet zo.
Het was echt een vreselijk eng hotel, ik kreeg al slechte vibes toen ik binnenliep. De mensen die er werkten waren ook vreemd.. het voelde gewoon heel vreemd. Mijn vader maakte nog een grapje over de film 'the Shining', zo raar was het.
Ik heb daar de eerste twee weken heel slecht geslapen.
Dit is heel lastig uit te leggen, maar daarna kreeg ik een soort gevoel van gevaar over me heen, heel benauwd werd ik ervan.
Kwamen we op een dag 'thuis' na een dagje shoppen, waren er overal nieuwsbusjes. Wij vragen wat er gebeurd was: een vrouw was vermoord in het hotel waar bij verbleven. Was in stukken gehakt en daarna onder het bed geschoven. De moordenaar had daarna uitgecheckt, en een dag later werd het lichaam gevonden door een schoonmaakmeisje.
Uiteraard hebben we daarna meteen uitgecheckt. Maar ik had het gevoel dat ik dit voelde aankomen.
Ik heb vaker dit soort ervaringen. Soms voel ik ook aan wanneer het slecht gaat met een vriend of familielid ook al heb ik die niet gesproken of gezien.
Heeft iemand dit ook, of hebben jullie weleens echt paranormale ervaringen gehad?
zaterdag 9 juni 2012 om 11:34
Ik heb nergens gezegd dat er niets tussen hemel en aarde is, Floral. Die conclusie trek jij (dat heb ik al vaker gemerkt in dit topic, dat je dingen verkeerd voor mij invult). Ik had het over onbewuste waarneming, die wellicht paranormale ervaringen kan verklaren.
Aan welke kant zie jij een blij gezicht?
Aan welke kant zie jij een blij gezicht?
Ga in therapie!
zaterdag 9 juni 2012 om 11:47
Ik vind het nogal arrogant dat jij denkt dat je iets kan zeggen over de ervaringen van anderen. Zij hebben iets ervaren, en dat schrijven zij toe aan iets paranormaals. Daar zullen zij zo hun redenen voor hebben.
Respecteer dat dan gewoon.
Bovendien, hebben sommigen het hier over hun overleden familie en vrienden. Ik vind het dan echt ongepast als je denkt dat jij met je vaak lompe opmerkingen een bijdrage levert aan een heel intieme persoonlijk ervaring.
Ik hoor ook vaak rare geluiden en er overkomt me wel vaker iets vreemds. Dan schrijf ik dat niet toe aan iets paranormaals.
Denk dat dat voor iedereen geldt hier.
Pas als ik geen aardse verklaringen kan geven, dan sta ik wel open voor het idee dat het iets paranormaals kan zijn. Ik laat die dingen toe. Sommigen laten dat niet toe.
Respecteer dat dan gewoon.
Bovendien, hebben sommigen het hier over hun overleden familie en vrienden. Ik vind het dan echt ongepast als je denkt dat jij met je vaak lompe opmerkingen een bijdrage levert aan een heel intieme persoonlijk ervaring.
Ik hoor ook vaak rare geluiden en er overkomt me wel vaker iets vreemds. Dan schrijf ik dat niet toe aan iets paranormaals.
Denk dat dat voor iedereen geldt hier.
Pas als ik geen aardse verklaringen kan geven, dan sta ik wel open voor het idee dat het iets paranormaals kan zijn. Ik laat die dingen toe. Sommigen laten dat niet toe.
zaterdag 9 juni 2012 om 12:00
Ik denk dat zij gewoon niet op jullie ingaan omdat het een hele persoonlijke ervaring is. En zij willen dat hier even kwijt, niet omdat ze zin hebben om zichzelf te verdedigen maar omdat ze denken dat anderen dat interessant vinden om te lezen.
Bovendien, alsof jij uit een alinea'tje of twee een hele intense ervaring van iemand compleet kan begrijpen. En dan ook nog denkt dat jij daar een nuttige bijdrage aan levert.
Dat vind ik nogal simpel.
Bovendien, alsof jij uit een alinea'tje of twee een hele intense ervaring van iemand compleet kan begrijpen. En dan ook nog denkt dat jij daar een nuttige bijdrage aan levert.
Dat vind ik nogal simpel.
zaterdag 9 juni 2012 om 12:09
Floral, je vraagt om respect en hebt het in één adem over mijn "arrogantie" en "lompe opmerkingen"? Ik verwijs even naar BGB's motto.
"daar zullen ze zo hun redenen voor hebben.". Misschien wel, misschien is het gewoon een geloof (zoals in dat filmpje, die man koos ervoor in een geruststellende gedachte te geloven).
Als ze er inderdaad hun redenen voor hebben, dan kunnen we daar toch gewoon over praten? Niks respectloos aan hoor, mensen schrijven hier toch vrijwillig mee en delen hun ervaringen. En als je niks wil zeggen, dan zeg je niks. Dan snap ik het niet, soit.
Ik begrijp alleen niet hoe de logica werkt. Ik maak iets mee, zoek een aardse verklaring, als ik die niet vind sta ik open voor het idee dat het iets paranormaals kan zijn.
Als er dan iemand met een idee voor een aardse verklaring komt (die je zelf toch zocht?), dan is het opeens respectloos en een schending van een intieme persoonlijke ervaring. Dat is niet jezelf openstellen, maar jezelf afsluiten.
"daar zullen ze zo hun redenen voor hebben.". Misschien wel, misschien is het gewoon een geloof (zoals in dat filmpje, die man koos ervoor in een geruststellende gedachte te geloven).
Als ze er inderdaad hun redenen voor hebben, dan kunnen we daar toch gewoon over praten? Niks respectloos aan hoor, mensen schrijven hier toch vrijwillig mee en delen hun ervaringen. En als je niks wil zeggen, dan zeg je niks. Dan snap ik het niet, soit.
Ik begrijp alleen niet hoe de logica werkt. Ik maak iets mee, zoek een aardse verklaring, als ik die niet vind sta ik open voor het idee dat het iets paranormaals kan zijn.
Als er dan iemand met een idee voor een aardse verklaring komt (die je zelf toch zocht?), dan is het opeens respectloos en een schending van een intieme persoonlijke ervaring. Dat is niet jezelf openstellen, maar jezelf afsluiten.
Ga in therapie!
zaterdag 9 juni 2012 om 12:19
quote:dubiootje schreef op 09 juni 2012 @ 12:09:
Als er dan iemand met een idee voor een aardse verklaring komt (die je zelf toch zocht?), dan is het opeens respectloos en een schending van een intieme persoonlijke ervaring. Dat is niet jezelf openstellen, maar jezelf afsluiten.
Omdat zij die in de meeste gevallen natuurlijk zelf hebben gezocht. Mensen zijn daar slim genoeg voor hoor.
Wow, een konijn kan misschien agressief worden als het binnenshuis wordt gehouden! Groundbreaking stuff!
Niet dus, jullie verklaringen zijn heel logisch inderdaad, maar mensen hebben daar zelf wel bij stilgestaan en hebben bepaald dat dat het niet was. En dan vind ik dat je andere mensen onderschat, en ja dat vind ik arrogant overkomen.
Als er dan iemand met een idee voor een aardse verklaring komt (die je zelf toch zocht?), dan is het opeens respectloos en een schending van een intieme persoonlijke ervaring. Dat is niet jezelf openstellen, maar jezelf afsluiten.
Omdat zij die in de meeste gevallen natuurlijk zelf hebben gezocht. Mensen zijn daar slim genoeg voor hoor.
Wow, een konijn kan misschien agressief worden als het binnenshuis wordt gehouden! Groundbreaking stuff!
Niet dus, jullie verklaringen zijn heel logisch inderdaad, maar mensen hebben daar zelf wel bij stilgestaan en hebben bepaald dat dat het niet was. En dan vind ik dat je andere mensen onderschat, en ja dat vind ik arrogant overkomen.
zaterdag 9 juni 2012 om 12:26
Sta je nu wel of niet open voor aardse verklaringen waar je zelf niet opgekomen was?
Ik vind het bere-interessant om te lezen over onderzoeken naar hoe de hersenen werken, hoe het onderbewustzijn werkt, hoe gedachten werken, hoe we bewust en onbewust waarnemen, hoe we onbewust kunnen worden beïnvloed. Heb jij dat niet?
Ik vind het bere-interessant om te lezen over onderzoeken naar hoe de hersenen werken, hoe het onderbewustzijn werkt, hoe gedachten werken, hoe we bewust en onbewust waarnemen, hoe we onbewust kunnen worden beïnvloed. Heb jij dat niet?
Ga in therapie!
zaterdag 9 juni 2012 om 12:45
zaterdag 9 juni 2012 om 13:21
@TO: wij mensen zijn nog steeds ook een diersoort, dwz wij hebben in aanleg ook instinct, waaronder bijv potentieel gevaar detecteren en "sfeertjes" aanvoelen, dat vermogen is volgens mij deel van je overlevingsinstinct. Een baby leert als eerste lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen te interpreteren.
Ik denk dat die vermogens in onbruik zijn geraakt, naarmate wij ook gevoel en (later) ratio ontwikkelden. Wij staan veel verder van de natuur, en onze huidige maatschappij is heel anders ingericht dan fysiek gevaar en bescherming, vecht-vlucht, enz.
Gevaar ondervind je nu eerder op de weg, om aangereden/overvallen/aangerand/ vermoord te worden, ziek, baan kwijt, geliefden kwijt te raken, heel ander soort stress en leven dan waarvoor je alleen instinct nodig hebt, zoals dieren.
Jammere is dat ratio, ons denkvermogen, zo wordt overgewaardeerd (in deze tijd en deze cultuur) dat dat als hoogstaander dan gevoelens en instinct wordt beschouwd. Hoe meer de ratio het enige is wat je gebruikt, hoe meer de "lagere" gevoelens en instincten in onbruik raken. Volgens mij is het logisch, want evolutie leert dat we eigenschappen en dingen "afstoten" die we niet (kunnen) gebruiken. Zoals dat we niet meer overal behaard zijn, geen staart hebben, rechtop zijn gaan lopen, enz.
Als we alleen nog het rationele benadrukken en boven alles zetten, benutten we veel andere nuttige "tools" niet, die we hebben meegekregen en alles bij elkaar juist een ingewikkeld hersenstelsel (en routes) hebben, wat kennis, ervaring en instinct combineert tot "weten".
Mensen die honen en gevoel/ instinct willen verklaren met de ratio (alleen) komen bedrogen uit en doen zichzelf denk ik zeer tekort. Sommige dingen zijn niet aan te tonen, of alleen zijdelings.
Zelf vind ik het heel kortzichtig om te durven denken dat alles rationeel verklaard kan worden. De knapste natuurkundigen met torenhoge IQ's, die de nuchterheid zelve zouden moeten zijn en alsmaar op zoek naar logische verklaringen en berekeningen van heelal enz, geven idd toe, dat wat ze meer weten juist meer vragen oproept en geven toe dat er mysteries blijven/ andere machten zijn, waar ze nog geen antwoord op weten..
Voor jezelf ontkennen dat er meer is dan logisch denken/ willen verklaren, daarmee doe je jezelf en menselijke mogelijkheden zeer tekort. Je bezit niet voor niks ook een uitermate ingewiikkeld systeem van emoties, gevoelens, lichamelijke processen en stoffen, instincten in combinatie met logica, maakt volgens mij nu juist intuitie, en wie weet wat er in de rest van die hersenen nog allemaal kan of ligt opgeslagen in overgedragen genetisch materiaal, wat we nog niet of niet meer gebruiken.
En heb het elders ook gezegd: mysterieuze, onverklaarbare gebeurtenissen en getuigenissen zijn er al sinds mensenheugnis, hele culturen van duizenden jaren zijn erop gebouwd, profeten, Lourdes, Goden, geesten en hiernamaals, hele godsdiensten, (nog niet zo lang geleden geloofde iedereen wel ergens in een God en nu is dat opeens naief en voor domme mensen??!), in (geesten van) voorvaderen om raad vragen, offeren, bijstand van dierbare overledenen.
Dat soort mysteries zijn nog steeds, met alle kennis en rationele intelligentie die we hebben, nog niet verklaard, opgelost of maakbaar/ veranderbaar. Dus ik vind het kortzichtig om nergens in te geloven. Geloven = juist niet-weten (want als het bewezen zou zijn is het geen geloven meer, maar weten).
En wat we (nog) niet weten, wil niet zeggen dat het er niet kan zijn of niet is. Buiten de lijntjes kunnen denken, verwonderen, afvragen, voorstellingsvermogen, dat er dingen misschien wellicht mogelijk zijn buiten je eigen referentiekaders, bewijzen (met wat we nu hebben en kennen aan apparatuur) en erkennen dat nieuwe uitvindingen misschien dingen wel kunnen aantonen waar we nu zelfs nog geen enkel benul van hebben, is juist een vorm van intellect die maar weinig mensen hebben.
Dat zijn de uitvinders van dingen die nog niet bestonden, maar nu wel, zoals internet. Zoals ooit electriciteit, rontgenapparaat, radiostralen, vliegtuigen, zelfrijdende auto's, telefoon, enz.
Als iedereen alleen maar uitgaat van wat zichtbaar en bekend (en bewezen) is, zou de mensheid niet verder komen. Het zijn juist de knappe koppen, die niet accepteerden van hun realiteit, dat de aarde plat was, enz. Die werden soms ook eerst voor gek verklaard of zelfs vermoord om hun ideeen of nieuwe theorieen.
Er zijn dingen die we nu met wat we nu hebben, kennen, aan apparatuur hebben, aan regels voor "bewijs" (gebaseerd op wat we kennen en ooit afgesproken als "wetenschappelijk (laboratorium)bewijs" mag gelden), niet logisch kunnen verklaren. Dat afdoen als "dus bestaat het niet" en alleen maar richten op waarom het niet kan, is beperkend voor jezelf.
En dat mag ieder voor zich weten, maar open staan voor wat we niet weten en nog niet (alitjd) kunnen verklaren, of zelfs in mogen geloven (wat nog open ligt, het tegendeel is ook niet bewezen), blijft een welles-nietes-discussie.
Waarbij zij aangetekend, dat hoe meer je je rationele aanleg gebruikt en minder je gevoel en/of instinct, je die misschien zelfs onderdrukt daardoor, en minder kan of wil voorstellen dat die ook hun nuttige functies hebben en op den duur ook niet meer zelf in jezelf kan aktiveren.
Maw: sommige mensen zijn sensitiever en vinden dat een pluspunt, dat zijn ook belangrijke vermogens en vaardigheden. IQ zonder EQ of SQ is ook maar beperkt.
Mensen die zich verwonderen zijn er altijd geweest, dat maakt mensen "beschaafd", dat ze konden nadenken over "na de dood", hiernamaals, heelal, je plek daarin, je doel op aarde, of er misschien meer is dan we denken of zelf kunnen bevatten"..
Dat is juist een vorm van intelligentie! Dat we zo ver kunnen voorstellen/ fantaseren, dat iets misschien toch mogelijk is, ook al lijkt het onmogelijk (een onstoffelijke wereld, dat er wel iets van je "doorleeft", in een hiernamaals of om je heen, in de ruimte die er is tussen wat we stoffelijk waarnemen).
Sommiige gevoelens, zoals stress, zijn aantoonbaar in het bloed, aan chemische stoffen. Stress zelf (hoe het voelt) niet. Liefde, bezorgdheid, moederinstinct, medeleven, van alles is (nog) niet aantoonbaar, wat we wel geloven, want zelf ook ervaren. Als sommigen hier wel bijzondere dingen hebben ervaren, maar anderen niet, is dat geen reden om elkaar te overtuigen wat dat was of niet was. Heeft ook niks met rationele intelligentie te maken, niet iedereen vindt dat "hoger" in rang of de enige soort intelligentie die we hebben..
Ik denk dat die vermogens in onbruik zijn geraakt, naarmate wij ook gevoel en (later) ratio ontwikkelden. Wij staan veel verder van de natuur, en onze huidige maatschappij is heel anders ingericht dan fysiek gevaar en bescherming, vecht-vlucht, enz.
Gevaar ondervind je nu eerder op de weg, om aangereden/overvallen/aangerand/ vermoord te worden, ziek, baan kwijt, geliefden kwijt te raken, heel ander soort stress en leven dan waarvoor je alleen instinct nodig hebt, zoals dieren.
Jammere is dat ratio, ons denkvermogen, zo wordt overgewaardeerd (in deze tijd en deze cultuur) dat dat als hoogstaander dan gevoelens en instinct wordt beschouwd. Hoe meer de ratio het enige is wat je gebruikt, hoe meer de "lagere" gevoelens en instincten in onbruik raken. Volgens mij is het logisch, want evolutie leert dat we eigenschappen en dingen "afstoten" die we niet (kunnen) gebruiken. Zoals dat we niet meer overal behaard zijn, geen staart hebben, rechtop zijn gaan lopen, enz.
Als we alleen nog het rationele benadrukken en boven alles zetten, benutten we veel andere nuttige "tools" niet, die we hebben meegekregen en alles bij elkaar juist een ingewikkeld hersenstelsel (en routes) hebben, wat kennis, ervaring en instinct combineert tot "weten".
Mensen die honen en gevoel/ instinct willen verklaren met de ratio (alleen) komen bedrogen uit en doen zichzelf denk ik zeer tekort. Sommige dingen zijn niet aan te tonen, of alleen zijdelings.
Zelf vind ik het heel kortzichtig om te durven denken dat alles rationeel verklaard kan worden. De knapste natuurkundigen met torenhoge IQ's, die de nuchterheid zelve zouden moeten zijn en alsmaar op zoek naar logische verklaringen en berekeningen van heelal enz, geven idd toe, dat wat ze meer weten juist meer vragen oproept en geven toe dat er mysteries blijven/ andere machten zijn, waar ze nog geen antwoord op weten..
Voor jezelf ontkennen dat er meer is dan logisch denken/ willen verklaren, daarmee doe je jezelf en menselijke mogelijkheden zeer tekort. Je bezit niet voor niks ook een uitermate ingewiikkeld systeem van emoties, gevoelens, lichamelijke processen en stoffen, instincten in combinatie met logica, maakt volgens mij nu juist intuitie, en wie weet wat er in de rest van die hersenen nog allemaal kan of ligt opgeslagen in overgedragen genetisch materiaal, wat we nog niet of niet meer gebruiken.
En heb het elders ook gezegd: mysterieuze, onverklaarbare gebeurtenissen en getuigenissen zijn er al sinds mensenheugnis, hele culturen van duizenden jaren zijn erop gebouwd, profeten, Lourdes, Goden, geesten en hiernamaals, hele godsdiensten, (nog niet zo lang geleden geloofde iedereen wel ergens in een God en nu is dat opeens naief en voor domme mensen??!), in (geesten van) voorvaderen om raad vragen, offeren, bijstand van dierbare overledenen.
Dat soort mysteries zijn nog steeds, met alle kennis en rationele intelligentie die we hebben, nog niet verklaard, opgelost of maakbaar/ veranderbaar. Dus ik vind het kortzichtig om nergens in te geloven. Geloven = juist niet-weten (want als het bewezen zou zijn is het geen geloven meer, maar weten).
En wat we (nog) niet weten, wil niet zeggen dat het er niet kan zijn of niet is. Buiten de lijntjes kunnen denken, verwonderen, afvragen, voorstellingsvermogen, dat er dingen misschien wellicht mogelijk zijn buiten je eigen referentiekaders, bewijzen (met wat we nu hebben en kennen aan apparatuur) en erkennen dat nieuwe uitvindingen misschien dingen wel kunnen aantonen waar we nu zelfs nog geen enkel benul van hebben, is juist een vorm van intellect die maar weinig mensen hebben.
Dat zijn de uitvinders van dingen die nog niet bestonden, maar nu wel, zoals internet. Zoals ooit electriciteit, rontgenapparaat, radiostralen, vliegtuigen, zelfrijdende auto's, telefoon, enz.
Als iedereen alleen maar uitgaat van wat zichtbaar en bekend (en bewezen) is, zou de mensheid niet verder komen. Het zijn juist de knappe koppen, die niet accepteerden van hun realiteit, dat de aarde plat was, enz. Die werden soms ook eerst voor gek verklaard of zelfs vermoord om hun ideeen of nieuwe theorieen.
Er zijn dingen die we nu met wat we nu hebben, kennen, aan apparatuur hebben, aan regels voor "bewijs" (gebaseerd op wat we kennen en ooit afgesproken als "wetenschappelijk (laboratorium)bewijs" mag gelden), niet logisch kunnen verklaren. Dat afdoen als "dus bestaat het niet" en alleen maar richten op waarom het niet kan, is beperkend voor jezelf.
En dat mag ieder voor zich weten, maar open staan voor wat we niet weten en nog niet (alitjd) kunnen verklaren, of zelfs in mogen geloven (wat nog open ligt, het tegendeel is ook niet bewezen), blijft een welles-nietes-discussie.
Waarbij zij aangetekend, dat hoe meer je je rationele aanleg gebruikt en minder je gevoel en/of instinct, je die misschien zelfs onderdrukt daardoor, en minder kan of wil voorstellen dat die ook hun nuttige functies hebben en op den duur ook niet meer zelf in jezelf kan aktiveren.
Maw: sommige mensen zijn sensitiever en vinden dat een pluspunt, dat zijn ook belangrijke vermogens en vaardigheden. IQ zonder EQ of SQ is ook maar beperkt.
Mensen die zich verwonderen zijn er altijd geweest, dat maakt mensen "beschaafd", dat ze konden nadenken over "na de dood", hiernamaals, heelal, je plek daarin, je doel op aarde, of er misschien meer is dan we denken of zelf kunnen bevatten"..
Dat is juist een vorm van intelligentie! Dat we zo ver kunnen voorstellen/ fantaseren, dat iets misschien toch mogelijk is, ook al lijkt het onmogelijk (een onstoffelijke wereld, dat er wel iets van je "doorleeft", in een hiernamaals of om je heen, in de ruimte die er is tussen wat we stoffelijk waarnemen).
Sommiige gevoelens, zoals stress, zijn aantoonbaar in het bloed, aan chemische stoffen. Stress zelf (hoe het voelt) niet. Liefde, bezorgdheid, moederinstinct, medeleven, van alles is (nog) niet aantoonbaar, wat we wel geloven, want zelf ook ervaren. Als sommigen hier wel bijzondere dingen hebben ervaren, maar anderen niet, is dat geen reden om elkaar te overtuigen wat dat was of niet was. Heeft ook niks met rationele intelligentie te maken, niet iedereen vindt dat "hoger" in rang of de enige soort intelligentie die we hebben..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 9 juni 2012 om 13:35
Heel mooi omschreven, Suzy65. Ik ben het zo met je eens.
Moet nu ook denken aan een quote van Albert Einstein, die me altijd is bijgebleven (heb 'm even opgezocht) :
"The most beautiful and most profound experience is the sensation of the mystical. It is the sower of all true science. He to whom this emotion is a stranger, who can no longer wonder and stand rapt in awe, is as good as dead. To know that what is impenetrable to us really exists, manifesting itself as the highest wisdom and the most radiant beauty which our dull faculties can comprehend only in their primitive forms - this knowledge, this feeling is at the center of true religiousness." A.E.
Ik heb hier altijd achter gestaan. Ik vind het eigenlijk heel mooi dat mensen in staat zijn om zich te verwonderen over mysterieuze dingen. Dat we verder kunnen kijken dan de realiteit die we direct waarnemen.
Moet nu ook denken aan een quote van Albert Einstein, die me altijd is bijgebleven (heb 'm even opgezocht) :
"The most beautiful and most profound experience is the sensation of the mystical. It is the sower of all true science. He to whom this emotion is a stranger, who can no longer wonder and stand rapt in awe, is as good as dead. To know that what is impenetrable to us really exists, manifesting itself as the highest wisdom and the most radiant beauty which our dull faculties can comprehend only in their primitive forms - this knowledge, this feeling is at the center of true religiousness." A.E.
Ik heb hier altijd achter gestaan. Ik vind het eigenlijk heel mooi dat mensen in staat zijn om zich te verwonderen over mysterieuze dingen. Dat we verder kunnen kijken dan de realiteit die we direct waarnemen.
zaterdag 9 juni 2012 om 13:45
quote:Suzy65 schreef op 09 juni 2012 @ 13:21:
@TO: wij mensen zijn nog steeds ook een diersoort, dwz wij hebben in aanleg ook instinct, waaronder bijv potentieel gevaar detecteren en "sfeertjes" aanvoelen, dat vermogen is volgens mij deel van je overlevingsinstinct. Een baby leert als eerste lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen te interpreteren.
Ik denk dat die vermogens in onbruik zijn geraakt, naarmate wij ook gevoel en (later) ratio ontwikkelden. Wij staan veel verder van de natuur, en onze huidige maatschappij is heel anders ingericht dan fysiek gevaar en bescherming, vecht-vlucht, enz.
Gevaar ondervind je nu eerder op de weg, om aangereden/overvallen/aangerand/ vermoord te worden, ziek, baan kwijt, geliefden kwijt te raken, heel ander soort stress en leven dan waarvoor je alleen instinct nodig hebt, zoals dieren.
Jammere is dat ratio, ons denkvermogen, zo wordt overgewaardeerd (in deze tijd en deze cultuur) dat dat als hoogstaander dan gevoelens en instinct wordt beschouwd. Hoe meer de ratio het enige is wat je gebruikt, hoe meer de "lagere" gevoelens en instincten in onbruik raken. Volgens mij is het logisch, want evolutie leert dat we eigenschappen en dingen "afstoten" die we niet (kunnen) gebruiken. Zoals dat we niet meer overal behaard zijn, geen staart hebben, rechtop zijn gaan lopen, enz.
Als we alleen nog het rationele benadrukken en boven alles zetten, benutten we veel andere nuttige "tools" niet, die we hebben meegekregen en alles bij elkaar juist een ingewikkeld hersenstelsel (en routes) hebben, wat kennis, ervaring en instinct combineert tot "weten".
Mensen die honen en gevoel/ instinct willen verklaren met de ratio (alleen) komen bedrogen uit en doen zichzelf denk ik zeer tekort. Sommige dingen zijn niet aan te tonen, of alleen zijdelings.
Zelf vind ik het heel kortzichtig om te durven denken dat alles rationeel verklaard kan worden. De knapste natuurkundigen met torenhoge IQ's, die de nuchterheid zelve zouden moeten zijn en alsmaar op zoek naar logische verklaringen en berekeningen van heelal enz, geven idd toe, dat wat ze meer weten juist meer vragen oproept en geven toe dat er mysteries blijven/ andere machten zijn, waar ze nog geen antwoord op weten..
Voor jezelf ontkennen dat er meer is dan logisch denken/ willen verklaren, daarmee doe je jezelf en menselijke mogelijkheden zeer tekort. Je bezit niet voor niks ook een uitermate ingewiikkeld systeem van emoties, gevoelens, lichamelijke processen en stoffen, instincten in combinatie met logica, maakt volgens mij nu juist intuitie, en wie weet wat er in de rest van die hersenen nog allemaal kan of ligt opgeslagen in overgedragen genetisch materiaal, wat we nog niet of niet meer gebruiken.
En heb het elders ook gezegd: mysterieuze, onverklaarbare gebeurtenissen en getuigenissen zijn er al sinds mensenheugnis, hele culturen van duizenden jaren zijn erop gebouwd, profeten, Lourdes, Goden, geesten en hiernamaals, hele godsdiensten, (nog niet zo lang geleden geloofde iedereen wel ergens in een God en nu is dat opeens naief en voor domme mensen??!), in (geesten van) voorvaderen om raad vragen, offeren, bijstand van dierbare overledenen.
Dat soort mysteries zijn nog steeds, met alle kennis en rationele intelligentie die we hebben, nog niet verklaard, opgelost of maakbaar/ veranderbaar. Dus ik vind het kortzichtig om nergens in te geloven. Geloven = juist niet-weten (want als het bewezen zou zijn is het geen geloven meer, maar weten).
En wat we (nog) niet weten, wil niet zeggen dat het er niet kan zijn of niet is. Buiten de lijntjes kunnen denken, verwonderen, afvragen, voorstellingsvermogen, dat er dingen misschien wellicht mogelijk zijn buiten je eigen referentiekaders, bewijzen (met wat we nu hebben en kennen aan apparatuur) en erkennen dat nieuwe uitvindingen misschien dingen wel kunnen aantonen waar we nu zelfs nog geen enkel benul van hebben, is juist een vorm van intellect die maar weinig mensen hebben.
Dat zijn de uitvinders van dingen die nog niet bestonden, maar nu wel, zoals internet. Zoals ooit electriciteit, rontgenapparaat, radiostralen, vliegtuigen, zelfrijdende auto's, telefoon, enz.
Als iedereen alleen maar uitgaat van wat zichtbaar en bekend (en bewezen) is, zou de mensheid niet verder komen. Het zijn juist de knappe koppen, die niet accepteerden van hun realiteit, dat de aarde plat was, enz. Die werden soms ook eerst voor gek verklaard of zelfs vermoord om hun ideeen of nieuwe theorieen.
Er zijn dingen die we nu met wat we nu hebben, kennen, aan apparatuur hebben, aan regels voor "bewijs" (gebaseerd op wat we kennen en ooit afgesproken als "wetenschappelijk (laboratorium)bewijs" mag gelden), niet logisch kunnen verklaren. Dat afdoen als "dus bestaat het niet" en alleen maar richten op waarom het niet kan, is beperkend voor jezelf.
En dat mag ieder voor zich weten, maar open staan voor wat we niet weten en nog niet (alitjd) kunnen verklaren, of zelfs in mogen geloven (wat nog open ligt, het tegendeel is ook niet bewezen), blijft een welles-nietes-discussie.
Waarbij zij aangetekend, dat hoe meer je je rationele aanleg gebruikt en minder je gevoel en/of instinct, je die misschien zelfs onderdrukt daardoor, en minder kan of wil voorstellen dat die ook hun nuttige functies hebben en op den duur ook niet meer zelf in jezelf kan aktiveren.
Maw: sommige mensen zijn sensitiever en vinden dat een pluspunt, dat zijn ook belangrijke vermogens en vaardigheden. IQ zonder EQ of SQ is ook maar beperkt.
Mensen die zich verwonderen zijn er altijd geweest, dat maakt mensen "beschaafd", dat ze konden nadenken over "na de dood", hiernamaals, heelal, je plek daarin, je doel op aarde, of er misschien meer is dan we denken of zelf kunnen bevatten"..
Dat is juist een vorm van intelligentie! Dat we zo ver kunnen voorstellen/ fantaseren, dat iets misschien toch mogelijk is, ook al lijkt het onmogelijk (een onstoffelijke wereld, dat er wel iets van je "doorleeft", in een hiernamaals of om je heen, in de ruimte die er is tussen wat we stoffelijk waarnemen).
Sommiige gevoelens, zoals stress, zijn aantoonbaar in het bloed, aan chemische stoffen. Stress zelf (hoe het voelt) niet. Liefde, bezorgdheid, moederinstinct, medeleven, van alles is (nog) niet aantoonbaar, wat we wel geloven, want zelf ook ervaren. Als sommigen hier wel bijzondere dingen hebben ervaren, maar anderen niet, is dat geen reden om elkaar te overtuigen wat dat was of niet was. Heeft ook niks met rationele intelligentie te maken, niet iedereen vindt dat "hoger" in rang of de enige soort intelligentie die we hebben..
@TO: wij mensen zijn nog steeds ook een diersoort, dwz wij hebben in aanleg ook instinct, waaronder bijv potentieel gevaar detecteren en "sfeertjes" aanvoelen, dat vermogen is volgens mij deel van je overlevingsinstinct. Een baby leert als eerste lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen te interpreteren.
Ik denk dat die vermogens in onbruik zijn geraakt, naarmate wij ook gevoel en (later) ratio ontwikkelden. Wij staan veel verder van de natuur, en onze huidige maatschappij is heel anders ingericht dan fysiek gevaar en bescherming, vecht-vlucht, enz.
Gevaar ondervind je nu eerder op de weg, om aangereden/overvallen/aangerand/ vermoord te worden, ziek, baan kwijt, geliefden kwijt te raken, heel ander soort stress en leven dan waarvoor je alleen instinct nodig hebt, zoals dieren.
Jammere is dat ratio, ons denkvermogen, zo wordt overgewaardeerd (in deze tijd en deze cultuur) dat dat als hoogstaander dan gevoelens en instinct wordt beschouwd. Hoe meer de ratio het enige is wat je gebruikt, hoe meer de "lagere" gevoelens en instincten in onbruik raken. Volgens mij is het logisch, want evolutie leert dat we eigenschappen en dingen "afstoten" die we niet (kunnen) gebruiken. Zoals dat we niet meer overal behaard zijn, geen staart hebben, rechtop zijn gaan lopen, enz.
Als we alleen nog het rationele benadrukken en boven alles zetten, benutten we veel andere nuttige "tools" niet, die we hebben meegekregen en alles bij elkaar juist een ingewikkeld hersenstelsel (en routes) hebben, wat kennis, ervaring en instinct combineert tot "weten".
Mensen die honen en gevoel/ instinct willen verklaren met de ratio (alleen) komen bedrogen uit en doen zichzelf denk ik zeer tekort. Sommige dingen zijn niet aan te tonen, of alleen zijdelings.
Zelf vind ik het heel kortzichtig om te durven denken dat alles rationeel verklaard kan worden. De knapste natuurkundigen met torenhoge IQ's, die de nuchterheid zelve zouden moeten zijn en alsmaar op zoek naar logische verklaringen en berekeningen van heelal enz, geven idd toe, dat wat ze meer weten juist meer vragen oproept en geven toe dat er mysteries blijven/ andere machten zijn, waar ze nog geen antwoord op weten..
Voor jezelf ontkennen dat er meer is dan logisch denken/ willen verklaren, daarmee doe je jezelf en menselijke mogelijkheden zeer tekort. Je bezit niet voor niks ook een uitermate ingewiikkeld systeem van emoties, gevoelens, lichamelijke processen en stoffen, instincten in combinatie met logica, maakt volgens mij nu juist intuitie, en wie weet wat er in de rest van die hersenen nog allemaal kan of ligt opgeslagen in overgedragen genetisch materiaal, wat we nog niet of niet meer gebruiken.
En heb het elders ook gezegd: mysterieuze, onverklaarbare gebeurtenissen en getuigenissen zijn er al sinds mensenheugnis, hele culturen van duizenden jaren zijn erop gebouwd, profeten, Lourdes, Goden, geesten en hiernamaals, hele godsdiensten, (nog niet zo lang geleden geloofde iedereen wel ergens in een God en nu is dat opeens naief en voor domme mensen??!), in (geesten van) voorvaderen om raad vragen, offeren, bijstand van dierbare overledenen.
Dat soort mysteries zijn nog steeds, met alle kennis en rationele intelligentie die we hebben, nog niet verklaard, opgelost of maakbaar/ veranderbaar. Dus ik vind het kortzichtig om nergens in te geloven. Geloven = juist niet-weten (want als het bewezen zou zijn is het geen geloven meer, maar weten).
En wat we (nog) niet weten, wil niet zeggen dat het er niet kan zijn of niet is. Buiten de lijntjes kunnen denken, verwonderen, afvragen, voorstellingsvermogen, dat er dingen misschien wellicht mogelijk zijn buiten je eigen referentiekaders, bewijzen (met wat we nu hebben en kennen aan apparatuur) en erkennen dat nieuwe uitvindingen misschien dingen wel kunnen aantonen waar we nu zelfs nog geen enkel benul van hebben, is juist een vorm van intellect die maar weinig mensen hebben.
Dat zijn de uitvinders van dingen die nog niet bestonden, maar nu wel, zoals internet. Zoals ooit electriciteit, rontgenapparaat, radiostralen, vliegtuigen, zelfrijdende auto's, telefoon, enz.
Als iedereen alleen maar uitgaat van wat zichtbaar en bekend (en bewezen) is, zou de mensheid niet verder komen. Het zijn juist de knappe koppen, die niet accepteerden van hun realiteit, dat de aarde plat was, enz. Die werden soms ook eerst voor gek verklaard of zelfs vermoord om hun ideeen of nieuwe theorieen.
Er zijn dingen die we nu met wat we nu hebben, kennen, aan apparatuur hebben, aan regels voor "bewijs" (gebaseerd op wat we kennen en ooit afgesproken als "wetenschappelijk (laboratorium)bewijs" mag gelden), niet logisch kunnen verklaren. Dat afdoen als "dus bestaat het niet" en alleen maar richten op waarom het niet kan, is beperkend voor jezelf.
En dat mag ieder voor zich weten, maar open staan voor wat we niet weten en nog niet (alitjd) kunnen verklaren, of zelfs in mogen geloven (wat nog open ligt, het tegendeel is ook niet bewezen), blijft een welles-nietes-discussie.
Waarbij zij aangetekend, dat hoe meer je je rationele aanleg gebruikt en minder je gevoel en/of instinct, je die misschien zelfs onderdrukt daardoor, en minder kan of wil voorstellen dat die ook hun nuttige functies hebben en op den duur ook niet meer zelf in jezelf kan aktiveren.
Maw: sommige mensen zijn sensitiever en vinden dat een pluspunt, dat zijn ook belangrijke vermogens en vaardigheden. IQ zonder EQ of SQ is ook maar beperkt.
Mensen die zich verwonderen zijn er altijd geweest, dat maakt mensen "beschaafd", dat ze konden nadenken over "na de dood", hiernamaals, heelal, je plek daarin, je doel op aarde, of er misschien meer is dan we denken of zelf kunnen bevatten"..
Dat is juist een vorm van intelligentie! Dat we zo ver kunnen voorstellen/ fantaseren, dat iets misschien toch mogelijk is, ook al lijkt het onmogelijk (een onstoffelijke wereld, dat er wel iets van je "doorleeft", in een hiernamaals of om je heen, in de ruimte die er is tussen wat we stoffelijk waarnemen).
Sommiige gevoelens, zoals stress, zijn aantoonbaar in het bloed, aan chemische stoffen. Stress zelf (hoe het voelt) niet. Liefde, bezorgdheid, moederinstinct, medeleven, van alles is (nog) niet aantoonbaar, wat we wel geloven, want zelf ook ervaren. Als sommigen hier wel bijzondere dingen hebben ervaren, maar anderen niet, is dat geen reden om elkaar te overtuigen wat dat was of niet was. Heeft ook niks met rationele intelligentie te maken, niet iedereen vindt dat "hoger" in rang of de enige soort intelligentie die we hebben..
zaterdag 9 juni 2012 om 14:06
Suzy, ik heb niet je hele posting gelezen maar het klopt wat je schrijft over het overlevingsinstinct en hoe mensen verbanden leggen die nodig zijn om te overleven. Ons brein is daarop ingesteld. Sommige mensen kunnen die verbanden heel goed leggen omdat hun rechterhersenhelft sterk ontwikkeld is.
Ga in therapie!
zaterdag 9 juni 2012 om 20:28
quote:Suzy65 schreef op 09 juni 2012 @ 13:21:
Jammere is dat ratio, ons denkvermogen, zo wordt overgewaardeerd (in deze tijd en deze cultuur) dat dat als hoogstaander dan gevoelens en instinct wordt beschouwd. Hoe meer de ratio het enige is wat je gebruikt, hoe meer de "lagere" gevoelens en instincten in onbruik raken.
Ratio en denkvermogen zijn volgens mij niet hetzelfde hoor. En misschien is het maar goed ook dat sommige van onze 'lagere' gevoelens en instincten in onbruik raken of in ieder geval worden onderdrukt. Uiteindelijk is de hele menselijke beschaving gebaseerd op het onderdrukken van instincten. Voorbeeld: als een mensaap een onbekende aap tegenkomt, betekent dit standaard een vechtpartij, desnoods tot de dood erop volgt. Wij komen voortdurend onbekenden tegen en er gebeurt niks; we negeren elkaar of groeten elkaar vluchtig.
Als we alleen nog het rationele benadrukken en boven alles zetten, benutten we veel andere nuttige "tools" niet, die we hebben meegekregen en alles bij elkaar juist een ingewikkeld hersenstelsel (en routes) hebben, wat kennis, ervaring en instinct combineert tot "weten".
Zelf vind ik het heel kortzichtig om te durven denken dat alles rationeel verklaard kan worden. De knapste natuurkundigen met torenhoge IQ's, die de nuchterheid zelve zouden moeten zijn en alsmaar op zoek naar logische verklaringen en berekeningen van heelal enz, geven idd toe, dat wat ze meer weten juist meer vragen oproept en geven toe dat er mysteries blijven/ andere machten zijn, waar ze nog geen antwoord op weten..
Er blijven inderdaad vragen onbeantwoord, maar lang niet meer zoveel als vroeger. Onze kennis van de wereld om ons heen is enorm toegenomen en groeit nog steeds.
En heb het elders ook gezegd: mysterieuze, onverklaarbare gebeurtenissen en getuigenissen zijn er al sinds mensenheugnis, hele culturen van duizenden jaren zijn erop gebouwd, profeten, Lourdes, Goden, geesten en hiernamaals, hele godsdiensten, (nog niet zo lang geleden geloofde iedereen wel ergens in een God en nu is dat opeens naief en voor domme mensen??!), in (geesten van) voorvaderen om raad vragen, offeren, bijstand van dierbare overledenen.
Wat voor mysterieuze, onverklaarbare gebeurtenissen zijn er al sinds mensenheugenis? Veel van de mysteries waar onze voorouders mee te maken hadden, zijn voor ons al lang niet meer mysterieus of onverklaarbaar. Vulkaanuitbarstingen, aardbevingen, ziektes, seizoenen, dag/nacht, de sterrenhemel: ooit mysteries, nu snappen we wat we zien of wat er gebeurt (mits we er ons in verdiepen).
Als iedereen alleen maar uitgaat van wat zichtbaar en bekend (en bewezen) is, zou de mensheid niet verder komen. Het zijn juist de knappe koppen, die niet accepteerden van hun realiteit, dat de aarde plat was, enz. Die werden soms ook eerst voor gek verklaard of zelfs vermoord om hun ideeen of nieuwe theorieen.
Ik denk dat je een denkfout maakt. Veel knappe koppen accepteren juist wel de realiteit, maar probeerden deze beter te begrijpen en te doorgronden.
Waarbij zij aangetekend, dat hoe meer je je rationele aanleg gebruikt en minder je gevoel en/of instinct, je die misschien zelfs onderdrukt daardoor, en minder kan of wil voorstellen dat die ook hun nuttige functies hebben en op den duur ook niet meer zelf in jezelf kan aktiveren.
Wat bedoel je daarmee? We gebruiken zowel ons rationele denkvermogen (bewust denkproces waarbij je voor- en nadelen in kaart brengt, alternatieven overweegt etc) als ook onze instincten (automatische piloot, snelle beslisser, gebaseerd op ervaring). In onze complexe samenleving onderdrukken we waarschijnlijk wel wat vaker onze instincten dan onze verre voorouders, maar dat is waarschijnlijk maar goed ook. Maak je maar niet teveel illusies over een groot deel van onze oer-instincten.
Sommiige gevoelens, zoals stress, zijn aantoonbaar in het bloed, aan chemische stoffen. Stress zelf (hoe het voelt) niet. Liefde, bezorgdheid, moederinstinct, medeleven, van alles is (nog) niet aantoonbaar, wat we wel geloven, want zelf ook ervaren.
Liefde, bezorgdheid en moederinstinct is al lang aantoonbaar hoor. We weten welke hormonen en neurotransmitters hierin een rol spelen. Denk aan adrenaline, endorfine, dopamine en oxytocine. Deze laatste regelt overigens ook de toeschietreflex bij vrouwen die borstvoeding geven. Wij zijn ons brein.
Jammere is dat ratio, ons denkvermogen, zo wordt overgewaardeerd (in deze tijd en deze cultuur) dat dat als hoogstaander dan gevoelens en instinct wordt beschouwd. Hoe meer de ratio het enige is wat je gebruikt, hoe meer de "lagere" gevoelens en instincten in onbruik raken.
Ratio en denkvermogen zijn volgens mij niet hetzelfde hoor. En misschien is het maar goed ook dat sommige van onze 'lagere' gevoelens en instincten in onbruik raken of in ieder geval worden onderdrukt. Uiteindelijk is de hele menselijke beschaving gebaseerd op het onderdrukken van instincten. Voorbeeld: als een mensaap een onbekende aap tegenkomt, betekent dit standaard een vechtpartij, desnoods tot de dood erop volgt. Wij komen voortdurend onbekenden tegen en er gebeurt niks; we negeren elkaar of groeten elkaar vluchtig.
Als we alleen nog het rationele benadrukken en boven alles zetten, benutten we veel andere nuttige "tools" niet, die we hebben meegekregen en alles bij elkaar juist een ingewikkeld hersenstelsel (en routes) hebben, wat kennis, ervaring en instinct combineert tot "weten".
Zelf vind ik het heel kortzichtig om te durven denken dat alles rationeel verklaard kan worden. De knapste natuurkundigen met torenhoge IQ's, die de nuchterheid zelve zouden moeten zijn en alsmaar op zoek naar logische verklaringen en berekeningen van heelal enz, geven idd toe, dat wat ze meer weten juist meer vragen oproept en geven toe dat er mysteries blijven/ andere machten zijn, waar ze nog geen antwoord op weten..
Er blijven inderdaad vragen onbeantwoord, maar lang niet meer zoveel als vroeger. Onze kennis van de wereld om ons heen is enorm toegenomen en groeit nog steeds.
En heb het elders ook gezegd: mysterieuze, onverklaarbare gebeurtenissen en getuigenissen zijn er al sinds mensenheugnis, hele culturen van duizenden jaren zijn erop gebouwd, profeten, Lourdes, Goden, geesten en hiernamaals, hele godsdiensten, (nog niet zo lang geleden geloofde iedereen wel ergens in een God en nu is dat opeens naief en voor domme mensen??!), in (geesten van) voorvaderen om raad vragen, offeren, bijstand van dierbare overledenen.
Wat voor mysterieuze, onverklaarbare gebeurtenissen zijn er al sinds mensenheugenis? Veel van de mysteries waar onze voorouders mee te maken hadden, zijn voor ons al lang niet meer mysterieus of onverklaarbaar. Vulkaanuitbarstingen, aardbevingen, ziektes, seizoenen, dag/nacht, de sterrenhemel: ooit mysteries, nu snappen we wat we zien of wat er gebeurt (mits we er ons in verdiepen).
Als iedereen alleen maar uitgaat van wat zichtbaar en bekend (en bewezen) is, zou de mensheid niet verder komen. Het zijn juist de knappe koppen, die niet accepteerden van hun realiteit, dat de aarde plat was, enz. Die werden soms ook eerst voor gek verklaard of zelfs vermoord om hun ideeen of nieuwe theorieen.
Ik denk dat je een denkfout maakt. Veel knappe koppen accepteren juist wel de realiteit, maar probeerden deze beter te begrijpen en te doorgronden.
Waarbij zij aangetekend, dat hoe meer je je rationele aanleg gebruikt en minder je gevoel en/of instinct, je die misschien zelfs onderdrukt daardoor, en minder kan of wil voorstellen dat die ook hun nuttige functies hebben en op den duur ook niet meer zelf in jezelf kan aktiveren.
Wat bedoel je daarmee? We gebruiken zowel ons rationele denkvermogen (bewust denkproces waarbij je voor- en nadelen in kaart brengt, alternatieven overweegt etc) als ook onze instincten (automatische piloot, snelle beslisser, gebaseerd op ervaring). In onze complexe samenleving onderdrukken we waarschijnlijk wel wat vaker onze instincten dan onze verre voorouders, maar dat is waarschijnlijk maar goed ook. Maak je maar niet teveel illusies over een groot deel van onze oer-instincten.
Sommiige gevoelens, zoals stress, zijn aantoonbaar in het bloed, aan chemische stoffen. Stress zelf (hoe het voelt) niet. Liefde, bezorgdheid, moederinstinct, medeleven, van alles is (nog) niet aantoonbaar, wat we wel geloven, want zelf ook ervaren.
Liefde, bezorgdheid en moederinstinct is al lang aantoonbaar hoor. We weten welke hormonen en neurotransmitters hierin een rol spelen. Denk aan adrenaline, endorfine, dopamine en oxytocine. Deze laatste regelt overigens ook de toeschietreflex bij vrouwen die borstvoeding geven. Wij zijn ons brein.
zondag 10 juni 2012 om 12:04
Helemaal eens met SuzyQ.
Mijns inziens is het onmogelijk het `bewijs` in deze kwestie over te dragen op een ander. Ik wéét wat ik heb gezien, dat is mijn onomstotelijk bewijs dat er een geestenwereld bestaat, en dat er dingen zijn waar onze hersenen (nog) weinig tot niks mee kunnen.
Ok, sommige dingen zijn te verklaren en ik geloof echt niet alles. Charlatans bestaan, ik wil dus niet zeggen dat al die commerciële troep op tv echt is, maar hoe verklaar je mijn onderstaande ervaring?
Ik was twee of drie jaar oud en kon net een beetje praten. Mijn moeder deed haar strijkgoed op zolder en nam mij dan mee, zodat ik op een kleedje kon zitten spelen. Opeens begon ik mijn naam steeds te roepen, iets wat ik voorheen nog niet gedaan had. Mijn moeder vroeg: "Waarom doe je dat?" terwijl ze zag dat ik naar een plek vlak achter haar keek, en niet naar haar. "Meneer" brabbelde ik, wijzend naar die plek."Grote meneer" en "grote jas" en "zwart" en "hoed". Voor mijn moeder kon dat maar één ding betekenen, haar opa!! Ze pakte me snel op, bracht me naar beneden en haalde haar strijkgoed op om die nooit meer op zolder te doen! Van dit alles kan ik me niks meer herinneren maar mijn moeder des te meer. Wat ik nog wel weet is dat ik heel lang niet meer op zolder mocht komen, en ik begreep niet waarom.
Mijn moeder is iemand die niet in het spirituele gelooft, een hele nuchtere persoon, dus hier is ze juist dáárom zo erg van geschrokken. Ze vertelde me later dat mijn oma, haar moeder dus, ook dingen zag. Dat ze dromen had waarin een bepaalde vrouw met een bepaalde aparte jurk en haardracht in voorkwam, die ze doodleuk een week later op een schilderij in een museum zag!!
Verder is de vader van mijn moeder overleden toen mijn moeder 17 was. Die opa heb ik niet gekend.Wegens groot verdriet heeft mijn moeder dit altijd weggestopt, ik had zelfs nog nooit een foto van hem gezien! Toen ik rond de 20 was, en mijn oma net was overleden, kreeg ik een droom. In de stoel in haar huiskamer die ik goed kende, zat mijn opa. Zelfs in mijn droom was hij onzichtbaar maar ik wist toch dat hij er zat en ik wist hoe hij eruit zag en wat voor kleren hij aanhad. Mijn oma stond trots achter de stoel naar me te lachen, zij was duidelijk te zien, en haar bedoeling was mijn opa en mij elkaar te laten ontmoeten. Mijn opa stak zijn onzichtbare hand naar me uit en ik pakte hem, wij beide naar elkaar lachend.
Ik werd verbaasd wakker en ging met deze info naar mijn moeder. Ik omschreef mijn opa en ze beaamde dat hij er inderdaad zo uitzag, met een bepaald driedelig grijs pak aan, mager en een gerimpeld maar blij gezicht. Toen ze me een foto liet zien schrok ik me wezenloos, op de foto stond de man die ik mijn droom had ontmoet!!
Mijns inziens is het onmogelijk het `bewijs` in deze kwestie over te dragen op een ander. Ik wéét wat ik heb gezien, dat is mijn onomstotelijk bewijs dat er een geestenwereld bestaat, en dat er dingen zijn waar onze hersenen (nog) weinig tot niks mee kunnen.
Ok, sommige dingen zijn te verklaren en ik geloof echt niet alles. Charlatans bestaan, ik wil dus niet zeggen dat al die commerciële troep op tv echt is, maar hoe verklaar je mijn onderstaande ervaring?
Ik was twee of drie jaar oud en kon net een beetje praten. Mijn moeder deed haar strijkgoed op zolder en nam mij dan mee, zodat ik op een kleedje kon zitten spelen. Opeens begon ik mijn naam steeds te roepen, iets wat ik voorheen nog niet gedaan had. Mijn moeder vroeg: "Waarom doe je dat?" terwijl ze zag dat ik naar een plek vlak achter haar keek, en niet naar haar. "Meneer" brabbelde ik, wijzend naar die plek."Grote meneer" en "grote jas" en "zwart" en "hoed". Voor mijn moeder kon dat maar één ding betekenen, haar opa!! Ze pakte me snel op, bracht me naar beneden en haalde haar strijkgoed op om die nooit meer op zolder te doen! Van dit alles kan ik me niks meer herinneren maar mijn moeder des te meer. Wat ik nog wel weet is dat ik heel lang niet meer op zolder mocht komen, en ik begreep niet waarom.
Mijn moeder is iemand die niet in het spirituele gelooft, een hele nuchtere persoon, dus hier is ze juist dáárom zo erg van geschrokken. Ze vertelde me later dat mijn oma, haar moeder dus, ook dingen zag. Dat ze dromen had waarin een bepaalde vrouw met een bepaalde aparte jurk en haardracht in voorkwam, die ze doodleuk een week later op een schilderij in een museum zag!!
Verder is de vader van mijn moeder overleden toen mijn moeder 17 was. Die opa heb ik niet gekend.Wegens groot verdriet heeft mijn moeder dit altijd weggestopt, ik had zelfs nog nooit een foto van hem gezien! Toen ik rond de 20 was, en mijn oma net was overleden, kreeg ik een droom. In de stoel in haar huiskamer die ik goed kende, zat mijn opa. Zelfs in mijn droom was hij onzichtbaar maar ik wist toch dat hij er zat en ik wist hoe hij eruit zag en wat voor kleren hij aanhad. Mijn oma stond trots achter de stoel naar me te lachen, zij was duidelijk te zien, en haar bedoeling was mijn opa en mij elkaar te laten ontmoeten. Mijn opa stak zijn onzichtbare hand naar me uit en ik pakte hem, wij beide naar elkaar lachend.
Ik werd verbaasd wakker en ging met deze info naar mijn moeder. Ik omschreef mijn opa en ze beaamde dat hij er inderdaad zo uitzag, met een bepaald driedelig grijs pak aan, mager en een gerimpeld maar blij gezicht. Toen ze me een foto liet zien schrok ik me wezenloos, op de foto stond de man die ik mijn droom had ontmoet!!
zondag 10 juni 2012 om 12:33
Je moeder gelooft in geesten en heeft je dit verteld. Zij heeft het voorval meteen geïnterpreteerd als de geestesverschijning van haar opa. Jij was heel klein. Lijkt me vooral een product van jouw en je moeders verbeeldingskracht.
Hoe kon je je opa op de foto herkennen als hij in je droom onherkenbaar was? Daarnaast beschrijf je een redelijk standaard beeld van "een oude man".
Hoe kon je je opa op de foto herkennen als hij in je droom onherkenbaar was? Daarnaast beschrijf je een redelijk standaard beeld van "een oude man".
Ga in therapie!