Mijn nieuwe leventje

Door te leren je ook alleen te kunnen vermaken. Door het alleen zijn ook daadwerkelijk te gaan zien als iets fijns en positiefs.



zo kun je lekker een serie opzetten en met een glas fles wijn en een snack op de bank hangen. Of door je stad slenteren.



Met altijd maar anderen om je heen te willen hebben en als dat niet lukt het als een mislukking en negatief te ervaren word je niet gelukkig.

Ja, dit herken ik! Alsof ik mijn eigen verhaal hier lees (incl het verhuizen naar het Oosten en hier nu alleen wonen). Dus ik lees mee

quote:Nemesis. schreef op 13 juli 2014 @ 10:54:

met een glas fles wijn en een snack op de bank hangen.



Wanneer je alleen maar gelukkig kunt zijn met een fles wijn is er volgens mij sprake van een verslaving, in dat geval zou ik eens contact opnemen met de AA



Ik zou ook niet beginnen met flessen wijn om gelukkig te worden, lijkt mij vragen om problemen.

quote:Bitje93 schreef op 13 juli 2014 @ 11:07:

[...]





Wanneer je alleen maar gelukkig kunt zijn met een fles wijn is er volgens mij sprake van een verslaving, in dat geval zou ik eens contact opnemen met de AA



Ik zou ook niet beginnen met flessen wijn om gelukkig te worden, lijkt mij vragen om problemen.





Dat schrijft nemesis toch helemaal niet?



Ik heb alleen gewoond maar ben er ook niet zo goed in, het vinden van de balans. Ik was vaak een poos de hort op om vervolgens een heel weekeinde binnen te hangen, langer hield ik dat weer niet vol.

Nu heb ik een gezin wat ik regelmatig alleen draaiende hou en dat gaat dan weer prima want structuur is nodig voor de kinderen. (ik zeg dus niet dat TO aan kinderen moet beginnen bitje, voor het geval je dat leest ).

Succes met het vinden van je draai TO.

Telefoon weg leggen. Pak een boek, kijk een serie, maar een wandeling, stap op de fiets, bak een taart enz. Je mag best een beetje strenger voor jezelf zijn betreft die telefoon. Los daarvan: heb niet te hoge verwachtingen van jezelf en hoe je je voelt. Je hebt liefdesverdriet en dat is gewoon rot. Dat is toch helemaal niet erg?

Hoi, ik herken dit zeker. in okt 2013 mijn relatie na ruim 4 jaar uit gemaakt. Ik werd er niet gelukkiger van vooral de laatste 1,5 jaar. En ook omdat ik iemand tegen kwam waarvan ik gelijk had van WOW wat is dat voor gezellig exemplaar. hij is 18 jaar ouder. Maar kende hem via een fam lid waar hij al jaren goed bevriend mee is



2 maanden wat mee gehad en owow wat was ik verliefd. maar zomaar uit het niets kwam op 6 dec, schatje ik wil er toch een einde maken met ons. en wat heb ik er veel verdriet van gehad. maar toch bleven we elkaar zien zo 1 a 2 x per week tot nu dan..m.n tussen de lakens. want zodra het te dicht bij kwam kapte hij af. Ik ben van mening dat deze man bindingangst heeft al beweert hij zelf van niet. hij heeft wel een hele erge aantrekking kracht op mij. En eigenlijk gun ik hem niemand anders dan mij.



Ik date wel wat zo her en der, en hij overig ook, alleen kon ik dat heel moeilijk verkroppen. In mei een oude vlam tegen gekomen weer regelmatig afgesproken. En eindelijk dacht ik hier wil ik voor gaan had er zin en goeie hoop in. Maar helaas vrijdag avond hadden we het erover hoe nu verder. maar zijn antwoord was dan ook, ik denk dat we niet helemaal goed bij elkaar passen. Ik ben meer van het type pluk de dag en heb buiten mijn werk om tijd om leuke dingen te doen. Hij is met zijn eigen werk ook veel aan huis gebonden vooral in de zomer. Dus ben ik nu weer terug bij af. Het zelfde geneuzel als toen we voor een jaar om 7 terug contact hadden



Maar ik herken dat het wel lastig is om dingen te zoeken, Ik ga dan mensen vragen om wat leuks te doen. Je heel verdrietig kunnen voelen. en moeilijk om afleiding te kunnen vinden. Ik reageer nog weleens op viva oproepjes. Zit wel in een aardig meiden groepje maar veel dingen doen we niet samen. Maar omdat ik werkzaam in de zorg ben. Ben ik nog weleens overdag vrij. En ik kan me heel ongelukkig en alleen voelen. Gelukkig ben ik gek op sporten met name shape en bodyjam. Maar heb wel vriendinnen hoor alleen zijn dat er eigenlijk maar 2 en me beste woont op een uur rijden





Maar voor nu een dikke

Heel herkenbaar, ik had dit ook de eerste maanden nadat ik weer alleen woonde. Ik heb co-ouderschap en de tijden dat ik de kinderen had ging het prima, maar als ik alleen was ging ik mensen zoeken om mee af te spreken. Had ik me voorgenomen om een dagje heerlijk te luieren, maar begin van de middag werd ik dan al onrustig en ging alsnog activiteiten zoeken om te doen.



Wat mij hielp was als ik wist dat ik s avonds een afspraak had, en later als ik wist dat ik de volgende dag een afspraak had. Dan kon ik me de tijd ervoor beter ontspannen.



Bij mij was het echt een onderdeel van het rouwen of het wennen. Als je jaren samen hebt gewoond is het gewoon best wennen om opeens zoveel alleen te zijn. Nu vind ik het heerlijk om alleen te zijn af en toe en vermaak me prima. Ik heb wel een aantal (single) vrienden die nogal van het whatsappen zijn en waarmee ik m'n dagelijkse kleine dingetjes kan delen en die ik gedurende de dag regelmatig hoor, en waar ik tegen kan zeggen dat ik baal dat de koffie op is ofzo. Dat vind ik wel fijn, maar moet je van houden natuurlijk.

Ja herkenbaar wel. Haal ook veel energie uit gezelligheid. Een weekend zonder zou ik niet trekken. Na de gezelligheid vind ik dagje of avond alleen juist weer heerlijk. Als je het afwisselt hoeft het toch niet zo'n probleem te zijn?

quote:Wanneer je alleen maar gelukkig kunt zijn met een fles wijn is er volgens mij sprake van een verslaving, in dat geval zou ik eens contact opnemen met de AA



Ik zou ook niet beginnen met flessen wijn om gelukkig te worden, lijkt mij vragen om problemen.Jij ook goedemorgen

quote:wen85 schreef op 13 juli 2014 @ 10:50: (...)

Ben al weken aan het zoeken naar een goede balans tussen mijn werk, sporten, sociale activiteiten en tijd voor mezelf. Die balans is helaas ver te zoeken. Als ik denk dat ik de balans gevonden heb dan is die balans vaak na een dag alweer weg.... Ik vind het heel moeilijk om alleen te zijn, ik heb geen rust en als ik iets graag wil, is het rust. Als ik alleen ben, ben ik altijd aan het zoeken naar afleiding, ga ik iedereen in mijn whatsapp contactenlijst een berichtje sturen om te vragen of ze iets willen afspreken, lopen klooien op Tinder.... Alles om maar niet alleen te hoeven zijn. Merk steeds meer dat het me allemaal een beetje teveel wordt. Herkennen jullie dit? Pfff word af en toe zo gek van mezelf!! :(Herkenbaar. Juist door afleiding te zoeken vlucht je voor de situatie = vluchtgedrag. Het "moe worden" komt vooral omdat je vecht tegen de situatie. Je dient het verdriet een plek te geven en te kijken naar jezelf (=acceptatie). Dat je een beslissing hebt genomen is goed! Maar weet ook dat de periode erna moeilijk kan zijn. Jullie levens waren verweven en nu moet je het alleen doen. Wat ik wil zeggen is dat er ook voor jou betere tijden komen.



Wat ik heb gedaan: juist niet te veel ondernemen (met mate). Uiteraard is dit gebaseerd op een mening. Waar de een je Tinder als advies geeft, de andere geeft aan "ga erop uit.." Jij dient de beslissing te nemen wat juist die balans is. Juist door pieken op te zoeken (afleiding/vluchten) wordt de situatie erger. Dan heb je even niks te doen en dan wordt het gat dieper. Het verschil tussen wat te doen hebben en alleen zijn wordt zo te groot.

Misschien iets inspirerends lezen om vanuit je hart te leven? Je leeft vanuit je hoofd, afgesloten van je gevoel. Als je alleen bent kan dat gevoel naar boven komen, waarschijnlijk een onprettige emotie die je liever niet voelt, dn voel je onrus en ga je afleiding zoeken. Noodzaak om te weten wat het is, het onbewuste waardoor je die onrust voelt en nooit volledig van rust kan genieten. Misschien een tip ;wat droom je in de nacht? Luister daar eens na, want dat kan en heel duidelijk beeld geven waarom dit een probleem geeft. Kijk bv eens www.ikhebgedroomd.info

Terug komen in je gevoel is toch wel van belang zodat je kan genieten , ook van de tijd die je alleen bent.

Ik ben al een poosje alleen, en ook regelmatig hele dagen. Ik vind het juist fijn! Mijn tips:

- Zorg dat je huis fijn is om er te zijn. Ruim op en maak schoon, ga naar de winkel en koop kussentjes, kaarsen en meer van dat soort spul.

- Zorg dat je lekker drinken in huis hebt! Ik hou van thee, en trakteer mezelf met enige regelmaat op extra lekkere (luxe) thee.

- Ik ben ook een erg groot voorstander van geur. Geur kan heel veel doen in je huis, dus zorg dat het er lekker ruikt. Tegenwoordig is er heel veel te koop, zelf hou ik erg van soy wax melts en etherische olie. Google eens, of loop wat winkels binnen.

- Als ik rot in mijn vel zit, zet ik de tv wel eens aan als 'gezelschap' of ik luister naar een luisterboek. Ben je stukken minder afhankelijk van al die vrienden.

@Wen85: er loopt hier al een paar jaar een topic "Alleenzijn en gelukkig met jezelf", met wisselende groepjes schrijvers in dezelfde situatie als jij. Als je begint met lezen in deel 1 en 2 (te vinden in de OP van het huidige deel) heb je alvast een behoorlijk tijdverdrijf (is een soort boekwerk geworden namelijk , maar je zal daar veel herkenning vinden en het is denk ik wel de moeite waard om te lezen hoe anderen hiermee omgaan).



Juist bij onwenselijke emoties als liefdesverdriet en gemis van wat je gewend was (iemand om je heen, saamhorigheid, gezelligheid, samen delen van je dagelijks leven) hebben mensen de neiging om dat niet te willen voelen. Misschien ook omdat er een overtuiging leeft dat het sterk is om positief te moeten zijn en door te gaan, een aktief en druk sociaal leven te leiden vol met leuke dingen en afspraken.



Als single ben je idd aangewezen op een grotere kring "naasten" op wie je kan rekenen dan als stel, waar je van alles samen kan delen. Zelfs als je als stel veel eigen leven hebt of veel thuis bent en de 1 tv kijkt en de ander achter de pc zit, ben je niet/ bijna nooit alleen, houd je rekening met elkaar, is er een basis van "samen", een gedeeld "thuis". En soms lijkt ruzie of discussie beter dan alleenzijn, want ruzie is ook contact/ aandacht.



Toch kan je in een relatie ook eenzaam zijn. En andersom betekent single en alleenzijn niet altijd dat je ook eenzaam bent.



Als je je gevoelens onderdrukt en jezelf zoveel mogelijk van afleidt met een drukke agenda en altijd iets "leuks" te doen of met anderen te moeten zijn, ontloop je het contact met jezelf. Dit gebeurt evengoed binnen relaties wanneer je jezelf niet kan zijn en je je inhoudt/aanpast/ verliest in proberen de relatie goed te houden of de ander tevreden te houden en je belangrijke eigen behoeften daarvoor aan de kant zet.



Die onrust zit hem er vermoedelijk in dat je geen zin hebt in het verdriet en teleurstelling willen voelen. Maar zolang je geen tijd en aandacht puur met/aan jezelf wil besteden, houd je die emoties (die er nu eenmaal zitten) binnen. Daarmee gaan ze niet weg, en wat je ook onderneemt en doet aan afleiding, je neemt je gevoel met je mee.



Ik ken het mechanisme zelf ook, hoor, maar het jagen op leuke en positieve ervaringen is nutteloos als je niet wil voelen wat je nu eenmaal voelt, de pijn die je hebt ervaren niet om getreurd hebt.. Het hoort er ook bij, bij het leven, dat je soms verdrietig bent (en met alle reden). Verdriet toelaten en erom huilen lost het juist op! Die onrust komt doordat je jezelf negeert, je probeert om niet te voelen.



Maar niet willen voelen, de tijd doden met afleiding totdat je weer iets/iemand tegenkomt die positieve gevoelens opwekt (verliefdheid, opwinding, enthousiasme), zo werkt het helaas niet. Voelen is net een schakelaar: of alles voelen of niks. Selectief de leuke wel willen voelen en de vervelende niet, dat bestaat dus niet..



Het toverwoord om die onrust kwijt te raken is dus juist doen wat je nu ontloopt: in contact staan met jezelf, de stilte opzoeken, in je eentje thuis op de bank zielige nummers draaien en een potje huilen. En nog eens en nog eens. En lief voor jezelf zijn, mentaal en fysiek, jezelf een beetje verwennen met liefde en aandacht. Dan voel je je maar even zielig, dan huil je maar een poosje uit zelfmedelijden en oprechte "hart-pijn".



Juist als je nu en dan even de tijd neemt voor even "slachtoffer" mogen zijn, teleurstelling in jouw (en zijn) goede bedoelingen, de pijn voelen van en huilen om dat het anders is gelopen dan je had gedacht, pijn van afscheid van de liefde die er ook was, en al het fijne wat je nu moet missen, lost die emotionele bal in je buik op en komt er weer ruimte voor opluchting en nieuwe zin/ enthousiasme/ optimistische gedachten en ervaringen.



Doe je dat niet, dan blijf je juist "slachtoffer". Dan blijf je je afhankelijk voelen van een gezellig avondje met anderen nodig hebben, afspraken hebben staan, uitgaan, tv kijken en andere manieren om je tijd te vullen.



Let wel: als je jezelf (het voelen) ontloopt, diep wegstopt, negeert, geef je jezelf de boodschap dat je jezelf niet de moeite waard vindt. Dat je oprechte gevoelens er niet mogen zijn en daarmee een belangrijk deel van jou er niet mag zijn. Dat is niet flink of sterk. Wel toegeven aan je verdriet zal juist die innerlijke rust opleveren, omdat het met elke huilbui een stukje minder wordt en er ook allerlei stoffen vrijkomen (endorfines oa) die je troosten, rustig maken, moed geven, fijn gevoel van opluchting geven.



En dat mis je nu ook, van jezelf. Dat is stukken beter dan je verhaal willen delen met vriendinnen en troost of andere verzachting van buitenaf zoeken. Je kan je verhaal wel delen, in woorden, met empathische mensen die begrip en tijd voor je hebben en dat is ook erg fijn en helpt ook, maar het voelen kan je niet delen, dat moet je zelf doen.



Als je je gevoel afsluit sluit je jezelf ook voor het echt voelen van leuke ervaringen, het is een beetje nep-positief doen, zoals lachen als een boer met kiespijn, zeg maar. Plus straal je naar anderen (en potentiele nieuwe lovers) uit dat je nog met een rugzakje "bagage" onverwerkte relatie zit. Dat voelen mensen aan, ook al "doe je positief".



Ga de diepte in met jezelf. Lees hoe anderen dat succesvol aangepakt hebben. Gun jezelf het voelen op allerlei manieren: ook lichamelijk voelen: sport en beweging, yoga, massages, dagje sauna, een wandeling met oog voor de omgeving, voelen van de wind en zon/regen op je huid, een uurtje niksdoen op je bed liggend, en laat bovenkomen wat bovenkomt.



Als je die "me-time" in je agenda inplant, kan je afwisselen met dingen ondernemen/doen met anderen, die gezonde balans vinden tussen tijd met jezelf doorbrengen en tijd met anderen/ leuke afleiding, open staan voor nieuwe dingen meemaken.



Wat ook goed werkt, als je merkt dat je het lastig blijft vinden om tijd met jezelf door te brengen (zonder telefoon bedoel ik dan, he, echt met jezelf en je gedachten/gevoelens) of het verdriet toe te laten, kan je bijv een paar sessies met een coach boeken, dan houd je namelijk ook tijd vrij voor jezelf, met die stok achter de deur dat je die tijd ook daadwerkelijk neemt.



Want je hoeft niet de hele tijd maar de diepte in met jezelf, als je daar maar OOK tijd voor maakt. Niet alleen maar afleiding/ nieuwe doelen en ook niet alleen maar treuren in je eentje. Het hoeft niet of-of te zijn, het kan allebei: en-en.



Als je bang bent voor wat er boven komt, voed je in feite die angst voor het alleenzijn alleen maar. Dan gun je het jezelf niet om te ontdekken dat die angst vrezen veel erger is dan het daadwerkelijk is. Dat die angst niet terecht is, dat je zelf aangenaam gezelschap bent, als je van jezelf mag voelen wat je voelt. Dat verdriet niet iets is om bang voor te zijn, niet negatief is, maar ook mooi kan zijn.



En weet je, als je in verbinding met jezelf staat, reageren andere mensen heel anders op jou. Tenminste dat is mijn ervaring. Als jij je hart opent, en je kwetsbaar voelt, dan durven anderen dat ook bij jou. Mensen herkennen op eoa manier of jij een positief masker op hebt gezet of dat je "echt" bent, je "ware zelf" bent.



Niet iedereen is even empathisch, er zijn hele massa's mensen die zelf ook zo'n positief masker opzetten als ze het sociale leven induiken. Die allemaal geloven in "als ik maar gewoon positief doe, wordt het leven vanzelf positiever". Ik denk dat je die mensen dan ook onbewust aantrekt die hetzelfde doen.



Maar wil je nieuwe mensen of tzt een nieuwe partner om je heen die ook in verbinding staan met hun hart, en ruimte hebben voor fijne en minder fijne gevoelens, zich op gevoelsniveau met jou willen verbinden (om je geven, van je houden, meeleven en inleven) en daar ook toe in staat zijn, dan is het beste wat je jezelf kan gunnen om een goed contact met je eigen hart/gevoel te hebben!



Niet toelaten van "ongewenste" gevoelens is het recept voor een oppervlakkig leven, oppervlakkig vermaak en afleiding, voor je afhankelijk voelen van andere mensen en hun reacties op jou om je fijn of down te voelen (als ze er wel/niet (genoeg) voor jou zijn, wel of niet afspreken met jou, oog hebben of aanvoelen wat jij nodig hebt van hun).



Als jij in staat bent zelf te ontdekken hoe jij zelf zoveel mogelijk kan voorzien in wat jij nodig hebt (en dat jezelf te geven) is er minder druk op die ander/ anderen om jou gelukkig te (moeten) maken of jou een fijn gevoel te geven, dat je gezien wordt, geliefd voelt en ertoe doet. Want dat hangt in hoge mate af van hoe jij je van binnen voelt over jezelf en je van betekenis voelt, en dat kan niet van buitenaf door alsmaar tijd, aandacht, waardering en liefde van anderen nodig te hebben.



Je hebt die van jezelf nu ff nodig! Jezelf ontwikkelen en mentaal en fysiek "voeden", is allemaal tijd en aandacht aan jezelf besteden, jezelf de moeite waard vinden om (voor zover mogelijk) je eigen invloed en zelfoverwinningen te ervaren of jij je leven leuk en betekenisvol weet te maken. Dat geeft (weer) zelfvertrouwen en vertrouwen in het leven, als jij weet dat je dat zelf vorm kan geven, oa door jezelf te laten zien dat je kan omgaan met tegenslag en dwars daardoorheen lichtpuntjes blijft zien, erop vertrouwt dat die goede tijden ook wel weer komen..



Open staan voor het leven is risico's durven lopen op tegenslag.. omdat je weet dat je daar ook wel weer overheen komt, op je eigen kracht kan vertrouwen, juist omdat je dat al ervaren hebt. Iedereen heeft andere fijne lieve mensen nodig om zich heen, dat is een normale menselijke behoefte! Maar dat is iets anders dan er afhankelijk van voelen, want daar heb je geen invloed op (of ze er ook zijn als jij dat nodig hebt, hoe ze reageren, waar zij wel/niet zin in hebben of behoefte aan hebben). En wel op hoe je zelf omgaat met tegenslag, verdriet en teleurstelling..

quote:zongelique schreef op 13 juli 2014 @ 12:06:

Misschien iets inspirerends lezen om vanuit je hart te leven? Je leeft vanuit je hoofd, afgesloten van je gevoel. Als je alleen bent kan dat gevoel naar boven komen, waarschijnlijk een onprettige emotie die je liever niet voelt, dn voel je onrus en ga je afleiding zoeken. Noodzaak om te weten wat het is, het onbewuste waardoor je die onrust voelt en nooit volledig van rust kan genieten. Misschien een tip ;wat droom je in de nacht? Luister daar eens na, want dat kan en heel duidelijk beeld geven waarom dit een probleem geeft. Kijk bv eens www.ikhebgedroomd.info

Terug komen in je gevoel is toch wel van belang zodat je kan genieten , ook van de tijd die je alleen bent.



Helemaal mee eens. Er zijn veel boeken die je oa een zetje kunnen geven om met een andere blik naar hetzelfde te kijken. Zoals het niet langer bestempelen van verdrietig zijn als iets negatiefs en ongewensts. Hoe je je hart open stelt en open kan houden. Hoe je kwetsbaar durft te zijn (oa door je daartegen bestand te voelen, je eigen kracht te kennen dat je dat aan kan, als het anders loopt, dat je jezelf kent en op kan bouwen).



Je voelt je namelijk echt sterk als je gaat ervaren dat je dit aankon, hier overheen bent gekomen, je eigen leven aangenamer gemaakt hebt op eigen kracht. Dat je zelf een heleboel kan doen om jezelf gelukkig(er) te maken en je echt verbonden met en van betekenis te voelen voor een ander/ anderen.



Elk mens zou verdrietig zijn om het verlies van een partner/relatie, waarom zou jij dat niet mogen voelen van jezelf? Waarom zouden anderen dat niet mogen zien, die begrijpen dat wel..



Het wordt pas anders als je jaren later nog niks verder bent gekomen en dat gebeurt dus juist door het negeren en ontkennen van wat je voelt (en heel normaal is om te voelen).



Enne, af en toe op de bank met een wijntje is soms best fijn en haalt misschien de scherpe kantjes eraf, maar is ook weer een vorm van onderdrukken/ verdoven. Geen goed idee dus als dat een gewoonte/ patroon wordt.. voor je het weet wordt "nu ff nodig" een verslaving waar je niet meer buiten kan en heb je er een probleem bijgekregen.



Boeken als "Gelukkig ben ik niet de enige" en "De kracht van kwetsbaarheid" van Brene Brown, maar ook Stephen Covey (de 7 eigenschappen van effectief leiderschap) kan ik aanraden. Die laatste om richting te geven aan je leven, wat je belangrijk vindt, levensvisie, levensdoelen, enz te overdenken en te formuleren voor jezelf, welke toekomst je voor jezelf ziet (ipv bijv angst voor leegte zonder partner of tot je een nieuwe relatie hebt).



Zelf heb ik veel gehad aan sommige boeken van Deepak Chopra, die kunnen helpen met je verbonden voelen met je (oprechte) zelf en het "nut" en betekenis van emoties in een ander daglicht stelt. De kracht van zelfcompassie, eigenliefde en eigenwaarde en hoe je dat opbouwt/ ontdekt bij jezelf.



Maar ook een boek als "Coach jezelf naar succes" van Talane Miedaner (2e hands) met praktische tips als hierboven: hoe zorg je goed voor jezelf, oa opgeruimde en fijne (woon)omgeving voor jezelf creeren, en jezelf andere dingen gunnen die je fijn vindt en helpen bij die verantwoordelijkheid voor jezelf, er een leuke uitdaging van te maken ipv alleen maar zwaar..



En: je hoeft het niet helemaal alleen te doen: vraag hulp waar je hulp bij kan gebruiken, neem het aan als het aangeboden wordt, nodig mensen uit om iets voor ze te kunnen doen en/of zij voor jou. Zorg voor gelijkwaardige relaties, dat je niet eenzijdig aandacht "neemt" van anderen, maar ondanks eigen verdriet er ook bent voor die ander en oog houdt voor diens leuke en minder leuke belevingen.



Dat kan alleen als je anderen niet "wanhopig nodig" hebt en zij de ruimte ook krijgen om nee te zeggen. Dat doe je door zelf aan te pakken wat je zelf alvast kan doen, zodat je gedoseerd met anderen kan delen en dat niet drukt op de ander (claimerig aanvoelt voor anderen). Je belevenissen delen met (empathische) anderen is prima, maar verdeel het over meer mensen, niet bijv 1 beste vriendin, zodat het anderen niet "bezwaart" en jij er ook bent voor hun.



(als je te "vol" zit met eigen issues heb je vaak niet echt oog voor de ander, ook niet ten volle meeleven met hun leuke dingen bijv, daarom alleen al is huilen als je liefdesverdriet hebt al iets nuttigs, het zorgt ervoor dat je niet "vol" blijft (met onderdrukte emoties) en juist ook ruimte hebt om in verbinding te blijven met anderen). Ook bij nieuwe vriendschappen, later daten enz is het zaak dat je hart echt open staat voor nieuw, dat het verleden een plek heeft en je weer onbevangen bent tov nieuwe ervaringen!

Ik ben al anderhalf jaar alleen. Verkeerde stad gekozen, erg moeilijk om er hier tussen te komen.

Maar ik kan mezelf altijd goed vermaken, eenzaamheid is soms wel irritant. Daarom ga ik binnenkort weer verhuizen, ik hou zeker van dingen met anderen afspreken.



Heb je niet andere interesses dan alleen maar met anderen zijn?

Heel erg herkenbaar. Ook ik ben verhuisd, en ben nu weer alleen. Verhuis nu komende maand wel naar een andere stad, ietsje dichterbij waar ik vandaan kom maar toch nog te ver om regelmatig met mijn vrienden af te spreken.

Zit dus ook veel alleen, en ondanks dat ik vroeger graag tijd voor mezelf had lijkt dat nu alleen maar tegen te werken. Ik klooi ook aan op tinder, werk over om maar niet alleen thuis te hoeven zijn en raak daardoor gigantisch gestresst.

Ik lees dus zeker mee en ga ook proberen weer gelukkig te zijn alleen ipv bedenken hoe ik meer tijd met anderen kan doorbrengen! Ben sowieso al van plan een nieuwe hobby op te pakken, hopelijk scheelt dat enorm.

Ook ik meld mij hier, mijn vriend en ik hebben gister besloten om de knoop door te hakken.

(zie andere topic )



Gek genoeg (normaal is anders bij het verbreken van een relatie) voelt dit als een enorme opluchting, de druk is van de ketel.

We geven wel om mekaar en we gaan als hele goede vrienden uit mekaar.



Verder heb ik mezelf de kans gegeven op nieuwe mogelijkheden. Wat die ook zijn, dat voelt wel goed.



Enig puntje waar ik wel over twijfel (maar goed dat heeft geen haast, qua financieën is het geen probleem, het is officieel mijn huis) is of ik in mijn eentje in mijn 'gezins' woning blijf.

Van de ene kant is het een fijn huis met lekker veel ruimte, van de andere kant twijfel ik of het niet een beetje groot is voor mij alleen en vooral of het prettig is dat ik ergens anders, weer wat dichter bij het centrum, opnieuw ga beginnen.

(geen andere woonplaats, maar andere plek)



Jullie mogen met mij meedenken als jullie zin hebben.

@Walnootje: kan je niet regelmatig toch met je vrienden afspreken en dan bij iemand daar blijven slapen? Het is fijner als je niet "wanhopig behoeftig" wordt en jezelf genoeg contact met je vrienden hebt om te voorzien in een bepaalde basisbehoefte. Dat is een relaxter uitgangspunt om nieuwe mensen te leren kennen dan vanuit groot tekort/ leegte.



Oproepjes op forum (zelf een plaatsen of erop reageren) kan ook. Ik heb zelf div mensen irl leren kennen via dit forum, oa vaste medeschrijvers op bepaalde topics (meet organiseren).



Vergis je niet hoeveel meiden/ vrouwen van alle leeftijden met hetzelfde kampen en op zoek zijn naar andere single vriendinnen (om div redenen, omdat huidige vriendenkring aan het settelen is of wegens verhuizing/ relatie uit is enz). Het moet lukken om meiden in dezelfde situatie te vinden!



Verder heb ik na mijn scheiding enorm veel mensen leren kennen. Veelal blijft dat bij kennen/kennissen. Een paar daarvan reken ik inmiddels tot echte vriendschap.



Nu ben ik wel iemand die gemakkelijk contact legt en in gesprek raakt, overal, op straat, terrasje, winkels, trein, enz. Dat durft of doet niet iedereen, maar is de moeite waard. Je merkt snel genoeg of iemand daarvoor open staat. Zo kom ik nu een paar jaar in dezelfde "stamkroeg" en heb ik daar nu ook mijn kennissen. Je wordt bij wijze van spreken vanzelf een bekend gezicht als je regelmatig komt (afhankelijk van of die mensen ook open staan voor nieuwe contacten of al met een eigen groepje zijn).



Van de week nog op terrasje (overdag met bakkie kof) paar vrouwen leren kennen en met 1 leuke klik en 06 uitgewisseld. Dat was al een groepje dat op een vaste dag bij elkaar komt om koffie te drinken op terras en werd ik gevraagd om ook voortaan te komen op die dag.



Verder zie je vaak al snel andere m/v alleen of met zijn 2en, die staan vaak ook open voor een praatje. Je kan ervan uit gaan dat de meeste mensen die alleen aan een tafeltje zitten, dat zelf ook niet altijd even gemakkelijk vinden en afwachtend zijn, dus blij als jij het initiatief neemt.



Verder via een (team)sport, hier zie ik bijv dat er div initiatieven zijn voor wandelgroepjes en hardloopgroepjes. Zelf een teamsport doen of bijv vrijwilligerswerk bij plaatselijke voetbalclub achter de bar oid? Of eoa yogaklasje..



Jezelf inschrijven op een site voor couchsurfers? Dan laat jij ze de stad/ uitgaansleven zien?



Er zijn een paar sites voor "nieuwe mensen leren kennen", die in de weekenden iets organiseren.



Cursussen, bijv mindfulness of wat ook maar jouw interesse is, kookcursus, Spaans, maakt niet uit wat. Zeker bij cursussen/ opleidingen op mentaal gebied heb je kans op mensen die dat ook oa doen om mensen te leren kennen met soortgelijke interesses..





Verder ben ik lid geworden van een buitenzwembad in de buurt

@Marylin: tja, dat kan je het beste zelf bekijken. Heb je een huurhuis en kan je gemakkelijk iets anders vinden? Heb je een tuin en zit je daar ook in, of is dat voornamelijk veel werk?



Hangt een beetje vanaf: ikzelf ben blij met mijn huis met tuin, maar vind het ook veel werk. Ik heb kinderen, maar in mijn eentje weet ik niet of ik niet liever een appartement zou hebben, zeker niet als ik lange dagen zou maken qua werk. Ruimtelijk vind ik wel belangrijk, maar dat kan evengoed juist zijn door kleiner wonen en niet teveel spullen erin zetten: loungebank en grote leeftafel en niet veel meer dan dat. Voor je het weet ben je eerder slaaf van je huis(houden) dan dat je ervan geniet.



Maar die prioriteiten kan je alleen maar voor jezelf bedenken, wat JIJ belangrijk vindt. Meer centraal wonen is ook iets voor te zeggen: veel op loopafstand, misschien goedkoper zodat je wat vaker buiten de deur iets kan eten of drinken, het meer bruist en beweegt dan in een wijk met eensgezinswoningen (waar meer stellen en gezinnen wonen?).



Hoe dan ook is het zo dat als je weinig mensen kent in een nieuwe woonplaats, je zelf vooral initiatieven zal moeten nemen.. (zie hierboven).

Nee geen huurhuis, het is een koophuis, van mij.

(lang verhaal, maar staat op mijn naam)



We hebben geen kinderen, wel huisdieren.

Ik wil sowieso wel in deze omgeving blijven.



Ja heb tuin, zit ik ook in maar is idd. wel wat werk.

Daar helpen mijn ouders me wel mee.

En idd. komt het hele huishouden wel op mij neer,

wat kleiner is dan wel wat handiger.

Nu hoef ik overhaast niks te beslissen en het heeft ook geen haast, maar ik heb wel de neiging om te willen verhuizen.



Thanks!

Same here. Na een relatie van ruim drie jaar, waarvan 2,5 jaar samenwonend in zijn huurhuis, woon ik sinds twee weken weer alleen in een studio. Ook ik vind het echt heel erg wennen en ik zie nu vooral de negatieve punten van het alleen wonen :/

Oww ik niet eigenlijk. De eerste paar weken was ik deprie

en alleen maar aan het janken. (en vooral hopen dat hij terug zou komen) maar ik geniet toch wel erg van het feit dat ik kan doen

en laten wat ik wil zonder rekening te moeten houden met een ander.

Op sommige momenten vind ik het wat minder en mis ik hem en gewoon iemand om me heen, maar ik vind het toch ook wel erg prettig. Maar goed ik kan ook goed alleen zijn.

Geef het wat tijd Pijntjes..