Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
woensdag 24 juni 2015 om 20:14
Gecondoleerd
Wat betreft de uitvaart, ik wil me bij de rest aansluiten volg je gevoel.
Het zijn veel keuzes, sommige belangrijker dan anderen. (Voor ons maakte de kist bijvoorbeeld helemaal niet uit want die zie je toch niet meer, zo kon alle energie naar de kaart/foto's, herinneringen (stukje haar)).
De periode tot de uitvaart heb ik als druk ervaren, het echte rouwen begon pas daarna.
Wat betreft de uitvaart, ik wil me bij de rest aansluiten volg je gevoel.
Het zijn veel keuzes, sommige belangrijker dan anderen. (Voor ons maakte de kist bijvoorbeeld helemaal niet uit want die zie je toch niet meer, zo kon alle energie naar de kaart/foto's, herinneringen (stukje haar)).
De periode tot de uitvaart heb ik als druk ervaren, het echte rouwen begon pas daarna.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
woensdag 24 juni 2015 om 20:49
Gecondoleerd, prima_donna. Ook veel sterkte voor je moeder en zus gewenst.
De beste tip die ik van 'mijn' begrafenisondernemer kreeg na het overlijden van mijn vader is om iedereen die langs wil komen 's middags en 's avonds te laten komen. Dan heb je 's ochtends altijd tijd om met het gezin even te overleggen over dingen, of afspraken met de uitvaartverzorger te hebben, zonder dat je steeds het gevoel hebt dat anderen op je wachten. Je bent druk genoeg, in deze tijd. Dat advies was goud waard.
De beste tip die ik van 'mijn' begrafenisondernemer kreeg na het overlijden van mijn vader is om iedereen die langs wil komen 's middags en 's avonds te laten komen. Dan heb je 's ochtends altijd tijd om met het gezin even te overleggen over dingen, of afspraken met de uitvaartverzorger te hebben, zonder dat je steeds het gevoel hebt dat anderen op je wachten. Je bent druk genoeg, in deze tijd. Dat advies was goud waard.
woensdag 24 juni 2015 om 20:51
woensdag 24 juni 2015 om 21:02
Lieve Prima Donna,
Heel veel sterkte met het verlies van je vader. Hij heeft nu rust... Voor jullie als familie komt nu een tijd van verdriet maar hopelijk straks ook rust. Voor jullie allemaal een hele dikke .
Zoals hierboven al gezegd, doe wat voor jou/jullie goed voelt rondom de uitvaart. Het is het laatste wat jullie voor hem kunnen doen, bespreek goed met elkaar en iemand van uitvaartorganisatie wat de mogelijkheden zijn.
Heel veel sterkte met het verlies van je vader. Hij heeft nu rust... Voor jullie als familie komt nu een tijd van verdriet maar hopelijk straks ook rust. Voor jullie allemaal een hele dikke .
Zoals hierboven al gezegd, doe wat voor jou/jullie goed voelt rondom de uitvaart. Het is het laatste wat jullie voor hem kunnen doen, bespreek goed met elkaar en iemand van uitvaartorganisatie wat de mogelijkheden zijn.
donderdag 25 juni 2015 om 12:30
Ja bijna alles geregeld. Enveloppen geschreven en de rest geregeld. Nu zo nog even over de as. Vanmorgen pap opgebaard gezien, hij zag er helemaal niet uit als pap. Zo magertjes En ingevallen. Schrok er van. Nu zo even met de ondernemer verder praten en de kaarten versturen. Ik heb wel goed geslapen, viel zo weg.
vrijdag 26 juni 2015 om 19:16
vrijdag 26 juni 2015 om 20:02
Over een paar dagen neem je definitief afscheid, dan sluit je een stuk van je eigen leven af maar ook als jouw leven even lijkt stil te staan, gaat het om je heen gewoon door, dat is een vreemde gewaarwording. Misschien val je in een gat, per slot van rekening hadden jullie de zorg voor je vader, het naderende afscheid. Ik hoop dat je het gewoon over je heen kunt laten komen, verzet je niet tegen je gevoelens want als je dat doet komt na verloop van tijd de klap heel hard aan. Die fout heb ik helaas gemaakt.
verba volant, scripta manent.