Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
woensdag 24 juni 2015 om 07:53
Laat je vooral niets opdringen. Doe waar jullie je fijn bij voelen. Mijn schoonvader had nogal wat psychische problemen en heeft hierdoor veel schulden gehad. Deze waren weg, maar er was echt een minimale uitvaartverzekering. Toch wilden wij hem 'goed' wegbrengen. De kinderen hebben aangegeven desnoods mee te willen betalen, maar wel een zo goedkoop mogelijk en mooi mogelijke uitvaart te willen. Onze begeleidster was totaal niet meedenkend. Het is dat ik ging googlen en er zo bijvoorbeeld dezelfde kist heb kunnen bestellen als die zij ons voorstelde voor meer dan 400 euro goedkoper. Verder scheelt het ook nogal voor welk tijdstip je kiest. Zij wilde een week wachten en hij werd op de maandag gecremeerd. In plaats van dat ze zegt dat het 's ochtends voor 10.00 uur kon voor ongeveer 650 euro, smeerde ze ons een crematie aan midden op de dag van bijna 1200 euro. Wij hoorden dit achteraf en hebben ook een klacht bij de organisatie neergelegd.
Wat ik wil zeggen, op zo'n moment zit je in de emotie. Je hebt nog nooit na hoeven denken over een uitvaart en gaat mee (althans in mijn schoonfamilie) in wat iemand voorstelt die er dagelijks mee te maken heeft. Laat je niet meeslepen in je emotie maar probeer op dat moment heel helder te hebben hoe je het wilt en kijk desnoods op internet naar info. Je hoeft bijvoorbeeld helemaal niet voor die vaak wat standaard kaarten te gaan die in de map zitten van de begeleidster. Ook hier zijn veel meer mogelijkheden in, maar die zal zij minder snel voorstellen omdat je dat dan niet bij haar afneemt. Mijn eerste ervaring met een uitvaartbegeleidster is dus totaal niet positief te noemen, maar ik weet zeker dat er veel mensen zijn die wel geschikt zijn voor het vak.
Sterkte!
Wat ik wil zeggen, op zo'n moment zit je in de emotie. Je hebt nog nooit na hoeven denken over een uitvaart en gaat mee (althans in mijn schoonfamilie) in wat iemand voorstelt die er dagelijks mee te maken heeft. Laat je niet meeslepen in je emotie maar probeer op dat moment heel helder te hebben hoe je het wilt en kijk desnoods op internet naar info. Je hoeft bijvoorbeeld helemaal niet voor die vaak wat standaard kaarten te gaan die in de map zitten van de begeleidster. Ook hier zijn veel meer mogelijkheden in, maar die zal zij minder snel voorstellen omdat je dat dan niet bij haar afneemt. Mijn eerste ervaring met een uitvaartbegeleidster is dus totaal niet positief te noemen, maar ik weet zeker dat er veel mensen zijn die wel geschikt zijn voor het vak.
Sterkte!
woensdag 24 juni 2015 om 08:10
Heb niet bijgelezen TO, maar sterkte in deze moeilijke tijd. Uit eigen ervaring weet ik dat er qua studie meer mogelijk is dan je ws denkt.. Er zijn speciale regelingen, die zorgen voor extra tijd, geld en speciale aan de onderwijsinstelling verbonden (student-) psychologen.
Qua uitvaart- mijn enige tip is dat je het laat opnemen of filmen. De dag zelf ben je wellicht helemaal in een roes. Al kijk je het nooit weer (heb ik wel gedaan) - de mogelijkheid is er in elk geval wel. Kan voor verwerken helpen.
Nogmaals sterkte.
Qua uitvaart- mijn enige tip is dat je het laat opnemen of filmen. De dag zelf ben je wellicht helemaal in een roes. Al kijk je het nooit weer (heb ik wel gedaan) - de mogelijkheid is er in elk geval wel. Kan voor verwerken helpen.
Nogmaals sterkte.
woensdag 24 juni 2015 om 08:10
Bij ons was het regelen van de uitvaart niet moeilijk. Mijn vader was goed verzekerd en we hadden een hele goede begrafenisondernemer die steeds stap voor stap met ons doornam wat we moesten doen. Bijv. welk gedicht op de kaart, waar op gebaard en wat voor eten we wilde hebben. Omdat mijn vader echt een zoete kauw was hebben we bonbons en petit fours ipv cake bijv. gedaan. Doe echt wat jullie en je vader willen. Niks is te gek en er is zoveel mogelijk. Als je een goede begrafenisondernemer krijgt wordt de uitvaart regelen iets waar je je niet druk over hoeft te maken
What you do today, can improve all your tomorrows.
woensdag 24 juni 2015 om 08:56
quote:prima_donna schreef op 24 juni 2015 @ 07:29:
Goedemorgen dames! Ik heb nog niet zoveel nieuws te melden. Ik zit alweer een paar uur aan bed. Hij ademt nog steeds, echt bizar. De verpleegkundigen staat er ook steeds van te kijken. Ik praat gewoon nog tegen hem en kroel hem door zijn haar. Ik vind het fijn dat hij hier nog is en zie erg op tegen de rompslomp die een uitvaart heet. Ik heb dat nog nooit gedaan, vader is de eerste uit de familie die we weg moeten brengen.
Hoe verloopt dat regelen van de uitvaart? Zijn er do's en don'ts? Ik duik nu even mijn bedje in.
Als jullie nu niks te doen hebben (nja, je snapt hoop ik wat ik bedoel), begin dan vast met wat dingetjes regelen als jullie dat trekken. Kies een uitvaartverzorger uit, een uitvaartcentrum, maak evt een lijst van mensen die jullie willen uitnodigen en bespreek met elkaar hoe jullie het graag willen (en, helaas, wat het mag kosten).
Uitvaarten regelen is hard werk en veel keuzes (in ons geval iig, was ook geen uitvaartverzekering dus veel zelf geregeld). Wil je cremeren of begraven? Groot of klein? Open of in besloten kring? Thuis opbaren of niet? Condoleance thuis zelf organiseren of laten doen op een andere locatie? Nouja, dat soort dingen dus.
En denk ook vast na wat je wilt doen aan "herinneringen" achteraf was mijn vriend best een beetje boos dat de uitvaartondernemer hem er niet op geattendeerd had dat ze vingerafdrukken kunnen afnemen om evt te verwerken in een sieraad of urn etc.
Goedemorgen dames! Ik heb nog niet zoveel nieuws te melden. Ik zit alweer een paar uur aan bed. Hij ademt nog steeds, echt bizar. De verpleegkundigen staat er ook steeds van te kijken. Ik praat gewoon nog tegen hem en kroel hem door zijn haar. Ik vind het fijn dat hij hier nog is en zie erg op tegen de rompslomp die een uitvaart heet. Ik heb dat nog nooit gedaan, vader is de eerste uit de familie die we weg moeten brengen.
Hoe verloopt dat regelen van de uitvaart? Zijn er do's en don'ts? Ik duik nu even mijn bedje in.
Als jullie nu niks te doen hebben (nja, je snapt hoop ik wat ik bedoel), begin dan vast met wat dingetjes regelen als jullie dat trekken. Kies een uitvaartverzorger uit, een uitvaartcentrum, maak evt een lijst van mensen die jullie willen uitnodigen en bespreek met elkaar hoe jullie het graag willen (en, helaas, wat het mag kosten).
Uitvaarten regelen is hard werk en veel keuzes (in ons geval iig, was ook geen uitvaartverzekering dus veel zelf geregeld). Wil je cremeren of begraven? Groot of klein? Open of in besloten kring? Thuis opbaren of niet? Condoleance thuis zelf organiseren of laten doen op een andere locatie? Nouja, dat soort dingen dus.
En denk ook vast na wat je wilt doen aan "herinneringen" achteraf was mijn vriend best een beetje boos dat de uitvaartondernemer hem er niet op geattendeerd had dat ze vingerafdrukken kunnen afnemen om evt te verwerken in een sieraad of urn etc.
woensdag 24 juni 2015 om 10:27
De tip die ik wil geven is Humanitas. Zij hebben uitvaartbegeleiding. Bij een aantal begrafenissen waar ik ben geweest, heeft iemand van Humanitas ook het levensverhaal verteld toen de familie daartoe niet in staat was. Als familie of vrienden herinneringen ophalen gaat dat heel anders als er iemand bij zit die de overledene niet heeft gekend. Er komen meer bijzonderheden boven. Althans, dat is mijn ervaring.
http://www.humanistischeuitvaart.nl/
http://www.humanistischeuitvaart.nl/
woensdag 24 juni 2015 om 10:34
Sterkte Donna!
Ongelovelijk he hoe lang een lichaam het nog volhoud zonder eten en drinken. Bij mijn moeder duurde het bijna 7 dagen....
Voor de uitvaart zijn geen do's en don'ts. Het gaat om jullie en hoe jullie je vader willen herinneren. Mijn moeder had expliciet aangegeven dat alleen mijn vader mocht spreken. Dus zo is het ook gegaan, op mijn vaders eigenwijze wijze. Aangezien ik niet in dezelfde stad woon als mijn ouders kennen mijn vrienden mijn ouders niet goed. Zij vatten het praatje van mijn vader op als liefdeloos. Terwijl de mensen die mijn ouders wel goed kenden hun er meteen in herkenden. Jammer dan!! Zolang als jullie je er als familie maar goed bij voelen.
Als je een goed uitvaartbedrijf hebt mag je overal mee helpen, dat heb ik toen wel gedaan. Laatste keer wassen, insmeren met olie, de kleren aantrekken voor in de kist, mijn moeder in de kist tillen. De kist het huis uitrijden de auto in. Ik mocht ook mee naar het rouwcentrum om haar op te maken en alles, maar dat wilde ik niet.
De eerste dingen klinken ook luguber, maar op dat moment is het fijn om te doen.
Wij hadden er ook voor gekozen om mijn moeder niet thuis op te baren en zelfs in het rouwcentrum de kist dicht te laten. We hadden immers in de dagen ervoor steeds afscheid genomen. De dag voor de crematie gingen we naar de kist om toch nog een keer afscheid te nemen, alleen als gezin. Door een foute communicatie stond de kist toch open. Stiekum waren we daar wel blij mee.
Ongelovelijk he hoe lang een lichaam het nog volhoud zonder eten en drinken. Bij mijn moeder duurde het bijna 7 dagen....
Voor de uitvaart zijn geen do's en don'ts. Het gaat om jullie en hoe jullie je vader willen herinneren. Mijn moeder had expliciet aangegeven dat alleen mijn vader mocht spreken. Dus zo is het ook gegaan, op mijn vaders eigenwijze wijze. Aangezien ik niet in dezelfde stad woon als mijn ouders kennen mijn vrienden mijn ouders niet goed. Zij vatten het praatje van mijn vader op als liefdeloos. Terwijl de mensen die mijn ouders wel goed kenden hun er meteen in herkenden. Jammer dan!! Zolang als jullie je er als familie maar goed bij voelen.
Als je een goed uitvaartbedrijf hebt mag je overal mee helpen, dat heb ik toen wel gedaan. Laatste keer wassen, insmeren met olie, de kleren aantrekken voor in de kist, mijn moeder in de kist tillen. De kist het huis uitrijden de auto in. Ik mocht ook mee naar het rouwcentrum om haar op te maken en alles, maar dat wilde ik niet.
De eerste dingen klinken ook luguber, maar op dat moment is het fijn om te doen.
Wij hadden er ook voor gekozen om mijn moeder niet thuis op te baren en zelfs in het rouwcentrum de kist dicht te laten. We hadden immers in de dagen ervoor steeds afscheid genomen. De dag voor de crematie gingen we naar de kist om toch nog een keer afscheid te nemen, alleen als gezin. Door een foute communicatie stond de kist toch open. Stiekum waren we daar wel blij mee.
woensdag 24 juni 2015 om 10:40
Je kunt ook via de uitvaartverzorger een soort van ceremoniemeester inhuren. Wij hebben dat bij mijn vader gedaan. Zij (in ons geval) komt dan langs en gaat enkele uren met jullie aan tafel zitten. Zij/hij kan van een onsamenhangend verhaal en steekwoorden een prachtig verhaal maken. Zij/hij leidt ook de hele dienst. Wij zijn heel blij dat we het zo gedaan hebben. Ik weet niet meer precies wat de kosten waren maar het was rond ¤350.
