Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
maandag 22 juni 2015 om 00:15
Ik zat bij pap, hield zijn hand vast. Voelde zo fijn. Vooral nu het nog kan. Paar dagen terug zei ik dat ik door een roes ging.. maar die emoties komen nu ineens keihard binnen. ik herkende de man op het bed ineens als mijn vader.. hoe raar dat misschien ook klinkt. De man waar ik zoveel herinneringen aan heb. Bah wat is het toch oneerlijk. Ik vind het wel heel fijn om er nu nog voor hem te kunnen zijn. Zo is hij nooit alleen geweest. Zus komt er zo ook even bij zitten.
Merk dat ik het heel fijn vind om tussendoor even van me af te schrijven hier. Niet hersenloos opgevroten worden door emotie maar even alles op een rijtje. weltrusten iedereen!
Merk dat ik het heel fijn vind om tussendoor even van me af te schrijven hier. Niet hersenloos opgevroten worden door emotie maar even alles op een rijtje. weltrusten iedereen!
maandag 22 juni 2015 om 19:09
Zeker wanneer het besef komt dat " die man op het bed" je vader is, komen de emoties meer en meer wisselend voor denk ik. Het verdriet dat hij er straks niet meer zal zijn, de opluchting dat hij er straks niet meer zal zijn... Allemaal onwerkelijk en begrijpelijk. Zo hoop ik voor jou en dat je vader snel mag overlijden en dat hij er nog even kan zijn... Het is voor nu eigenlijk allemaal goed en slecht ( zo heb ik het toen vooral ervaren) als je begrijpt wat ik bedoel.
dinsdag 23 juni 2015 om 14:20
hey allemaal. Het gaat hier eigenlijk best goed. Dat dubbele gevoel is heel herkenbaar! Hij slaapt nog gewoon, de huisarts zegt dat hij op vocht teert dat in zijn lichaam opgehoopt is. daarom duurt het zo lang. Hij gaat er wel steeds slechter uit zien.
Moeder zus en ik hebben wel goed geslapen dus dat scheelt al heel veel. Veel steun van familie en vrienden dus dat is ook heel fiJn. We hebben ondertussen genoeg boodschappen en eten om een weeshuis te voeden haha.
Het kan zijn dat ik wat minder reageer deze dagen. Gelukkig is alles wel rustig en voel ik me best goed.
Moeder zus en ik hebben wel goed geslapen dus dat scheelt al heel veel. Veel steun van familie en vrienden dus dat is ook heel fiJn. We hebben ondertussen genoeg boodschappen en eten om een weeshuis te voeden haha.
Het kan zijn dat ik wat minder reageer deze dagen. Gelukkig is alles wel rustig en voel ik me best goed.
dinsdag 23 juni 2015 om 20:58
Ja dat werkt inderdaad wel mee. De thuiszorg is er nu om de pompjes te vervangen. Ik merk wel dat ik een korter lontje heb deze dag. Kan er even iets minder goedtegen. Het lijkt een gebed zonder eind, zolang als hij volhoudt. Vind het aan de andere kant wel fijn om hem nog bij ons te hebben. Alleen merk dat ik 'verder gaan drang' heb. Straks even lekker slapen. Welterusten alvast dames!
woensdag 24 juni 2015 om 00:06
quote:prima_donna schreef op 23 juni 2015 @ 20:58:
Ja dat werkt inderdaad wel mee. De thuiszorg is er nu om de pompjes te vervangen. Ik merk wel dat ik een korter lontje heb deze dag. Kan er even iets minder goedtegen. Het lijkt een gebed zonder eind, zolang als hij volhoudt. Vind het aan de andere kant wel fijn om hem nog bij ons te hebben. Alleen merk dat ik 'verder gaan drang' heb. Straks even lekker slapen. Welterusten alvast dames!
Helaas herkenbaar,het volhouden van je vader,ondanks dat hij niet meer kan klampt hij zich vast aan het leven.
Jullie kunnen hem niet missen maar hij jullie ook niet!
Dat je de verder gaan drang hebt begrijp ik heel goed ik had het ook bij mijn broer.
Voor jou en de fam een warme omhelzing
Ja dat werkt inderdaad wel mee. De thuiszorg is er nu om de pompjes te vervangen. Ik merk wel dat ik een korter lontje heb deze dag. Kan er even iets minder goedtegen. Het lijkt een gebed zonder eind, zolang als hij volhoudt. Vind het aan de andere kant wel fijn om hem nog bij ons te hebben. Alleen merk dat ik 'verder gaan drang' heb. Straks even lekker slapen. Welterusten alvast dames!
Helaas herkenbaar,het volhouden van je vader,ondanks dat hij niet meer kan klampt hij zich vast aan het leven.
Jullie kunnen hem niet missen maar hij jullie ook niet!
Dat je de verder gaan drang hebt begrijp ik heel goed ik had het ook bij mijn broer.
Voor jou en de fam een warme omhelzing
het leven is als n neus,haal eruit wat erin zit.
woensdag 24 juni 2015 om 07:29
Goedemorgen dames! Ik heb nog niet zoveel nieuws te melden. Ik zit alweer een paar uur aan bed. Hij ademt nog steeds, echt bizar. De verpleegkundigen staat er ook steeds van te kijken. Ik praat gewoon nog tegen hem en kroel hem door zijn haar. Ik vind het fijn dat hij hier nog is en zie erg op tegen de rompslomp die een uitvaart heet. Ik heb dat nog nooit gedaan, vader is de eerste uit de familie die we weg moeten brengen.
Hoe verloopt dat regelen van de uitvaart? Zijn er do's en don'ts? Ik duik nu even mijn bedje in.
Hoe verloopt dat regelen van de uitvaart? Zijn er do's en don'ts? Ik duik nu even mijn bedje in.
woensdag 24 juni 2015 om 07:43
Hey
Kom even uit meelees stand. Heb de eerste blz gereageerd. Het is mij iets te confronterend. Weet daarom tussendoor niet wat te zeggen.
Maar nu kan ik concreet worden. Bij het overlijden (op bijna dezelfde manier qua proces) van mijn vader wist ik ook niet hoe en wat wat betreft een uitvaart. Ik was 24 en heb het grotendeels alleen moeten regelen. De enige die mijn pa had was een vriendin die er niet toe in staat was.
Maar het is gelukt. En mooi! Er zijn geen do's en don'ts. Begrafenisondernemers zijn daar zo kundig in. Boh!
Nou ja, er is 1 do: volg jullie gevoel. Zo wilde ik voor mijn gevoel geen koffietafel in ern crematorium. Mijn pa was leraar. Leefde voor zijn leerlingen. Dus heb ik op een avond zijn directeur gebeld. Koffietafel was in zijn lokaal. Niets is raar. Het is jouw lieve pa.
Nou
Ga ik weet. Sterkte meid.
X
Kom even uit meelees stand. Heb de eerste blz gereageerd. Het is mij iets te confronterend. Weet daarom tussendoor niet wat te zeggen.
Maar nu kan ik concreet worden. Bij het overlijden (op bijna dezelfde manier qua proces) van mijn vader wist ik ook niet hoe en wat wat betreft een uitvaart. Ik was 24 en heb het grotendeels alleen moeten regelen. De enige die mijn pa had was een vriendin die er niet toe in staat was.
Maar het is gelukt. En mooi! Er zijn geen do's en don'ts. Begrafenisondernemers zijn daar zo kundig in. Boh!
Nou ja, er is 1 do: volg jullie gevoel. Zo wilde ik voor mijn gevoel geen koffietafel in ern crematorium. Mijn pa was leraar. Leefde voor zijn leerlingen. Dus heb ik op een avond zijn directeur gebeld. Koffietafel was in zijn lokaal. Niets is raar. Het is jouw lieve pa.
Nou
Ga ik weet. Sterkte meid.
X