Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
woensdag 10 juni 2015 om 00:40
woensdag 10 juni 2015 om 01:22
woensdag 10 juni 2015 om 01:25
@kunai
heel erg bedankt. de meeste tips die bestaan zijn al gegeven...het is gewoon rot, hoe je het ook wendt of keert. Een digitale knuffel waardeer ik heel erg. Weltrusten alvast als je er aan toe bent.
Ik voel me ondertussen alweer iets beter. Al kan ik nog steeds niet slapen. Alles blijft maar dooe mijn hoofd malen.
heel erg bedankt. de meeste tips die bestaan zijn al gegeven...het is gewoon rot, hoe je het ook wendt of keert. Een digitale knuffel waardeer ik heel erg. Weltrusten alvast als je er aan toe bent.
Ik voel me ondertussen alweer iets beter. Al kan ik nog steeds niet slapen. Alles blijft maar dooe mijn hoofd malen.
woensdag 10 juni 2015 om 01:38
In dat geval heb ik misschien wel een tip? Ik pieker altijd in bed, dus ken het. Frustrerend is dat.
Ga liggen op je rug, span je spieren één voor één aan, aandachtig, aanspannen, en loslaten, alleen daar op concentreren.
Armen, benen, rug, billen, nek, buik enzovoorts. En dan nog een keer alle spieren tegelijk. Dat 'zak' je beter in je bed. En door je buik ademen. Is ontspannen.
Soms helpt het om jezelf voor te stellen dat je in een bubbel ligt. Een mooie bubbel van zachte kleuren, en al je nare gedachten kunnen niet door die bubbel heen naar binnen. Probeer dat te visualiseren, wie weet helpt het. Klinkt zweverig, maar ik heb die tip van een nuchtere maatschappelijk werker, en soms werkt het.
Of gewoon in je hoofd tellen. Ik tel tegenwoordig in bed. Dan is er geen plek voor piekeren.
Ik hoop dat je snel kan slapen.
Ga liggen op je rug, span je spieren één voor één aan, aandachtig, aanspannen, en loslaten, alleen daar op concentreren.
Armen, benen, rug, billen, nek, buik enzovoorts. En dan nog een keer alle spieren tegelijk. Dat 'zak' je beter in je bed. En door je buik ademen. Is ontspannen.
Soms helpt het om jezelf voor te stellen dat je in een bubbel ligt. Een mooie bubbel van zachte kleuren, en al je nare gedachten kunnen niet door die bubbel heen naar binnen. Probeer dat te visualiseren, wie weet helpt het. Klinkt zweverig, maar ik heb die tip van een nuchtere maatschappelijk werker, en soms werkt het.
Of gewoon in je hoofd tellen. Ik tel tegenwoordig in bed. Dan is er geen plek voor piekeren.
Ik hoop dat je snel kan slapen.
woensdag 10 juni 2015 om 08:37
Ik denk ook dat hij niet wist hoe hij om moest gaan met de hele situatie. En het is ook wel heel lastig en moeilijk voor een 'buitenstaander', maar het is zo enorm jammer dat hij zo snel opgeeft. In die periode dat mijn vader overleed is de relatie tussen mijn zus en haar vriend ook uit gegaan. Zo'n situatie brengt natuurlijk enorm veel stress met zich mee en het is logisch dat dat dan ook terugkomt in de relatie maar het is zo jammer dat het dan ineens ophoudt. Aan de andere kant weet je wel hoe hij is/was in zo'n situatie. Later krijg je vast nog meer erge tegenslagen en dan is het misschien maar goed om er nu al achter te komen wat je (niet) aan hem hebt in een stressvolle situatie. Dan kun je daar beter nu maar achterkomen dan over een paar jaar. Ik hoop dat je nog wat rust hebt kunnen pakken. Het wordt vandaag een mooie dag, hopelijk kun je je ertoe zetten om even lekker in de zon te gaan leren? Een beetje vitamines opdoen kan goed zijn .
What you do today, can improve all your tomorrows.
woensdag 10 juni 2015 om 08:49
Lieve Prima_Donna, ik hoop dat je toch een beetje hebt kunnen slapen. Wat verdrietig voor je dat je vriend het uitmaakt via de mail. Niet fair, zo ben je niet in de gelegenheid geweest om je zegje te doen.
Misschien heb ik een tip voor je, zelf schrijf ik veel dingen van me af in een schrift. Er zijn tijden dat ik helemaal niet schrijf maar in moeilijke periodes schrijf ik dagelijks alles van me af.
Vorig jaar is mijn in april vader overleden en kon ik geen afscheid nemen. Ik heb in de maanden erna de dingen opgeschreven die ik nog wilde vertellen en vragen aan hem. Toen ik zelf in oktober 2014 de diagnose borstkanker kreeg, ben ik weer gaan schrijven. Het hele proces heb ik opgeschreven, chemo, operatie en bestralingsperiode. Bijna 4 weken geleden heb ik mijn laatste bestraling gehad en dat was voor mij een moment om alles nog eens terug te lezen. De aanvaarding van het overlijden van mijn vader heeft nu pas eigenlijk een plekje gevonden. Het schrijven is voor mij erg waardevol, mijn emoties kan ik elk moment van de dag of nacht aan mijn schrift kwijt. Niemand mag het lezen van me, zelfs mijn man niet. Dat is echt iets van mezelf. Het biedt mij troost en mij helpt het bij het verwerkingsproces.
Misschien heb je er iets aan en misschien ook niet. Maar ik wilde het graag met je delen.
Veel sterkte vandaag en liefs
Misschien heb ik een tip voor je, zelf schrijf ik veel dingen van me af in een schrift. Er zijn tijden dat ik helemaal niet schrijf maar in moeilijke periodes schrijf ik dagelijks alles van me af.
Vorig jaar is mijn in april vader overleden en kon ik geen afscheid nemen. Ik heb in de maanden erna de dingen opgeschreven die ik nog wilde vertellen en vragen aan hem. Toen ik zelf in oktober 2014 de diagnose borstkanker kreeg, ben ik weer gaan schrijven. Het hele proces heb ik opgeschreven, chemo, operatie en bestralingsperiode. Bijna 4 weken geleden heb ik mijn laatste bestraling gehad en dat was voor mij een moment om alles nog eens terug te lezen. De aanvaarding van het overlijden van mijn vader heeft nu pas eigenlijk een plekje gevonden. Het schrijven is voor mij erg waardevol, mijn emoties kan ik elk moment van de dag of nacht aan mijn schrift kwijt. Niemand mag het lezen van me, zelfs mijn man niet. Dat is echt iets van mezelf. Het biedt mij troost en mij helpt het bij het verwerkingsproces.
Misschien heb je er iets aan en misschien ook niet. Maar ik wilde het graag met je delen.
Veel sterkte vandaag en liefs
Enjoy the little things in life
woensdag 10 juni 2015 om 08:51
@flower ik denk dat je gelijk hebt. Dat hij inderdaad niet weet hoe hij met de situatie moest omgaan. En ja, mijn leven draait nu om afstuderen en mijn familie en ik denk dat hij dat veel te serieus vond. Hij is nogal lang leve de lol. Ach mijn held die het op deze wijze uitmaakt, die hoef ik ook niet meer. Net wat je zegt, ik weet nu tenminste wat ik aan hem had. En dat was niet veel. Helaas. Ik voel me wel redelijk nu, maar na drie uur slaap ben ik benieuwd hoelang dat stand houdt
woensdag 10 juni 2015 om 09:09
He godver Donna, wat een bal van een vent is me dat zeg. Niet bepaald het geval 'in voor - en tegenspoed'. Nu weet je meteen wat je aan hem hebt, 0,0, noppes, nada. Hij had er voor je moeten zijn, klaar. Natuurlijk is dat moeilijk, ik heb zelf ook meegemaakt hoe het is met een rouwende partner, maar het kan je ook sterken er voor diegene te zijn. Dat zou hem enorm gesierd hebben. Het beste zou zijn geweest om de communicatie (van zijn kant dan) open te houden, zodat hij ook had kunnen aangeven dat het hem teveel werd en zo ook zo nu en dan afstand kon nemen. Maar goed, dat is achteraf gepraat. Troost je met de gedachte dat je daar nu niet meer mee hoeft te dealen.
Ik wens je veel sterkte voor jou en je familie vandaag. Probeer vandaag gezond te eten, het is tempting om met vermoeidheid koffie en suiker naar binnen te werken, maar dan ga je een crash krijgen. Samen met je verdriet en vermoeidheid niet zo'n fijne combi. Ik denk aan je!
Ik wens je veel sterkte voor jou en je familie vandaag. Probeer vandaag gezond te eten, het is tempting om met vermoeidheid koffie en suiker naar binnen te werken, maar dan ga je een crash krijgen. Samen met je verdriet en vermoeidheid niet zo'n fijne combi. Ik denk aan je!
woensdag 10 juni 2015 om 10:56
@ikke46 Wow, wat heb jij veel meegemaakt in korte tijd zeg. Lijkt me heel erg heftig ook een knuffel voor jou. Hoe gaat het nu met je? Ik vind je tip van schrijven heel mooi, ik ben zelf ook gek op schrijven, misschien ga ik zo wel een stukje wegtypen en kijken waar ik uit kom. Ik kan me voorstellen dat zoiets een houvast biedt op moeilijke momenten. Dat je al kan zien van hoe ver je gekomen bent.
@Feder Knuffel mijn vader maar niet dat vindt hij niet zo leuk en kan hij niet goed hebben haha. Heel erg bedankt. Ik zit met mijn duffe hoofd bij mijn ouders in de tuin. Pa zit binnen tv te kijken. Alleen al hier zijn is fijn.
@Fleetfox Ja het klopt wat je zegt.. ik ben ook echt pissig. Ik ben er snel achter gekomen wat ik aan hem heb. Ik heb zin om boos tegen hem te doen, maar weet dat dat geen nut heeft. Probeer vandaag gewoon te genieten van mijn familie. Tantes en ooms hebben me al uitgenodigd om vrijdag bij hun te komen borrelen dus daar ben ik heel blij mee.
Het zou hem inderdaad gesierd hebben om me te steunen, maar ik realiseer me ook wel dat het voor hem moeilijk was. Alleen het gemak waarmee hij zich er van af doet steekt enorm en dat maakt me juist zo boos. Hij zat zondag nog naast me en had alle gelegenheid om het gewoon in mijn gezicht te zeggen. Ja, ik zou verdrietig wezen, maar dan had ik er meer begrip voor gehad. Ik snap wel dat het zwaar is voor hem. Maar nu lijkt het net alsof mijn verdriet hem gewoon niet uit komt, omdat hem alles momenteel voor de wind gaat. Dus dumpt hij me maar. Hij zei nog tot volgende keer tegen mijn ouders grrr. Als hij niks zegt, kan ik niets veranderen... Nou ben blij dat ik van hem af ben eerlijk gezegd. Die kwaadheid zakt straks wel weer af.
Goede tip van gezond eten. Ik had gisteren zo'n cafeïne crash, heel vervelend. Heb net met tegenzin een gezond broodje naar binnen gewerkt.
Het is nu wachten op de huisarts, die komt voor een kleine ingreep. Maar volgens mij wil mijn vader ook euthanasie nogmaals bespreken. Hij geeft regelmatig aan dat hij niet meer wil. Dit is geen leven zo.
Allemaal heel erg bedankt voor de steun en knuffels. Ik denk ook aan jullie.
@Feder Knuffel mijn vader maar niet dat vindt hij niet zo leuk en kan hij niet goed hebben haha. Heel erg bedankt. Ik zit met mijn duffe hoofd bij mijn ouders in de tuin. Pa zit binnen tv te kijken. Alleen al hier zijn is fijn.
@Fleetfox Ja het klopt wat je zegt.. ik ben ook echt pissig. Ik ben er snel achter gekomen wat ik aan hem heb. Ik heb zin om boos tegen hem te doen, maar weet dat dat geen nut heeft. Probeer vandaag gewoon te genieten van mijn familie. Tantes en ooms hebben me al uitgenodigd om vrijdag bij hun te komen borrelen dus daar ben ik heel blij mee.
Het zou hem inderdaad gesierd hebben om me te steunen, maar ik realiseer me ook wel dat het voor hem moeilijk was. Alleen het gemak waarmee hij zich er van af doet steekt enorm en dat maakt me juist zo boos. Hij zat zondag nog naast me en had alle gelegenheid om het gewoon in mijn gezicht te zeggen. Ja, ik zou verdrietig wezen, maar dan had ik er meer begrip voor gehad. Ik snap wel dat het zwaar is voor hem. Maar nu lijkt het net alsof mijn verdriet hem gewoon niet uit komt, omdat hem alles momenteel voor de wind gaat. Dus dumpt hij me maar. Hij zei nog tot volgende keer tegen mijn ouders grrr. Als hij niks zegt, kan ik niets veranderen... Nou ben blij dat ik van hem af ben eerlijk gezegd. Die kwaadheid zakt straks wel weer af.
Goede tip van gezond eten. Ik had gisteren zo'n cafeïne crash, heel vervelend. Heb net met tegenzin een gezond broodje naar binnen gewerkt.
Het is nu wachten op de huisarts, die komt voor een kleine ingreep. Maar volgens mij wil mijn vader ook euthanasie nogmaals bespreken. Hij geeft regelmatig aan dat hij niet meer wil. Dit is geen leven zo.
Allemaal heel erg bedankt voor de steun en knuffels. Ik denk ook aan jullie.
woensdag 10 juni 2015 om 11:20
woensdag 10 juni 2015 om 11:32
@matroesjka ja het is logisch dat een relatie zoiets niet altijd overleeft. Het is een hele zware periode, gekenmerkt door veel verdriet. Hoe heb jij die periode ervaren? Ik begrijp het ook oprecht wel Van zijn kant. Maar het gemak waarmee hij mij aan de kant zet vind ik heel respectloos. Alsof hij blij is dat hij van me af is. Zo bracht hij het ook een beetje. Tja lang leve de lol kan ik hem nu gewoon niet geven. Ben wel even klaar met mannen haha family first
woensdag 10 juni 2015 om 14:39
Ikeaverslaafde daar heb je zo ongelofelijk gelijk in. Mijn familie is helemaal super, ze kunnen voor mijn ouders heel weinig doen omdat pa dat niet wil, dus voor mij staan ze dag en nacht klaar. Ook qua vrienden heb ik zo'n geluk. Toen vriendlief me dumpte kwamen zusje en mijn beste vrienden direct langs. Anderen hebben me gebeld. Zo hartverwarmend dat ik zo'n goed vangnet heb. Zelfs mijn ex is superlief voor me.
Net te horen gekregen dat pap gaat beginnen met morfine. denk dat het snel gaat nu. Hij heeft geen hoop en geen zin meer. Ik wilde dat ik wat voor die man kon doen. Arme arme vent.
Net te horen gekregen dat pap gaat beginnen met morfine. denk dat het snel gaat nu. Hij heeft geen hoop en geen zin meer. Ik wilde dat ik wat voor die man kon doen. Arme arme vent.
woensdag 10 juni 2015 om 16:47
woensdag 10 juni 2015 om 22:38
Wat een dag weer Donna! Hopelijk kun je vannacht wat beter slapen. En Indiase, wat anderen zeggen: zo'n vent ben je liever kwijt dan rijk. Maar pijn doet het natuurlijk wel... Het had hem gesierd wanneer hij je persoonlijk had verteld het niet meer te zien zitten maar kennelijk vond hij dat te moeilijk.
De beslissing om over te gaan op morfine is een begrijpelijke keuze maar een die je ook confronteert met het naderende einde. Zo dubbel inderdaad; je wenst je vader zo min mogelijk ellende en pijn maar wil hem ook niet kwijt...Lukt het jouw moeder/ jullie nog om hem zelf te verzorgen of is er Thuiszorg ingeschakeld? Bij mijn vader kregen we uiteindelijk thuiszorg omdat hij nog een tijdje een infuus met voeding en medicatie heeft gehad en deze werd dan vervangen/gecontroleerd. Ondanks medische achtergrond van mensen in de familie was het toch fijn dat er ook dagelijks professionals langs kwamen die er " zakelijk" ( maar toch ook menselijk) in stonden.
Krijg je nu toch studie uitstel? Wat fijn dat dat toch mogelijk is!
De beslissing om over te gaan op morfine is een begrijpelijke keuze maar een die je ook confronteert met het naderende einde. Zo dubbel inderdaad; je wenst je vader zo min mogelijk ellende en pijn maar wil hem ook niet kwijt...Lukt het jouw moeder/ jullie nog om hem zelf te verzorgen of is er Thuiszorg ingeschakeld? Bij mijn vader kregen we uiteindelijk thuiszorg omdat hij nog een tijdje een infuus met voeding en medicatie heeft gehad en deze werd dan vervangen/gecontroleerd. Ondanks medische achtergrond van mensen in de familie was het toch fijn dat er ook dagelijks professionals langs kwamen die er " zakelijk" ( maar toch ook menselijk) in stonden.
Krijg je nu toch studie uitstel? Wat fijn dat dat toch mogelijk is!
donderdag 11 juni 2015 om 06:13
Hey peerke. Haha ja wat een dag weer he? Ik krijg nu hopelijk de kans om de tentamens aan het eind van de vakantie te maken. Moet nog steeds voor september klaar zijn, maar het troost me enorm. Alsof er een last van mijn schouders valt.
Ja ik Hoop dat hij zo minder pijn heeft. Het is nog een lichte variant dus dat scheelt. Ga zo even die kant op om te kijken hoe het gaat. Op een iets acceptabeler tijdstip haha. Nee we krijgen nog geen thuiszorg, mijn moeder zorgt voor hem. Als dat niet meer wil gaan we over op thuiszorg. Goed om te lezen dat de thuiszorg jullie goed is bevallen! Heb wel eens verhalen daar over gehoord, die zijn niet mis haha.
Ik heb vannacht als een baksteen geslapen. Nachtmerrie gehad over vriendlief haha, toen ik wakker werd moest ik me echt even realiseren dat het een droom was en dat we uit elkaar zijn. Vroeg wakker dus draai me zo nog even om. Ik heb hulp gevraagd van een vriendin om het huis op orde te maken. het lukt me niet om mezelf er toe te zetten dus hopelijk met hulp wel. Alles even aan kant maken haha, het lijkt hier wel een kraakpand
Ja ik Hoop dat hij zo minder pijn heeft. Het is nog een lichte variant dus dat scheelt. Ga zo even die kant op om te kijken hoe het gaat. Op een iets acceptabeler tijdstip haha. Nee we krijgen nog geen thuiszorg, mijn moeder zorgt voor hem. Als dat niet meer wil gaan we over op thuiszorg. Goed om te lezen dat de thuiszorg jullie goed is bevallen! Heb wel eens verhalen daar over gehoord, die zijn niet mis haha.
Ik heb vannacht als een baksteen geslapen. Nachtmerrie gehad over vriendlief haha, toen ik wakker werd moest ik me echt even realiseren dat het een droom was en dat we uit elkaar zijn. Vroeg wakker dus draai me zo nog even om. Ik heb hulp gevraagd van een vriendin om het huis op orde te maken. het lukt me niet om mezelf er toe te zetten dus hopelijk met hulp wel. Alles even aan kant maken haha, het lijkt hier wel een kraakpand