Psyche
alle pijlers
moeite met sociale contacten
maandag 30 mei 2011 om 10:48
Hoi allemaal,
Ik vind het volgens mij moeilijk om echt contact met iemand te krijgen/een band te krijgen met een andere persoon. Met mijn man en kinderen heb ik daar totaal geen moeite mee maar met andere relaties wel. Heel gek, alsof ik me dat vorige week ineens realiseerde. En het doet pijn. Ik heb bv geen echt band met mijn broers en zussen, niet met mijn collega's, niet met "vriendinnen".
.
Vaak loopt het contact wat stroef en kost het me energie. Ik probeer er achter te komen wat me tegenhoud, misschien onbewuste patronen maar kom er niet zo goed uit. Toch zit er blijkbaar een muurtje om me heen. Ook bv collega's stappen niet zo snel op me af. Ik hoor ook wel eens van mensen dat ze me eens echt willen leren kennen. Blijkbaar laat ik mezelf niet kennen maar ik heb geen idee wat ik dan moet doen..
Het is niet zo dat ik geen gesprekjes kan voeren, dat gaat prima. Maar om dan echt meer contact te krijgen lukt niet.
Misschien ben ik me teveel van mezelf bewust, een soort lichte sociale angst? De enige bij wie ik me echt helemaal mezelf voel, ik vanuit mezelf kan reageren is mijn man. Hij is misschien ook wel de enige die mij echt kent.
Nou ik moest dit even kwijt. Herkent iemand hier iets in?
Ik vind het volgens mij moeilijk om echt contact met iemand te krijgen/een band te krijgen met een andere persoon. Met mijn man en kinderen heb ik daar totaal geen moeite mee maar met andere relaties wel. Heel gek, alsof ik me dat vorige week ineens realiseerde. En het doet pijn. Ik heb bv geen echt band met mijn broers en zussen, niet met mijn collega's, niet met "vriendinnen".
.
Vaak loopt het contact wat stroef en kost het me energie. Ik probeer er achter te komen wat me tegenhoud, misschien onbewuste patronen maar kom er niet zo goed uit. Toch zit er blijkbaar een muurtje om me heen. Ook bv collega's stappen niet zo snel op me af. Ik hoor ook wel eens van mensen dat ze me eens echt willen leren kennen. Blijkbaar laat ik mezelf niet kennen maar ik heb geen idee wat ik dan moet doen..
Het is niet zo dat ik geen gesprekjes kan voeren, dat gaat prima. Maar om dan echt meer contact te krijgen lukt niet.
Misschien ben ik me teveel van mezelf bewust, een soort lichte sociale angst? De enige bij wie ik me echt helemaal mezelf voel, ik vanuit mezelf kan reageren is mijn man. Hij is misschien ook wel de enige die mij echt kent.
Nou ik moest dit even kwijt. Herkent iemand hier iets in?
maandag 30 mei 2011 om 14:39
Ja, ik herken wel iets in je verhaal. Ik heb geen 'beste vriendinnen' zoals ik die op de mavo had. Die beste vriendinnen hebben een heel ander leven dan ik nu heb en zijn nu al een heel eind op weg naar de categorie goede kennis. Ook gezellig, daar niet van, maar toch...
Mijn collega's zijn uitsluitend mijn collega's. Overigens heb ik ook geen behoefte sommige collega's tot vriend of vriendin te promoveren.
De meeste sportklasgenootjes zijn erg gezellig, ik kan er leuke gesprekken mee voeren, maar die 'vriendschap' bestaat uitsluitend binnen de muren van de sportschool.
Ook ben ik een keer (alleen) op een groepsreis geweest. Heel toevallig hadden er een aantal meiden van mijn leeftijd ook alleen geboekt op diezelfde reis.
Hartstikke leuk met elkaar opgetrokken, alsof we elkaar al jaren kenden, maar zodra we weer op Schiphol landden, waren die contacten al aan het verwateren.
Zo gaat dat, zul je misschien denken, maar het is jammer.
Mijn enige echte vriend is mijn vriend.
Soms voelt dat wel eenzaam, vooral als ik het met iemand over mijn vriend / mijn relatie wil hebben..
Mijn collega's zijn uitsluitend mijn collega's. Overigens heb ik ook geen behoefte sommige collega's tot vriend of vriendin te promoveren.
De meeste sportklasgenootjes zijn erg gezellig, ik kan er leuke gesprekken mee voeren, maar die 'vriendschap' bestaat uitsluitend binnen de muren van de sportschool.
Ook ben ik een keer (alleen) op een groepsreis geweest. Heel toevallig hadden er een aantal meiden van mijn leeftijd ook alleen geboekt op diezelfde reis.
Hartstikke leuk met elkaar opgetrokken, alsof we elkaar al jaren kenden, maar zodra we weer op Schiphol landden, waren die contacten al aan het verwateren.
Zo gaat dat, zul je misschien denken, maar het is jammer.
Mijn enige echte vriend is mijn vriend.
Soms voelt dat wel eenzaam, vooral als ik het met iemand over mijn vriend / mijn relatie wil hebben..
maandag 30 mei 2011 om 14:43
quote:Blug1000 schreef op 30 mei 2011 @ 14:35:
Wel probeer ik het te accepteren, ik ben nu 30, ik vind dat ik mezelf nu onderhand moet accepteren. Wat het accepteren moeilijk maakt, is dat me heel bewust van mijn onkunde ben en het wel graag zou willen (onzekerheid). Ik ga binnenkort trouwen en dan vraag ik me af wie er een vrijgezellefeest voor mij zal regelen, wie gaat er mee een jurk passen/uitzoeken. Dan kan ik wel verdrietig worden, dat dat niet vanzelfsprekend is in mijn leven (het liefst zou ik met mijn vriend een jurk gaan uitzoeken en een vrijgezellefeestje geven hahahaaha)Ik wil het ook accepteren. Ik denk dat als je het accepteerd er misschien verandering kan komen. Ik ben 32 en al wel jaren getrouwd maar ik had dat precies hetzelfde als jij bij mijn vrijgezelle feestje. Ik was ook bezorgd dat er niet veel zouden komen omdat "ze toch niet veel met me hebben"
Wel probeer ik het te accepteren, ik ben nu 30, ik vind dat ik mezelf nu onderhand moet accepteren. Wat het accepteren moeilijk maakt, is dat me heel bewust van mijn onkunde ben en het wel graag zou willen (onzekerheid). Ik ga binnenkort trouwen en dan vraag ik me af wie er een vrijgezellefeest voor mij zal regelen, wie gaat er mee een jurk passen/uitzoeken. Dan kan ik wel verdrietig worden, dat dat niet vanzelfsprekend is in mijn leven (het liefst zou ik met mijn vriend een jurk gaan uitzoeken en een vrijgezellefeestje geven hahahaaha)Ik wil het ook accepteren. Ik denk dat als je het accepteerd er misschien verandering kan komen. Ik ben 32 en al wel jaren getrouwd maar ik had dat precies hetzelfde als jij bij mijn vrijgezelle feestje. Ik was ook bezorgd dat er niet veel zouden komen omdat "ze toch niet veel met me hebben"
maandag 30 mei 2011 om 14:53
Hoi Yvaatje.
Herkenbaar zeg,wat jij schrijft! Ik heb ook al mijn hele leven moeite met sociale contacten. Komt ook omdat ik er gewoon van hou om alleen te zijn. Ik ben in mijn verleden vaak in de steek gelaten door mensen die ik vrienden noemden, om wie ik superveel gaf dus mijn vertrouwen in vrienden is een beetje weg. Dat heb ik al een lange tijd. Ik had 2 hele goeie vrienden, die ik echt voor 200% vertrouwden. Maar toen puntje bij het paaltje kwam stond ik er alleen voor en heb ik nooit meer wat gehoord. Dus dankzij die gebeurtenis trok ik mijn muurtje weer omhoog, maar ik merk wel dat ik meer een open houden kan aannemen. Mensen komen wel naar me toe en ik kan wel licht contact op bouwen maar als ze meer willen valt die muur weer dicht.
Ik had het in de relatie met mijn ex vriend ook heel erg, dat hij mijn hele wereld was, maar ik had wel wat vrienden ( zijn vrienden ) met wie ik een goeie band had.
Maar die zag ik ook niet zonder hem.
Wat je eraan kan doen is lastig meid. Ik weet het niet.
Zit zelf met hetzelfde probleem. Het accepteren is een optie idd, heb ik in elk geval wel gedaan.
Herkenbaar zeg,wat jij schrijft! Ik heb ook al mijn hele leven moeite met sociale contacten. Komt ook omdat ik er gewoon van hou om alleen te zijn. Ik ben in mijn verleden vaak in de steek gelaten door mensen die ik vrienden noemden, om wie ik superveel gaf dus mijn vertrouwen in vrienden is een beetje weg. Dat heb ik al een lange tijd. Ik had 2 hele goeie vrienden, die ik echt voor 200% vertrouwden. Maar toen puntje bij het paaltje kwam stond ik er alleen voor en heb ik nooit meer wat gehoord. Dus dankzij die gebeurtenis trok ik mijn muurtje weer omhoog, maar ik merk wel dat ik meer een open houden kan aannemen. Mensen komen wel naar me toe en ik kan wel licht contact op bouwen maar als ze meer willen valt die muur weer dicht.
Ik had het in de relatie met mijn ex vriend ook heel erg, dat hij mijn hele wereld was, maar ik had wel wat vrienden ( zijn vrienden ) met wie ik een goeie band had.
Maar die zag ik ook niet zonder hem.
Wat je eraan kan doen is lastig meid. Ik weet het niet.
Zit zelf met hetzelfde probleem. Het accepteren is een optie idd, heb ik in elk geval wel gedaan.
maandag 30 mei 2011 om 15:23
quote:Yvaatje schreef op 30 mei 2011 @ 14:28:
[...]
Het gekke is dat ik juist altijd wel doorvraag bij mensen. Er zijn mensen die mij ook dingen vertellen over hun leven en event problemen en daar ben ik ook belangstellend naar. Het is bij vriendinnen op een gegeven moment altijd zo dat ik degene ben die vraag en zij vertellen.
Maar misschien kan ik wel iets aan zo'n cursus hebben!
Als je steeds met de ander bezig bent en vragen aan het stellen bent, kun je het een ander onmogelijk maken naar jou en jouw verhaal te informeren.
Tevens kan die ander het idee hebben "overvraagt" te worden.
Er is dan geen balans in het gesprek, het gaat alleen over de ander en niet over jou.
Op marktplaats wordt er een aangeboden in Lelystad.
[...]
Het gekke is dat ik juist altijd wel doorvraag bij mensen. Er zijn mensen die mij ook dingen vertellen over hun leven en event problemen en daar ben ik ook belangstellend naar. Het is bij vriendinnen op een gegeven moment altijd zo dat ik degene ben die vraag en zij vertellen.
Maar misschien kan ik wel iets aan zo'n cursus hebben!
Als je steeds met de ander bezig bent en vragen aan het stellen bent, kun je het een ander onmogelijk maken naar jou en jouw verhaal te informeren.
Tevens kan die ander het idee hebben "overvraagt" te worden.
Er is dan geen balans in het gesprek, het gaat alleen over de ander en niet over jou.
Op marktplaats wordt er een aangeboden in Lelystad.
woensdag 1 juni 2011 om 12:01
Bedankt voor jullie reacties!
ik ben er nog niet uit of ik er nu aan moet "gaan werken" of het gewoon maar accepteren als iets dat bij me hoort.
Ik denk dat laatste.
Ik heb het trouwens vooral in groepen valt me op; bij collega's, bij schoonfamilie, bij groepjes moeders op schoolplein.
1 op1 gaat vaak best leuk.
ik ben er nog niet uit of ik er nu aan moet "gaan werken" of het gewoon maar accepteren als iets dat bij me hoort.
Ik denk dat laatste.
Ik heb het trouwens vooral in groepen valt me op; bij collega's, bij schoonfamilie, bij groepjes moeders op schoolplein.
1 op1 gaat vaak best leuk.
woensdag 1 juni 2011 om 22:24
quote:Yvaatje schreef op 01 juni 2011 @ 12:01:
Bedankt voor jullie reacties!
ik ben er nog niet uit of ik er nu aan moet "gaan werken" of het gewoon maar accepteren als iets dat bij me hoort.
Ik denk dat laatste.
Ik heb het trouwens vooral in groepen valt me op; bij collega's, bij schoonfamilie, bij groepjes moeders op schoolplein.
1 op1 gaat vaak best leuk.
Ik herken mezelf hier ook heel erg in. 1 op 1 maak ik leuk contact en kan ook een wel gezellig blijven kletsen. Zodra het om een groep gaat (van mensen die ik niet goed ken) trek ik me terug. Het valt me op dat mensen die dat wel goed kunnen vaak lachen en veel over zichzelf kunnen praten. Ze weten dan aan het eind van de avond bijvoorbeeld niet van elkaar wat voor werk ze doen. Terwijl dat dus dingen zijn die ik 1 op 1 vraag. Niks mis met het een of het ander denk ik. Gewoon een ander karakter.
Wel vind ik het jammer dat ik weinig vriendschappen over heb. Twee studievriendinnen wonen ver weg, dus die zie ik niet zo vaak. Daarnaast heb ik wel een goede vriendin die ik regelmatig zie. Mis het soms wel een groepje vriendinnen te hebben.Met een aantal doe je weer andere dingen dan met zn 2e en dat is ook wel eens leuk. Maarja als je eenmaal klaar met school/studie bent dan gaat dat niet zo makkelijk denk ik. Bij mij althans niet..
Ik heb twee keer op een oproepje gereageerd waarin iemand een vriendin zocht. Beide keren 'niks geworden'. Het waren aardige meiden, maar er miste een klik.
Bij mij dus toch een kwestie van accepteren denk ik..
Bedankt voor jullie reacties!
ik ben er nog niet uit of ik er nu aan moet "gaan werken" of het gewoon maar accepteren als iets dat bij me hoort.
Ik denk dat laatste.
Ik heb het trouwens vooral in groepen valt me op; bij collega's, bij schoonfamilie, bij groepjes moeders op schoolplein.
1 op1 gaat vaak best leuk.
Ik herken mezelf hier ook heel erg in. 1 op 1 maak ik leuk contact en kan ook een wel gezellig blijven kletsen. Zodra het om een groep gaat (van mensen die ik niet goed ken) trek ik me terug. Het valt me op dat mensen die dat wel goed kunnen vaak lachen en veel over zichzelf kunnen praten. Ze weten dan aan het eind van de avond bijvoorbeeld niet van elkaar wat voor werk ze doen. Terwijl dat dus dingen zijn die ik 1 op 1 vraag. Niks mis met het een of het ander denk ik. Gewoon een ander karakter.
Wel vind ik het jammer dat ik weinig vriendschappen over heb. Twee studievriendinnen wonen ver weg, dus die zie ik niet zo vaak. Daarnaast heb ik wel een goede vriendin die ik regelmatig zie. Mis het soms wel een groepje vriendinnen te hebben.Met een aantal doe je weer andere dingen dan met zn 2e en dat is ook wel eens leuk. Maarja als je eenmaal klaar met school/studie bent dan gaat dat niet zo makkelijk denk ik. Bij mij althans niet..
Ik heb twee keer op een oproepje gereageerd waarin iemand een vriendin zocht. Beide keren 'niks geworden'. Het waren aardige meiden, maar er miste een klik.
Bij mij dus toch een kwestie van accepteren denk ik..
donderdag 2 juni 2011 om 21:06
Hier ook herkenning.
In groepen heb ik vaak het gevoel niet gehoord, of zelfs gezien te worden.
Ik vind het moeilijk contacten te onderhouden, merk dat ik wat schuw ben. Smsen gaat bijvoorbeeld prima, maar bellen vind ik niet fijn.
'Vroeger' had ik dat niet, ik had een groepje vrienden in de buurt en ging op school met verschillende mensen om. Toch denk ik dat het er altijd al wel was..
Ik heb nu een paar mensen om mij heen waarmee ik wel eens iets doe, dat is voor mij al heel wat. Dat probeer ik te houden, en verder geloof ik wel dat ik het accepteer.
In groepen heb ik vaak het gevoel niet gehoord, of zelfs gezien te worden.
Ik vind het moeilijk contacten te onderhouden, merk dat ik wat schuw ben. Smsen gaat bijvoorbeeld prima, maar bellen vind ik niet fijn.
'Vroeger' had ik dat niet, ik had een groepje vrienden in de buurt en ging op school met verschillende mensen om. Toch denk ik dat het er altijd al wel was..
Ik heb nu een paar mensen om mij heen waarmee ik wel eens iets doe, dat is voor mij al heel wat. Dat probeer ik te houden, en verder geloof ik wel dat ik het accepteer.