Psyche
alle pijlers
moeite met sociale contacten
maandag 30 mei 2011 om 10:48
Hoi allemaal,
Ik vind het volgens mij moeilijk om echt contact met iemand te krijgen/een band te krijgen met een andere persoon. Met mijn man en kinderen heb ik daar totaal geen moeite mee maar met andere relaties wel. Heel gek, alsof ik me dat vorige week ineens realiseerde. En het doet pijn. Ik heb bv geen echt band met mijn broers en zussen, niet met mijn collega's, niet met "vriendinnen".
.
Vaak loopt het contact wat stroef en kost het me energie. Ik probeer er achter te komen wat me tegenhoud, misschien onbewuste patronen maar kom er niet zo goed uit. Toch zit er blijkbaar een muurtje om me heen. Ook bv collega's stappen niet zo snel op me af. Ik hoor ook wel eens van mensen dat ze me eens echt willen leren kennen. Blijkbaar laat ik mezelf niet kennen maar ik heb geen idee wat ik dan moet doen..
Het is niet zo dat ik geen gesprekjes kan voeren, dat gaat prima. Maar om dan echt meer contact te krijgen lukt niet.
Misschien ben ik me teveel van mezelf bewust, een soort lichte sociale angst? De enige bij wie ik me echt helemaal mezelf voel, ik vanuit mezelf kan reageren is mijn man. Hij is misschien ook wel de enige die mij echt kent.
Nou ik moest dit even kwijt. Herkent iemand hier iets in?
Ik vind het volgens mij moeilijk om echt contact met iemand te krijgen/een band te krijgen met een andere persoon. Met mijn man en kinderen heb ik daar totaal geen moeite mee maar met andere relaties wel. Heel gek, alsof ik me dat vorige week ineens realiseerde. En het doet pijn. Ik heb bv geen echt band met mijn broers en zussen, niet met mijn collega's, niet met "vriendinnen".
.
Vaak loopt het contact wat stroef en kost het me energie. Ik probeer er achter te komen wat me tegenhoud, misschien onbewuste patronen maar kom er niet zo goed uit. Toch zit er blijkbaar een muurtje om me heen. Ook bv collega's stappen niet zo snel op me af. Ik hoor ook wel eens van mensen dat ze me eens echt willen leren kennen. Blijkbaar laat ik mezelf niet kennen maar ik heb geen idee wat ik dan moet doen..
Het is niet zo dat ik geen gesprekjes kan voeren, dat gaat prima. Maar om dan echt meer contact te krijgen lukt niet.
Misschien ben ik me teveel van mezelf bewust, een soort lichte sociale angst? De enige bij wie ik me echt helemaal mezelf voel, ik vanuit mezelf kan reageren is mijn man. Hij is misschien ook wel de enige die mij echt kent.
Nou ik moest dit even kwijt. Herkent iemand hier iets in?
maandag 30 mei 2011 om 10:54
Nee, herken het niet. Maar lijkt me erg vervelend. Zijn er in je omgeving mensen bij wie je je (iets) meer jezelf voelt dan bij anderen?
Ik heb bijv. dat vanzelfsprekende contact (noem het maar even zo, dus echt jezelf zijn en uiten) bijv. bij vriendinnen die ik al heel lang ken (uit pubertijd) en bij 'nieuwere' mensen die ik vaak zie en ook bij mensen met wie ik bepaalde humor deel.
Mogelijk kan je kijken wat bij jou de voorwaarden zijn voor (iets) beter contact en je daar op focussen?
Ik heb bijv. dat vanzelfsprekende contact (noem het maar even zo, dus echt jezelf zijn en uiten) bijv. bij vriendinnen die ik al heel lang ken (uit pubertijd) en bij 'nieuwere' mensen die ik vaak zie en ook bij mensen met wie ik bepaalde humor deel.
Mogelijk kan je kijken wat bij jou de voorwaarden zijn voor (iets) beter contact en je daar op focussen?
maandag 30 mei 2011 om 10:56
Hier ook herkenning...
Mij is verteld dat dit bij mij hoort en ik het beter kan accepteren. Ik heb weinig echte vrienden, vriendschappen verwateren bij mij heel gemakkelijk.
Soms vind ik het prima, maar als ik er echt over ga nadenken vind ik het wel heel jammer. Maar ja, zo zit ik blijkbaar in elkaar.
Mij is verteld dat dit bij mij hoort en ik het beter kan accepteren. Ik heb weinig echte vrienden, vriendschappen verwateren bij mij heel gemakkelijk.
Soms vind ik het prima, maar als ik er echt over ga nadenken vind ik het wel heel jammer. Maar ja, zo zit ik blijkbaar in elkaar.
maandag 30 mei 2011 om 11:02
Hier ook herkenning, helaas!
Vriendschappen verwateren, vooral door het gebrek aan moeite dat ik er insteek. Met bv. collega's juist weer wel makkelijk contact, omdat ik die toch al zie, hoef ik niet veel moeite voor te doen. Maar om eerlijk te zijn, ik heb er ook weinig behoefte aan, maar ook ik vind het wel eens jammer.
Vriendschappen verwateren, vooral door het gebrek aan moeite dat ik er insteek. Met bv. collega's juist weer wel makkelijk contact, omdat ik die toch al zie, hoef ik niet veel moeite voor te doen. Maar om eerlijk te zijn, ik heb er ook weinig behoefte aan, maar ook ik vind het wel eens jammer.
maandag 30 mei 2011 om 11:11
Bedankt voor jullie reacties.
Ja misschien heb ik wel een ideaal beeld ervan.
Ik heb gewoon vaak een buitengesloten gevoel bij bv collega's of vriendengroep. Net alsof ik mezelf dan terugtrek.
Misschien is het toch een minderwaardigheids probleem.
als ik het kon accepteren dan was het al minder beladen. Ik vind het moeilijk om het te accepteren. Misschien zie ik het als een bewijs dat ik 'minder' ben.
Ja misschien heb ik wel een ideaal beeld ervan.
Ik heb gewoon vaak een buitengesloten gevoel bij bv collega's of vriendengroep. Net alsof ik mezelf dan terugtrek.
Misschien is het toch een minderwaardigheids probleem.
als ik het kon accepteren dan was het al minder beladen. Ik vind het moeilijk om het te accepteren. Misschien zie ik het als een bewijs dat ik 'minder' ben.
maandag 30 mei 2011 om 11:14
Bij bepaalde mensen heb ik dat wel. Soms ook vriendinnen, maar er zijn ook mensen die ik amper ken bij wie ik me meteen op mijn gemak voel. Volgens mij heeft het veel te maken met jezelf te durven laten zien. Wat ik nu probeer is als ik die afstand voel tussen een ander en mij er op dat moment gewoon even bij stil te staan. Wat voel ik nu, ben ik bang/eenzaam/ongemakkelijk? Meestal is het dat laatste. Gewoon niet jezelf kunnen zijn bij iemand en omdat je dat verbergt bouw je idd een muur op. Maar het helpt me om me er bewust van te zijn.
maandag 30 mei 2011 om 11:14
quote:lilalinda schreef op 30 mei 2011 @ 11:07:
Weet je zeker, dat andere mensen het anders doen?
heb je geen ideaalbeeld van een vriendschap?
Hier heb ik ook over nagedacht en denk dat dat (in mijn geval) gedeeltelijk wel zo is (geweest). Door me te realiseren dat ik niet precies weet hoe anderen hier in staan, is het gemakkelijker om te accepteren hoe ik ben.
Toch valt het me regelmatig op hoe gemakkelijk veel mensen met anderen om gaan. Een stuk opener/extroverter zijn dan ik ben.
Ik ga bijvoorbeeld nooit uit met collega's, heb ik ook nooit gedaan. Dat zijn voor mij mensen die ik op mijn werk zie en daarmee klaar. Maar ik ken ook wel mensen die dat wel regelmatig doen. Die makkelijk vrienden maken. Maar goed, misschien wil ik wel alleen leuke dingen doen met mensen die ik vrienden noem, terwijl anderen daar wat minder kritisch in zijn...
Weet je zeker, dat andere mensen het anders doen?
heb je geen ideaalbeeld van een vriendschap?
Hier heb ik ook over nagedacht en denk dat dat (in mijn geval) gedeeltelijk wel zo is (geweest). Door me te realiseren dat ik niet precies weet hoe anderen hier in staan, is het gemakkelijker om te accepteren hoe ik ben.
Toch valt het me regelmatig op hoe gemakkelijk veel mensen met anderen om gaan. Een stuk opener/extroverter zijn dan ik ben.
Ik ga bijvoorbeeld nooit uit met collega's, heb ik ook nooit gedaan. Dat zijn voor mij mensen die ik op mijn werk zie en daarmee klaar. Maar ik ken ook wel mensen die dat wel regelmatig doen. Die makkelijk vrienden maken. Maar goed, misschien wil ik wel alleen leuke dingen doen met mensen die ik vrienden noem, terwijl anderen daar wat minder kritisch in zijn...
maandag 30 mei 2011 om 11:18
Ook hier herkenning!
Maak op wel een of andere manier heel makkelijk het eerste contact, maar dieper dan dat wordt het bijna nooit.
Ook ik kwam tot de conclusie dat dat vooral aan mijzelf lag, maar hoe ik dat kan veranderen? En of ik dat eigenlijk wíl veranderen ben ik nog niet helemaal uit...
Heb op dit moment geen vrienden-vrienden. En dat mis ik soms, terwijl ik weet dat ik aan de andere kant geen typje ben voor een hechte vriendschap, ben n.l helemaal niet goed in contacten onderhouden en laat mensen niet echt toe in mijn leven en gedachtes (ik klets veel maar vertel weinig)
Vorige week kreeg ik daar nog een opmerking over, iemand zei dat hij graag eens wilde weten wat nu mijn innerlijke drijfveren waren, en wat meer te weten komen achter de persoon die ze altijd zien.
Die persoon vond dat ik mij altijd terug trok en 'onbereikbaar' leek
Best fijn om eens eerlijk te horen hoe ik op anderen over kom, nu kan ik er evt. wat aan doen, maar of ik dat ook ga doen?
Maak op wel een of andere manier heel makkelijk het eerste contact, maar dieper dan dat wordt het bijna nooit.
Ook ik kwam tot de conclusie dat dat vooral aan mijzelf lag, maar hoe ik dat kan veranderen? En of ik dat eigenlijk wíl veranderen ben ik nog niet helemaal uit...
Heb op dit moment geen vrienden-vrienden. En dat mis ik soms, terwijl ik weet dat ik aan de andere kant geen typje ben voor een hechte vriendschap, ben n.l helemaal niet goed in contacten onderhouden en laat mensen niet echt toe in mijn leven en gedachtes (ik klets veel maar vertel weinig)
Vorige week kreeg ik daar nog een opmerking over, iemand zei dat hij graag eens wilde weten wat nu mijn innerlijke drijfveren waren, en wat meer te weten komen achter de persoon die ze altijd zien.
Die persoon vond dat ik mij altijd terug trok en 'onbereikbaar' leek
Best fijn om eens eerlijk te horen hoe ik op anderen over kom, nu kan ik er evt. wat aan doen, maar of ik dat ook ga doen?
maandag 30 mei 2011 om 11:42
De band in veel vrouwenvriendschappen, in onze cultuur, komt voort door 'het elkaar geheimpjes vertellen'. Dat begon al op de basisschool en ook op oudere leeftijd geldt dat. Het schept een band. Als jij jouw geheimpje vertelt, schept dat een vertrouwensband met die andere persoon. Waarop zij ook weer een geheimpje vertelt. En dat bouw je dan zo langzaam op. Klinkt heel kinderachtig, maar het delen van intimiteiten is war het om draait.
Als jij dit bewust of onbewust niet doet, kan dat afstand scheppen bij je collega's. Niets mis mee, en het hoeft ook helemaal niet. Maar zo werkt het volgens mij.
Als jij dit bewust of onbewust niet doet, kan dat afstand scheppen bij je collega's. Niets mis mee, en het hoeft ook helemaal niet. Maar zo werkt het volgens mij.
if they like you you'll know, if they don't you'll be confused
maandag 30 mei 2011 om 11:44
Ik herken het ook heel erg.
Ik ben niet 'bang' voor nieuwe contacten en heb ook het idee dat mensen mij in het begin gewoon een leuke spontane meid vinden. Het is dus niet zoiets als een sociale fobie. Maar ik ben wel iemand die niet uren over koetjes en kalfjes kan praten en gelijk veel over zichzelf verteld. Ook kost het me energie om een gesprek op gang te houden waardoor ik erg slecht ben in lange gesprekken. Dan merk je toch vaak dat mensen die dit wel kunnen naar elkaar toe trekken en ik buiten de boot val. Ik sta er altijd van te kijken hoe mensen die elkaar pas kennen met elkaar kunnen omgaan alsof ze al jaren vrienden zijn!
Een echte band bouw ik dus eigenlijk ook nooit met iemand op. Ik heb ook weleens tijdens een beoordelingsgesprek te horen gekregen dat ik niet in het team paste omdat ik nooit iets over mezelf vertelde. Of dat tegenwoordig een vereiste is ...
Soms heb ik het gevoel dat ik gewoon niet geschikt ben voor de moderne omgangsvormen. En hoe meer druk er op me gelegd wordt om mijn gedrag aan te passen, hoe meer ik dichtklap. Met als gevolg dat het meestal bij oppervlakkige contacten blijft en mensen mij niet (willen) leren kennen.
Ik ben niet 'bang' voor nieuwe contacten en heb ook het idee dat mensen mij in het begin gewoon een leuke spontane meid vinden. Het is dus niet zoiets als een sociale fobie. Maar ik ben wel iemand die niet uren over koetjes en kalfjes kan praten en gelijk veel over zichzelf verteld. Ook kost het me energie om een gesprek op gang te houden waardoor ik erg slecht ben in lange gesprekken. Dan merk je toch vaak dat mensen die dit wel kunnen naar elkaar toe trekken en ik buiten de boot val. Ik sta er altijd van te kijken hoe mensen die elkaar pas kennen met elkaar kunnen omgaan alsof ze al jaren vrienden zijn!
Een echte band bouw ik dus eigenlijk ook nooit met iemand op. Ik heb ook weleens tijdens een beoordelingsgesprek te horen gekregen dat ik niet in het team paste omdat ik nooit iets over mezelf vertelde. Of dat tegenwoordig een vereiste is ...
Soms heb ik het gevoel dat ik gewoon niet geschikt ben voor de moderne omgangsvormen. En hoe meer druk er op me gelegd wordt om mijn gedrag aan te passen, hoe meer ik dichtklap. Met als gevolg dat het meestal bij oppervlakkige contacten blijft en mensen mij niet (willen) leren kennen.
maandag 30 mei 2011 om 11:58
Ik herken het wel een beetje. Ik doe altijd wel veel moeite voor mijn vrienden, maar omdat ik pas na intensieve therapie op mijn 17e/18e af durfde stappen op mensen heb ik geen vriendschappen ouder dan 4 jaar. Dat vind ik soms wel jammer, zeker als ik mijn vrienden dan hoor praten over 'op de basisschool met die en die' en dat ze ze nog kennen. Maar ik ben allang heel erg blij dat ik nu wél vrienden heb! Het zijn er niet veel, ik kan mijn echte vrienden op 1 hand tellen, maar dat zijn mensen die er altijd voor me zijn en ik ook voor hen. Wat er ook is, hoe laat het ook is, waar ik ook heen moet.
Ik ben nog altijd bang om nieuwe mensen te ontmoeten en inmiddels heb ik er vrede mee dat dit altijd zo zal blijven. Dat neemt niet weg dat ik het niet probeer! Soms levert dat niks op, en soms hou ik daar weer een goede kennis aan over, die potentieel kan veranderen in een vriend.
Gister nog had ik enorme twijfel of ik wel of niet in mijn eentje naar een 4 dagen durende summerclass zou gaan. Want stel je voor dat ik nergens aansluiting vind en ik dan 4 dagen lang in mijn eentje ronddool..! Uiteindelijk, na wat aansporing van manlief en forumvriendinnen, toch wel ingeschreven. Ik vind het nu al spannend, maar het lijkt me ook heel leuk!
Ik ben nog altijd bang om nieuwe mensen te ontmoeten en inmiddels heb ik er vrede mee dat dit altijd zo zal blijven. Dat neemt niet weg dat ik het niet probeer! Soms levert dat niks op, en soms hou ik daar weer een goede kennis aan over, die potentieel kan veranderen in een vriend.
Gister nog had ik enorme twijfel of ik wel of niet in mijn eentje naar een 4 dagen durende summerclass zou gaan. Want stel je voor dat ik nergens aansluiting vind en ik dan 4 dagen lang in mijn eentje ronddool..! Uiteindelijk, na wat aansporing van manlief en forumvriendinnen, toch wel ingeschreven. Ik vind het nu al spannend, maar het lijkt me ook heel leuk!
maandag 30 mei 2011 om 12:28
Ik herken het ook wel een beetje. Ik kan/wil niet eindeloos kletsen om het kletsen. Ik klets als ik iets te melden heb. Ik ben ook kritisch wat vrienden betreft. Ik wil op 1 lijn zitten met iemand. Voor het grootste deel dan. Bijvoorbeeld, ik zou nooit vrienden kunnen zijn met iemand die gelovig is.
Het valt mij tegenwoordig wel op dat mensen iemand al heel snel "vriend" noemen. Meestal is dat ook maar kortstondig. Ik ben meer van het duurzame.
Het valt mij tegenwoordig wel op dat mensen iemand al heel snel "vriend" noemen. Meestal is dat ook maar kortstondig. Ik ben meer van het duurzame.
maandag 30 mei 2011 om 13:12
quote:idalee schreef op 30 mei 2011 @ 11:14:
Bij bepaalde mensen heb ik dat wel. Soms ook vriendinnen, maar er zijn ook mensen die ik amper ken bij wie ik me meteen op mijn gemak voel. Volgens mij heeft het veel te maken met jezelf te durven laten zien. Wat ik nu probeer is als ik die afstand voel tussen een ander en mij er op dat moment gewoon even bij stil te staan. Wat voel ik nu, ben ik bang/eenzaam/ongemakkelijk? Meestal is het dat laatste. Gewoon niet jezelf kunnen zijn bij iemand en omdat je dat verbergt bouw je idd een muur op. Maar het helpt me om me er bewust van te zijn.
Goed dat je daar zelf bewust van ben. Doe je er verder dan nog iets mee? Of helpt dan alleen al het feit dat je er bewust van ben?
Want ik ben er wel bewust van maar dan voel ik me juist rot.
Bij bepaalde mensen heb ik dat wel. Soms ook vriendinnen, maar er zijn ook mensen die ik amper ken bij wie ik me meteen op mijn gemak voel. Volgens mij heeft het veel te maken met jezelf te durven laten zien. Wat ik nu probeer is als ik die afstand voel tussen een ander en mij er op dat moment gewoon even bij stil te staan. Wat voel ik nu, ben ik bang/eenzaam/ongemakkelijk? Meestal is het dat laatste. Gewoon niet jezelf kunnen zijn bij iemand en omdat je dat verbergt bouw je idd een muur op. Maar het helpt me om me er bewust van te zijn.
Goed dat je daar zelf bewust van ben. Doe je er verder dan nog iets mee? Of helpt dan alleen al het feit dat je er bewust van ben?
Want ik ben er wel bewust van maar dan voel ik me juist rot.
maandag 30 mei 2011 om 13:14
quote:Iris27 schreef op 30 mei 2011 @ 11:42:
De band in veel vrouwenvriendschappen, in onze cultuur, komt voort door 'het elkaar geheimpjes vertellen'. Dat begon al op de basisschool en ook op oudere leeftijd geldt dat. Het schept een band. Als jij jouw geheimpje vertelt, schept dat een vertrouwensband met die andere persoon. Waarop zij ook weer een geheimpje vertelt. En dat bouw je dan zo langzaam op. Klinkt heel kinderachtig, maar het delen van intimiteiten is war het om draait.
Misschien heb je gelijk hierin ja. Ik vertel iemand niet zo makkelijk mijn geheimpjes.
Ik schaam me er vaak voor. Of ik denk dat anderen het toch niet zullen begrijpen.
Als jij dit bewust of onbewust niet doet, kan dat afstand scheppen bij je collega's. Niets mis mee, en het hoeft ook helemaal niet. Maar zo werkt het volgens mij.
De band in veel vrouwenvriendschappen, in onze cultuur, komt voort door 'het elkaar geheimpjes vertellen'. Dat begon al op de basisschool en ook op oudere leeftijd geldt dat. Het schept een band. Als jij jouw geheimpje vertelt, schept dat een vertrouwensband met die andere persoon. Waarop zij ook weer een geheimpje vertelt. En dat bouw je dan zo langzaam op. Klinkt heel kinderachtig, maar het delen van intimiteiten is war het om draait.
Misschien heb je gelijk hierin ja. Ik vertel iemand niet zo makkelijk mijn geheimpjes.
Ik schaam me er vaak voor. Of ik denk dat anderen het toch niet zullen begrijpen.
Als jij dit bewust of onbewust niet doet, kan dat afstand scheppen bij je collega's. Niets mis mee, en het hoeft ook helemaal niet. Maar zo werkt het volgens mij.
maandag 30 mei 2011 om 13:17
quote:houvanjezelf schreef op 30 mei 2011 @ 12:12:
Je kan een basis communicatie training doen om erachter te komen op welk vlak je nu precies moeite hebt.
Tevens helpt zo'n training je om je weer dingen bewust te worden en op te letten op je eigen manier van communiceren.
Maar ik kan best makkelijk met iemand communiceren. Dan kom ik ook wel duidelijk over. Het is meer het diepere contact.
Het spontaan mezelf durven zijn. Dat is wat ik niet kan.
Zou zo'n training dan kunnen helpen?
Je kan een basis communicatie training doen om erachter te komen op welk vlak je nu precies moeite hebt.
Tevens helpt zo'n training je om je weer dingen bewust te worden en op te letten op je eigen manier van communiceren.
Maar ik kan best makkelijk met iemand communiceren. Dan kom ik ook wel duidelijk over. Het is meer het diepere contact.
Het spontaan mezelf durven zijn. Dat is wat ik niet kan.
Zou zo'n training dan kunnen helpen?
maandag 30 mei 2011 om 13:50
Onderwerpen als invullen, interpreteren, omgaan met emoties, luisteren, samenvatten, doorvragen, feedback geven en krijgen, assertiviteit en diversiteit.
Die geven inzicht in de onbewuste dingen die je doet in j communicatie.
Met oefeningen en de mogelijkheid om zelf een situatie in te brengen en daar feedback op te krijgen, kom je wel verder.
Je kunt er achter komen waarom je zelf de diepte ontwijkt.
Wan tdat doe je, die diepte zelf ontwijken door niet door te vragen.
Die geven inzicht in de onbewuste dingen die je doet in j communicatie.
Met oefeningen en de mogelijkheid om zelf een situatie in te brengen en daar feedback op te krijgen, kom je wel verder.
Je kunt er achter komen waarom je zelf de diepte ontwijkt.
Wan tdat doe je, die diepte zelf ontwijken door niet door te vragen.
maandag 30 mei 2011 om 14:09
Heel herkenbaar. Ik had jouw tekst zelf kunnen schrijven. Mijn vriend is (al 10 jaar) mijn vriend, minnaar, beste maatje.
Ik ben zelf snel overprikkelt en wil naast mijn baan, 2 kinderen en mijn vriend niet veel extra prikkels op mij af hebben en heb veel tijd alleen (rust) nodig om alle dagelijkse dingen een plekje te geven.
Ik heb 1 vriendin die eigenlijk precies hetzelfde is als ik. Ik schrijf letterlijk in mijn agenda dat ik haar weer eens moet bellen anders gaan er gerust weken/maanden (!) overeen! (zij heeft precies hetzelfde dus nooit schuldgevoel/verwijten).
Ik heb overigens altijd maar 1 vriendin gehad, meer lukt mij niet. Zelfs als (dierbare) collega's op vrijdag vertellen dat ze een weekend naar New York gaan, kan ik op maandag vragen, en... nog wat leuks gedaan van het weekend.......
Ik ben zelf snel overprikkelt en wil naast mijn baan, 2 kinderen en mijn vriend niet veel extra prikkels op mij af hebben en heb veel tijd alleen (rust) nodig om alle dagelijkse dingen een plekje te geven.
Ik heb 1 vriendin die eigenlijk precies hetzelfde is als ik. Ik schrijf letterlijk in mijn agenda dat ik haar weer eens moet bellen anders gaan er gerust weken/maanden (!) overeen! (zij heeft precies hetzelfde dus nooit schuldgevoel/verwijten).
Ik heb overigens altijd maar 1 vriendin gehad, meer lukt mij niet. Zelfs als (dierbare) collega's op vrijdag vertellen dat ze een weekend naar New York gaan, kan ik op maandag vragen, en... nog wat leuks gedaan van het weekend.......
maandag 30 mei 2011 om 14:19
quote:Yvaatje schreef op 30 mei 2011 @ 13:17:
[...]
Maar ik kan best makkelijk met iemand communiceren. Dan kom ik ook wel duidelijk over. Het is meer het diepere contact.
Het spontaan mezelf durven zijn. Dat is wat ik niet kan.
Zou zo'n training dan kunnen helpen?
Bij mij heeft het met vertrouwen te maken. Vertrouw alleen op mezelf en tegenwoordig ook wel op vriendlief, maar nog altijd in mindere mate dan op mezelf. Heb dus heel veel moeite om me kwetsbaar op te stellen, terwijl ik juist een open boek lijk.
Klinkt dit voor iemand logisch? Voor mezelf namelijk niet haha
[...]
Maar ik kan best makkelijk met iemand communiceren. Dan kom ik ook wel duidelijk over. Het is meer het diepere contact.
Het spontaan mezelf durven zijn. Dat is wat ik niet kan.
Zou zo'n training dan kunnen helpen?
Bij mij heeft het met vertrouwen te maken. Vertrouw alleen op mezelf en tegenwoordig ook wel op vriendlief, maar nog altijd in mindere mate dan op mezelf. Heb dus heel veel moeite om me kwetsbaar op te stellen, terwijl ik juist een open boek lijk.
Klinkt dit voor iemand logisch? Voor mezelf namelijk niet haha
maandag 30 mei 2011 om 14:24
quote:Blug1000 schreef op 30 mei 2011 @ 14:09:
Heel herkenbaar. Ik had jouw tekst zelf kunnen schrijven. Mijn vriend is (al 10 jaar) mijn vriend, minnaar, beste maatje.
Ik ben zelf snel overprikkelt en wil naast mijn baan, 2 kinderen en mijn vriend niet veel extra prikkels op mij af hebben en heb veel tijd alleen (rust) nodig om alle dagelijkse dingen een plekje te geven.
Ik heb 1 vriendin die eigenlijk precies hetzelfde is als ik. Ik schrijf letterlijk in mijn agenda dat ik haar weer eens moet bellen anders gaan er gerust weken/maanden (!) overeen! (zij heeft precies hetzelfde dus nooit schuldgevoel/verwijten).
Ik heb overigens altijd maar 1 vriendin gehad, meer lukt mij niet. Zelfs als (dierbare) collega's op vrijdag vertellen dat ze een weekend naar New York gaan, kan ik op maandag vragen, en... nog wat leuks gedaan van het weekend.......
Heel herkenbaar. Mijn man is ook mijn alles; minnaar, maatje, degene bij wie ik helemaal mezelf kan zijn. Dat is natuurlijk heerlijk om te hebben maar ik denk ook weleens; stel dat hem iets overkomt; dat sta ik letterlijk helemaal alleen voor mijn gevoel.
Ik wil ook graag een diepere band met andere (durven) te hebben.
Ik ben ook snel overprikkeld en moet mijn energie verdelen. Ik kan naast mijn werk ook net veel sociale contacten aan.
Heel herkenbaar. Ik had jouw tekst zelf kunnen schrijven. Mijn vriend is (al 10 jaar) mijn vriend, minnaar, beste maatje.
Ik ben zelf snel overprikkelt en wil naast mijn baan, 2 kinderen en mijn vriend niet veel extra prikkels op mij af hebben en heb veel tijd alleen (rust) nodig om alle dagelijkse dingen een plekje te geven.
Ik heb 1 vriendin die eigenlijk precies hetzelfde is als ik. Ik schrijf letterlijk in mijn agenda dat ik haar weer eens moet bellen anders gaan er gerust weken/maanden (!) overeen! (zij heeft precies hetzelfde dus nooit schuldgevoel/verwijten).
Ik heb overigens altijd maar 1 vriendin gehad, meer lukt mij niet. Zelfs als (dierbare) collega's op vrijdag vertellen dat ze een weekend naar New York gaan, kan ik op maandag vragen, en... nog wat leuks gedaan van het weekend.......
Heel herkenbaar. Mijn man is ook mijn alles; minnaar, maatje, degene bij wie ik helemaal mezelf kan zijn. Dat is natuurlijk heerlijk om te hebben maar ik denk ook weleens; stel dat hem iets overkomt; dat sta ik letterlijk helemaal alleen voor mijn gevoel.
Ik wil ook graag een diepere band met andere (durven) te hebben.
Ik ben ook snel overprikkeld en moet mijn energie verdelen. Ik kan naast mijn werk ook net veel sociale contacten aan.
maandag 30 mei 2011 om 14:28
quote:houvanjezelf schreef op 30 mei 2011 @ 13:50:
Onderwerpen als invullen, interpreteren, omgaan met emoties, luisteren, samenvatten, doorvragen, feedback geven en krijgen, assertiviteit en diversiteit.
Die geven inzicht in de onbewuste dingen die je doet in j communicatie.
Met oefeningen en de mogelijkheid om zelf een situatie in te brengen en daar feedback op te krijgen, kom je wel verder.
Je kunt er achter komen waarom je zelf de diepte ontwijkt.
Wan tdat doe je, die diepte zelf ontwijken door niet door te vragen.
Het gekke is dat ik juist altijd wel doorvraag bij mensen. Er zijn mensen die mij ook dingen vertellen over hun leven en event problemen en daar ben ik ook belangstellend naar. Het is bij vriendinnen op een gegeven moment altijd zo dat ik degene ben die vraag en zij vertellen.
Maar misschien kan ik wel iets aan zo'n cursus hebben!
Onderwerpen als invullen, interpreteren, omgaan met emoties, luisteren, samenvatten, doorvragen, feedback geven en krijgen, assertiviteit en diversiteit.
Die geven inzicht in de onbewuste dingen die je doet in j communicatie.
Met oefeningen en de mogelijkheid om zelf een situatie in te brengen en daar feedback op te krijgen, kom je wel verder.
Je kunt er achter komen waarom je zelf de diepte ontwijkt.
Wan tdat doe je, die diepte zelf ontwijken door niet door te vragen.
Het gekke is dat ik juist altijd wel doorvraag bij mensen. Er zijn mensen die mij ook dingen vertellen over hun leven en event problemen en daar ben ik ook belangstellend naar. Het is bij vriendinnen op een gegeven moment altijd zo dat ik degene ben die vraag en zij vertellen.
Maar misschien kan ik wel iets aan zo'n cursus hebben!
maandag 30 mei 2011 om 14:35
Ook weer heel herkenbaar wat jij zegt, ik ben als de dood dat hem iets gebeurd. Ik probeer hem ook niet te claimen of een ongezonde relatie te krijgen maar heb het idee dat er naast hem niemand is voor mij.
Wat het voor mij ook heel moeilijk maakt om contact te maken met mensen is dat ik alleen maar zwart/wit kan denken, er is weinig grijs. Plus het feit dat ik bijna niets durf te bespreken/ aan te kaarten, krop ik het op en laat ik bij een aantal opgestapelde 'gebeurtenissen' de vriendschap verwateren onder het mom, die is raar/vreemd ....
Wel probeer ik het te accepteren, ik ben nu 30, ik vind dat ik mezelf nu onderhand moet accepteren. Wat het accepteren moeilijk maakt, is dat me heel bewust van mijn onkunde ben en het wel graag zou willen (onzekerheid). Ik ga binnenkort trouwen en dan vraag ik me af wie er een vrijgezellefeest voor mij zal regelen, wie gaat er mee een jurk passen/uitzoeken. Dan kan ik wel verdrietig worden, dat dat niet vanzelfsprekend is in mijn leven (het liefst zou ik met mijn vriend een jurk gaan uitzoeken en een vrijgezellefeestje geven hahahaaha)
Wat het voor mij ook heel moeilijk maakt om contact te maken met mensen is dat ik alleen maar zwart/wit kan denken, er is weinig grijs. Plus het feit dat ik bijna niets durf te bespreken/ aan te kaarten, krop ik het op en laat ik bij een aantal opgestapelde 'gebeurtenissen' de vriendschap verwateren onder het mom, die is raar/vreemd ....
Wel probeer ik het te accepteren, ik ben nu 30, ik vind dat ik mezelf nu onderhand moet accepteren. Wat het accepteren moeilijk maakt, is dat me heel bewust van mijn onkunde ben en het wel graag zou willen (onzekerheid). Ik ga binnenkort trouwen en dan vraag ik me af wie er een vrijgezellefeest voor mij zal regelen, wie gaat er mee een jurk passen/uitzoeken. Dan kan ik wel verdrietig worden, dat dat niet vanzelfsprekend is in mijn leven (het liefst zou ik met mijn vriend een jurk gaan uitzoeken en een vrijgezellefeestje geven hahahaaha)