Psyche
alle pijlers
Moeite om in het diepe te springen...
vrijdag 9 augustus 2013 om 23:32
vrijdag 9 augustus 2013 om 23:46
mooi verhaal inderdaad TO
ik heb geen moeite met het veranderen van woonplaats of huis. Ik ben 5x verhuisd maar dat was ook binnen 30 km dus heb dezelfde vrienden behouden.
Wat ik wel jammer vind in dat de vriendschappen zijn veranderd op t moment dat er kinderen kwamen. De kinderen zelf zijn niet het probleem maar de ouders (vrienden) die alleen maar daar mee bezig zijn en niet meer vrij en spontaan iets willen doen. En dat ze ook nog zeggen dat vanaf nu hun leven zo zinvol enz enz is... alsof we vroeger maar wat aanklooiden ofzo? Ze zitten op dit moment in een totaal andere levensfase dan ik. En eentje waar ik zowiezo nooit in ga komen. Dus jammer, maar het is zoals het is. Het was leuk, die tijd die we hadden. En deze vriendschappen verwateren en maken plaats voor nieuwe (kindvrije) vriendschappen
Wat moondancer zegt, die tijd is voorbij en komt niet meer terug. Kijk er met een fijn gevoel op terug en ga aan de slag om nieuwe mooie momenten en herinneringen te maken!
ik heb geen moeite met het veranderen van woonplaats of huis. Ik ben 5x verhuisd maar dat was ook binnen 30 km dus heb dezelfde vrienden behouden.
Wat ik wel jammer vind in dat de vriendschappen zijn veranderd op t moment dat er kinderen kwamen. De kinderen zelf zijn niet het probleem maar de ouders (vrienden) die alleen maar daar mee bezig zijn en niet meer vrij en spontaan iets willen doen. En dat ze ook nog zeggen dat vanaf nu hun leven zo zinvol enz enz is... alsof we vroeger maar wat aanklooiden ofzo? Ze zitten op dit moment in een totaal andere levensfase dan ik. En eentje waar ik zowiezo nooit in ga komen. Dus jammer, maar het is zoals het is. Het was leuk, die tijd die we hadden. En deze vriendschappen verwateren en maken plaats voor nieuwe (kindvrije) vriendschappen
Wat moondancer zegt, die tijd is voorbij en komt niet meer terug. Kijk er met een fijn gevoel op terug en ga aan de slag om nieuwe mooie momenten en herinneringen te maken!
vrijdag 9 augustus 2013 om 23:57
Ga schrijven echt. Ik heb geen intelligentiescanner en ik wil niemand hiermee boos maken maar je manier van verwoorden doet mij vermoeden dat je meer in je mars hebt. Kan me vergissen...
Vraag me wel af wat er aan ten grondslag ligt dat je op de een of andere manier niet zelf richting een andere fase gaat. Iets lijkt je tegen te houden?!
Vraag me wel af wat er aan ten grondslag ligt dat je op de een of andere manier niet zelf richting een andere fase gaat. Iets lijkt je tegen te houden?!
Let love rule!
zaterdag 10 augustus 2013 om 00:07
Weet je, ik ben even oud als jij en woon inmiddels al bijna zes jaar op kamers in de stad. Ik heb ook een hele fijne jeugd gehad in mijn dorpje met hele lieve ouders, maar het verschil tussen ons is dat ik wel graag verder wilde kijken dan het dorp. Ik vond het ook wel benauwend allemaal met steeds dezelfde mensen, dezelfde vooroordelen etc.
Toch ben ik nog bijna vier jaar nadat ik op kamers ging elk weekend bij mijn ouders thuis geweest, had mijn baantje en mijn vriendinnen daar. Maar op een gegeven moment besefte ik dat ik twee halve levens had en dat dat niet ging werken. Ik ben bewust een leuk bijbaantje in mijn studentenstad gaan zoeken, ben op een teamsport gegaan en dan gaat het best wel snel. Dan komt je sociale leven in je studentenstad op gang en ineens besef je je dat je al een maand niet meer bij je ouders geweest bent! En natuurlijk blijft het dan fijn om een weekendje (of dagje) naar je dorp te gaan, maar je bouwt je leven echt op in je nieuwe stad waardoor je je daar vanzelf veel meer thuis gaat voelen.
En ik ben het zeker eens met Moondancer, ga lekker leven en geniet van het nu.
Toch ben ik nog bijna vier jaar nadat ik op kamers ging elk weekend bij mijn ouders thuis geweest, had mijn baantje en mijn vriendinnen daar. Maar op een gegeven moment besefte ik dat ik twee halve levens had en dat dat niet ging werken. Ik ben bewust een leuk bijbaantje in mijn studentenstad gaan zoeken, ben op een teamsport gegaan en dan gaat het best wel snel. Dan komt je sociale leven in je studentenstad op gang en ineens besef je je dat je al een maand niet meer bij je ouders geweest bent! En natuurlijk blijft het dan fijn om een weekendje (of dagje) naar je dorp te gaan, maar je bouwt je leven echt op in je nieuwe stad waardoor je je daar vanzelf veel meer thuis gaat voelen.
En ik ben het zeker eens met Moondancer, ga lekker leven en geniet van het nu.
zaterdag 10 augustus 2013 om 00:14
Misschien helpt het om grotere doelen (thuis raken in de stad bijvoorbeeld) op te delen in kleinere stappen.
Schat ik het goed in dat je nogal een denker bent? Zo ja: dat vele denken kan je ook tegenhouden. Probeer eens, wederom in kleinere stappen, om wat meer in de actie te gaan zitten. Kort denken maar vooral doen.
En maak eens een lijstje voor jezelf van dingen die he graag nog eens zou willen doen, maak het zo gek als je wilt. Geef jezelf toestemming om eens flink te dagdromen... over jouw mogelijke toekomst. Hang je lijstje vervolgens op de koelkast en ga in de actie om het eerste punt van dat lijstje te verwezenlijken. Hoe mooi je heden en toekomst is heb he voor een flink deel zelf in de hand. En ik denk dat jij pas echt het verleden los kan laten wanneer je oprecht enthousiast bent over de toekomst.
Schat ik het goed in dat je nogal een denker bent? Zo ja: dat vele denken kan je ook tegenhouden. Probeer eens, wederom in kleinere stappen, om wat meer in de actie te gaan zitten. Kort denken maar vooral doen.
En maak eens een lijstje voor jezelf van dingen die he graag nog eens zou willen doen, maak het zo gek als je wilt. Geef jezelf toestemming om eens flink te dagdromen... over jouw mogelijke toekomst. Hang je lijstje vervolgens op de koelkast en ga in de actie om het eerste punt van dat lijstje te verwezenlijken. Hoe mooi je heden en toekomst is heb he voor een flink deel zelf in de hand. En ik denk dat jij pas echt het verleden los kan laten wanneer je oprecht enthousiast bent over de toekomst.
zaterdag 10 augustus 2013 om 00:27
Heey! Ik ben ook 24 en woon al een hele tijd niet meer waar ik ben op gegroeid. Ben op mijn 17e op kamers gegaan en sindsien niet langer dan 1,5 jaar achter elkaar in hetzelfde appartement gewoond. Ben wel op de een of andere manier steeds enkele km richting 'huis' verhuisd. Woon nu 3 kwartier rijden van mijn 'jeugdhuis' af, waar mijn ouders nog steeds wonen en waar de dorpjes omheen liggen waar nog veel vriendinnen van mij wonen. Ik heb voor mezelf besloten dat ik ook niet verder weg wil wonen dan dit. Dan wordt de afstand me te groot en ga ik me eenzaam voelen. Maar ik heb wel geleerd dat je op nieuwe plekken ook weer mensen leert kennen, waar het ook goed mee klikt! En dat je je ook wel thuis gaat voelen. Al duurt het soms even.
Ik voel me thuis waar ik nu woon en begin met en met steeds meer mensen te ontmoeten en te leren kennen. En toch heb ik ook nog steeds heel goed contact met mensen van 'vroeger'.
Just give it a try
Ik voel me thuis waar ik nu woon en begin met en met steeds meer mensen te ontmoeten en te leren kennen. En toch heb ik ook nog steeds heel goed contact met mensen van 'vroeger'.
Just give it a try
zaterdag 10 augustus 2013 om 00:56
Dat heb ik helemaal niet, maar misschien ook omdat ik in een stomme stad ben opgegroeid (Zoetermeer). Maar ook heb ik altijd al een onstuitbare nieuwsgierigheid naar de wereld en andere landen gehad.
Wel heb ik 15 jaar geleden mijn échte thuis gevonden in Amsterdam, ik heb daar ook veel gevoel bij, echt een soort verliefdheid, nu al 15 jaar. Als ik terug de stad in kom, krijg ik altijd een soort kriebels en warmte over me heen, ik ben er weer, dit is waar ik thuishoor, waar ik echt mezelf kan zijn.
En daarbij herken ik dan wel weer jouw beleving van plaatsen en herinneringen. Soms verdwijnen of veranderen plaatsen en kan ik daar wel melancholisch over zijn. En ik zou hier maar moeilijk weg te schoppen zijn.
En over vervlogen tijden kan ik ook emotioneel of melancholisch worden, vrienden die niet meer hier wonen of met wie de vriendschap verwaterd is, mijn studententijd en het uitgaan toen, mijn eerste serieuze relatie en wat we allemaal samen meemaakten... Tja dat hoort bij het leven denk ik. En zou ook raar zijn als je dat klakkeloos achter je kan laten zonder nog maar één emotie over te hebben.
Ik ken heel veel mensen die ook hebben wat jij hebt. Althans, mensen die een straat verderop van hun ouders gaan wonen, een gezin stichten, en hun hele leven eigenlijk blijven wonen in hun geboortedorp of hooguit een dorp verderop. Niks mis mee! Veel mensen zijn kennelijk erg honkvast en houden graag vast aan bekende dingen. Mensen zijn gewoontedieren.
Dat zag ik net nog op tv over mensen in Bangladesh wat natuurlijk al zo lang het bestaat geteisterd wordt door natuurrampen, en nu ook nog extra door stijgende zeepspiegel en telkens minder landbouwgrond. Toch willen die mensen niet weg trekken naar andere gebieden. Zo sterk is dat dus bij mensen.
Wat wel zorgelijk is, is dat het lijkt of jij er zelf last van hebt. Is dat omdat je nu in een andere stad woont? Moet dat dan echt?
Of is het omdat je de dingen mist die er nu al niet meer zijn in je dorp, zoals je vrienden en bepaalde kroegjes en feesten? Misschien moet je een manier vinden dingen van het verleden een plaats te geven waardoor je er met een glimlach aan terug kan denken zonder dat het je hindert in je huidige leven... of is dat eigenlijk al zo?
Of is het omdat jij denkt dat jij eigenlijk ook 'hoort' weg te willen uit je dorp? Omdat iedereen dat doet? Doe gewoon lekker wat je zelf wilt, toch?
Sterkte.
Wel heb ik 15 jaar geleden mijn échte thuis gevonden in Amsterdam, ik heb daar ook veel gevoel bij, echt een soort verliefdheid, nu al 15 jaar. Als ik terug de stad in kom, krijg ik altijd een soort kriebels en warmte over me heen, ik ben er weer, dit is waar ik thuishoor, waar ik echt mezelf kan zijn.
En daarbij herken ik dan wel weer jouw beleving van plaatsen en herinneringen. Soms verdwijnen of veranderen plaatsen en kan ik daar wel melancholisch over zijn. En ik zou hier maar moeilijk weg te schoppen zijn.
En over vervlogen tijden kan ik ook emotioneel of melancholisch worden, vrienden die niet meer hier wonen of met wie de vriendschap verwaterd is, mijn studententijd en het uitgaan toen, mijn eerste serieuze relatie en wat we allemaal samen meemaakten... Tja dat hoort bij het leven denk ik. En zou ook raar zijn als je dat klakkeloos achter je kan laten zonder nog maar één emotie over te hebben.
Ik ken heel veel mensen die ook hebben wat jij hebt. Althans, mensen die een straat verderop van hun ouders gaan wonen, een gezin stichten, en hun hele leven eigenlijk blijven wonen in hun geboortedorp of hooguit een dorp verderop. Niks mis mee! Veel mensen zijn kennelijk erg honkvast en houden graag vast aan bekende dingen. Mensen zijn gewoontedieren.
Dat zag ik net nog op tv over mensen in Bangladesh wat natuurlijk al zo lang het bestaat geteisterd wordt door natuurrampen, en nu ook nog extra door stijgende zeepspiegel en telkens minder landbouwgrond. Toch willen die mensen niet weg trekken naar andere gebieden. Zo sterk is dat dus bij mensen.
Wat wel zorgelijk is, is dat het lijkt of jij er zelf last van hebt. Is dat omdat je nu in een andere stad woont? Moet dat dan echt?
Of is het omdat je de dingen mist die er nu al niet meer zijn in je dorp, zoals je vrienden en bepaalde kroegjes en feesten? Misschien moet je een manier vinden dingen van het verleden een plaats te geven waardoor je er met een glimlach aan terug kan denken zonder dat het je hindert in je huidige leven... of is dat eigenlijk al zo?
Of is het omdat jij denkt dat jij eigenlijk ook 'hoort' weg te willen uit je dorp? Omdat iedereen dat doet? Doe gewoon lekker wat je zelf wilt, toch?
Sterkte.
Wanneer heb je voor het laatst iets voor het eerst gedaan?
zaterdag 10 augustus 2013 om 02:16
Ik heb het even voorgelezen aan mijn vriendje, omdat het een stuk geschreven door hem leek, en hij is heel erg gefascineerd door je stukje. Herkent zich er exact in. Hij is naar een psycholoog geweest en zij zei dat het verlaten van je jeugd een hele melancholische tijd kan zijn, maar niet waarom voor de een zwaarder dan de ander.
zaterdag 10 augustus 2013 om 03:23
Wow! Wat heb jij je gedachten en gevoel mooi verwoord... Wees maar trots op deze mooie eigenschap al kan ik mij ook voorstellen dat deze je ook in de weg kan zitten. Zoek hier hulp voor, ga praten met een professional, zodat je stap voor stap het verleden een plekje kan geven en je op een positieve manier kan gaan richten op de toekomst waarin je veel meer van deze mooie herinneringen maakt. Zo worden deze herinneringen geen valkuil, waarin je niet meer kan genieten van je leven die zich nu afspeelt. Dat zou erg zonde zijn en verdien je niet! Succes!
zaterdag 10 augustus 2013 om 08:26
Ga eens kijken naar deze angst. En schrijf het eens op, alles wat in je naar boven komt. Waar ben je het meest bang voor, waarom staat je leven 'stil', etc.
En inderdaad, steeds naar je ouders teruggaan, weken achter elkaar, dat klinkt niet heel volwassen. Dus, pak je zelf aan en ga onderzoeken waar je angsten, want dat zijn het, vandaan komen.
Het lijkt wel of ben jij bang om volwassen te worden.
En van welke dingen wordt je echt blij? Weet je dat? Als je dat weet, ga je dan daar op storten.
Maak een soort plan, zo van: vanaf nu ga ik nog 1 keer per week naar mijn ouders, ik ga dit en dat doen om te zien of ik dit leuk vind, etc.
En inderdaad, steeds naar je ouders teruggaan, weken achter elkaar, dat klinkt niet heel volwassen. Dus, pak je zelf aan en ga onderzoeken waar je angsten, want dat zijn het, vandaan komen.
Het lijkt wel of ben jij bang om volwassen te worden.
En van welke dingen wordt je echt blij? Weet je dat? Als je dat weet, ga je dan daar op storten.
Maak een soort plan, zo van: vanaf nu ga ik nog 1 keer per week naar mijn ouders, ik ga dit en dat doen om te zien of ik dit leuk vind, etc.
Een wijs persoon leert meer door het stellen van een domme vraag dan een dom persoon leert van een wijs antwoord.
zaterdag 10 augustus 2013 om 11:20
Volgens mij is je melancholie een soort vlucht van zaken die je eng vindt in je huidige leven. Ik zou eens onderzoeken waarom je bepaalde dingen eng vindt. Kost het veel energie? Stel je hele hoge eisen aan jezelf? Wil je alles perfect doen? Wat zijn je passies? Ben je in bepaalde zaken in het nu geinteresseerd, verdiep je je daarin?