Psyche
alle pijlers
Moeite om in het diepe te springen...
zondag 11 augustus 2013 om 22:57
Moondancer: Ik ben zeker nogal een denker. Volgens mij heb ik ook een VEEL te sterk gevoelsleven, en ik ben op de een of andere manier niet rationeel genoeg dat ik op een gegeven moment tegen mezelf kan zeggen : Richard, nu aub even normaal doen, want je betrekt er veel te veel dingen bij, dit is niet meer constructief.
Ik laat alle gedachten en emoties toe, want aan de ene kant vind ik het ook heel mooi. Aan de andere kant doet het me pijn en houdt het me heel erg tegen.
Ik laat alle gedachten en emoties toe, want aan de ene kant vind ik het ook heel mooi. Aan de andere kant doet het me pijn en houdt het me heel erg tegen.
zondag 11 augustus 2013 om 23:00
quote:cecilia74 schreef op 10 augustus 2013 @ 00:56:
Dat heb ik helemaal niet, maar misschien ook omdat ik in een stomme stad ben opgegroeid (Zoetermeer). Maar ook heb ik altijd al een onstuitbare nieuwsgierigheid naar de wereld en andere landen gehad.
Wel heb ik 15 jaar geleden mijn échte thuis gevonden in Amsterdam, ik heb daar ook veel gevoel bij, echt een soort verliefdheid, nu al 15 jaar. Als ik terug de stad in kom, krijg ik altijd een soort kriebels en warmte over me heen, ik ben er weer, dit is waar ik thuishoor, waar ik echt mezelf kan zijn.
En daarbij herken ik dan wel weer jouw beleving van plaatsen en herinneringen. Soms verdwijnen of veranderen plaatsen en kan ik daar wel melancholisch over zijn. En ik zou hier maar moeilijk weg te schoppen zijn.
En over vervlogen tijden kan ik ook emotioneel of melancholisch worden, vrienden die niet meer hier wonen of met wie de vriendschap verwaterd is, mijn studententijd en het uitgaan toen, mijn eerste serieuze relatie en wat we allemaal samen meemaakten... Tja dat hoort bij het leven denk ik. En zou ook raar zijn als je dat klakkeloos achter je kan laten zonder nog maar één emotie over te hebben.
Ik ken heel veel mensen die ook hebben wat jij hebt. Althans, mensen die een straat verderop van hun ouders gaan wonen, een gezin stichten, en hun hele leven eigenlijk blijven wonen in hun geboortedorp of hooguit een dorp verderop. Niks mis mee! Veel mensen zijn kennelijk erg honkvast en houden graag vast aan bekende dingen. Mensen zijn gewoontedieren.
Dat zag ik net nog op tv over mensen in Bangladesh wat natuurlijk al zo lang het bestaat geteisterd wordt door natuurrampen, en nu ook nog extra door stijgende zeepspiegel en telkens minder landbouwgrond. Toch willen die mensen niet weg trekken naar andere gebieden. Zo sterk is dat dus bij mensen.
Wat wel zorgelijk is, is dat het lijkt of jij er zelf last van hebt. Is dat omdat je nu in een andere stad woont? Moet dat dan echt?
Of is het omdat je de dingen mist die er nu al niet meer zijn in je dorp, zoals je vrienden en bepaalde kroegjes en feesten? Misschien moet je een manier vinden dingen van het verleden een plaats te geven waardoor je er met een glimlach aan terug kan denken zonder dat het je hindert in je huidige leven... of is dat eigenlijk al zo?
Of is het omdat jij denkt dat jij eigenlijk ook 'hoort' weg te willen uit je dorp? Omdat iedereen dat doet? Doe gewoon lekker wat je zelf wilt, toch?
Sterkte.
Thanks!
Het heeft bij mij denk ik nog niet eens zoveel met de plaats te maken, maar meer dat bij mij de associatie ''vroeger is veilig, toekomst is eng'' heel sterk is.
Daar waar veel mensen van mijn leeftijd vrij avontuurlijk zijn ingesteld, zich overal in lijken te willen gooien, klamp ik me juist aan alles vast.
Als ik naar nijmegen ga verhuizen, en ik zit daar straks een jaar, dan ga ik ook naar amsterdam verlangen ; Dan lijkt hier opeens alles geweldig, dan voelt dit vertrouwd. Toen ik 20 was ben ik een jaar in Australie op reis geweest, nu zit ik nog steeds vaak op google maps naar campings te zoeken waar we sliepen, wegen die we reden ; ook daarover kan ik heel melancholisch worden.. Het hoeft dus niet eens per se dicht bij mn geboorteplek te zijn ofzo.
Dat heb ik helemaal niet, maar misschien ook omdat ik in een stomme stad ben opgegroeid (Zoetermeer). Maar ook heb ik altijd al een onstuitbare nieuwsgierigheid naar de wereld en andere landen gehad.
Wel heb ik 15 jaar geleden mijn échte thuis gevonden in Amsterdam, ik heb daar ook veel gevoel bij, echt een soort verliefdheid, nu al 15 jaar. Als ik terug de stad in kom, krijg ik altijd een soort kriebels en warmte over me heen, ik ben er weer, dit is waar ik thuishoor, waar ik echt mezelf kan zijn.
En daarbij herken ik dan wel weer jouw beleving van plaatsen en herinneringen. Soms verdwijnen of veranderen plaatsen en kan ik daar wel melancholisch over zijn. En ik zou hier maar moeilijk weg te schoppen zijn.
En over vervlogen tijden kan ik ook emotioneel of melancholisch worden, vrienden die niet meer hier wonen of met wie de vriendschap verwaterd is, mijn studententijd en het uitgaan toen, mijn eerste serieuze relatie en wat we allemaal samen meemaakten... Tja dat hoort bij het leven denk ik. En zou ook raar zijn als je dat klakkeloos achter je kan laten zonder nog maar één emotie over te hebben.
Ik ken heel veel mensen die ook hebben wat jij hebt. Althans, mensen die een straat verderop van hun ouders gaan wonen, een gezin stichten, en hun hele leven eigenlijk blijven wonen in hun geboortedorp of hooguit een dorp verderop. Niks mis mee! Veel mensen zijn kennelijk erg honkvast en houden graag vast aan bekende dingen. Mensen zijn gewoontedieren.
Dat zag ik net nog op tv over mensen in Bangladesh wat natuurlijk al zo lang het bestaat geteisterd wordt door natuurrampen, en nu ook nog extra door stijgende zeepspiegel en telkens minder landbouwgrond. Toch willen die mensen niet weg trekken naar andere gebieden. Zo sterk is dat dus bij mensen.
Wat wel zorgelijk is, is dat het lijkt of jij er zelf last van hebt. Is dat omdat je nu in een andere stad woont? Moet dat dan echt?
Of is het omdat je de dingen mist die er nu al niet meer zijn in je dorp, zoals je vrienden en bepaalde kroegjes en feesten? Misschien moet je een manier vinden dingen van het verleden een plaats te geven waardoor je er met een glimlach aan terug kan denken zonder dat het je hindert in je huidige leven... of is dat eigenlijk al zo?
Of is het omdat jij denkt dat jij eigenlijk ook 'hoort' weg te willen uit je dorp? Omdat iedereen dat doet? Doe gewoon lekker wat je zelf wilt, toch?
Sterkte.
Thanks!
Het heeft bij mij denk ik nog niet eens zoveel met de plaats te maken, maar meer dat bij mij de associatie ''vroeger is veilig, toekomst is eng'' heel sterk is.
Daar waar veel mensen van mijn leeftijd vrij avontuurlijk zijn ingesteld, zich overal in lijken te willen gooien, klamp ik me juist aan alles vast.
Als ik naar nijmegen ga verhuizen, en ik zit daar straks een jaar, dan ga ik ook naar amsterdam verlangen ; Dan lijkt hier opeens alles geweldig, dan voelt dit vertrouwd. Toen ik 20 was ben ik een jaar in Australie op reis geweest, nu zit ik nog steeds vaak op google maps naar campings te zoeken waar we sliepen, wegen die we reden ; ook daarover kan ik heel melancholisch worden.. Het hoeft dus niet eens per se dicht bij mn geboorteplek te zijn ofzo.
maandag 12 augustus 2013 om 01:18
Wat ik me dan bedenk he...
...er wonen ook mensen in je dorp. Is er niet een manier om daar te blijven maar wel verder te gaan met leven? Ik begrijp uit je verhaal trouwens even niet of je verder nog studeert buiten je baan ofzo maar dat is even een zijstraatje. Niet iedereen is persee een stadsmens en dat is ook niet altijd erg zolang je maar wel verder kan en niet blijft hangen. Nieuwe herinneringen maken.
En er is niks mis met een denker en een gevoelsmens zijn. Zolang het je niet tegenhoudt.
Je hebt hele mooie beeldspraak trouwens. Me like!
Ben ook eens teruggegaan naar een plek waar ik de tijd van mijn leven had maar al die mensen waren weg en de hele ziel was eruit. Heb me de hele avond doodongelukkig gevoeld denkend aan hoe geweldig het toen was. De muziek...de sfeer, de mensen.... En daar stond ik dan als 30 jarige tussen 19 jarig publiek lekker uit de toon te vallen.
...er wonen ook mensen in je dorp. Is er niet een manier om daar te blijven maar wel verder te gaan met leven? Ik begrijp uit je verhaal trouwens even niet of je verder nog studeert buiten je baan ofzo maar dat is even een zijstraatje. Niet iedereen is persee een stadsmens en dat is ook niet altijd erg zolang je maar wel verder kan en niet blijft hangen. Nieuwe herinneringen maken.
En er is niks mis met een denker en een gevoelsmens zijn. Zolang het je niet tegenhoudt.
Je hebt hele mooie beeldspraak trouwens. Me like!
Ben ook eens teruggegaan naar een plek waar ik de tijd van mijn leven had maar al die mensen waren weg en de hele ziel was eruit. Heb me de hele avond doodongelukkig gevoeld denkend aan hoe geweldig het toen was. De muziek...de sfeer, de mensen.... En daar stond ik dan als 30 jarige tussen 19 jarig publiek lekker uit de toon te vallen.
Let love rule!
zaterdag 17 augustus 2013 om 01:15
quote:aikidoka schreef op 12 augustus 2013 @ 13:32:
Waarom is de toekomst eng?
Omdat het onbekend is, en omdat ik altijd het gevoel heb dat het nooit zo fijn kan worden als het ooit geweest is.
Terwijl dat natuurlijk niet rationeel is, aangezien ik eigenlijk elke periode in mijn leven, op zijn eigen manier, fijn vind.
Waarom is de toekomst eng?
Omdat het onbekend is, en omdat ik altijd het gevoel heb dat het nooit zo fijn kan worden als het ooit geweest is.
Terwijl dat natuurlijk niet rationeel is, aangezien ik eigenlijk elke periode in mijn leven, op zijn eigen manier, fijn vind.
zaterdag 17 augustus 2013 om 01:31
quote:richard1989 schreef op 17 augustus 2013 @ 01:15:
[...]
Omdat het onbekend is, en omdat ik altijd het gevoel heb dat het nooit zo fijn kan worden als het ooit geweest is.
Terwijl dat natuurlijk niet rationeel is, aangezien ik eigenlijk elke periode in mijn leven, op zijn eigen manier, fijn vind.Denk maar zo, de toekomst wordt ook ooit een verleden.
[...]
Omdat het onbekend is, en omdat ik altijd het gevoel heb dat het nooit zo fijn kan worden als het ooit geweest is.
Terwijl dat natuurlijk niet rationeel is, aangezien ik eigenlijk elke periode in mijn leven, op zijn eigen manier, fijn vind.Denk maar zo, de toekomst wordt ook ooit een verleden.
zaterdag 17 augustus 2013 om 01:51
Inderdaad erg pakkend geschreven je OP! (rest nog niet gelezen)
Heb ongeveer jouw leeftijd, en al heb ik niet constant hiermee te maken, af en toe word ik''geraakt'' als ik geconfronteerd word met bepaalde dingen uit het verleden. Dat vind ik dan een pijnlijk/emotioneel maar ook een heel mooi moment, tegelijkertijd.
Zo struin ik eens in de zoveel tijd nog wel eens het internet af om even lekker in het verleden te duiken. Hyves is daarvoor voor mij een ideale plek: Veel mensen hebben nog een profiel, maar de meesten zijn er al in geen jaren meer opgeweest. Des te leuker is het daarom dat er vaak nog foto's op staan van mensen die nu 24/25 zijn, van hun 16 jaar - feest, of helemaal in love met hun eerste vriendje op weekend weg in Parijs op 17 jarige leeftijd, terwijl ze elkaar nu al 7/8 jaar niet hebben gesproken. Ik vind het heel mooi om daar over na te denken hoe ieders pad in het leven anders loopt. Hoe mensen oprecht heel close kunnen zijn, en een paar jaar later weer complete vreemdelingen voor elkaar kunnen zijn. Hoe mensen beste vrienden lijken te zijn, maar 2 jaar later een hele nieuwe vriendenkring hebben.
Zelf werd ik geraakt toen ik via de hyves van een oud collega bij een link terecht kwam, naar de nieuwjaarsborrelfoto's van ons baantje bij de supermarkt toen, in 2010 notabene nog maar.
3,5 jaar geleden, maar wat is er in die tijd toch al een hoop veranderd als je de foto's ziet. Stelletjes van toen zijn al 1, 2 keer van partner gewisseld. Collega's die toen nog echte party meiden waren hebben nu al een kind op de kleuterschool. De wat jongere collega's waren daar nog echt jonkies, terwijl ze sinds die tijd een groeispurt hebben gehad en amper meer te herkennen zijn.
Mensen die toen dik waren zijn enorm afgevallen, of andersom. Er staat iemand tussen die vorig jaar is omgekomen tijdens een ongeval.
Het kwam er eigenlijk op neer dat van al die mensen met wie ik toen leuk omging, al die 50/60 mensen op die foto's die leuk met elkaar aan het feesten waren, ik er nog maar 6-10 van spreek. De rest is ergens anders gaan werken, verhuisd, dood, gestopt met werken, noem maar op.
Ik had zelf toen nog een relatie met een collega, en op de foto's zag ik ons vaak op de achtergrond naast elkaar staan. Het gevoel hoe veilig ik me bij hem voelde, alles kwam ineens weer terug.. Maar nu heb ik hem al 2 jaar niet gesproken, hij is een vreemde voor me geworden. We hebben beiden al nieuwe relatie(s) gehad, hij heeft zelfs een huis gekocht in december met zijn vriendin..
Zo'n korte tijd, (foto's uit januari 2010), 3,5 jaar geleden, maar al zo'n enorme hoop veranderingen ; Wat ik bedoel te zeggen ; veranderingen hou je nooit tegen. Het is een illusie om te denken dat je nog in dezelfde wereld zit als toen, en je doet er jezelf mee te kort. Het is mooi om soms terug te dromen, zoals ik hierboven ook doe, maar je moet ook doorgaan, om weer nieuwe van dit soort ervaringen op te doen.
Heb ongeveer jouw leeftijd, en al heb ik niet constant hiermee te maken, af en toe word ik''geraakt'' als ik geconfronteerd word met bepaalde dingen uit het verleden. Dat vind ik dan een pijnlijk/emotioneel maar ook een heel mooi moment, tegelijkertijd.
Zo struin ik eens in de zoveel tijd nog wel eens het internet af om even lekker in het verleden te duiken. Hyves is daarvoor voor mij een ideale plek: Veel mensen hebben nog een profiel, maar de meesten zijn er al in geen jaren meer opgeweest. Des te leuker is het daarom dat er vaak nog foto's op staan van mensen die nu 24/25 zijn, van hun 16 jaar - feest, of helemaal in love met hun eerste vriendje op weekend weg in Parijs op 17 jarige leeftijd, terwijl ze elkaar nu al 7/8 jaar niet hebben gesproken. Ik vind het heel mooi om daar over na te denken hoe ieders pad in het leven anders loopt. Hoe mensen oprecht heel close kunnen zijn, en een paar jaar later weer complete vreemdelingen voor elkaar kunnen zijn. Hoe mensen beste vrienden lijken te zijn, maar 2 jaar later een hele nieuwe vriendenkring hebben.
Zelf werd ik geraakt toen ik via de hyves van een oud collega bij een link terecht kwam, naar de nieuwjaarsborrelfoto's van ons baantje bij de supermarkt toen, in 2010 notabene nog maar.
3,5 jaar geleden, maar wat is er in die tijd toch al een hoop veranderd als je de foto's ziet. Stelletjes van toen zijn al 1, 2 keer van partner gewisseld. Collega's die toen nog echte party meiden waren hebben nu al een kind op de kleuterschool. De wat jongere collega's waren daar nog echt jonkies, terwijl ze sinds die tijd een groeispurt hebben gehad en amper meer te herkennen zijn.
Mensen die toen dik waren zijn enorm afgevallen, of andersom. Er staat iemand tussen die vorig jaar is omgekomen tijdens een ongeval.
Het kwam er eigenlijk op neer dat van al die mensen met wie ik toen leuk omging, al die 50/60 mensen op die foto's die leuk met elkaar aan het feesten waren, ik er nog maar 6-10 van spreek. De rest is ergens anders gaan werken, verhuisd, dood, gestopt met werken, noem maar op.
Ik had zelf toen nog een relatie met een collega, en op de foto's zag ik ons vaak op de achtergrond naast elkaar staan. Het gevoel hoe veilig ik me bij hem voelde, alles kwam ineens weer terug.. Maar nu heb ik hem al 2 jaar niet gesproken, hij is een vreemde voor me geworden. We hebben beiden al nieuwe relatie(s) gehad, hij heeft zelfs een huis gekocht in december met zijn vriendin..
Zo'n korte tijd, (foto's uit januari 2010), 3,5 jaar geleden, maar al zo'n enorme hoop veranderingen ; Wat ik bedoel te zeggen ; veranderingen hou je nooit tegen. Het is een illusie om te denken dat je nog in dezelfde wereld zit als toen, en je doet er jezelf mee te kort. Het is mooi om soms terug te dromen, zoals ik hierboven ook doe, maar je moet ook doorgaan, om weer nieuwe van dit soort ervaringen op te doen.