Psyche
alle pijlers
Nog een topic over pesten, maar dan anders...
donderdag 26 april 2012 om 09:58
Ben hier wat aan het lezen, topic over pesten. En het blijft me verbazen hoe veel mensen vroeger gepest zijn. En dat er niemand gepest lijkt te hebben, hooguit 'niet meegedaan'. En dat als veel later, de pesters geconfronteerd worden door de gepesten, de pester 'zogenaamd' niks meer weet (volgens de gepeste).
Nou, bij deze:
Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.
Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?
Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.
Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?
Nou, bij deze:
Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.
Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?
Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.
Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?
donderdag 26 april 2012 om 11:51
quote:_flower_ schreef op 26 april 2012 @ 11:45:
[...]
Waarom ging je zus dan zelf ook pesten als zij zegt zelf zo ernstig gepest te zijn. Kan dan niet meer geloven dat zij echt gepest is geworden. Want dan doe je zoiets niet.
Aanvallen is soms de beste verdediging?
Zo verzuchtte mijn zoon (nu 15) vorig jaar dat hij het helemaal niet meer snapte. Zij klasgenootje was nu druk bezig met het pesten van andere kinderen, terwijl datzelfde kind op de basisschool ook een van de kinderen was die gepest werd. "Dat doe je toch niet als je weet wat dat is?", was de reactie van mijn zoon.
Tja... Kinderen doen dat dus wel, omdat dat de manier is waarop zij geleerd hebben om met kinderen om te gaan.
[...]
Waarom ging je zus dan zelf ook pesten als zij zegt zelf zo ernstig gepest te zijn. Kan dan niet meer geloven dat zij echt gepest is geworden. Want dan doe je zoiets niet.
Aanvallen is soms de beste verdediging?
Zo verzuchtte mijn zoon (nu 15) vorig jaar dat hij het helemaal niet meer snapte. Zij klasgenootje was nu druk bezig met het pesten van andere kinderen, terwijl datzelfde kind op de basisschool ook een van de kinderen was die gepest werd. "Dat doe je toch niet als je weet wat dat is?", was de reactie van mijn zoon.
Tja... Kinderen doen dat dus wel, omdat dat de manier is waarop zij geleerd hebben om met kinderen om te gaan.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 11:53
quote:Tanneketoverhex schreef op 26 april 2012 @ 11:48:
Ik ga de kinderen van school halen, en vanmiddag een mooie excuusbrief in elkaar zetten. Met oprechte excuses voor het buitensluiten, en medeleven voor hoe zij haar jeugd ervaren heeft en excuses voor alles waar ik schuldig aan ben in haar herinnering. Denk dat ik het dan voor mezelf kan verantwoorden door niet te zeggen dat ik dat gedaan heb, maar dat ik daar IN HAAR HERINNERING schuldig aan ben.
Ik weet het anders ook niet...
Ik vind dat een geweldig plan, en meer hoef je ook niet te doen.
Geweldig!!
Ik ga de kinderen van school halen, en vanmiddag een mooie excuusbrief in elkaar zetten. Met oprechte excuses voor het buitensluiten, en medeleven voor hoe zij haar jeugd ervaren heeft en excuses voor alles waar ik schuldig aan ben in haar herinnering. Denk dat ik het dan voor mezelf kan verantwoorden door niet te zeggen dat ik dat gedaan heb, maar dat ik daar IN HAAR HERINNERING schuldig aan ben.
Ik weet het anders ook niet...
Ik vind dat een geweldig plan, en meer hoef je ook niet te doen.
Geweldig!!
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 11:57
quote:jojanneke66 schreef op 26 april 2012 @ 11:51:
[...]
Aanvallen is soms de beste verdediging?
Zo verzuchtte mijn zoon (nu 15) vorig jaar dat hij het helemaal niet meer snapte. Zij klasgenootje was nu druk bezig met het pesten van andere kinderen, terwijl datzelfde kind op de basisschool ook een van de kinderen was die gepest werd. "Dat doe je toch niet als je weet wat dat is?", was de reactie van mijn zoon.
Tja... Kinderen doen dat dus wel, omdat dat de manier is waarop zij geleerd hebben om met kinderen om te gaan.
Die kinderen vind ik nog fouter. Als je echt gepest bent ga je niet andere mensen pesten.
En als je dat wel doet mag je ook nooit echt nooit zeuren over het feit dat je gepest bent geworden, want je vind het toch normaal en doet het zelf ook dus dan niet zeuren.
Bah...
Ik help juist als ik zie dat iemand gepest wordt. En ik zal ook willen dat mijn kinderen dat dalijk gaan doen. En dat ze gaan praten met me als ze zelf gepest worden.
Als het zelf pesters zullen worden zal ik ze niet meer kunnen accepteren denk ik.
[...]
Aanvallen is soms de beste verdediging?
Zo verzuchtte mijn zoon (nu 15) vorig jaar dat hij het helemaal niet meer snapte. Zij klasgenootje was nu druk bezig met het pesten van andere kinderen, terwijl datzelfde kind op de basisschool ook een van de kinderen was die gepest werd. "Dat doe je toch niet als je weet wat dat is?", was de reactie van mijn zoon.
Tja... Kinderen doen dat dus wel, omdat dat de manier is waarop zij geleerd hebben om met kinderen om te gaan.
Die kinderen vind ik nog fouter. Als je echt gepest bent ga je niet andere mensen pesten.
En als je dat wel doet mag je ook nooit echt nooit zeuren over het feit dat je gepest bent geworden, want je vind het toch normaal en doet het zelf ook dus dan niet zeuren.
Bah...
Ik help juist als ik zie dat iemand gepest wordt. En ik zal ook willen dat mijn kinderen dat dalijk gaan doen. En dat ze gaan praten met me als ze zelf gepest worden.
Als het zelf pesters zullen worden zal ik ze niet meer kunnen accepteren denk ik.
donderdag 26 april 2012 om 12:01
Dit zit in de categorie 'alles wat je aandacht geeft, groeit'.
Stel dat je op de lagere school bent gepest, wat voor zin heeft het om je daar zoveel jaar later nog druk om te maken? Ik snap het echt niet.
Misschien is het beter als iemand zich afvraagt: 'kennelijk zit er iets in mijn houding of gedrag dat mij een makkelijk slachtoffer maakt, wat kan ik daaraan doen?'
En een reünie is bedoeld om even bij te kletsen, niet om zwaarwichtige gesprekken te hebben over al lang gedateerd pestgedrag waar excuus gemaakt voor zou moeten worden.
Stel dat je op de lagere school bent gepest, wat voor zin heeft het om je daar zoveel jaar later nog druk om te maken? Ik snap het echt niet.
Misschien is het beter als iemand zich afvraagt: 'kennelijk zit er iets in mijn houding of gedrag dat mij een makkelijk slachtoffer maakt, wat kan ik daaraan doen?'
En een reünie is bedoeld om even bij te kletsen, niet om zwaarwichtige gesprekken te hebben over al lang gedateerd pestgedrag waar excuus gemaakt voor zou moeten worden.
donderdag 26 april 2012 om 12:02
quote:kaatje_85 schreef op 26 april 2012 @ 10:59:
Eigenlijk heb je je keuze al gemaakt, TO.
Jij hebt excuses gemaakt voor hetgene wat jij je wel herinnert: het buitensluiten. De ander accepteert dat niet, die wil alleen excuses voor alles wat er gebeurt is.
Dat ben jij niet van plan, want jij en je vriendinnen van toen zijn van mening dat het niet gebeurt is.
Maakt het verder dan nog wat uit wat de ander ervan vind en hoe die zich voelt?
Ik haal hem nog maar even aan, omdat je 'm blijkbaar over het hoofd hebt gezien.
Blijkbaar ben je er nog niet klaar mee, dus probeer je nu eens in te leven in de ander. Dat jij vanuit je principes geen excuses wilt maken, dat weet ik nu.
Kun jij iets doen zodat zij de episode af kan sluiten? Zij heeft jou nodig, maar jij ziet het niet. Misschien hoef je geen excuses te maken, maar kun je wel erkennen wat er gebeurt is.
Ik weet niet veel van onze hersenen, maar wel dat herinneringen heel persoonlijk zijn. Jij weet niet meer dat je haar zo actief gepest hebt, maar zij weet het nog wel. Doe daar wat mee en haak daar op in.
Om maar te blijven hameren op het feit dat jij vind dat je geen excuses aan kunt bieden omdat je het je niet herinnert, vind ik eerlijk gezegd ook niet heel vriendelijk tegenover haar.
edit: ik was niet snel genoeg met bijlezen, zie nu dat je er wel op reageert. Ga ik nu even verder lezen om te zien wat je reaktie erop is, en of ik niet moesterd ben. Maar ik loop achter he?
Eigenlijk heb je je keuze al gemaakt, TO.
Jij hebt excuses gemaakt voor hetgene wat jij je wel herinnert: het buitensluiten. De ander accepteert dat niet, die wil alleen excuses voor alles wat er gebeurt is.
Dat ben jij niet van plan, want jij en je vriendinnen van toen zijn van mening dat het niet gebeurt is.
Maakt het verder dan nog wat uit wat de ander ervan vind en hoe die zich voelt?
Ik haal hem nog maar even aan, omdat je 'm blijkbaar over het hoofd hebt gezien.
Blijkbaar ben je er nog niet klaar mee, dus probeer je nu eens in te leven in de ander. Dat jij vanuit je principes geen excuses wilt maken, dat weet ik nu.
Kun jij iets doen zodat zij de episode af kan sluiten? Zij heeft jou nodig, maar jij ziet het niet. Misschien hoef je geen excuses te maken, maar kun je wel erkennen wat er gebeurt is.
Ik weet niet veel van onze hersenen, maar wel dat herinneringen heel persoonlijk zijn. Jij weet niet meer dat je haar zo actief gepest hebt, maar zij weet het nog wel. Doe daar wat mee en haak daar op in.
Om maar te blijven hameren op het feit dat jij vind dat je geen excuses aan kunt bieden omdat je het je niet herinnert, vind ik eerlijk gezegd ook niet heel vriendelijk tegenover haar.
edit: ik was niet snel genoeg met bijlezen, zie nu dat je er wel op reageert. Ga ik nu even verder lezen om te zien wat je reaktie erop is, en of ik niet moesterd ben. Maar ik loop achter he?
donderdag 26 april 2012 om 12:02
Ik vind het een goed plan en ben het er ook mee eens dat je niet je excuses hoeft aan te bieden voor iets wat je je niet herinnert. Het is ook niet zo dat ze daar min of meer recht op zou hebben omdat ze in therapie zit.
Ik weet niet of je ouders nog leven en of je broers of zussen hebt. Het lijkt me dat iets als het afknippen van haren niet zomaar vergeten wordt door een heel dorp.
Ik weet niet of je ouders nog leven en of je broers of zussen hebt. Het lijkt me dat iets als het afknippen van haren niet zomaar vergeten wordt door een heel dorp.
donderdag 26 april 2012 om 12:04
quote:Tanneketoverhex schreef op 26 april 2012 @ 09:58:
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Het antwoord: ja, dat kan. Mensen zien hun geheugen als een soort harde schijf, maar dankzij neuraal en psychologisch onderzoek weten we dat herinneringen niet alleen vervagen maar ook kunnen veranderen. Ons geheugen houdt ons voor de gek en we hebben het niet door.
Het kan dus zijn dat je wat gemener was dat je je nu kunt herinneren. Maar het kan ook zomaar zijn dat je klasgenoot het gebeurde in de loop der jaren steeds verder heeft opgeblazen.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Het antwoord: ja, dat kan. Mensen zien hun geheugen als een soort harde schijf, maar dankzij neuraal en psychologisch onderzoek weten we dat herinneringen niet alleen vervagen maar ook kunnen veranderen. Ons geheugen houdt ons voor de gek en we hebben het niet door.
Het kan dus zijn dat je wat gemener was dat je je nu kunt herinneren. Maar het kan ook zomaar zijn dat je klasgenoot het gebeurde in de loop der jaren steeds verder heeft opgeblazen.
donderdag 26 april 2012 om 12:08
quote:_lupine_ schreef op 26 april 2012 @ 12:06:
Dat gepesten zelf pesters worden vind ik niet vreemd. Kinderen van alcoholisten hebben ook verhoogde kans zelf alcoholist te worden. Ik denk dat dat principe ook geldt voor pesters.
Nou ik vind dat wel zeer ernstig.
Dan heb je vast geen schade van het pesten gehad lijkt me. Echt waarom zou je iemand zoiets verschrikkelijks willen aandoen terwijl je wilt beweren dat het jou ook is overkomen.
Dat gepesten zelf pesters worden vind ik niet vreemd. Kinderen van alcoholisten hebben ook verhoogde kans zelf alcoholist te worden. Ik denk dat dat principe ook geldt voor pesters.
Nou ik vind dat wel zeer ernstig.
Dan heb je vast geen schade van het pesten gehad lijkt me. Echt waarom zou je iemand zoiets verschrikkelijks willen aandoen terwijl je wilt beweren dat het jou ook is overkomen.
donderdag 26 april 2012 om 12:10
quote:ondernemer schreef op 26 april 2012 @ 12:01:
Dit zit in de categorie 'alles wat je aandacht geeft, groeit'.
Stel dat je op de lagere school bent gepest, wat voor zin heeft het om je daar zoveel jaar later nog druk om te maken? Ik snap het echt niet.
Misschien is het beter als iemand zich afvraagt: 'kennelijk zit er iets in mijn houding of gedrag dat mij een makkelijk slachtoffer maakt, wat kan ik daaraan doen?'En een reünie is bedoeld om even bij te kletsen, niet om zwaarwichtige gesprekken te hebben over al lang gedateerd pestgedrag waar excuus gemaakt voor zou moeten worden.
Dat dit geen gesprek is om te beginnen op een reunie ben ik met je eens.
Voor de rest denk ik dat je geen idee hebt wat gepest worden met je doet.
Geeft niet, is ook niet te begrijpen als je zelf niet gepest bent.
Maar wat kan een kind doen dat het logisch is dat het geschopt geslagen uitgescholden en vernederd wordt?
Wat zou een kind kunnen doen om dit te voorkomen?
Wat is er zo fout aan een kind dat het normaal word dat andere kinderen dit doen.
Hoe kan het alleen maar aan het gepeste kind liggen?
Wat je zegt is dat de hel die ik op school heb meegemaakt enkel en alleen aan mezelf te wijten is.
Het spijt me maar daar geloof ik niets van.
Dit zit in de categorie 'alles wat je aandacht geeft, groeit'.
Stel dat je op de lagere school bent gepest, wat voor zin heeft het om je daar zoveel jaar later nog druk om te maken? Ik snap het echt niet.
Misschien is het beter als iemand zich afvraagt: 'kennelijk zit er iets in mijn houding of gedrag dat mij een makkelijk slachtoffer maakt, wat kan ik daaraan doen?'En een reünie is bedoeld om even bij te kletsen, niet om zwaarwichtige gesprekken te hebben over al lang gedateerd pestgedrag waar excuus gemaakt voor zou moeten worden.
Dat dit geen gesprek is om te beginnen op een reunie ben ik met je eens.
Voor de rest denk ik dat je geen idee hebt wat gepest worden met je doet.
Geeft niet, is ook niet te begrijpen als je zelf niet gepest bent.
Maar wat kan een kind doen dat het logisch is dat het geschopt geslagen uitgescholden en vernederd wordt?
Wat zou een kind kunnen doen om dit te voorkomen?
Wat is er zo fout aan een kind dat het normaal word dat andere kinderen dit doen.
Hoe kan het alleen maar aan het gepeste kind liggen?
Wat je zegt is dat de hel die ik op school heb meegemaakt enkel en alleen aan mezelf te wijten is.
Het spijt me maar daar geloof ik niets van.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
donderdag 26 april 2012 om 12:10
quote:_flower_ schreef op 26 april 2012 @ 11:57:
[...]
Die kinderen vind ik nog fouter. Als je echt gepest bent ga je niet andere mensen pesten.
En als je dat wel doet mag je ook nooit echt nooit zeuren over het feit dat je gepest bent geworden, want je vind het toch normaal en doet het zelf ook dus dan niet zeuren.
Tja... dat is jouw mening. Maar ik snap het vriendje wel.... En iets wel snappen staat voor alle duidelijkheid los van het feit of ik het goedkeur, en dat doe ik dan ook niet. Maar snappen doe ik het wel.... quote:
Bah...
Ik help juist als ik zie dat iemand gepest wordt. En ik zal ook willen dat mijn kinderen dat dalijk gaan doen. Ja, ik zou dat ook wel willen. Punt is alleen dat ik niet hele dagen op school aanwezig ben om het gedrag van mijn zoon te sturen. En als het resultaat van dat "helpen" is dat je dan zelf het mikpunt bent, dan bedenk je je wel een keer voordat je dat in een groep doet. En nogmaals, niet dat ik dat goedkeur, maar ik snap het wel... quote:En dat ze gaan praten met me als ze zelf gepest worden. En dan? Dan als een dolle stier naar school toe gaan om die rotkinderen eens even goed de waarheid te zeggen? Of ga je wat anders doen? quote:Als het zelf pesters zullen worden zal ik ze niet meer kunnen accepteren denk ik.Kortom, als je kinderen gedrag vertonen of dingen doen die jou niet welgevallig zijn, dan accepteer je ze niet meer? En dan? Koffertje mee met kleding en schoolspullen en dan wat?
[...]
Die kinderen vind ik nog fouter. Als je echt gepest bent ga je niet andere mensen pesten.
En als je dat wel doet mag je ook nooit echt nooit zeuren over het feit dat je gepest bent geworden, want je vind het toch normaal en doet het zelf ook dus dan niet zeuren.
Tja... dat is jouw mening. Maar ik snap het vriendje wel.... En iets wel snappen staat voor alle duidelijkheid los van het feit of ik het goedkeur, en dat doe ik dan ook niet. Maar snappen doe ik het wel.... quote:
Bah...
Ik help juist als ik zie dat iemand gepest wordt. En ik zal ook willen dat mijn kinderen dat dalijk gaan doen. Ja, ik zou dat ook wel willen. Punt is alleen dat ik niet hele dagen op school aanwezig ben om het gedrag van mijn zoon te sturen. En als het resultaat van dat "helpen" is dat je dan zelf het mikpunt bent, dan bedenk je je wel een keer voordat je dat in een groep doet. En nogmaals, niet dat ik dat goedkeur, maar ik snap het wel... quote:En dat ze gaan praten met me als ze zelf gepest worden. En dan? Dan als een dolle stier naar school toe gaan om die rotkinderen eens even goed de waarheid te zeggen? Of ga je wat anders doen? quote:Als het zelf pesters zullen worden zal ik ze niet meer kunnen accepteren denk ik.Kortom, als je kinderen gedrag vertonen of dingen doen die jou niet welgevallig zijn, dan accepteer je ze niet meer? En dan? Koffertje mee met kleding en schoolspullen en dan wat?
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 12:13
Bijzonder topic waar ik ook graag wat over wil zeggen.
Ik ben vaak verhuisd in mijn leven, door het werk van mijn vader. Op mijn eerste basisschool zat ik leuk in de groep. Op de tweede basisschool in groep 6 werd ik bevriend met een van de populaire meiden en hoorde ik er helemaal bij. Op de laatste basisschool in groep 8 viel ik op de een of andere manier direct buiten de boot en werd ik door een groep stelselmatig gepest. (Gelukkig verhuisden we in de tweede van de middelbare school weer en kon ik dus wederom opnieuw beginnen.)
Met de klasgenoten van de tweede basisschool heb ik op een enkeling na nog steeds leuk contact. Het was een fijne groep, vond ik. Eén meisje wil steeds niet komen op reünies want, zo vertelde ze aan de enige klasgenoot met wie ze nog wel omgaat, ze werd vroeger vreselijk gepest door ons. Toen ben ik eens gaan nadenken en tot de conclusie gekomen dat ik misschien wel heb meegedaan. Het meisje zag er nogal typisch uit en daar heb ik inderdaad ook wel eens een opmerking over gemaakt. Net als mijn klasgenoten. Ik had het weg gestopt, maar zij heeft er dus nog steeds last van. Ik heb nog wel eens geprobeerd contact met haar te zoeken maar van haar kant hoeft het allemaal niet.
Ik ben dus zelf daarna ook gepest, dat kan ik me nog levendig voor me halen. Wie mijn pestkoppen waren, welke kleren ik droeg toen ze me pesten, hoe hun stemmen klonken...
Door dit alles kan ik uit eigen ervaring zeggen dat pesten veel harder aankomt en veel meer indruk maakt op de gepeste, dan op de pesters. Je wilt erbij horen en doet daardoor misschien dingen die voor iemand anders vreselijk kwetsend kunnen zijn. Terwijl het op jezelf dan absoluut geen indruk maakt, het lijkt zelfs redelijk onschuldig.
Om die reden zoek ik ook geen contact met de pesters van de derde basisschool. Ik ga bij hun namelijk niet vinden wat ik zoek, weet ik. Zij zullen het zich misschien niet meer (goed) herinneren. Of je krijgt een halfbakken 'het spijt me.'
Daardoor vind ik overigens het programma enerzijds herkenbaar als tenenkrommend: omdat ik dus van beide kanten weet hoe het kan zitten, maar ook dat de excuses vaak niet echt gemeend zijn.
Ik ben vaak verhuisd in mijn leven, door het werk van mijn vader. Op mijn eerste basisschool zat ik leuk in de groep. Op de tweede basisschool in groep 6 werd ik bevriend met een van de populaire meiden en hoorde ik er helemaal bij. Op de laatste basisschool in groep 8 viel ik op de een of andere manier direct buiten de boot en werd ik door een groep stelselmatig gepest. (Gelukkig verhuisden we in de tweede van de middelbare school weer en kon ik dus wederom opnieuw beginnen.)
Met de klasgenoten van de tweede basisschool heb ik op een enkeling na nog steeds leuk contact. Het was een fijne groep, vond ik. Eén meisje wil steeds niet komen op reünies want, zo vertelde ze aan de enige klasgenoot met wie ze nog wel omgaat, ze werd vroeger vreselijk gepest door ons. Toen ben ik eens gaan nadenken en tot de conclusie gekomen dat ik misschien wel heb meegedaan. Het meisje zag er nogal typisch uit en daar heb ik inderdaad ook wel eens een opmerking over gemaakt. Net als mijn klasgenoten. Ik had het weg gestopt, maar zij heeft er dus nog steeds last van. Ik heb nog wel eens geprobeerd contact met haar te zoeken maar van haar kant hoeft het allemaal niet.
Ik ben dus zelf daarna ook gepest, dat kan ik me nog levendig voor me halen. Wie mijn pestkoppen waren, welke kleren ik droeg toen ze me pesten, hoe hun stemmen klonken...
Door dit alles kan ik uit eigen ervaring zeggen dat pesten veel harder aankomt en veel meer indruk maakt op de gepeste, dan op de pesters. Je wilt erbij horen en doet daardoor misschien dingen die voor iemand anders vreselijk kwetsend kunnen zijn. Terwijl het op jezelf dan absoluut geen indruk maakt, het lijkt zelfs redelijk onschuldig.
Om die reden zoek ik ook geen contact met de pesters van de derde basisschool. Ik ga bij hun namelijk niet vinden wat ik zoek, weet ik. Zij zullen het zich misschien niet meer (goed) herinneren. Of je krijgt een halfbakken 'het spijt me.'
Daardoor vind ik overigens het programma enerzijds herkenbaar als tenenkrommend: omdat ik dus van beide kanten weet hoe het kan zitten, maar ook dat de excuses vaak niet echt gemeend zijn.
donderdag 26 april 2012 om 12:15
Of het nu om pesten gaat, of het nu opzet is of per ongeluk:
In bijna alle gevallen is degene die het is aangedaan het nooit vergeten. En degene die het deed wél.
We kunnen niet meer terugdraaien wat gebeurd is (zelf ben ik ooit van school af geëtterd en helemaal overstuur thuisgekomen), maar ik vind wel dat er meer gedaan moet worden om het te voorkomen.
En dat begint op school en niet alleen bij de onderwijzers.
Wat mij opvalt, is dat de ouders van de pesters vaak zich zo passief en onverschillig opstellen. Ze maken zich er gemakkelijk van af door te zeggen 'ze moet maar voor zichzelf opkomen" etc.
Ik lees dit wel eens in bladen en op fora van een moeder van het kind dat gepest wordt en beroep doet op de ouders van pesters. Wat moeten die moeders machteloos staan en gefrustreerd zijn!
en het zegt iets over de instelling van veel ouders, dat ze hun kind maar laten begaan.
Zolang het hén kind maar niet is, dat het wordt aangedaan! Want dan zouden ze wel anders piepen. Raar, mensen geven helemaal alleen om wat eigen is, en daarbuiten laat alles ze onverschillig.
In bijna alle gevallen is degene die het is aangedaan het nooit vergeten. En degene die het deed wél.
We kunnen niet meer terugdraaien wat gebeurd is (zelf ben ik ooit van school af geëtterd en helemaal overstuur thuisgekomen), maar ik vind wel dat er meer gedaan moet worden om het te voorkomen.
En dat begint op school en niet alleen bij de onderwijzers.
Wat mij opvalt, is dat de ouders van de pesters vaak zich zo passief en onverschillig opstellen. Ze maken zich er gemakkelijk van af door te zeggen 'ze moet maar voor zichzelf opkomen" etc.
Ik lees dit wel eens in bladen en op fora van een moeder van het kind dat gepest wordt en beroep doet op de ouders van pesters. Wat moeten die moeders machteloos staan en gefrustreerd zijn!
en het zegt iets over de instelling van veel ouders, dat ze hun kind maar laten begaan.
Zolang het hén kind maar niet is, dat het wordt aangedaan! Want dan zouden ze wel anders piepen. Raar, mensen geven helemaal alleen om wat eigen is, en daarbuiten laat alles ze onverschillig.
donderdag 26 april 2012 om 12:16
Flower, ik zeg ook nergens dat het niet erg is. Ik probeer alleen uit te leggen dat het vaak zo werkt.
Vrouwen die in hun jeugd mishandeld zijn, treffen later ook relatief vaak een meppende echtgenoot.
Ik vind een pester sowieso verkeerd bezig, ongeacht of hij of zij in het verleden zelf gepest is of niet.
Vrouwen die in hun jeugd mishandeld zijn, treffen later ook relatief vaak een meppende echtgenoot.
Ik vind een pester sowieso verkeerd bezig, ongeacht of hij of zij in het verleden zelf gepest is of niet.
donderdag 26 april 2012 om 12:16
Ik kan me het best voorstellen dat je dat niet meer weet, op jou heeft het immers geen grote impact gehad en op haar natuurlijk wel. Zo had ik de eerste paar jaar van de middelbare school een jongen in de klas, van wie ik me alleen maar herinner dat hij een beetje een vreemde vogel was, maar niet dat hij gespest werd. Hij zit nu in de gevangenis omdat hij een vrouw vermoord heeft en blijkt er perverse ideeën op na te hebben gehouden. Een vriendin zei laatst dat hij in de klas zo gepest werd vroeger, maar ik weet dus echt niet meer of ik daaraan meegedaan heb, ik wist niet eens dat hij gepest werd! Achteraf voel je je natuurlijk ontzettend schuldig, omdat wij het misschien wel met zijn allen op ons geweten hebben dat hij zo is geworden. Maar als je zo jong bent en je doet dit, dan maakt het op jezelf totaal geen indruk, daar ben ik van overtuigd. Ik kan me daarom best voorstellen dat je het niet meer weet.
donderdag 26 april 2012 om 12:17
quote:_flower_ schreef op 26 april 2012 @ 12:08:
[...]
Nou ik vind dat wel zeer ernstig.
Dan heb je vast geen schade van het pesten gehad lijkt me. Echt waarom zou je iemand zoiets verschrikkelijks willen aandoen terwijl je wilt beweren dat het jou ook is overkomen.
Wat verschrikkelijk kort door de bocht.
Kinderen ervaren de wereld zoals hij in het leven van dat kind is zoals hij is. Dat is normaal, dat is zoals het is, en daar doe je het mee.
Pas later, als je volwassen bent en je je eigen leven gaat leiden, dan kom je tot de conclusie dat datgene waarvan jij dacht dat het normaal was, eigenlijk helemaal niet zo normaal was.
En pas dan kun je dingen in perspectief gaan zetten, en kun je bekijken waar je aan wil werken of niet.
Een 13 jarige die gaat pesten omdat hij de je 5 jaren daarvoor is gepest, en dat dit de enige manier is wat hij kan verzinnen om te voorkomen dat hij gepest gaat worden, snap ik helemaal.
En natuurlijk houdt zo'n kind zich nog niet bezig of het normaal is, of dat hij misschien niet erg genoeg gepest is, of wat voor "volwassen" redenatie dan ook.
Dat kind heeft het al druk genoeg met overleven.
[...]
Nou ik vind dat wel zeer ernstig.
Dan heb je vast geen schade van het pesten gehad lijkt me. Echt waarom zou je iemand zoiets verschrikkelijks willen aandoen terwijl je wilt beweren dat het jou ook is overkomen.
Wat verschrikkelijk kort door de bocht.
Kinderen ervaren de wereld zoals hij in het leven van dat kind is zoals hij is. Dat is normaal, dat is zoals het is, en daar doe je het mee.
Pas later, als je volwassen bent en je je eigen leven gaat leiden, dan kom je tot de conclusie dat datgene waarvan jij dacht dat het normaal was, eigenlijk helemaal niet zo normaal was.
En pas dan kun je dingen in perspectief gaan zetten, en kun je bekijken waar je aan wil werken of niet.
Een 13 jarige die gaat pesten omdat hij de je 5 jaren daarvoor is gepest, en dat dit de enige manier is wat hij kan verzinnen om te voorkomen dat hij gepest gaat worden, snap ik helemaal.
En natuurlijk houdt zo'n kind zich nog niet bezig of het normaal is, of dat hij misschien niet erg genoeg gepest is, of wat voor "volwassen" redenatie dan ook.
Dat kind heeft het al druk genoeg met overleven.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 12:20
Ik vind het ook erg opvallend dat pesters zich vaak niet meer kunnen herinneren dat ze gepest zijn.
Ik kan me ook niet herinneren dat ik vroeger gepest heb, niet helemaal waar, er was 1 meisje in de buurt dat altijd heel graag met ons mee wou doen en wij lieten haar altijd (gemene) opdrachten doen, voordat ze met ons mee mocht.
Qua klasgenoten heb ik (geloof ik???) niet actief gepest, wel veel niks doen als ik zag dat er iemand werd gepest. Heel eerlijk gezegd denk ik dat de geheugenfout bij de pesters zit, want ik heb namelijk wel veel kinderen gepest zien worden (in elke klas was er wel 1), soms inderdaad ook met schoppen/slaan, maar veel vaker met uitschelden. Als ik dat dan vergelijk met het aantal mensen die later toegeeft gepest te hebben, moet het bijna nooit zijn gebeurd.
Ik denk dat het een soort zelfverdedigingsmechanisme is van de pester, mensen willen gewoon niet weten wat voor slechte kanten ze hebben. Vergeten is dan een stuk makkelijker.
Even terugkomen op je vraag: ik zou mijn excuses wel aanbieden. Sowieso voor het buitensluiten, maar ook voor de andere dingen. Kun je alleen spijt hebben van de dingen die je je herinnert? Dat dacht ik toch niet? Ik zou het wel zo naar haar verwoorden; dat je lang niet alles kunt herinneren wat zij heeft verteld en dat jij het heel anders hebt ervaren. Het spijt je dat je haar zo'n pijn hebt gedaan en als je je al die gebeurtenissen nog kon herinneren zou je het ook heel erg vinden dat je iemand zoiets hebt kunnen aandoen.
Ik kan me ook niet herinneren dat ik vroeger gepest heb, niet helemaal waar, er was 1 meisje in de buurt dat altijd heel graag met ons mee wou doen en wij lieten haar altijd (gemene) opdrachten doen, voordat ze met ons mee mocht.
Qua klasgenoten heb ik (geloof ik???) niet actief gepest, wel veel niks doen als ik zag dat er iemand werd gepest. Heel eerlijk gezegd denk ik dat de geheugenfout bij de pesters zit, want ik heb namelijk wel veel kinderen gepest zien worden (in elke klas was er wel 1), soms inderdaad ook met schoppen/slaan, maar veel vaker met uitschelden. Als ik dat dan vergelijk met het aantal mensen die later toegeeft gepest te hebben, moet het bijna nooit zijn gebeurd.
Ik denk dat het een soort zelfverdedigingsmechanisme is van de pester, mensen willen gewoon niet weten wat voor slechte kanten ze hebben. Vergeten is dan een stuk makkelijker.
Even terugkomen op je vraag: ik zou mijn excuses wel aanbieden. Sowieso voor het buitensluiten, maar ook voor de andere dingen. Kun je alleen spijt hebben van de dingen die je je herinnert? Dat dacht ik toch niet? Ik zou het wel zo naar haar verwoorden; dat je lang niet alles kunt herinneren wat zij heeft verteld en dat jij het heel anders hebt ervaren. Het spijt je dat je haar zo'n pijn hebt gedaan en als je je al die gebeurtenissen nog kon herinneren zou je het ook heel erg vinden dat je iemand zoiets hebt kunnen aandoen.
donderdag 26 april 2012 om 12:31
quote:jojanneke66 schreef op 26 april 2012 @ 12:10:
[...]
Tja... dat is jouw mening. Maar ik snap het vriendje wel.... En iets wel snappen staat voor alle duidelijkheid los van het feit of ik het goedkeur, en dat doe ik dan ook niet. Maar snappen doe ik het wel....
[...]
Ja, ik zou dat ook wel willen. Punt is alleen dat ik niet hele dagen op school aanwezig ben om het gedrag van mijn zoon te sturen. En als het resultaat van dat "helpen" is dat je dan zelf het mikpunt bent, dan bedenk je je wel een keer voordat je dat in een groep doet. En nogmaals, niet dat ik dat goedkeur, maar ik snap het wel...
[...]
En dan? Dan als een dolle stier naar school toe gaan om die rotkinderen eens even goed de waarheid te zeggen? Of ga je wat anders doen?
[...]
Kortom, als je kinderen gedrag vertonen of dingen doen die jou niet welgevallig zijn, dan accepteer je ze niet meer? En dan? Koffertje mee met kleding en schoolspullen en dan wat?
Dat zeg ik niet he, dat lees jij.
Maar ik zal zeer zeker het nooit accepteren als mijn kinderen zouden gaan pesten. Ik zal ze wel een kans geven natuurlijk en uitleggen dat wat ze doen heel slecht is en dat ze hier onmiddelijk mee moeten stoppen en het goed moeten maken.
Maar gaan ze er mee door. JA dan zou ik de deur sluiten voor mijn kinderen.
Ik zal mijn kinderen niet gaan voortrekken en het dus van hun maar wel accepteren. Zou erg oneerlijk zijn lijkt me.
Meelopen is net zo erg als pesten.
Ik zou niet weten wat ik exact zal doen als mijn kinderen gepest worden. Maar ik zou ze in iedergeval serieus nemen en echt naar ze luisteren. Want dat is het minste wat je kan doen. (en vaak gebeurd dat niet).
[...]
Tja... dat is jouw mening. Maar ik snap het vriendje wel.... En iets wel snappen staat voor alle duidelijkheid los van het feit of ik het goedkeur, en dat doe ik dan ook niet. Maar snappen doe ik het wel....
[...]
Ja, ik zou dat ook wel willen. Punt is alleen dat ik niet hele dagen op school aanwezig ben om het gedrag van mijn zoon te sturen. En als het resultaat van dat "helpen" is dat je dan zelf het mikpunt bent, dan bedenk je je wel een keer voordat je dat in een groep doet. En nogmaals, niet dat ik dat goedkeur, maar ik snap het wel...
[...]
En dan? Dan als een dolle stier naar school toe gaan om die rotkinderen eens even goed de waarheid te zeggen? Of ga je wat anders doen?
[...]
Kortom, als je kinderen gedrag vertonen of dingen doen die jou niet welgevallig zijn, dan accepteer je ze niet meer? En dan? Koffertje mee met kleding en schoolspullen en dan wat?
Dat zeg ik niet he, dat lees jij.
Maar ik zal zeer zeker het nooit accepteren als mijn kinderen zouden gaan pesten. Ik zal ze wel een kans geven natuurlijk en uitleggen dat wat ze doen heel slecht is en dat ze hier onmiddelijk mee moeten stoppen en het goed moeten maken.
Maar gaan ze er mee door. JA dan zou ik de deur sluiten voor mijn kinderen.
Ik zal mijn kinderen niet gaan voortrekken en het dus van hun maar wel accepteren. Zou erg oneerlijk zijn lijkt me.
Meelopen is net zo erg als pesten.
Ik zou niet weten wat ik exact zal doen als mijn kinderen gepest worden. Maar ik zou ze in iedergeval serieus nemen en echt naar ze luisteren. Want dat is het minste wat je kan doen. (en vaak gebeurd dat niet).
donderdag 26 april 2012 om 12:33
Dat zijn wel ongeveer de woorden die ik wil gaan gebruiken, Missprincesa. Alleen wil ik proberen te vermijden op te schrijven dat ik me niks herinner, vooral voor haar. Want ik maak me wel echt druk om hoe het allemaal voor haar is, verzonnen, verdraaid of echt gebeurd, voor haar verpest het nú nog haar leven, en dat vind ik heel erg, of ik daar nou in het verleden wel of niet actief aan meegewerkt heb. Als mijn excuses daar een lichtpunt in kunnen zijn, geef ik ze. Maar dan wel oprecht, vanuit mijn hart. Want anders is het niks waard, dat meen ik echt.