Psyche
alle pijlers
Nog een topic over pesten, maar dan anders...
donderdag 26 april 2012 om 09:58
Ben hier wat aan het lezen, topic over pesten. En het blijft me verbazen hoe veel mensen vroeger gepest zijn. En dat er niemand gepest lijkt te hebben, hooguit 'niet meegedaan'. En dat als veel later, de pesters geconfronteerd worden door de gepesten, de pester 'zogenaamd' niks meer weet (volgens de gepeste).
Nou, bij deze:
Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.
Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?
Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.
Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?
Nou, bij deze:
Ik blijk vroeger gepest te hebben. Behoorlijk erg ook volgens het verhaal. En ik zeg met opzet 'volgens het verhaal', want ik weet er echt niets meer van. Kan me ook niet voorstellen dat het gebeurd is, maar tóch blijk ik iemand flinke psychische schade aangedaan te hebben. Niet alleen, met een groepje, maar wél actief gepest. En ik ben me werkelijk van geen kwaad bewust. Kon me nooit voorstellen dat pesters dat niet wisten, wat ze een ander hadden aangedaan, maar ik blijk dat dus zelf ook gedaan te hebben.
Vorige maand, op een reunie van de lagere school, heb ik het te horen gekregen van een vrouw die ik me eerlijk gezegd nauwelijks herinner uit die klas. Ze was er in de vierde klas bijgekomen (verhuisd naar ons dorp), en ik schijn haar samen met mijn vriendinnetjes het leven ontzettend zuur gemaakt te hebben. Ik ben naar een andere middelbare school gegaan dan zij, maar mijn vriendinnen zijn naar dezelfde school als zij gegaan en zijn daar doorgegaan met pesten. Volgens haar verhaal. Want mijn vriendinnen van toen kunnen zich haar dus ook nauwelijks herinneren. En zijn zich er óók al niet van bewust haar gepest te hebben. Wél dat ze probeerde aansluiting bij ons te krijgen waar wij niet op in gegaan zijn, maar een paar keer weigeren om te spelen kan toch geen pesten genoemd worden? Zij vertelde dat wij vaak haar spullen kapot maakten, haar jas een keer in de wc hebben gestopt, haar laarzen met water vol hebben laten lopen, haar haren hebben afgeknipt... allemaal vreselijke dingen, het kán toch niet dat wij dat allemaal niet meer weten?
Maargoed, ze is al jaren in therapie door ons pesten, en heeft ons dus vorige maand geconfronteerd, en wil graag onze excuses. Ik heb heel eerlijk gezegd dat ik er moeite mee heb om mijn excuses te maken voor iets waarvan ik werkelijk niet weet dat ik het gedaan heb, eigenlijk ook niet geloof dat ik (wij) dat gedaan hebben.
Aan de andere kant lees ik in de 'pesttopics' dat het heel vaak gebeurd dat als de gepeste de pester confronteerd, de pesters zich van geen kwaad bewust zijn.
Kan het écht zo zijn dat ik jarenlang gepest heb zonder me daar bewust van te zijn? De dingen die zij verteld, dat zijn geen kleine dingen, dat zijn echt welbewuste acties om een kind te pesten, en ik herinner me dat oprecht niet. Dat we haar hebben buitengesloten, dát wel. Daar wil ik ook bést mijn excuses voor maken. Maar al die andere dingen...
Wat vinden jullie? Wat moet ik hier mee?
donderdag 26 april 2012 om 10:49
donderdag 26 april 2012 om 10:49
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 10:40:
[...]
Ik zeg niet dat je diegene er dankbaar voor hoeft te zijn, maar juist pissig zijn omdat diegene bij het excuses aanbieden zegt er zelf mee in de maag te hebben gezeten, dat vind ik raar. Ik zou meer waarde hechten aan oprechte excuses van iemand die er zelf ook mee gezeten heeft dan aan excuses van iemand die het alleen maar voor mij zegt.
Ik wist dat deze reactie zou komen, maar ik kan het nou eenmaal ook niet veranderen hoe ik me er over voel(de). Ik vind het wel heel makkelijk, sorry zeggen en je bent van je rotgevoel af, maar dat maakt niet dat die 5 jaar van mijn leven ineens niet meer zijn verpest. Bovendien had ik niet om haar excuses gevraagd he, plus dat ik geen zin heb om er mee in mijn maag te zitten hoe naar ZIJ zich wel niet voelt.
Daarnaast heb ik niet tegen haar gezegd wat ik er van vond. Wat heeft ze daar aan, ik ben niet haatdragend en zal niemand opzettelijk pijn doen, althans dat probeer ik. Heb dus de excuses zonder morren geaccepteerd, zodat ze weer verder kan met haar leven, en ik met het mijne.
Maar dat wil nog niet zeggen dat iemand sorry zegt (hoe gemeend ook) en dat dat voor mij alles goed maakt alsof er nooit iets is gebeurt.
[...]
Ik zeg niet dat je diegene er dankbaar voor hoeft te zijn, maar juist pissig zijn omdat diegene bij het excuses aanbieden zegt er zelf mee in de maag te hebben gezeten, dat vind ik raar. Ik zou meer waarde hechten aan oprechte excuses van iemand die er zelf ook mee gezeten heeft dan aan excuses van iemand die het alleen maar voor mij zegt.
Ik wist dat deze reactie zou komen, maar ik kan het nou eenmaal ook niet veranderen hoe ik me er over voel(de). Ik vind het wel heel makkelijk, sorry zeggen en je bent van je rotgevoel af, maar dat maakt niet dat die 5 jaar van mijn leven ineens niet meer zijn verpest. Bovendien had ik niet om haar excuses gevraagd he, plus dat ik geen zin heb om er mee in mijn maag te zitten hoe naar ZIJ zich wel niet voelt.
Daarnaast heb ik niet tegen haar gezegd wat ik er van vond. Wat heeft ze daar aan, ik ben niet haatdragend en zal niemand opzettelijk pijn doen, althans dat probeer ik. Heb dus de excuses zonder morren geaccepteerd, zodat ze weer verder kan met haar leven, en ik met het mijne.
Maar dat wil nog niet zeggen dat iemand sorry zegt (hoe gemeend ook) en dat dat voor mij alles goed maakt alsof er nooit iets is gebeurt.
donderdag 26 april 2012 om 10:50
quote:jojanneke66 schreef op 26 april 2012 @ 10:35:
[...]
Kijk.. (en dat is niet persoonlijk naar jou toe, maar een mooi voorbeeld)
Als je op deze manier reageert, dan geef je aan dat je haar niet serieus neemt, sterker nog, je vertelt haar dat ze niet de waarheid spreekt.
Voor haar is het de waarheid. Het is haar persoonlijke waarheid, zo heeft zij het beleeft.
Zo beleef ik het viva forum (meestal) als leuk, en zijn er mensen genoeg die het viva forum als (meestal) niet leuk ervaren.
Wie spreekt er nu de waarheid? Ik natuurlijk, wat zo ervaar ik het, en ik ga daar niet om liegen. Tegelijkertijd zal degene die het viva forum hetzelfde zeggen, want waarom zou zij daarom liegen? Dat zijn haar gevoelens, dat is de manier waarop zij e.e.a beleeft.
DE WAARHEID bestaat dus ook niet.
En in dit soort situaties al helemaal niet.
Ik snap gedeeltelijk wat je zegt.
En dat komt weer een dikke "maar"
Ik zou dus ook echt geen excuus aanbieden voor iets waarvan ik, laat ik zeggen 90%, zeker weet, dat ik het niet gedaan heb.
en ik zou dat niet doen omdat ik mezelf, maar ook de gepeste daar niet mee help.
Pesten is echt heel fout, dat is de discussie voor mij ook niet.
Maar als ik sorry zou zeggen,voor iets wat ik dus niet gedaan heb, bevestig ik de gepeste persoon.
En dat lijkt me ook geen goede zaak.
Als 5 mensen zich blauw herinneren, en 1 rood.. Dan ga ik ervan uit dat rood het zich niet goed herinnnert.
Als 1 iemand naar mij komt en zegt, nee het was echt rood, en ik zelf kan het me niet herinneren én ik kan het niet navragen aan anderen, dan zou ik zeggen, oké, misschien was het inderdaad rood. En sorry dat ik je daarmee gekwetst heb.
Het brein doet gekke dingen met je. Voor beide partijen inderdaad. Maar ik blijf erbij, als 5 blauw zeggen, en 1 rood, dan klopt de herinnering van rood niet. Met welke reden dan ook...
[...]
Kijk.. (en dat is niet persoonlijk naar jou toe, maar een mooi voorbeeld)
Als je op deze manier reageert, dan geef je aan dat je haar niet serieus neemt, sterker nog, je vertelt haar dat ze niet de waarheid spreekt.
Voor haar is het de waarheid. Het is haar persoonlijke waarheid, zo heeft zij het beleeft.
Zo beleef ik het viva forum (meestal) als leuk, en zijn er mensen genoeg die het viva forum als (meestal) niet leuk ervaren.
Wie spreekt er nu de waarheid? Ik natuurlijk, wat zo ervaar ik het, en ik ga daar niet om liegen. Tegelijkertijd zal degene die het viva forum hetzelfde zeggen, want waarom zou zij daarom liegen? Dat zijn haar gevoelens, dat is de manier waarop zij e.e.a beleeft.
DE WAARHEID bestaat dus ook niet.
En in dit soort situaties al helemaal niet.
Ik snap gedeeltelijk wat je zegt.
En dat komt weer een dikke "maar"
Ik zou dus ook echt geen excuus aanbieden voor iets waarvan ik, laat ik zeggen 90%, zeker weet, dat ik het niet gedaan heb.
en ik zou dat niet doen omdat ik mezelf, maar ook de gepeste daar niet mee help.
Pesten is echt heel fout, dat is de discussie voor mij ook niet.
Maar als ik sorry zou zeggen,voor iets wat ik dus niet gedaan heb, bevestig ik de gepeste persoon.
En dat lijkt me ook geen goede zaak.
Als 5 mensen zich blauw herinneren, en 1 rood.. Dan ga ik ervan uit dat rood het zich niet goed herinnnert.
Als 1 iemand naar mij komt en zegt, nee het was echt rood, en ik zelf kan het me niet herinneren én ik kan het niet navragen aan anderen, dan zou ik zeggen, oké, misschien was het inderdaad rood. En sorry dat ik je daarmee gekwetst heb.
Het brein doet gekke dingen met je. Voor beide partijen inderdaad. Maar ik blijf erbij, als 5 blauw zeggen, en 1 rood, dan klopt de herinnering van rood niet. Met welke reden dan ook...
donderdag 26 april 2012 om 10:52
donderdag 26 april 2012 om 10:52
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 10:48:
Als hun eventuele goede gevoel al voor jou een reden is om verder in de put te raken dan denk ik niet dat je echt op de goede weg zit.Ik begrijp niet precies waar je nu op doelt. In de put zit ik al jaren niet meer, en na die excuses ook niet. Ik vond het alleen nogal makkelijk en egoïstisch dat ze haar probleem bij mij dumpt en er dan vanaf is. Dat jij behoefte zou hebben aan excuses en ik niet, daar kan ik ook niks aan doen.
Als hun eventuele goede gevoel al voor jou een reden is om verder in de put te raken dan denk ik niet dat je echt op de goede weg zit.Ik begrijp niet precies waar je nu op doelt. In de put zit ik al jaren niet meer, en na die excuses ook niet. Ik vond het alleen nogal makkelijk en egoïstisch dat ze haar probleem bij mij dumpt en er dan vanaf is. Dat jij behoefte zou hebben aan excuses en ik niet, daar kan ik ook niks aan doen.
donderdag 26 april 2012 om 10:53
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 10:48:
Ja, zo kun je ook denken.
Ik ben ook gepest op school en het zou mij wel goed doen om te horen dat de mensen die dat deden daar achteraf geen goed gevoel bij hebben gehad. Beter dan dat het ze doodgewoon niets deed, of dat ze vinden dat het mijn eigen schuld was omdat ik zo'n stom kind was o.i.d.
Dat zij na het maken van die excuses dan ook een beter gevoel hebben, dat is dan mooi meegenomen voor ze. Mensen die er nooit mee in hun maag hebben gezeten hadden dat goede gevoel al die tijd al en na de excuses misschien nog wel een beetje meer. Als hun eventuele goede gevoel al voor jou een reden is om verder in de put te raken dan denk ik niet dat je echt op de goede weg zit.
Ik weet niet of je nu om mij reageert of niet. Maar als wel, dan begrijp je me niet helemaal denk ik.
Het pesten was bij mij vroeger heel ernstig en mede daardoor werk of studeer ik nu niet. Een excuses helpt dan niet hoor.
Vriendschappen durf ik ook niet, want veel is nep. En er zijn soms meelopers en pesters bij, nou daar wil ik dus niet bevriend mee zijn.
Ja, zo kun je ook denken.
Ik ben ook gepest op school en het zou mij wel goed doen om te horen dat de mensen die dat deden daar achteraf geen goed gevoel bij hebben gehad. Beter dan dat het ze doodgewoon niets deed, of dat ze vinden dat het mijn eigen schuld was omdat ik zo'n stom kind was o.i.d.
Dat zij na het maken van die excuses dan ook een beter gevoel hebben, dat is dan mooi meegenomen voor ze. Mensen die er nooit mee in hun maag hebben gezeten hadden dat goede gevoel al die tijd al en na de excuses misschien nog wel een beetje meer. Als hun eventuele goede gevoel al voor jou een reden is om verder in de put te raken dan denk ik niet dat je echt op de goede weg zit.
Ik weet niet of je nu om mij reageert of niet. Maar als wel, dan begrijp je me niet helemaal denk ik.
Het pesten was bij mij vroeger heel ernstig en mede daardoor werk of studeer ik nu niet. Een excuses helpt dan niet hoor.
Vriendschappen durf ik ook niet, want veel is nep. En er zijn soms meelopers en pesters bij, nou daar wil ik dus niet bevriend mee zijn.
donderdag 26 april 2012 om 10:54
Die juf zegt ook dat dat achteraf niet zo'n goed idee was, haar tafeltje steeds bij een andere groep. Maar het was met de beste bedoelingen, want in de hoop dat ze wél aansluiting zou krijgen bij een groep. En het was alleen in de vierde klas, vanaf de 5e gingen we in rijen (en ik denk achteraf dat dat kwam omdat de groepjes ook voor de meesters en juffen een beetje te hecht werden).
Maargoed, daar ging het niet om.
Punt is dat zij zich dingen herinnert, en ik niet. En dat zij daar al jaren om in de knoop zit (voor de duidelijkheid, wij zijn allemaal veertigers, wat de goede lezer al had kunnen opmaken uit dat we nog in de vierde klas zaten in plaats van in groep 6 ). En dat ik niet de enige ben die zich dat niet herinnert. En dat ik dan ook nog eens zo'n principieel typje ben die niet wat excuses op papier kan klappen om er maar van af te zijn. Dat zou het voor mij een stuk makkelijker maken, maar ik wil me er niet makkelijk van af maken. De excuses die ik maak moeten oprecht zijn, en die andere zaken... ik weet gewoon niet wat ik daar mee moet.
Maargoed, daar ging het niet om.
Punt is dat zij zich dingen herinnert, en ik niet. En dat zij daar al jaren om in de knoop zit (voor de duidelijkheid, wij zijn allemaal veertigers, wat de goede lezer al had kunnen opmaken uit dat we nog in de vierde klas zaten in plaats van in groep 6 ). En dat ik niet de enige ben die zich dat niet herinnert. En dat ik dan ook nog eens zo'n principieel typje ben die niet wat excuses op papier kan klappen om er maar van af te zijn. Dat zou het voor mij een stuk makkelijker maken, maar ik wil me er niet makkelijk van af maken. De excuses die ik maak moeten oprecht zijn, en die andere zaken... ik weet gewoon niet wat ik daar mee moet.
donderdag 26 april 2012 om 10:54
quote:secondhandsuus schreef op 26 april 2012 @ 10:50:
[...]
Ik snap gedeeltelijk wat je zegt.
En dat komt weer een dikke "maar"
Ik zou dus ook echt geen excuus aanbieden voor iets waarvan ik, laat ik zeggen 90%, zeker weet, dat ik het niet gedaan heb.
en ik zou dat niet doen omdat ik mezelf, maar ook de gepeste daar niet mee help.
Pesten is echt heel fout, dat is de discussie voor mij ook niet.
Maar als ik sorry zou zeggen,voor iets wat ik dus niet gedaan heb, bevestig ik de gepeste persoon.
En dat lijkt me ook geen goede zaak.
Als 5 mensen zich blauw herinneren, en 1 rood.. Dan ga ik ervan uit dat rood het zich niet goed herinnnert.
Als 1 iemand naar mij komt en zegt, nee het was echt rood, en ik zelf kan het me niet herinneren én ik kan het niet navragen aan anderen, dan zou ik zeggen, oké, misschien was het inderdaad rood. En sorry dat ik je daarmee gekwetst heb.
Het brein doet gekke dingen met je. Voor beide partijen inderdaad. Maar ik blijf erbij, als 5 blauw zeggen, en 1 rood, dan klopt de herinnering van rood niet. Met welke reden dan ook...Oneens: voor die vijf die blauw zeggen, is het inderdaad blauw, maar die kijken naar één kant van dat blauwe (laten we zeggen) kaartje. Voor diegene die zegt: het is écht rood, kán het met gemak écht rood zijn, want de andere kant van de blauwe kaartje kan best rood zijn... *vaag praten doet* Dat maakt dus niet dat diegene die rood heeft gezien liegt of zich dingen verkeerd herinnert, die heeft de waarheid anders geïnterpreteerd dan de vijf anderen. Maar het is nét zo waar.
[...]
Ik snap gedeeltelijk wat je zegt.
En dat komt weer een dikke "maar"
Ik zou dus ook echt geen excuus aanbieden voor iets waarvan ik, laat ik zeggen 90%, zeker weet, dat ik het niet gedaan heb.
en ik zou dat niet doen omdat ik mezelf, maar ook de gepeste daar niet mee help.
Pesten is echt heel fout, dat is de discussie voor mij ook niet.
Maar als ik sorry zou zeggen,voor iets wat ik dus niet gedaan heb, bevestig ik de gepeste persoon.
En dat lijkt me ook geen goede zaak.
Als 5 mensen zich blauw herinneren, en 1 rood.. Dan ga ik ervan uit dat rood het zich niet goed herinnnert.
Als 1 iemand naar mij komt en zegt, nee het was echt rood, en ik zelf kan het me niet herinneren én ik kan het niet navragen aan anderen, dan zou ik zeggen, oké, misschien was het inderdaad rood. En sorry dat ik je daarmee gekwetst heb.
Het brein doet gekke dingen met je. Voor beide partijen inderdaad. Maar ik blijf erbij, als 5 blauw zeggen, en 1 rood, dan klopt de herinnering van rood niet. Met welke reden dan ook...Oneens: voor die vijf die blauw zeggen, is het inderdaad blauw, maar die kijken naar één kant van dat blauwe (laten we zeggen) kaartje. Voor diegene die zegt: het is écht rood, kán het met gemak écht rood zijn, want de andere kant van de blauwe kaartje kan best rood zijn... *vaag praten doet* Dat maakt dus niet dat diegene die rood heeft gezien liegt of zich dingen verkeerd herinnert, die heeft de waarheid anders geïnterpreteerd dan de vijf anderen. Maar het is nét zo waar.
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
donderdag 26 april 2012 om 10:56
quote:Magz schreef op 26 april 2012 @ 10:49:
Maar dat wil nog niet zeggen dat iemand sorry zegt (hoe gemeend ook) en dat dat voor mij alles goed maakt alsof er nooit iets is gebeurt.
Maar dat hoeft ook niet, dat zeg ik ook niet.
Ik vind het opmerkelijk dat het feit dat zij ermee in haar maag heeft gezeten jou júist kwaad maakt. Je kunt dan zo redeneren dat ze die excuses puur voor zichzelf maakt, maar zo kun je in feite altijd redeneren. Van iemand die er niet mee in de maag heeft gezeten kun je ook denken dat hij of zij het alleen doet om van het gezeur af te zijn, om een beter gevoel over zichzelf te hebben, om gezien te worden als 'de verstandigste', iemand die grootmoedig genoeg is om excuses aan te bieden. Hoe iemand het ook brengt, je kunt het altijd negatief uitleggen, eigenlijk een variant op de gedachte dat alles wat je doet uiteindelijk uit egoïsme is, zelfs als je het voor een ander doet.
Maar dat wil nog niet zeggen dat iemand sorry zegt (hoe gemeend ook) en dat dat voor mij alles goed maakt alsof er nooit iets is gebeurt.
Maar dat hoeft ook niet, dat zeg ik ook niet.
Ik vind het opmerkelijk dat het feit dat zij ermee in haar maag heeft gezeten jou júist kwaad maakt. Je kunt dan zo redeneren dat ze die excuses puur voor zichzelf maakt, maar zo kun je in feite altijd redeneren. Van iemand die er niet mee in de maag heeft gezeten kun je ook denken dat hij of zij het alleen doet om van het gezeur af te zijn, om een beter gevoel over zichzelf te hebben, om gezien te worden als 'de verstandigste', iemand die grootmoedig genoeg is om excuses aan te bieden. Hoe iemand het ook brengt, je kunt het altijd negatief uitleggen, eigenlijk een variant op de gedachte dat alles wat je doet uiteindelijk uit egoïsme is, zelfs als je het voor een ander doet.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 10:59
quote:Oriane schreef op 26 april 2012 @ 10:49:
Ik vind buitensluiten geen pesten. Als je iemand niet aardig vind, hoef je die niet op te nemen in de vriendengroepje omdat die persoon dat nu eenmaal graag wil. Je bent niet verplicht om met iemand om te gaan. Volwassenen doen dat niet, kinderen hoeven dat dan ook niet.
Helemaal mee eens, maar de manier waarop wij dat deden, dáár heb ik wel mijn verontschuldigingen voor aangeboden. Die niet geaccepteerd werden, maar daar gaat het niet eens om. En zoals ik het me herinner (maar ik weet daar dus nog maar weinig van) bleef ze behoorlijk vasthoudend en wij dus steeds onbeleefder in de afwijzing. Wat al gauw als pesten gezien kan worden.
Ik wil me absoluut niet als heilig voordoen, hoor, want dat buitensluiten verdiende heus niet de schoonheidsprijs, maar actief buitensluiten kan alleen als de ander actief erbij wil horen. Maar misschien is dat wel te simpel gedacht, als je aan de 'goede' kant van het buitensluiten zit. Heb de andere kant (buitengesloten worden) nog nooit meegemaakt. Geen idee dus hoe dat is.
Ik vind buitensluiten geen pesten. Als je iemand niet aardig vind, hoef je die niet op te nemen in de vriendengroepje omdat die persoon dat nu eenmaal graag wil. Je bent niet verplicht om met iemand om te gaan. Volwassenen doen dat niet, kinderen hoeven dat dan ook niet.
Helemaal mee eens, maar de manier waarop wij dat deden, dáár heb ik wel mijn verontschuldigingen voor aangeboden. Die niet geaccepteerd werden, maar daar gaat het niet eens om. En zoals ik het me herinner (maar ik weet daar dus nog maar weinig van) bleef ze behoorlijk vasthoudend en wij dus steeds onbeleefder in de afwijzing. Wat al gauw als pesten gezien kan worden.
Ik wil me absoluut niet als heilig voordoen, hoor, want dat buitensluiten verdiende heus niet de schoonheidsprijs, maar actief buitensluiten kan alleen als de ander actief erbij wil horen. Maar misschien is dat wel te simpel gedacht, als je aan de 'goede' kant van het buitensluiten zit. Heb de andere kant (buitengesloten worden) nog nooit meegemaakt. Geen idee dus hoe dat is.
donderdag 26 april 2012 om 10:59
Eigenlijk heb je je keuze al gemaakt, TO.
Jij hebt excuses gemaakt voor hetgene wat jij je wel herinnert: het buitensluiten. De ander accepteert dat niet, die wil alleen excuses voor alles wat er gebeurt is.
Dat ben jij niet van plan, want jij en je vriendinnen van toen zijn van mening dat het niet gebeurt is.
Maakt het verder dan nog wat uit wat de ander ervan vind en hoe die zich voelt?
Jij hebt excuses gemaakt voor hetgene wat jij je wel herinnert: het buitensluiten. De ander accepteert dat niet, die wil alleen excuses voor alles wat er gebeurt is.
Dat ben jij niet van plan, want jij en je vriendinnen van toen zijn van mening dat het niet gebeurt is.
Maakt het verder dan nog wat uit wat de ander ervan vind en hoe die zich voelt?
donderdag 26 april 2012 om 10:59
quote:Magz schreef op 26 april 2012 @ 10:52:
Ik begrijp niet precies waar je nu op doelt. In de put zit ik al jaren niet meer, en na die excuses ook niet. Ik vond het alleen nogal makkelijk en egoïstisch dat ze haar probleem bij mij dumpt en er dan vanaf is. Dat jij behoefte zou hebben aan excuses en ik niet, daar kan ik ook niks aan doen.
Nou, ik heb er helemaal niet zoveel behoefte aan hoor, maar áls iemand dan toch excuses wil aanbieden dan heb ik liever dat diegene dat doet omdat hij of zij er oprecht spijt van heeft dan alleen maar omdat diegene denkt dat ik dat graag wil horen.
Maar jij had dus het liefste helemaal geen excuses gehad, begrijp ik nu. Wat had je dan het prettigst gevonden? Als dat meisje deed alsof er niks gebeurd was? Had je liever gehad dat ze je uit de weg ging of juist niet?
Ik begrijp niet precies waar je nu op doelt. In de put zit ik al jaren niet meer, en na die excuses ook niet. Ik vond het alleen nogal makkelijk en egoïstisch dat ze haar probleem bij mij dumpt en er dan vanaf is. Dat jij behoefte zou hebben aan excuses en ik niet, daar kan ik ook niks aan doen.
Nou, ik heb er helemaal niet zoveel behoefte aan hoor, maar áls iemand dan toch excuses wil aanbieden dan heb ik liever dat diegene dat doet omdat hij of zij er oprecht spijt van heeft dan alleen maar omdat diegene denkt dat ik dat graag wil horen.
Maar jij had dus het liefste helemaal geen excuses gehad, begrijp ik nu. Wat had je dan het prettigst gevonden? Als dat meisje deed alsof er niks gebeurd was? Had je liever gehad dat ze je uit de weg ging of juist niet?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 11:00
@secondhandsuus: Ik snap je helemaal, dat is ook het punt niet.
Het punt is dat het om herinneringen gaat, en om de gevoelens die daar bij horen. (of die daar door losgemaakt worden)
De ellende is dat gevoelens niet zichbaar zijn, niet tastbaar zijn, en niet meetbaar zijn. Je moet het maar aannemen dat die ander dat zo voelt.
Dat aannemen is makkelijker als je beide in die situatie hebt gezeten, en dat je beide hetzelfde gevoel had.
Ik heb dit soort discussies al heel lang met mijn zusje, over hoe het "vroeger" thuis er aan toe ging.
Zelfs over situaties waar wij beide deel van uitmaakten, zijn er nog conflicten over "hoe het was" .
Zelfs over het zitten op de achterbank van een gele toyota cherry 100A onderweg naar Den Helder omdat we naar Texel toegingen bestaan meningsverschillen.
En dan echt meningsversschillen.... En dan gaat het niet over de kleur of het merk van de auto, maar over het gevoel wat wij hadden tijdens die reis.
Tja... Het zijn gevoelens. En daar kun je niets mee.
Het punt is dat het om herinneringen gaat, en om de gevoelens die daar bij horen. (of die daar door losgemaakt worden)
De ellende is dat gevoelens niet zichbaar zijn, niet tastbaar zijn, en niet meetbaar zijn. Je moet het maar aannemen dat die ander dat zo voelt.
Dat aannemen is makkelijker als je beide in die situatie hebt gezeten, en dat je beide hetzelfde gevoel had.
Ik heb dit soort discussies al heel lang met mijn zusje, over hoe het "vroeger" thuis er aan toe ging.
Zelfs over situaties waar wij beide deel van uitmaakten, zijn er nog conflicten over "hoe het was" .
Zelfs over het zitten op de achterbank van een gele toyota cherry 100A onderweg naar Den Helder omdat we naar Texel toegingen bestaan meningsverschillen.
En dan echt meningsversschillen.... En dan gaat het niet over de kleur of het merk van de auto, maar over het gevoel wat wij hadden tijdens die reis.
Tja... Het zijn gevoelens. En daar kun je niets mee.
Vergeet niet, een “Ja, maar..” is eigenlijk een “nee, want...”
donderdag 26 april 2012 om 11:02
quote:Tanneketoverhex schreef op 26 april 2012 @ 10:59:
[...]
Helemaal mee eens, maar de manier waarop wij dat deden, dáár heb ik wel mijn verontschuldigingen voor aangeboden. Die niet geaccepteerd werden, maar daar gaat het niet eens om. En zoals ik het me herinner (maar ik weet daar dus nog maar weinig van) bleef ze behoorlijk vasthoudend en wij dus steeds onbeleefder in de afwijzing. Wat al gauw als pesten gezien kan worden.
Ik wil me absoluut niet als heilig voordoen, hoor, want dat buitensluiten verdiende heus niet de schoonheidsprijs, maar actief buitensluiten kan alleen als de ander actief erbij wil horen. Maar misschien is dat wel te simpel gedacht, als je aan de 'goede' kant van het buitensluiten zit. Heb de andere kant (buitengesloten worden) nog nooit meegemaakt. Geen idee dus hoe dat is.
Het is verschrikkelijk eenzaam. Dát is precies het erge eraan. Je wil als kind zó graag in de groep opgenomen worden, maar als dat bewust gefrustreerd word door die groep, voel je je vreselijk. En ja, daar kan je járenlang last van hebben, dit soort acties werken door in je leven.
Ik vind het getuigen van een slecht inlevingsvermogen als je je dát al niet eens kan voorstellen. En dat stoort me mateloos...
[...]
Helemaal mee eens, maar de manier waarop wij dat deden, dáár heb ik wel mijn verontschuldigingen voor aangeboden. Die niet geaccepteerd werden, maar daar gaat het niet eens om. En zoals ik het me herinner (maar ik weet daar dus nog maar weinig van) bleef ze behoorlijk vasthoudend en wij dus steeds onbeleefder in de afwijzing. Wat al gauw als pesten gezien kan worden.
Ik wil me absoluut niet als heilig voordoen, hoor, want dat buitensluiten verdiende heus niet de schoonheidsprijs, maar actief buitensluiten kan alleen als de ander actief erbij wil horen. Maar misschien is dat wel te simpel gedacht, als je aan de 'goede' kant van het buitensluiten zit. Heb de andere kant (buitengesloten worden) nog nooit meegemaakt. Geen idee dus hoe dat is.
Het is verschrikkelijk eenzaam. Dát is precies het erge eraan. Je wil als kind zó graag in de groep opgenomen worden, maar als dat bewust gefrustreerd word door die groep, voel je je vreselijk. En ja, daar kan je járenlang last van hebben, dit soort acties werken door in je leven.
Ik vind het getuigen van een slecht inlevingsvermogen als je je dát al niet eens kan voorstellen. En dat stoort me mateloos...
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
donderdag 26 april 2012 om 11:03
Flower, ik herinner me het niet omdat ze niet bij mijn leven van destijds hoorde. Net als een aantal andere kinderen toen waar ik bij in de klas zat, zij hoorden bij andere groepjes, we gingen wel met een ander groepje regelmatig om, maar ...
Hoe leg ik dat uit? We woonden op een klein dorp, één school, helft van de klas was gelovig, andere helft niet. Die twee helften gingen al bijna niet met elkaar om. Daarnaast hadden we de kinderen uit het 'oude dorp' en kinderen uit de 'nieuwbouw'. Dat mixte ook al bijna niet. En dat waren dus 5 groepjes van 4. Heel netjes en duidelijk allemaal. En toen kwam zij erbij. En zij 'hoorde' dus nergens bij. Heel sneu, maar zo ging het toen.
Hoe leg ik dat uit? We woonden op een klein dorp, één school, helft van de klas was gelovig, andere helft niet. Die twee helften gingen al bijna niet met elkaar om. Daarnaast hadden we de kinderen uit het 'oude dorp' en kinderen uit de 'nieuwbouw'. Dat mixte ook al bijna niet. En dat waren dus 5 groepjes van 4. Heel netjes en duidelijk allemaal. En toen kwam zij erbij. En zij 'hoorde' dus nergens bij. Heel sneu, maar zo ging het toen.
donderdag 26 april 2012 om 11:03
quote:Susan schreef op 26 april 2012 @ 10:56:
[...]
Maar dat hoeft ook niet, dat zeg ik ook niet.
Ik vind het opmerkelijk dat het feit dat zij ermee in haar maag heeft gezeten jou júist kwaad maakt. Je kunt dan zo redeneren dat ze die excuses puur voor zichzelf maakt, maar zo kun je in feite altijd redeneren. Van iemand die er niet mee in de maag heeft gezeten kun je ook denken dat hij of zij het alleen doet om van het gezeur af te zijn, om een beter gevoel over zichzelf te hebben, om gezien te worden als 'de verstandigste', iemand die grootmoedig genoeg is om excuses aan te bieden. Hoe iemand het ook brengt, je kunt het altijd negatief uitleggen, eigenlijk een variant op de gedachte dat alles wat je doet uiteindelijk uit egoïsme is, zelfs als je het voor een ander doet.
Dat is niet negatief hoor. Is gewoon realistisch.
De meeste mensen doen dingen ook enkel en alleen als ze er zelf een goed gevoel van krijgen. Uitzonderingen daargelaten.
[...]
Maar dat hoeft ook niet, dat zeg ik ook niet.
Ik vind het opmerkelijk dat het feit dat zij ermee in haar maag heeft gezeten jou júist kwaad maakt. Je kunt dan zo redeneren dat ze die excuses puur voor zichzelf maakt, maar zo kun je in feite altijd redeneren. Van iemand die er niet mee in de maag heeft gezeten kun je ook denken dat hij of zij het alleen doet om van het gezeur af te zijn, om een beter gevoel over zichzelf te hebben, om gezien te worden als 'de verstandigste', iemand die grootmoedig genoeg is om excuses aan te bieden. Hoe iemand het ook brengt, je kunt het altijd negatief uitleggen, eigenlijk een variant op de gedachte dat alles wat je doet uiteindelijk uit egoïsme is, zelfs als je het voor een ander doet.
Dat is niet negatief hoor. Is gewoon realistisch.
De meeste mensen doen dingen ook enkel en alleen als ze er zelf een goed gevoel van krijgen. Uitzonderingen daargelaten.
donderdag 26 april 2012 om 11:04
quote:Oriane schreef op 26 april 2012 @ 10:49:
Ik vind buitensluiten geen pesten. Als je iemand niet aardig vind, hoef je die niet op te nemen in de vriendengroepje omdat die persoon dat nu eenmaal graag wil. Je bent niet verplicht om met iemand om te gaan. Volwassenen doen dat niet, kinderen hoeven dat dan ook niet.
Nee, buitensluiten is inderdaad geen pesten. Het is genegeerd worden, niet uitgenodigd worden voor feestjes, niet mee mogen doen, in je eentje op het schoolplein rondlummelen en als laatste gekozen worden bij de gym. Je kunt het andere kinderen inderdaad niet kwalijk nemen, maar pijn doet het wel als je klein bent.
Bij volwassenen vind ik het anders. Dan snap je bijvoorbeeld dat een nieuwe collega het leuk vindt als je hem of haar vraagt mee te gaan lunchen of iets dergelijks. Dan ga je niet iemand buitensluiten omdat hij of zij een bril draagt, een andere huidskleur heeft of met een ander accent praat. Je hoeft niet constant met iemand om te gaan om een beetje empathisch in het leven te staan.
Ik vind buitensluiten geen pesten. Als je iemand niet aardig vind, hoef je die niet op te nemen in de vriendengroepje omdat die persoon dat nu eenmaal graag wil. Je bent niet verplicht om met iemand om te gaan. Volwassenen doen dat niet, kinderen hoeven dat dan ook niet.
Nee, buitensluiten is inderdaad geen pesten. Het is genegeerd worden, niet uitgenodigd worden voor feestjes, niet mee mogen doen, in je eentje op het schoolplein rondlummelen en als laatste gekozen worden bij de gym. Je kunt het andere kinderen inderdaad niet kwalijk nemen, maar pijn doet het wel als je klein bent.
Bij volwassenen vind ik het anders. Dan snap je bijvoorbeeld dat een nieuwe collega het leuk vindt als je hem of haar vraagt mee te gaan lunchen of iets dergelijks. Dan ga je niet iemand buitensluiten omdat hij of zij een bril draagt, een andere huidskleur heeft of met een ander accent praat. Je hoeft niet constant met iemand om te gaan om een beetje empathisch in het leven te staan.
donderdag 26 april 2012 om 11:06
quote:Tanneketoverhex schreef op 26 april 2012 @ 11:03:
Flower, ik herinner me het niet omdat ze niet bij mijn leven van destijds hoorde. Net als een aantal andere kinderen toen waar ik bij in de klas zat, zij hoorden bij andere groepjes, we gingen wel met een ander groepje regelmatig om, maar ...
Hoe leg ik dat uit? We woonden op een klein dorp, één school, helft van de klas was gelovig, andere helft niet. Die twee helften gingen al bijna niet met elkaar om. Daarnaast hadden we de kinderen uit het 'oude dorp' en kinderen uit de 'nieuwbouw'. Dat mixte ook al bijna niet. En dat waren dus 5 groepjes van 4. Heel netjes en duidelijk allemaal. En toen kwam zij erbij. En zij 'hoorde' dus nergens bij. Heel sneu, maar zo ging het toen.
Heel moeilijk. Ik zou echt niet weten hoe je dat kan uitleggen.
En ik zou ook echt niet weten hoe en waarom je een excuses kan/moet maken over iets wat je niet meer weet of misschien wel werkelijk niet waar is. (al kan ik me het dus niet voorstellen dat iemand hierover liegt en zowel vind ik dat zeer ernstig).
Ik vind het wel zeer erg om te horen hoe het bij jou op school ging. Met die groepjes enzo. Lijkt me niet leuk.
Ik heb het sowieso niet zo op groepjes want in groepjes zijn mensen vaak heel anders (minder leuk) dan als ze alleen zijn.
Flower, ik herinner me het niet omdat ze niet bij mijn leven van destijds hoorde. Net als een aantal andere kinderen toen waar ik bij in de klas zat, zij hoorden bij andere groepjes, we gingen wel met een ander groepje regelmatig om, maar ...
Hoe leg ik dat uit? We woonden op een klein dorp, één school, helft van de klas was gelovig, andere helft niet. Die twee helften gingen al bijna niet met elkaar om. Daarnaast hadden we de kinderen uit het 'oude dorp' en kinderen uit de 'nieuwbouw'. Dat mixte ook al bijna niet. En dat waren dus 5 groepjes van 4. Heel netjes en duidelijk allemaal. En toen kwam zij erbij. En zij 'hoorde' dus nergens bij. Heel sneu, maar zo ging het toen.
Heel moeilijk. Ik zou echt niet weten hoe je dat kan uitleggen.
En ik zou ook echt niet weten hoe en waarom je een excuses kan/moet maken over iets wat je niet meer weet of misschien wel werkelijk niet waar is. (al kan ik me het dus niet voorstellen dat iemand hierover liegt en zowel vind ik dat zeer ernstig).
Ik vind het wel zeer erg om te horen hoe het bij jou op school ging. Met die groepjes enzo. Lijkt me niet leuk.
Ik heb het sowieso niet zo op groepjes want in groepjes zijn mensen vaak heel anders (minder leuk) dan als ze alleen zijn.
donderdag 26 april 2012 om 11:07
quote:_flower_ schreef op 26 april 2012 @ 11:03:
Dat is niet negatief hoor. Is gewoon realistisch.
De meeste mensen doen dingen ook enkel en alleen als ze er zelf een goed gevoel van krijgen. Uitzonderingen daargelaten.
Misschien, maar dan geldt dat toch voor alles wat die pester achteraf doet? Excuses aanbieden, aardig tegen je zijn, neutraal, beleefd afstandelijk, je juist opzoeken of je juist uit de weg gaan, je negeren, et cetera, alles kan dan verkeerd vallen, denk ik.
Ik studeerde samen met een meisje dat mij niet echt gepest heeft, maar wel bij het groepje pesters hoorde en zij deed beleefd afstandelijk. Daar werd ik soms ook best onzeker van, dan dacht ik: zie je wel, ze vindt me nog steeds een muts. Terwijl de tijd dat ik met haar in de klas zit al jaren achter me lag en zij mij waarschijnlijk gewoon zag als een vage kennis.
Dat is niet negatief hoor. Is gewoon realistisch.
De meeste mensen doen dingen ook enkel en alleen als ze er zelf een goed gevoel van krijgen. Uitzonderingen daargelaten.
Misschien, maar dan geldt dat toch voor alles wat die pester achteraf doet? Excuses aanbieden, aardig tegen je zijn, neutraal, beleefd afstandelijk, je juist opzoeken of je juist uit de weg gaan, je negeren, et cetera, alles kan dan verkeerd vallen, denk ik.
Ik studeerde samen met een meisje dat mij niet echt gepest heeft, maar wel bij het groepje pesters hoorde en zij deed beleefd afstandelijk. Daar werd ik soms ook best onzeker van, dan dacht ik: zie je wel, ze vindt me nog steeds een muts. Terwijl de tijd dat ik met haar in de klas zit al jaren achter me lag en zij mij waarschijnlijk gewoon zag als een vage kennis.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 26 april 2012 om 11:07
Hasse, ik kan me nu wél voorstellen hoe dat voor haar gevoeld moet hebben. Daarom heb ik daar ook mijn verontschuldigingen aangeboden. Maar als kind was dat anders, ik vond haar niet leuk, ons groepje vond haar niet leuk, en wij wilden haar er niet bij hebben. En het is toch niet onze schuld dat de andere groepjes er ook zo over dachten?
Ik snap echt wel dat dat voor haar vreselijk geweest moet zijn, maar realiseer je wel dat wij toen ook maar kinderen waren die niet beter wisten. Ik misgunde haar heus geen vriendinnetjes, maar ík wilde geen vriendinnetje met haar zijn. En zij wilde dat wel heel graag met ons, en bleef dus proberen bij het groepje te komen, wat wij steeds bleven afwijzen. Het buitensluiten geef ik daarom ook volmondig toe, maar die ándere dingen waar ze het over heeft, dáár kan ik me niks van herinneren.
Ik snap echt wel dat dat voor haar vreselijk geweest moet zijn, maar realiseer je wel dat wij toen ook maar kinderen waren die niet beter wisten. Ik misgunde haar heus geen vriendinnetjes, maar ík wilde geen vriendinnetje met haar zijn. En zij wilde dat wel heel graag met ons, en bleef dus proberen bij het groepje te komen, wat wij steeds bleven afwijzen. Het buitensluiten geef ik daarom ook volmondig toe, maar die ándere dingen waar ze het over heeft, dáár kan ik me niks van herinneren.
donderdag 26 april 2012 om 11:08
quote:Oriane schreef op 26 april 2012 @ 10:49:
Ik vind buitensluiten geen pesten. Als je iemand niet aardig vind, hoef je die niet op te nemen in de vriendengroepje omdat die persoon dat nu eenmaal graag wil. Je bent niet verplicht om met iemand om te gaan. Volwassenen doen dat niet, kinderen hoeven dat dan ook niet.
Buitensluiten kan wel degelijk pesten zijn.
Probeer je een voorstelling te maken, je bent een kind van laten we zeggen een jaar of 10, je komt in een klas met 29 andere kinderen.
Van die 29 wil er niet één iets met je te maken hebben.
Ze willen niet met je spelen, maar ook niet met je samenwerken.
Worden ze daartoe gedwongen door de leerkracht dan gedragen ze zich alsof ze straf hebben gekregen voor iets dat ze niet hebben gedaan...
Kijk ik ben gepest, maar dat ging veel en veel verder dan worden buitengesloten.
Desalniettemin vind ik buitensluiten wel degelijk een vorm van pesten, een pasieve vorm maar echt wel pesten.
Ik vind buitensluiten geen pesten. Als je iemand niet aardig vind, hoef je die niet op te nemen in de vriendengroepje omdat die persoon dat nu eenmaal graag wil. Je bent niet verplicht om met iemand om te gaan. Volwassenen doen dat niet, kinderen hoeven dat dan ook niet.
Buitensluiten kan wel degelijk pesten zijn.
Probeer je een voorstelling te maken, je bent een kind van laten we zeggen een jaar of 10, je komt in een klas met 29 andere kinderen.
Van die 29 wil er niet één iets met je te maken hebben.
Ze willen niet met je spelen, maar ook niet met je samenwerken.
Worden ze daartoe gedwongen door de leerkracht dan gedragen ze zich alsof ze straf hebben gekregen voor iets dat ze niet hebben gedaan...
Kijk ik ben gepest, maar dat ging veel en veel verder dan worden buitengesloten.
Desalniettemin vind ik buitensluiten wel degelijk een vorm van pesten, een pasieve vorm maar echt wel pesten.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
donderdag 26 april 2012 om 11:10
Flower, tot de vierde klas functioneerde het prima met die groepjes. En het was echt niet dat er geen interactie met de kinderen uit de andere groepjes was hoor. Zoals ik het nu op papier (scherm) zet, klinkt het veel afgebakender dan het in de klas was. Buiten school om was het wél zo, maar dat kwam gewoon omdat die groepjes bij elkaar in de buurt woonden en elkaar dus konden opzoeken. En de scheiding tussen gelovig en niet gelovig kwam actief vanuit de ouders, niet vanuit de kinderen.
donderdag 26 april 2012 om 11:11
quote:BJF33 schreef op 26 april 2012 @ 11:08:
Buitensluiten kan wel degelijk pesten zijn.
Probeer je een voorstelling te maken, je bent een kind van laten we zeggen een jaar of 10, je komt in een klas met 29 andere kinderen.
Van die 29 wil er niet één iets met je te maken hebben.
Ze willen niet met je spelen, maar ook niet met je samenwerken.
Worden ze daartoe gedwongen door de leerkracht dan gedragen ze zich alsof ze straf hebben gekregen voor iets dat ze niet hebben gedaan...
Kijk ik ben gepest, maar dat ging veel en veel verder dan worden buitengesloten.
Desalniettemin vind ik buitensluiten wel degelijk een vorm van pesten, een pasieve vorm maar echt wel pesten.
Eens. Maar daarom denk ik ook dat de grens dun is.
Vrienden worden kun je niet afdwingen, na schooltijd samenspelen ook niet. Maar je hoort wel gewoon te kunnen samenwerken met iemand die je niet ligt en dat is iets wat de juf of meester moet stimuleren door kinderen niet altijd alleen te laten samenwerken met vriendjes en vriendinnetjes. De hele klas uitnodigen op je feestje, op één persoon na, dat vind ik ook pesten. Je bent niet met de hele klas vrienden, dus dan is het geen kwestie van geen vrienden willen zijn, dan ben je doelbewust aan het buitensluiten, dan vind ik ook dat de ouders moeten ingrijpen. Maar er zijn wel heel veel twijfelgevallen.
Buitensluiten kan wel degelijk pesten zijn.
Probeer je een voorstelling te maken, je bent een kind van laten we zeggen een jaar of 10, je komt in een klas met 29 andere kinderen.
Van die 29 wil er niet één iets met je te maken hebben.
Ze willen niet met je spelen, maar ook niet met je samenwerken.
Worden ze daartoe gedwongen door de leerkracht dan gedragen ze zich alsof ze straf hebben gekregen voor iets dat ze niet hebben gedaan...
Kijk ik ben gepest, maar dat ging veel en veel verder dan worden buitengesloten.
Desalniettemin vind ik buitensluiten wel degelijk een vorm van pesten, een pasieve vorm maar echt wel pesten.
Eens. Maar daarom denk ik ook dat de grens dun is.
Vrienden worden kun je niet afdwingen, na schooltijd samenspelen ook niet. Maar je hoort wel gewoon te kunnen samenwerken met iemand die je niet ligt en dat is iets wat de juf of meester moet stimuleren door kinderen niet altijd alleen te laten samenwerken met vriendjes en vriendinnetjes. De hele klas uitnodigen op je feestje, op één persoon na, dat vind ik ook pesten. Je bent niet met de hele klas vrienden, dus dan is het geen kwestie van geen vrienden willen zijn, dan ben je doelbewust aan het buitensluiten, dan vind ik ook dat de ouders moeten ingrijpen. Maar er zijn wel heel veel twijfelgevallen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.