Not strong enough....

De klok staat op precies 02.00.. snachts! Beetje een vreemde gewaarwoording dat ik nu op mn bank hier een heel verhaal zit te typen voor mensen die ik niet ken.



Ik vind het een beetje ongemakkelijk om me zonder voor te stellen hier binnen te vallen, toch doe ik het. Wellicht dat een korte intro het allemaal iets duidelijker maakt..



Jonge meid, net 26. In de bloei van mn leven en gelukkig met hoe alles loopt en gaat. Ik ben een echte beta; ratio, cijfers, logica, verbanden en processen zijn mijn ding. Gevoelens daarintegen ben ik wat minder handig mee.. Ondanks dit zie ik mezelf als een sterk persoon! Ik ben stabiel, kan een hoop verdragen en en weet denk ik wel wie ik ben en waar ik voor sta en ga.



Ondanks deze identiteit (of imago?) voel ik me momenteel labiel.. In mijn pubbertijd heb ik lastige conflicten gehad met mijn moeder; kort door de bocht gezegd heeft zij mij in de steek gelaten wanneer ik haar het hardste nodig had. Na veel ongeloof, woede, onbegrip, pijn en verdriet is de strijdbijl begraven. We werken allebei hard aan een goede verstandshouding met als resultaat dat zij 1,5 jaar geleden 2 maanden bij mij heeft ingewoond om te helpen bij het herstel van een blesure en de verbouwing van mn huis.



Door deze goede ervaring heb ik ingestemt op het verzoek of zij gedurende haar verblijf in nl deze maand bij mij mocht logeren. Zij is sinds 10 jaar niet meer woonzaam in nl, momenteel verblijft ze op Aruba. Hierdoor zie ik der weinig. Ik hoopte dat de maand hier een herhaling zou zijn van de 2 maanden vorig jaar maar niets is meer waar..



Sinds der landing heb ik last van nachtmerries, huilbuien, vermoeidheid, zeer laag incasseringsvermogen; ik loop echt op mn tandvlees!! Ik voel me niet meer thuis in mn eigen plekje, wat zo belangrijk voor me is. Ik ben constant voor der op de vlucht en erger me aan alles. Mijn voordeur is de muur om mn hart, wie hier binnen is komt bij mij puurste ik binnen. De wonden zijn nog niet geheelt over de jaren heen en ik merk dat ik het niet meer trek dat zij bij mij verblijft terwijl der vertrek pas volgende week is.



Wat moet ik doen? Eerlijk zijn klinkt eenvoudig, maar zij is niet in staat de waarheid te dragen.... Ik wil haar beschermen tegen de pijn en het verdriep maar dit kost mij de kop!



Even radeloos en dus slapeloos.. Help?

Ze is hier nu 4 weken..



Ja, dat zeg ik ook steeds tegen mezelf haha maar emotioneel krijg ik dat er niet doorheen... Ik merk dat ik nu niets waard ben; heel m'n comman sence is weg, zelfs boodschappen doen is een klus waar ik geen overzicht op heb!



Die slaapkamer deur heb ik ook geprobeerd, helaas



M'n 'vriend' is super lief! Heb zijn huissleutels gekregen want daar kom ik wel beter tot rust.. Merk nu wel dat dit me heel erg benauwd!! Typisch gevalletje van bindingsangst



Ik probeer heel hard om te slapen! De regendruppels helpen me wel...



Voel me zo'n aansteller!! Haha echt labiel dit :s

Mijn paar uurtjes slaap zitten er alweer op...



Als ik jullie reacties lees komt het volgende in mij op: het praktische is niet 'mijn probleem'. Ik ben zelfs nu ik voor mijn doel instabiel ben, in staat om met een oplossing te komen. Het pint is meer dat ik me geen raad weet met mijn enorisch! Zelfs als ze niet hier is of ik niet thuis ben heb ik er nul controle op..



Ik zie duidelijke vergelijkenisse met de keer dat ik overspannen was; patronen zijn de eerste signale. Ik weet (ratio, heerlijk!) dat ik nu rust nodig heb; zij is als licht in m'n ogen bij migraine! Hier heb je minder last van in een donkere kamer, maar je migraine is daarmee niet over...



Kortom, hoe ga ik nu die emoties op een rij zetten en weer onder controle krijgen? Hoe ga ik daarna pragmatisch een oplossing implementeren om herhaling te voorkomen?



Ik weet zelf ook het antwoord wel!! Dit helpt echt om de boel op een rijtje te krijgen!!



Thnx all