Psyche
alle pijlers
Obesitas, afvallen & B.E.D. dwang eetstoornis
donderdag 28 april 2011 om 17:17
Hallo allemaal,
Ik loop al een tijdje rond met de gedachte om deze post te plaatsen.
Al sinds mijn pubertijd kamp ik met eetstoornissen en heb inmiddels obesitas ontwikkeld. Ik was geen magere spriet als puber maar had een gezond gewicht BMI24 ik voelde me echter zo dik als ik nu ben BMI34.
Ik ben in behandeling geweest bij verschillende dietistes, psychologen, psychiaters, ik heb atkins, weigh watchers, miami beach weet ik welke dieten geprobeerd niets heeft geleid tot blijvend gewichtsvelies. Elke week sleep ik mezelf 3 keer naar de sportschool. Mijn auto heb ik verkocht om mezelf te stimuleren meer te bewegen.
Tenslotte heb ik gebrobeerd te leren leven met mijn mijn gewicht, maar ik maak me zorgen over mijn fysieke gezondheid (mijn vader is diabeet) en hoewel ik positief in het leven sta vermijd ik situaties waar ik geconfronteerd word met mijn postuur en ben ik uiteindelijk niet gelukkig.
Mijn zoektocht naar dit topic leverde geen resultaten op maar indien dit reeds besproken is hoor ik het graag. Excuses in dat geval.
Graag zou ik tips, advies, suggesties horen. Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe gaan zij ermee om?
Tenslotte ben ik ook erg benieuwd naar ervaringen van mensen die ooit veel (15+ kg) gewicht hebben verloren en het er na 3 jaar nog af hebben.
Bedankt alvast.
Ik loop al een tijdje rond met de gedachte om deze post te plaatsen.
Al sinds mijn pubertijd kamp ik met eetstoornissen en heb inmiddels obesitas ontwikkeld. Ik was geen magere spriet als puber maar had een gezond gewicht BMI24 ik voelde me echter zo dik als ik nu ben BMI34.
Ik ben in behandeling geweest bij verschillende dietistes, psychologen, psychiaters, ik heb atkins, weigh watchers, miami beach weet ik welke dieten geprobeerd niets heeft geleid tot blijvend gewichtsvelies. Elke week sleep ik mezelf 3 keer naar de sportschool. Mijn auto heb ik verkocht om mezelf te stimuleren meer te bewegen.
Tenslotte heb ik gebrobeerd te leren leven met mijn mijn gewicht, maar ik maak me zorgen over mijn fysieke gezondheid (mijn vader is diabeet) en hoewel ik positief in het leven sta vermijd ik situaties waar ik geconfronteerd word met mijn postuur en ben ik uiteindelijk niet gelukkig.
Mijn zoektocht naar dit topic leverde geen resultaten op maar indien dit reeds besproken is hoor ik het graag. Excuses in dat geval.
Graag zou ik tips, advies, suggesties horen. Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe gaan zij ermee om?
Tenslotte ben ik ook erg benieuwd naar ervaringen van mensen die ooit veel (15+ kg) gewicht hebben verloren en het er na 3 jaar nog af hebben.
Bedankt alvast.
donderdag 28 april 2011 om 18:46
Waar gaat het mis? Wat is je valkuil?
Ik heb jaren 'gerommeld' met eten. Ben tussen mijn 18e en 23e 20 kg aangekomen door gewoon weg troep te eten en doodongelukkig te zijn. Om wie ik was, om hoe slap ik was. Het heeft mijn hele studietijd gedomineerd. Waarom het nu anders is? (ik ben 2 jaar niet aangekomen of afgevallen en nu 5 kg kwijt, langzaam maar zeker). Zelfacceptatie denk ik.
Je noemt een paar positieve punten (al hoewel je naar de sportschool 'slepen' ) en stap voor stap is denk ik een goede manier. Als je je grootste valkuilen omschrijft kunnen we je hier misschien tips geven om ze te ontlopen.
Je moet niet verwachten dat je op een dag wakker wordt en dat de knop 100 % om is en nooit meer terug gaat. Dat sla je lievelingseten wordt en je nooit meer zin hebt in chocola
Ik heb jaren 'gerommeld' met eten. Ben tussen mijn 18e en 23e 20 kg aangekomen door gewoon weg troep te eten en doodongelukkig te zijn. Om wie ik was, om hoe slap ik was. Het heeft mijn hele studietijd gedomineerd. Waarom het nu anders is? (ik ben 2 jaar niet aangekomen of afgevallen en nu 5 kg kwijt, langzaam maar zeker). Zelfacceptatie denk ik.
Je noemt een paar positieve punten (al hoewel je naar de sportschool 'slepen' ) en stap voor stap is denk ik een goede manier. Als je je grootste valkuilen omschrijft kunnen we je hier misschien tips geven om ze te ontlopen.
Je moet niet verwachten dat je op een dag wakker wordt en dat de knop 100 % om is en nooit meer terug gaat. Dat sla je lievelingseten wordt en je nooit meer zin hebt in chocola
donderdag 28 april 2011 om 18:49
donderdag 28 april 2011 om 20:58
Overigens, ik heb ook therapie gehad, bij een psycholoog gespecialiseerd in eetstoornissen. En nou veroordeel ik therapie niet (heb succesvol in therapie gezeten voor een beginnende depressie), maar daar heb ik heel weinig aan gehad. Hadden ook geen klik en durfde dus niet eerlijk te zijn over hoe ik leefde en vooral at.
donderdag 28 april 2011 om 21:20
@sweetsummer Lief! Dank je
@vivadiva85 Waar gaat het mis? Tja, verschillende dingen eigenlijk maar uiteindelijk zijn het mijn (vr)eetbuien die me de das om doen op het moment dat ik een poging doe tot bewust en verantwoord eten denk ik.
De vreetbuien zijn een overblijfsel van boulimia nervosa waar ik als 13 jarige mee bestempeld ben. Ik heb eigenlijk van mijn 18e tot mijn 27ste op een acceptabel gewicht gezeten 80kg/ 1.82 BMI24.5 waar ik overigens zelf absoluut niet tevreden mee was.
Toen stopte ik met roken nadat ik met een zware longontsteking opgenomen werd in het ziekenhuis. Mijn conditie kreeg een enorme optater, Dit betekende gedwongen rust en meer eetlust ... een slechte combinatie....
In korte tijd kwam ik 10kg aan, schade leek te overzien... ik begon vol enthousiasme bij de weight watchers, viel 15kg af.... stopte met weight watchers kwam 30kg aan.....
Sindsdien ik ben nu 33 van alles geprobeerd. Die vreetbuien komen zodra ik alleen al denk aan afvallen de kop op steken.
Sinds ik getopt ben met pogingen tot afvallen zit ik op een vrij constant gewicht tussen de 110kg en de 115kg.....
@knorretje Geweldig joh! Wat heb ik daar veel respect voor, echt heel knap!
@vivadiva85 Waar gaat het mis? Tja, verschillende dingen eigenlijk maar uiteindelijk zijn het mijn (vr)eetbuien die me de das om doen op het moment dat ik een poging doe tot bewust en verantwoord eten denk ik.
De vreetbuien zijn een overblijfsel van boulimia nervosa waar ik als 13 jarige mee bestempeld ben. Ik heb eigenlijk van mijn 18e tot mijn 27ste op een acceptabel gewicht gezeten 80kg/ 1.82 BMI24.5 waar ik overigens zelf absoluut niet tevreden mee was.
Toen stopte ik met roken nadat ik met een zware longontsteking opgenomen werd in het ziekenhuis. Mijn conditie kreeg een enorme optater, Dit betekende gedwongen rust en meer eetlust ... een slechte combinatie....
In korte tijd kwam ik 10kg aan, schade leek te overzien... ik begon vol enthousiasme bij de weight watchers, viel 15kg af.... stopte met weight watchers kwam 30kg aan.....
Sindsdien ik ben nu 33 van alles geprobeerd. Die vreetbuien komen zodra ik alleen al denk aan afvallen de kop op steken.
Sinds ik getopt ben met pogingen tot afvallen zit ik op een vrij constant gewicht tussen de 110kg en de 115kg.....
@knorretje Geweldig joh! Wat heb ik daar veel respect voor, echt heel knap!
donderdag 28 april 2011 om 21:57
Ik heb toevallig pas allerlei oude foto's doorgekeken en het erge is dat ik bijna van elke gebeurtenis nog weet hoeveel ik daar woog (trouwdag ouders 2004, 61,2 kg etc etc)
En ELKE keer vond ik mezelf te dik. Altijd. Nooit was het goed. En nou ben ik geen fotomodel, maar ik was mooi! Waarom ik me niet goed genoeg voelde? Vriendinnen en zus waren slanker, ik had stevige benen en ontzettende eetbuien. Al vanaf kleins af aan.
Ik heb jaren gelijnd met 1 zondig-dag per week. De hele week hield ik me in, om vervolgens alles te kopen wat ik lekker vond en me misselijk te eten. Verschrikkelijk.
Nu eet ik redelijk gezond maar ben ik gestopt om alles te bestempelen als slecht. Een boterham met hagelslag, of nog 'erger' een glas drinken MET calorieen. Was vroeger echt uit den boze.
Hoevaak ik niet opnieuw ben begonnen met lijnen. Hoeveel mooie schriftjes ik niet heb gekocht om in bij te houden wat ik allemaal at op een dag. Hoe vaak ik ze niet huilend heb weggegooid omdat het was mislukt na 3 dagen.
Het is niet erg om 'de mist in te gaan', om ECHT te genieten van iets lekkers. Je continu in houden (of het gevoel in ieder geval) dat doet geen mens goed, zeker niet als je 'eetgestoord' bent.
Misschien klinkt dit makkelijk uit mijn mond, maar bij mij was het niet best, ben een tijd verslaafd geweest aan laxeermiddelen en het afkicken daarvan heeft heel lang geduurd.
Wat is je lievelingsontbijt? Wat vind je echt lekker? Begin daar eens mee, een vullend lekker ontbijt, wat je zelf kiest.
Niet met als doel om af te vallen, maar gewoon om eens te merken hoe het is om niet alleen lichamelijk maar ook psychisch een voldaan gevoel te hebben
En ELKE keer vond ik mezelf te dik. Altijd. Nooit was het goed. En nou ben ik geen fotomodel, maar ik was mooi! Waarom ik me niet goed genoeg voelde? Vriendinnen en zus waren slanker, ik had stevige benen en ontzettende eetbuien. Al vanaf kleins af aan.
Ik heb jaren gelijnd met 1 zondig-dag per week. De hele week hield ik me in, om vervolgens alles te kopen wat ik lekker vond en me misselijk te eten. Verschrikkelijk.
Nu eet ik redelijk gezond maar ben ik gestopt om alles te bestempelen als slecht. Een boterham met hagelslag, of nog 'erger' een glas drinken MET calorieen. Was vroeger echt uit den boze.
Hoevaak ik niet opnieuw ben begonnen met lijnen. Hoeveel mooie schriftjes ik niet heb gekocht om in bij te houden wat ik allemaal at op een dag. Hoe vaak ik ze niet huilend heb weggegooid omdat het was mislukt na 3 dagen.
Het is niet erg om 'de mist in te gaan', om ECHT te genieten van iets lekkers. Je continu in houden (of het gevoel in ieder geval) dat doet geen mens goed, zeker niet als je 'eetgestoord' bent.
Misschien klinkt dit makkelijk uit mijn mond, maar bij mij was het niet best, ben een tijd verslaafd geweest aan laxeermiddelen en het afkicken daarvan heeft heel lang geduurd.
Wat is je lievelingsontbijt? Wat vind je echt lekker? Begin daar eens mee, een vullend lekker ontbijt, wat je zelf kiest.
Niet met als doel om af te vallen, maar gewoon om eens te merken hoe het is om niet alleen lichamelijk maar ook psychisch een voldaan gevoel te hebben
vrijdag 29 april 2011 om 09:23
Herkenbaar! In mijn tienerjaren te maken gehad met depressies wat zich ook uitte in een eetstoornis. Ik woog 67 kilo met een lengte van bijna 1.80 en zelfs toen voelde ik me dik.. Nu weeg ik 90 kilo en voel me nog dikker natuurlijk;) Ik heb soms zn enorme drang in een eetbui.. Ik schaam me wel hiervoor. Soms is het zo erg dat ik liever heb dat mijn vriend de deur uitgaat zodat ik "kan" eten.. Gelukkig kan ik erover praten met hem. Ik ben nu weer lid van een sportschool en ik ga straks voor de 1e x weer sporten sinds twee jaar!
vrijdag 29 april 2011 om 09:27
Herkenbaar! In mijn tienerjaren te maken gehad met depressies wat zich ook uitte in een eetstoornis. Ik woog 67 kilo met een lengte van bijna 1.80 en zelfs toen voelde ik me dik.. Nu weeg ik 90 kilo en voel me nog dikker natuurlijk;) Ik heb soms zn enorme drang in een eetbui.. Ik schaam me wel hiervoor. Soms is het zo erg dat ik liever heb dat mijn vriend de deur uitgaat zodat ik "kan" eten.. Gelukkig kan ik erover praten met hem. Ik ben nu weer lid van een sportschool en ik ga straks voor de 1e x weer sporten sinds twee jaar!
