Psyche
alle pijlers
(On)gezond rouwen
zaterdag 18 juni 2016 om 21:57
*fuck de herkenbaarheid*
Recentelijk is iemand die mij heel dierbaar is (oma die mij half opgevoed heeft, ze was meer als een moeder voor me) overleden.
Ik ben altijd iemand geweest die in een crisissituatie in de regelstand gaat. Ik blijf kalm, kan heel helder denken en ga aan de slag om dingen te regelen. Voor dit overlijden moest ik halsoverkop naar het buitenland, had te maken met een moeder die totaal niet kalm en helder was en had een hoop te regelen (en nog steeds).
We zijn ondertussen dik een maand verder. Toen we terug thuis waren ben ik direct aan het werk gegaan en heb me daar op gestort. Ik ga als een speer, ben nog nooit zo productief geweest. Tussendoor regel ik zaken waar mijn moeder momenteel niet toe in staat is, mijn huishouden loopt op rolletjes en ik onderhoud ook nog mijn sociale leven.
Dit is niet bepaald hoe ik zelf van tevoren gedacht had dat ik op oma's overlijden zou reageren (het was vrij onverwachts maar mensje was niet de gezondste en je weet immers dat mensen ooit dood gaan dus daar heb ik best wel eens over nagedacht). Ik had gedacht dat ik helemaal kapot van verdriet zou zijn, ik kon al zitten huilen als een klein kind bij de gedachte dat oma er niet meer was. En nu? Nu stop ik het weg. Denk ik. Geen idee. Ik kies er in ieder geval bewust voor om er niet mee bezig te zijn en vermijd dingen die iets zouden kunnen triggeren. Ik heb ook geen behoefte om er over te praten met mensen. En ik kan er slecht tegen als ik mijn moeder moet troosten/steunen. Mijn moeder stuurt me dan filmpjes van oma. En ik kijk ze niet. Ik mag van mezelf niet zwak zijn, want er moet iemand zijn die de sterke is. En dat ben ik altijd...
In principe heb ik voor mezelf besloten dat wat ik doe mag. Als ik wel de behoefte krijg om me over te geven aan verdriet dan mag dat ook. Maar voor nu wil ik dat nog niet.
Het enige wat me stoort is dat mensen er zo makkelijk over doen. Sommige mensen zeggen een keer gecondoleerd en de volgende keer dat ze je zien praten ze er amper over en vragen er niet naar. Alsof het allemaal niks is. Misschien komt het omdat ik een wat andere band had met mijn oma dan de gemiddelde persoon. En het slaat ook nergens op, want ik wil er niet te veel over praten maar erger me wel dat mensen er niet naar vragen en er zo makkelijk over lijken te denken
Is dat normaal? En zo ja, wanneer is het niet meer normaal? Wanneer spreek je van ongezond rouwen? En hoe doe je dat überhaupt? Gezond rouwen?
Recentelijk is iemand die mij heel dierbaar is (oma die mij half opgevoed heeft, ze was meer als een moeder voor me) overleden.
Ik ben altijd iemand geweest die in een crisissituatie in de regelstand gaat. Ik blijf kalm, kan heel helder denken en ga aan de slag om dingen te regelen. Voor dit overlijden moest ik halsoverkop naar het buitenland, had te maken met een moeder die totaal niet kalm en helder was en had een hoop te regelen (en nog steeds).
We zijn ondertussen dik een maand verder. Toen we terug thuis waren ben ik direct aan het werk gegaan en heb me daar op gestort. Ik ga als een speer, ben nog nooit zo productief geweest. Tussendoor regel ik zaken waar mijn moeder momenteel niet toe in staat is, mijn huishouden loopt op rolletjes en ik onderhoud ook nog mijn sociale leven.
Dit is niet bepaald hoe ik zelf van tevoren gedacht had dat ik op oma's overlijden zou reageren (het was vrij onverwachts maar mensje was niet de gezondste en je weet immers dat mensen ooit dood gaan dus daar heb ik best wel eens over nagedacht). Ik had gedacht dat ik helemaal kapot van verdriet zou zijn, ik kon al zitten huilen als een klein kind bij de gedachte dat oma er niet meer was. En nu? Nu stop ik het weg. Denk ik. Geen idee. Ik kies er in ieder geval bewust voor om er niet mee bezig te zijn en vermijd dingen die iets zouden kunnen triggeren. Ik heb ook geen behoefte om er over te praten met mensen. En ik kan er slecht tegen als ik mijn moeder moet troosten/steunen. Mijn moeder stuurt me dan filmpjes van oma. En ik kijk ze niet. Ik mag van mezelf niet zwak zijn, want er moet iemand zijn die de sterke is. En dat ben ik altijd...
In principe heb ik voor mezelf besloten dat wat ik doe mag. Als ik wel de behoefte krijg om me over te geven aan verdriet dan mag dat ook. Maar voor nu wil ik dat nog niet.
Het enige wat me stoort is dat mensen er zo makkelijk over doen. Sommige mensen zeggen een keer gecondoleerd en de volgende keer dat ze je zien praten ze er amper over en vragen er niet naar. Alsof het allemaal niks is. Misschien komt het omdat ik een wat andere band had met mijn oma dan de gemiddelde persoon. En het slaat ook nergens op, want ik wil er niet te veel over praten maar erger me wel dat mensen er niet naar vragen en er zo makkelijk over lijken te denken
Is dat normaal? En zo ja, wanneer is het niet meer normaal? Wanneer spreek je van ongezond rouwen? En hoe doe je dat überhaupt? Gezond rouwen?
zaterdag 18 juni 2016 om 22:05
Gecondoleerd met het verlies van je ons.
Er is geen goed of fout rouwen. Ik herken je patroon. 2 Weken na het overlijden van ons baby zoontje ben ik ook weer aan het werk gegaan. Iets doen waar ik goed in was.
Uiteindelijk is de klap later gekomen. Maar niet in die zin dat ik totaal radeloos was. Geen heftig rouwen, extreem zielig voelen etc. Ons leven ging gewoon door.
Er is geen goed of fout rouwen. Ik herken je patroon. 2 Weken na het overlijden van ons baby zoontje ben ik ook weer aan het werk gegaan. Iets doen waar ik goed in was.
Uiteindelijk is de klap later gekomen. Maar niet in die zin dat ik totaal radeloos was. Geen heftig rouwen, extreem zielig voelen etc. Ons leven ging gewoon door.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zaterdag 18 juni 2016 om 22:05
quote:hamerhaai schreef op 18 juni 2016 @ 22:05:
Gecondoleerd met het verlies van je ons.
Er is geen goed of fout rouwen. Ik herken je patroon. 2 Weken na het overlijden van ons baby zoontje ben ik ook weer aan het werk gegaan. Iets doen waar ik goed in was.
Uiteindelijk is de klap later gekomen. Maar niet in die zin dat ik totaal radeloos was. Geen heftig rouwen, extreem zielig voelen etc. Ons leven ging gewoon door.Jeetje wat erg
Gecondoleerd met het verlies van je ons.
Er is geen goed of fout rouwen. Ik herken je patroon. 2 Weken na het overlijden van ons baby zoontje ben ik ook weer aan het werk gegaan. Iets doen waar ik goed in was.
Uiteindelijk is de klap later gekomen. Maar niet in die zin dat ik totaal radeloos was. Geen heftig rouwen, extreem zielig voelen etc. Ons leven ging gewoon door.Jeetje wat erg
zaterdag 18 juni 2016 om 22:07
Gecondoleerd met je verlies. Er is inderdaad geen goede of slechte manier. En je bent er mee bezig door naar je eigen gedrag te kijken, dat is goed.
Dat mensen er niet naar vragen snap ik trouwens wel. Een van mijn beste vrienden is onlangs een gezinslid plotseling verloren. Ik ben vaak bij hem, maar vraag er nooit naar. Wel hoe het met hem gaat, maar in zn algemeen. Er is genoeg ruimte voor hem om er over te praten als hij dat wil, of niet als hij het niet wil.
Dat mensen er niet naar vragen snap ik trouwens wel. Een van mijn beste vrienden is onlangs een gezinslid plotseling verloren. Ik ben vaak bij hem, maar vraag er nooit naar. Wel hoe het met hem gaat, maar in zn algemeen. Er is genoeg ruimte voor hem om er over te praten als hij dat wil, of niet als hij het niet wil.
Per aspera ad astra.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:08
Er is geen 'normaal' of 'abnormaal'. Iedereen heeft zijn eigen tijd en manier van rouwen.
Wat mij opvalt aan je verhaal is dat je nu leeft op je ratio en vanuit je rollen als 'sterke vrouw', 'goede werknemer'. Dat kun je een tijd volhouden. Neem op een gegeven moment ook de tijd om stil te staan bij je gevoel. Doe je dit niet, dan heb je de kans dat je gevoel je ratio een keer inhaalt.
En dat mensen een keer gecondoleerd zeggen en niet verder vragen? Mensen staan niet stil wat het voor jou betekent, zeker niet omdat jij je zo sterk houdt.
Wat mij opvalt aan je verhaal is dat je nu leeft op je ratio en vanuit je rollen als 'sterke vrouw', 'goede werknemer'. Dat kun je een tijd volhouden. Neem op een gegeven moment ook de tijd om stil te staan bij je gevoel. Doe je dit niet, dan heb je de kans dat je gevoel je ratio een keer inhaalt.
En dat mensen een keer gecondoleerd zeggen en niet verder vragen? Mensen staan niet stil wat het voor jou betekent, zeker niet omdat jij je zo sterk houdt.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:09
quote:foeksia72 schreef op 18 juni 2016 @ 22:08:
Er is geen 'normaal' of 'abnormaal'. Iedereen heeft zijn eigen tijd en manier van rouwen.
Wat mij opvalt aan je verhaal is dat je nu leeft op je ratio en vanuit je rollen als 'sterke vrouw', 'goede werknemer'. Dat kun je een tijd volhouden. Neem op een gegeven moment ook de tijd om stil te staan bij je gevoel. Doe je dit niet, dan heb je de kans dat je gevoel je ratio een keer inhaalt.
En dat mensen een keer gecondoleerd zeggen en niet verder vragen? Mensen staan niet stil wat het voor jou betekent, zeker niet omdat jij je zo sterk houdt.Ja dat is het denk ik. En dat stoort me dan. Nieteens omdat ik aandacht wil, juist niet namelijk Maar omdat het op mij net overkomt alsof haar belang dan onderschat wordt. Slaat nergens op, I know.
Er is geen 'normaal' of 'abnormaal'. Iedereen heeft zijn eigen tijd en manier van rouwen.
Wat mij opvalt aan je verhaal is dat je nu leeft op je ratio en vanuit je rollen als 'sterke vrouw', 'goede werknemer'. Dat kun je een tijd volhouden. Neem op een gegeven moment ook de tijd om stil te staan bij je gevoel. Doe je dit niet, dan heb je de kans dat je gevoel je ratio een keer inhaalt.
En dat mensen een keer gecondoleerd zeggen en niet verder vragen? Mensen staan niet stil wat het voor jou betekent, zeker niet omdat jij je zo sterk houdt.Ja dat is het denk ik. En dat stoort me dan. Nieteens omdat ik aandacht wil, juist niet namelijk Maar omdat het op mij net overkomt alsof haar belang dan onderschat wordt. Slaat nergens op, I know.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:11
Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier en die regelstand herken ik wel. Dat is de modus waar ik ook heel lang in geleefd heb na het overlijden van mijn vader. Verdriet sportte ik weg. Ik brak maanden later toen ik naar ons nieuwe kitten keek en me realiseerde dat hij mijn vader nooit zou meemaken als vakantieverzorger. Ik vind dus ook dat alles mag, waar het jouw manier van rouwen betreft.
Die ervaring met anderen herken ik waar het mensen die iets verder van me af staan betreft, maar ik ben bang dat ik voor die tijd ook een beperkt gevoel had ten aanzien van de impact van het verlies van een zo dierbare. Ik zorgde er soms zelf voor dat het gesprek over mijn vader ging.
Sterkte trouwens
Die ervaring met anderen herken ik waar het mensen die iets verder van me af staan betreft, maar ik ben bang dat ik voor die tijd ook een beperkt gevoel had ten aanzien van de impact van het verlies van een zo dierbare. Ik zorgde er soms zelf voor dat het gesprek over mijn vader ging.
Sterkte trouwens
zaterdag 18 juni 2016 om 22:12
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 22:09:
[...]
Ja dat is het denk ik. En dat stoort me dan. Nieteens omdat ik aandacht wil, juist niet namelijk Maar omdat het op mij net overkomt alsof haar belang dan onderschat wordt. Slaat nergens op, I know.Je mag best de ruimte nemen voor een gesprek om het over je oma te hebben.
[...]
Ja dat is het denk ik. En dat stoort me dan. Nieteens omdat ik aandacht wil, juist niet namelijk Maar omdat het op mij net overkomt alsof haar belang dan onderschat wordt. Slaat nergens op, I know.Je mag best de ruimte nemen voor een gesprek om het over je oma te hebben.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:12
Gecondoleerd met je verlies
Er is geen tijd verbonden aan rouw.
Mijn man is 4 jaar geleden gestorven, ik voel nog precies dezelfde pijn als de dag dat hij stierf....
Men zegt'' het leven gaat door'', Ja dat weet ik ook wel................
Maar niet voor mij....
Er is geen tijd verbonden aan rouw.
Mijn man is 4 jaar geleden gestorven, ik voel nog precies dezelfde pijn als de dag dat hij stierf....
Men zegt'' het leven gaat door'', Ja dat weet ik ook wel................
Maar niet voor mij....
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 18 juni 2016 om 22:13
Wat naar dat je oma overleden is en dat je alles moest regelen zonder steun van je moeder.
Ieder mens rouwt op zijn/haar manier. Dat mag. Prima dat je dat ook tegen jezelf zegt.
Wat rouw betreft, is er eigenlijk niets fout. De een wordt heel boos, de ander klapt dicht.
Het verdriet om je oma zit van binnen en dat komt er echt wel uit, maar niet nu. Dat zeg je ook in je OP.
Niet denken dat het niet normaal is.
Ieder mens rouwt op zijn/haar manier. Dat mag. Prima dat je dat ook tegen jezelf zegt.
Wat rouw betreft, is er eigenlijk niets fout. De een wordt heel boos, de ander klapt dicht.
Het verdriet om je oma zit van binnen en dat komt er echt wel uit, maar niet nu. Dat zeg je ook in je OP.
Niet denken dat het niet normaal is.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:13
quote:Eindeloos schreef op 18 juni 2016 @ 22:12:
Gecondoleerd met je verlies
Er is geen tijd verbonden aan rouw.
Mijn man is 4 jaar geleden gestorven, ik voel nog precies dezelfde pijn als de dag dat hij stierf....
Men zegt'' het leven gaat door'', Ja dat weet ik ook wel................
Maar niet voor mij....
Gecondoleerd met je verlies
Er is geen tijd verbonden aan rouw.
Mijn man is 4 jaar geleden gestorven, ik voel nog precies dezelfde pijn als de dag dat hij stierf....
Men zegt'' het leven gaat door'', Ja dat weet ik ook wel................
Maar niet voor mij....
zaterdag 18 juni 2016 om 22:13
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 22:10:
En op de een of andere manier wil ik er misschien ook wel over praten. Anders zou ik dit topic niet openen. Maar als mensen in mijn omgeving me vragen hoe het met me gaat zeg ik gewoon 'goed' en verder niks. Want ik wil er niet over praten. Zelfs met mijn man niet.Je wil dat mensen het invoelen maar je wil het er niet over hebben. Waarom?
En op de een of andere manier wil ik er misschien ook wel over praten. Anders zou ik dit topic niet openen. Maar als mensen in mijn omgeving me vragen hoe het met me gaat zeg ik gewoon 'goed' en verder niks. Want ik wil er niet over praten. Zelfs met mijn man niet.Je wil dat mensen het invoelen maar je wil het er niet over hebben. Waarom?
zaterdag 18 juni 2016 om 22:15
quote:foeksia72 schreef op 18 juni 2016 @ 22:13:
[...]
Je wil dat mensen het invoelen maar je wil het er niet over hebben. Waarom?Goede vraag. Ik wil erkenning dat ze belangrijk was, of iig voor mij heel belangrijk was. En dat ze een fantastisch goed mens was. Maar ik wil het er niet over hebben, want daar word ik zwak van. En ik denk dat ik daar (nog) niet aan durf toe te geven. Omdat ik altijd de sterke ben.
[...]
Je wil dat mensen het invoelen maar je wil het er niet over hebben. Waarom?Goede vraag. Ik wil erkenning dat ze belangrijk was, of iig voor mij heel belangrijk was. En dat ze een fantastisch goed mens was. Maar ik wil het er niet over hebben, want daar word ik zwak van. En ik denk dat ik daar (nog) niet aan durf toe te geven. Omdat ik altijd de sterke ben.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:19
quote:Eindeloos schreef op 18 juni 2016 @ 22:12:
Gecondoleerd met je verlies
Er is geen tijd verbonden aan rouw.
Mijn man is 4 jaar geleden gestorven, ik voel nog precies dezelfde pijn als de dag dat hij stierf....
Men zegt'' het leven gaat door'', Ja dat weet ik ook wel................
Maar niet voor mij....
Gecondoleerd met je verlies
Er is geen tijd verbonden aan rouw.
Mijn man is 4 jaar geleden gestorven, ik voel nog precies dezelfde pijn als de dag dat hij stierf....
Men zegt'' het leven gaat door'', Ja dat weet ik ook wel................
Maar niet voor mij....
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zaterdag 18 juni 2016 om 22:20
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 22:15:
[...]
Goede vraag. Ik wil erkenning dat ze belangrijk was, of iig voor mij heel belangrijk was. En dat ze een fantastisch goed mens was. Maar ik wil het er niet over hebben, want daar word ik zwak van. En ik denk dat ik daar (nog) niet aan durf toe te geven. Omdat ik altijd de sterke ben.
Maar Matroes, juist door je zwakheid te (durven)tonen, kun je zooo sterk zijn......
Je hebt immers niets te verliezen.......
[...]
Goede vraag. Ik wil erkenning dat ze belangrijk was, of iig voor mij heel belangrijk was. En dat ze een fantastisch goed mens was. Maar ik wil het er niet over hebben, want daar word ik zwak van. En ik denk dat ik daar (nog) niet aan durf toe te geven. Omdat ik altijd de sterke ben.
Maar Matroes, juist door je zwakheid te (durven)tonen, kun je zooo sterk zijn......
Je hebt immers niets te verliezen.......
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 18 juni 2016 om 22:22
quote:Eindeloos schreef op 18 juni 2016 @ 22:20:
[...]
Maar Matroes, juist door je zwakheid te (durven)tonen, kun je zooo sterk zijn......
Je hebt immers niets te verliezen.......Ja dat weet ik. Maar als je degene bent op wie mensen altijd kunnen leunen is het best lastig om jezelf in een positie te zetten waarin je op iemand moet leunen. En ik ben streng. Voor anderen maar ook voor mezelf. Niet klagen maar dragen zeg maar.
[...]
Maar Matroes, juist door je zwakheid te (durven)tonen, kun je zooo sterk zijn......
Je hebt immers niets te verliezen.......Ja dat weet ik. Maar als je degene bent op wie mensen altijd kunnen leunen is het best lastig om jezelf in een positie te zetten waarin je op iemand moet leunen. En ik ben streng. Voor anderen maar ook voor mezelf. Niet klagen maar dragen zeg maar.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:26
quote:sandra1905 schreef op 18 juni 2016 @ 22:25:
Tsja.. Maar kun je niet beter zelf bepalen wanneer je dit laat gebeuren? Beter in de armen van je man dan wanneer je in de AH staat, toch?
Sorry
Ik kan dus zelf bepalen wanneer ik het laat gebeuren. Probleem is dat ik het het liefst NIET laat gebeuren denk ik.
En me vervolgens ook nog schuldig voelen daarover, want het is toch niet oké dat ik gewoon keihard doorstoom met mijn leven en niet tenminste eventjes een wrak ben omdat mijn lieve oma dood is. Maar ondertussen WIL ik geen wrak zijn. En uh...tja, het is allemaal een beetje vreemd en onlogisch dus.
Tsja.. Maar kun je niet beter zelf bepalen wanneer je dit laat gebeuren? Beter in de armen van je man dan wanneer je in de AH staat, toch?
Sorry
Ik kan dus zelf bepalen wanneer ik het laat gebeuren. Probleem is dat ik het het liefst NIET laat gebeuren denk ik.
En me vervolgens ook nog schuldig voelen daarover, want het is toch niet oké dat ik gewoon keihard doorstoom met mijn leven en niet tenminste eventjes een wrak ben omdat mijn lieve oma dood is. Maar ondertussen WIL ik geen wrak zijn. En uh...tja, het is allemaal een beetje vreemd en onlogisch dus.