Psyche
alle pijlers
(On)gezond rouwen
zaterdag 18 juni 2016 om 21:57
*fuck de herkenbaarheid*
Recentelijk is iemand die mij heel dierbaar is (oma die mij half opgevoed heeft, ze was meer als een moeder voor me) overleden.
Ik ben altijd iemand geweest die in een crisissituatie in de regelstand gaat. Ik blijf kalm, kan heel helder denken en ga aan de slag om dingen te regelen. Voor dit overlijden moest ik halsoverkop naar het buitenland, had te maken met een moeder die totaal niet kalm en helder was en had een hoop te regelen (en nog steeds).
We zijn ondertussen dik een maand verder. Toen we terug thuis waren ben ik direct aan het werk gegaan en heb me daar op gestort. Ik ga als een speer, ben nog nooit zo productief geweest. Tussendoor regel ik zaken waar mijn moeder momenteel niet toe in staat is, mijn huishouden loopt op rolletjes en ik onderhoud ook nog mijn sociale leven.
Dit is niet bepaald hoe ik zelf van tevoren gedacht had dat ik op oma's overlijden zou reageren (het was vrij onverwachts maar mensje was niet de gezondste en je weet immers dat mensen ooit dood gaan dus daar heb ik best wel eens over nagedacht). Ik had gedacht dat ik helemaal kapot van verdriet zou zijn, ik kon al zitten huilen als een klein kind bij de gedachte dat oma er niet meer was. En nu? Nu stop ik het weg. Denk ik. Geen idee. Ik kies er in ieder geval bewust voor om er niet mee bezig te zijn en vermijd dingen die iets zouden kunnen triggeren. Ik heb ook geen behoefte om er over te praten met mensen. En ik kan er slecht tegen als ik mijn moeder moet troosten/steunen. Mijn moeder stuurt me dan filmpjes van oma. En ik kijk ze niet. Ik mag van mezelf niet zwak zijn, want er moet iemand zijn die de sterke is. En dat ben ik altijd...
In principe heb ik voor mezelf besloten dat wat ik doe mag. Als ik wel de behoefte krijg om me over te geven aan verdriet dan mag dat ook. Maar voor nu wil ik dat nog niet.
Het enige wat me stoort is dat mensen er zo makkelijk over doen. Sommige mensen zeggen een keer gecondoleerd en de volgende keer dat ze je zien praten ze er amper over en vragen er niet naar. Alsof het allemaal niks is. Misschien komt het omdat ik een wat andere band had met mijn oma dan de gemiddelde persoon. En het slaat ook nergens op, want ik wil er niet te veel over praten maar erger me wel dat mensen er niet naar vragen en er zo makkelijk over lijken te denken
Is dat normaal? En zo ja, wanneer is het niet meer normaal? Wanneer spreek je van ongezond rouwen? En hoe doe je dat überhaupt? Gezond rouwen?
Recentelijk is iemand die mij heel dierbaar is (oma die mij half opgevoed heeft, ze was meer als een moeder voor me) overleden.
Ik ben altijd iemand geweest die in een crisissituatie in de regelstand gaat. Ik blijf kalm, kan heel helder denken en ga aan de slag om dingen te regelen. Voor dit overlijden moest ik halsoverkop naar het buitenland, had te maken met een moeder die totaal niet kalm en helder was en had een hoop te regelen (en nog steeds).
We zijn ondertussen dik een maand verder. Toen we terug thuis waren ben ik direct aan het werk gegaan en heb me daar op gestort. Ik ga als een speer, ben nog nooit zo productief geweest. Tussendoor regel ik zaken waar mijn moeder momenteel niet toe in staat is, mijn huishouden loopt op rolletjes en ik onderhoud ook nog mijn sociale leven.
Dit is niet bepaald hoe ik zelf van tevoren gedacht had dat ik op oma's overlijden zou reageren (het was vrij onverwachts maar mensje was niet de gezondste en je weet immers dat mensen ooit dood gaan dus daar heb ik best wel eens over nagedacht). Ik had gedacht dat ik helemaal kapot van verdriet zou zijn, ik kon al zitten huilen als een klein kind bij de gedachte dat oma er niet meer was. En nu? Nu stop ik het weg. Denk ik. Geen idee. Ik kies er in ieder geval bewust voor om er niet mee bezig te zijn en vermijd dingen die iets zouden kunnen triggeren. Ik heb ook geen behoefte om er over te praten met mensen. En ik kan er slecht tegen als ik mijn moeder moet troosten/steunen. Mijn moeder stuurt me dan filmpjes van oma. En ik kijk ze niet. Ik mag van mezelf niet zwak zijn, want er moet iemand zijn die de sterke is. En dat ben ik altijd...
In principe heb ik voor mezelf besloten dat wat ik doe mag. Als ik wel de behoefte krijg om me over te geven aan verdriet dan mag dat ook. Maar voor nu wil ik dat nog niet.
Het enige wat me stoort is dat mensen er zo makkelijk over doen. Sommige mensen zeggen een keer gecondoleerd en de volgende keer dat ze je zien praten ze er amper over en vragen er niet naar. Alsof het allemaal niks is. Misschien komt het omdat ik een wat andere band had met mijn oma dan de gemiddelde persoon. En het slaat ook nergens op, want ik wil er niet te veel over praten maar erger me wel dat mensen er niet naar vragen en er zo makkelijk over lijken te denken
Is dat normaal? En zo ja, wanneer is het niet meer normaal? Wanneer spreek je van ongezond rouwen? En hoe doe je dat überhaupt? Gezond rouwen?
zaterdag 18 juni 2016 om 22:29
Je hebt het misschien niet door, maar ook jouw frustratie over hoe anderen er nu mee om gaan, is onderdeel van jouw rouwproces.
Als je erkenning wil voor wat jouw oma voor jou betekende, en daarmee misschien ook indirect voor jouw eigen verdriet, dan denk ik dat je iets opener moet worden. Als mensen vragen hoe het met je gaat, en jij zegt "goed", dan zien mensen dat als een teken om niet door te vragen. Want als het echt goed gaat, dan is dat mooi. En als het toch niet zo goed gaat, dan wil je het daar kennelijk niet over hebben. Ze gaan over tot de orde van de dag uit respect voor jou. Als jij zegt "het gaat even wat minder", dan biedt je mensen een opening om door te vragen en hun luisterend oor aan jou aan te bieden.
Als je erkenning wil voor wat jouw oma voor jou betekende, en daarmee misschien ook indirect voor jouw eigen verdriet, dan denk ik dat je iets opener moet worden. Als mensen vragen hoe het met je gaat, en jij zegt "goed", dan zien mensen dat als een teken om niet door te vragen. Want als het echt goed gaat, dan is dat mooi. En als het toch niet zo goed gaat, dan wil je het daar kennelijk niet over hebben. Ze gaan over tot de orde van de dag uit respect voor jou. Als jij zegt "het gaat even wat minder", dan biedt je mensen een opening om door te vragen en hun luisterend oor aan jou aan te bieden.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:30
quote:-NummerZoveel- schreef op 18 juni 2016 @ 22:29:
Je hebt het misschien niet door, maar ook jouw frustratie over hoe anderen er nu mee om gaan, is onderdeel van jouw rouwproces.
Als je erkenning wil voor wat jouw oma voor jou betekende, en daarmee misschien ook indirect voor jouw eigen verdriet, dan denk ik dat je iets opener moet worden. Als mensen vragen hoe het met je gaat, en jij zegt "goed", dan zien mensen dat als een teken om niet door te vragen. Want als het echt goed gaat, dan is dat mooi. En als het toch niet zo goed gaat, dan wil je het daar kennelijk niet over hebben. Ze gaan over tot de orde van de dag uit respect voor jou. Als jij zegt "het gaat even wat minder", dan biedt je mensen een opening om door te vragen en hun luisterend oor aan jou aan te bieden.Als ik dat zeg gaat direct die waterval open. En dat wil ik niet. Nog niet iig.
Je hebt het misschien niet door, maar ook jouw frustratie over hoe anderen er nu mee om gaan, is onderdeel van jouw rouwproces.
Als je erkenning wil voor wat jouw oma voor jou betekende, en daarmee misschien ook indirect voor jouw eigen verdriet, dan denk ik dat je iets opener moet worden. Als mensen vragen hoe het met je gaat, en jij zegt "goed", dan zien mensen dat als een teken om niet door te vragen. Want als het echt goed gaat, dan is dat mooi. En als het toch niet zo goed gaat, dan wil je het daar kennelijk niet over hebben. Ze gaan over tot de orde van de dag uit respect voor jou. Als jij zegt "het gaat even wat minder", dan biedt je mensen een opening om door te vragen en hun luisterend oor aan jou aan te bieden.Als ik dat zeg gaat direct die waterval open. En dat wil ik niet. Nog niet iig.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:31
Gecondoleerd met je oma
Ik had jaren geen contact met mijn moeder (goede reden ervoor). Toen zij stierf vroeg vrijwel niemand er na, ik wilde immers geen contact met haar. Diep van binnen was ik daar woest om en nam het anderen erg kwalijk. Als iemand er naar vroeg, vertelde ik dat het mij weinig deed. Pas twee jaar naar haar overlijden kwamen de tranen en dus het verdiet.
Ieder doet het op zijn eigen manier, en dat mag. Jij ook!
Ik had jaren geen contact met mijn moeder (goede reden ervoor). Toen zij stierf vroeg vrijwel niemand er na, ik wilde immers geen contact met haar. Diep van binnen was ik daar woest om en nam het anderen erg kwalijk. Als iemand er naar vroeg, vertelde ik dat het mij weinig deed. Pas twee jaar naar haar overlijden kwamen de tranen en dus het verdiet.
Ieder doet het op zijn eigen manier, en dat mag. Jij ook!
zaterdag 18 juni 2016 om 22:34
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 22:22:
[...]
Ja dat weet ik. Maar als je degene bent op wie mensen altijd kunnen leunen is het best lastig om jezelf in een positie te zetten waarin je op iemand moet leunen. En ik ben streng. Voor anderen maar ook voor mezelf. Niet klagen maar dragen zeg maar.Je kunt sterk zijn voor de mensen die op jou leunen, en evengoed zelf ook af en toe even ergens anders leunen. Al die emoties zitten in je, en dat bouwt op. En juist die opbouw is wat je "zwak" maakt. Op een gegeven moment ontplof je gewoon, en ben je de controle kwijtS Of je kunt er ook voor kiezen om tussendoor af en toe even wat stoom af te blazen in gedoseerde beetjes, zodat die ontploffing er niet hoeft te komen.
[...]
Ja dat weet ik. Maar als je degene bent op wie mensen altijd kunnen leunen is het best lastig om jezelf in een positie te zetten waarin je op iemand moet leunen. En ik ben streng. Voor anderen maar ook voor mezelf. Niet klagen maar dragen zeg maar.Je kunt sterk zijn voor de mensen die op jou leunen, en evengoed zelf ook af en toe even ergens anders leunen. Al die emoties zitten in je, en dat bouwt op. En juist die opbouw is wat je "zwak" maakt. Op een gegeven moment ontplof je gewoon, en ben je de controle kwijtS Of je kunt er ook voor kiezen om tussendoor af en toe even wat stoom af te blazen in gedoseerde beetjes, zodat die ontploffing er niet hoeft te komen.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:37
Ik was 16 toen mijn moeder overleed, ik heb het vanaf dat moment weggestopt. Werd jaren later depressief. Heb het zelfs toen nog niet verwerkt bij de psycholoog en ben mij gaan focussen op andere dingen. Onderhand ben ik volwassen met een kind, zijn we bijna tien jaar verder. En nu pas begin ik mijn moeder te missen, en echt om haar te rouwen. En ik heb meerdere hele dierbaren verloren, en nog steeds moet ik mijzelf af en toe dwingen om te rouwen. Want heb nog steeds de neiging om alles weg te stoppen.
Niet elke vorm van rouwen is altijd normaal, dus het is altijd goed om het in de gaten te houden. Het komt hoe dan ook naar boven vroeger of later is mijn ervaring.
Niet elke vorm van rouwen is altijd normaal, dus het is altijd goed om het in de gaten te houden. Het komt hoe dan ook naar boven vroeger of later is mijn ervaring.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:37
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 22:22:
[...]
Ja dat weet ik. Maar als je degene bent op wie mensen altijd kunnen leunen is het best lastig om jezelf in een positie te zetten waarin je op iemand moet leunen. En ik ben streng. Voor anderen maar ook voor mezelf. Niet klagen maar dragen zeg maar.
Kampioen alles drager hier
Maar ''érgens'' moet je een plekje vinden, waar je kunt huilen, schreeuwen, je pijn doorvoelen, doe niet zo als ik, dat vadertje alcohol je beste vriend wordt.
Je bent meer waard dan dat....
Na vele vele omwegen, ben ik bij mezelf uitgekomen, en dat is toch de persoon waar je uiteindelijk mee moet dealen, verder leven......
Niemand kan dat voor je doen.........
Is geen vingerwijzing.......... absoluut niet
Maar Echtgenoot , Mama, Zus , Papa , Beste vriend , in zo'n kort tijdsbestek verliezen , dan moet je gewoon buigen om niet te breken.......
Voor jou
[...]
Ja dat weet ik. Maar als je degene bent op wie mensen altijd kunnen leunen is het best lastig om jezelf in een positie te zetten waarin je op iemand moet leunen. En ik ben streng. Voor anderen maar ook voor mezelf. Niet klagen maar dragen zeg maar.
Kampioen alles drager hier
Maar ''érgens'' moet je een plekje vinden, waar je kunt huilen, schreeuwen, je pijn doorvoelen, doe niet zo als ik, dat vadertje alcohol je beste vriend wordt.
Je bent meer waard dan dat....
Na vele vele omwegen, ben ik bij mezelf uitgekomen, en dat is toch de persoon waar je uiteindelijk mee moet dealen, verder leven......
Niemand kan dat voor je doen.........
Is geen vingerwijzing.......... absoluut niet
Maar Echtgenoot , Mama, Zus , Papa , Beste vriend , in zo'n kort tijdsbestek verliezen , dan moet je gewoon buigen om niet te breken.......
Voor jou
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 18 juni 2016 om 22:38
Weet je, wanneer jij je kwetsbaarheid laat zien, verandert de relatie met anderen. Meestal ten positieve.
Ik heb nog nooit zulke mooie intense contacten gehad met mensen waarvan ik het niet verwachtte. De band verdiepte zich. Juist door open te zijn. Ik heb ondanks de ellende van het overlijden van mijn moeder daar goede herinneringen aan.
En je leert jezelf ook meer kennen, een andere kant van jezelf, die je misschien nog niet of niet goed kent.
Maar jij mag kiezen wanneer je klaar voor bent voor dit proces.
Ik heb nog nooit zulke mooie intense contacten gehad met mensen waarvan ik het niet verwachtte. De band verdiepte zich. Juist door open te zijn. Ik heb ondanks de ellende van het overlijden van mijn moeder daar goede herinneringen aan.
En je leert jezelf ook meer kennen, een andere kant van jezelf, die je misschien nog niet of niet goed kent.
Maar jij mag kiezen wanneer je klaar voor bent voor dit proces.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:40
quote:foeksia72 schreef op 18 juni 2016 @ 22:38:
Weet je, wanneer jij je kwetsbaarheid laat zien, verandert de relatie met anderen. Meestal ten positieve.
Ik heb nog nooit zulke mooie intense contacten gehad met mensen waarvan ik het niet verwachtte. De band verdiepte zich. Juist door open te zijn. Ik heb ondanks de ellende van het overlijden van mijn moeder daar goede herinneringen aan.
En je leert jezelf ook meer kennen, een andere kant van jezelf, die je misschien nog niet of niet goed kent.
Maar jij mag kiezen wanneer je klaar voor bent voor dit proces.Ja, zo is het wel.......
Weet je, wanneer jij je kwetsbaarheid laat zien, verandert de relatie met anderen. Meestal ten positieve.
Ik heb nog nooit zulke mooie intense contacten gehad met mensen waarvan ik het niet verwachtte. De band verdiepte zich. Juist door open te zijn. Ik heb ondanks de ellende van het overlijden van mijn moeder daar goede herinneringen aan.
En je leert jezelf ook meer kennen, een andere kant van jezelf, die je misschien nog niet of niet goed kent.
Maar jij mag kiezen wanneer je klaar voor bent voor dit proces.Ja, zo is het wel.......
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 18 juni 2016 om 22:44
Ik besef me dat ergens diep in me een groot brok verdriet zit dat ik nu uit alle macht binnen wil houden. En ik besef me ook dat het er ooit uit moet. Maar ik wil dat nu dus niet en vraag me af wanneer, als het zo blijft, het moment komt dat ik mezelf moet gaan dwingen om het er uit te laten zodat het geen ongezond ding wordt.
zaterdag 18 juni 2016 om 22:49
zaterdag 18 juni 2016 om 22:49
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 22:44:
Ik besef me dat ergens diep in me een groot brok verdriet zit dat ik nu uit alle macht binnen wil houden. En ik besef me ook dat het er ooit uit moet. Maar ik wil dat nu dus niet en vraag me af wanneer, als het zo blijft, het moment komt dat ik mezelf moet gaan dwingen om het er uit te laten zodat het geen ongezond ding wordt.Maar waarom vecht je er zo tegen? Wat levert dat je op? Het zit je in de weg, je opent er niet voor niets nu een topic over. Wat kan er nu eigenlijk gebeuren als je nu een flink potje zou gaan zitten huilen? Zou het niet gewoon ontzettend op kunnen luchten?
Ik besef me dat ergens diep in me een groot brok verdriet zit dat ik nu uit alle macht binnen wil houden. En ik besef me ook dat het er ooit uit moet. Maar ik wil dat nu dus niet en vraag me af wanneer, als het zo blijft, het moment komt dat ik mezelf moet gaan dwingen om het er uit te laten zodat het geen ongezond ding wordt.Maar waarom vecht je er zo tegen? Wat levert dat je op? Het zit je in de weg, je opent er niet voor niets nu een topic over. Wat kan er nu eigenlijk gebeuren als je nu een flink potje zou gaan zitten huilen? Zou het niet gewoon ontzettend op kunnen luchten?
zaterdag 18 juni 2016 om 22:51
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 22:33:
Datzal jeetje heftig. Heb je er na het overlijden ooit spijt van gehad dat het zo gegaan is?
Jawel, heel erg zelfs. Veel last gehad van schuldgevoel. Maar ik ben dan ook koningin zichzelf schuldig voelen
Ik weet dat ik goede redenen had om het contact te verbreken. Dat heb ik gedaan om mezelf te beschermen. Je gun het alleen niemand om alleen te sterven.
Wees niet zo streng voor jezelf, ook jij mag verdriet hebben. Ik denk dat het vooral angst bij je is? Hoe je je gaat voelen en hoe je met het verdriet zal omgaan?
Datzal jeetje heftig. Heb je er na het overlijden ooit spijt van gehad dat het zo gegaan is?
Jawel, heel erg zelfs. Veel last gehad van schuldgevoel. Maar ik ben dan ook koningin zichzelf schuldig voelen
Ik weet dat ik goede redenen had om het contact te verbreken. Dat heb ik gedaan om mezelf te beschermen. Je gun het alleen niemand om alleen te sterven.
Wees niet zo streng voor jezelf, ook jij mag verdriet hebben. Ik denk dat het vooral angst bij je is? Hoe je je gaat voelen en hoe je met het verdriet zal omgaan?
zaterdag 18 juni 2016 om 22:56
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 22:44:
Ik besef me dat ergens diep in me een groot brok verdriet zit dat ik nu uit alle macht binnen wil houden. En ik besef me ook dat het er ooit uit moet. Maar ik wil dat nu dus niet en vraag me af wanneer, als het zo blijft, het moment komt dat ik mezelf moet gaan dwingen om het er uit te laten zodat het geen ongezond ding wordt.
Ik herken het wel hoor..vannacht is het 11 maanden geleden dat mijn moeder stierf..en af en toe komt het binnen maar duw ik het gelijk weer weg. En doe ik gewoon alsof het niet zo is. Ik leef mijn leven, maar er is steeds die donkere onderstroom, het gevoel dat het niet meer klopt.
Ik laat het niet toe en waarom weet ik niet. Misschien kan ik haar gewoon nog niet missen.
Ik besef me dat ergens diep in me een groot brok verdriet zit dat ik nu uit alle macht binnen wil houden. En ik besef me ook dat het er ooit uit moet. Maar ik wil dat nu dus niet en vraag me af wanneer, als het zo blijft, het moment komt dat ik mezelf moet gaan dwingen om het er uit te laten zodat het geen ongezond ding wordt.
Ik herken het wel hoor..vannacht is het 11 maanden geleden dat mijn moeder stierf..en af en toe komt het binnen maar duw ik het gelijk weer weg. En doe ik gewoon alsof het niet zo is. Ik leef mijn leven, maar er is steeds die donkere onderstroom, het gevoel dat het niet meer klopt.
Ik laat het niet toe en waarom weet ik niet. Misschien kan ik haar gewoon nog niet missen.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zaterdag 18 juni 2016 om 22:57
quote:felice71 schreef op 18 juni 2016 @ 22:56:
[...]
Ik herken het wel hoor..vannacht is het 11 maanden geleden dat mijn moeder stierf..en af en toe komt het binnen maar duw ik het gelijk weer weg. En doe ik gewoon alsof het niet zo is. Ik leef mijn leven, maar er is steeds die donkere onderstroom, het gevoel dat het niet meer klopt.
Ik laat het niet toe en waarom weet ik niet. Misschien kan ik haar gewoon nog niet missen.Voor jou ook een
[...]
Ik herken het wel hoor..vannacht is het 11 maanden geleden dat mijn moeder stierf..en af en toe komt het binnen maar duw ik het gelijk weer weg. En doe ik gewoon alsof het niet zo is. Ik leef mijn leven, maar er is steeds die donkere onderstroom, het gevoel dat het niet meer klopt.
Ik laat het niet toe en waarom weet ik niet. Misschien kan ik haar gewoon nog niet missen.Voor jou ook een
zaterdag 18 juni 2016 om 22:59
Ik kon het er ook beter over hebben met mensen net een stapje verder van me af dan m'n inner circle.
Laat het gebeuren zoals het gebeurt. Misschien komt er nog ander verdriet, misschien niet. Zegt niks over wat nu zou moeten. Voor jou gaat het nu zo. Ook prima.
Wonderlijk he, zoals dat voelt als de hele wereld doorgaat, maar in de jouwe een gat zit, stil is.
Het is voor mensen om je heen niet zo ingrijpend als voor jou. Dus ze condoleren je en staan er niet perse elke keerzijde stil als ze je zien. Mij hielp het om te bedenken dat ik zelf ook zo ben bij anderen. Ondanks dat ik ontzettend attent ben/kan zijn. Zo werkt het schijnbaar. Maar ik vond het ook een heel aparte ervaring.
Trouwens, gecondoleerd met het verlies van je oma
Laat het gebeuren zoals het gebeurt. Misschien komt er nog ander verdriet, misschien niet. Zegt niks over wat nu zou moeten. Voor jou gaat het nu zo. Ook prima.
Wonderlijk he, zoals dat voelt als de hele wereld doorgaat, maar in de jouwe een gat zit, stil is.
Het is voor mensen om je heen niet zo ingrijpend als voor jou. Dus ze condoleren je en staan er niet perse elke keerzijde stil als ze je zien. Mij hielp het om te bedenken dat ik zelf ook zo ben bij anderen. Ondanks dat ik ontzettend attent ben/kan zijn. Zo werkt het schijnbaar. Maar ik vond het ook een heel aparte ervaring.
Trouwens, gecondoleerd met het verlies van je oma
zaterdag 18 juni 2016 om 23:07
Mijn lieve mama is anderhalve maand geleden overleden. Ik vind het ook moeilijk te merken dat het voor iedereen al achter de rug lijkt. Ben ook een beetje bang om een eerlijk antwoord te geven op de vraag "hoe gaat het?" Omdat het meestal een automatisch gestelde vraag is waar mensen alleen "goed en met jou?" willen horen.
Ik merk ik dat echt vol in het verdriet gaan, het helemaal toelaten, gewoon te heftig is. Ik denk dat het een mechanisme van zelfbescherming is om het verdriet nog wat uit de weg te gaan. Het heeft tijd nodig... Niet perse slecht om het te "doseren".
Veel sterkte
Ik merk ik dat echt vol in het verdriet gaan, het helemaal toelaten, gewoon te heftig is. Ik denk dat het een mechanisme van zelfbescherming is om het verdriet nog wat uit de weg te gaan. Het heeft tijd nodig... Niet perse slecht om het te "doseren".
Veel sterkte
zaterdag 18 juni 2016 om 23:14
quote:felice71 schreef op 18 juni 2016 @ 22:56:
[...]
Ik herken het wel hoor..vannacht is het 11 maanden geleden dat mijn moeder stierf..en af en toe komt het binnen maar duw ik het gelijk weer weg. En doe ik gewoon alsof het niet zo is. Ik leef mijn leven, maar er is steeds die donkere onderstroom, het gevoel dat het niet meer klopt.
Ik laat het niet toe en waarom weet ik niet. Misschien kan ik haar gewoon nog niet missen.Och lieverd, al die fases moet je door...... en het doet zo'n pijn
[...]
Ik herken het wel hoor..vannacht is het 11 maanden geleden dat mijn moeder stierf..en af en toe komt het binnen maar duw ik het gelijk weer weg. En doe ik gewoon alsof het niet zo is. Ik leef mijn leven, maar er is steeds die donkere onderstroom, het gevoel dat het niet meer klopt.
Ik laat het niet toe en waarom weet ik niet. Misschien kan ik haar gewoon nog niet missen.Och lieverd, al die fases moet je door...... en het doet zo'n pijn
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé