Psyche
alle pijlers
(On)gezond rouwen
zaterdag 18 juni 2016 om 21:57
*fuck de herkenbaarheid*
Recentelijk is iemand die mij heel dierbaar is (oma die mij half opgevoed heeft, ze was meer als een moeder voor me) overleden.
Ik ben altijd iemand geweest die in een crisissituatie in de regelstand gaat. Ik blijf kalm, kan heel helder denken en ga aan de slag om dingen te regelen. Voor dit overlijden moest ik halsoverkop naar het buitenland, had te maken met een moeder die totaal niet kalm en helder was en had een hoop te regelen (en nog steeds).
We zijn ondertussen dik een maand verder. Toen we terug thuis waren ben ik direct aan het werk gegaan en heb me daar op gestort. Ik ga als een speer, ben nog nooit zo productief geweest. Tussendoor regel ik zaken waar mijn moeder momenteel niet toe in staat is, mijn huishouden loopt op rolletjes en ik onderhoud ook nog mijn sociale leven.
Dit is niet bepaald hoe ik zelf van tevoren gedacht had dat ik op oma's overlijden zou reageren (het was vrij onverwachts maar mensje was niet de gezondste en je weet immers dat mensen ooit dood gaan dus daar heb ik best wel eens over nagedacht). Ik had gedacht dat ik helemaal kapot van verdriet zou zijn, ik kon al zitten huilen als een klein kind bij de gedachte dat oma er niet meer was. En nu? Nu stop ik het weg. Denk ik. Geen idee. Ik kies er in ieder geval bewust voor om er niet mee bezig te zijn en vermijd dingen die iets zouden kunnen triggeren. Ik heb ook geen behoefte om er over te praten met mensen. En ik kan er slecht tegen als ik mijn moeder moet troosten/steunen. Mijn moeder stuurt me dan filmpjes van oma. En ik kijk ze niet. Ik mag van mezelf niet zwak zijn, want er moet iemand zijn die de sterke is. En dat ben ik altijd...
In principe heb ik voor mezelf besloten dat wat ik doe mag. Als ik wel de behoefte krijg om me over te geven aan verdriet dan mag dat ook. Maar voor nu wil ik dat nog niet.
Het enige wat me stoort is dat mensen er zo makkelijk over doen. Sommige mensen zeggen een keer gecondoleerd en de volgende keer dat ze je zien praten ze er amper over en vragen er niet naar. Alsof het allemaal niks is. Misschien komt het omdat ik een wat andere band had met mijn oma dan de gemiddelde persoon. En het slaat ook nergens op, want ik wil er niet te veel over praten maar erger me wel dat mensen er niet naar vragen en er zo makkelijk over lijken te denken
Is dat normaal? En zo ja, wanneer is het niet meer normaal? Wanneer spreek je van ongezond rouwen? En hoe doe je dat überhaupt? Gezond rouwen?
Recentelijk is iemand die mij heel dierbaar is (oma die mij half opgevoed heeft, ze was meer als een moeder voor me) overleden.
Ik ben altijd iemand geweest die in een crisissituatie in de regelstand gaat. Ik blijf kalm, kan heel helder denken en ga aan de slag om dingen te regelen. Voor dit overlijden moest ik halsoverkop naar het buitenland, had te maken met een moeder die totaal niet kalm en helder was en had een hoop te regelen (en nog steeds).
We zijn ondertussen dik een maand verder. Toen we terug thuis waren ben ik direct aan het werk gegaan en heb me daar op gestort. Ik ga als een speer, ben nog nooit zo productief geweest. Tussendoor regel ik zaken waar mijn moeder momenteel niet toe in staat is, mijn huishouden loopt op rolletjes en ik onderhoud ook nog mijn sociale leven.
Dit is niet bepaald hoe ik zelf van tevoren gedacht had dat ik op oma's overlijden zou reageren (het was vrij onverwachts maar mensje was niet de gezondste en je weet immers dat mensen ooit dood gaan dus daar heb ik best wel eens over nagedacht). Ik had gedacht dat ik helemaal kapot van verdriet zou zijn, ik kon al zitten huilen als een klein kind bij de gedachte dat oma er niet meer was. En nu? Nu stop ik het weg. Denk ik. Geen idee. Ik kies er in ieder geval bewust voor om er niet mee bezig te zijn en vermijd dingen die iets zouden kunnen triggeren. Ik heb ook geen behoefte om er over te praten met mensen. En ik kan er slecht tegen als ik mijn moeder moet troosten/steunen. Mijn moeder stuurt me dan filmpjes van oma. En ik kijk ze niet. Ik mag van mezelf niet zwak zijn, want er moet iemand zijn die de sterke is. En dat ben ik altijd...
In principe heb ik voor mezelf besloten dat wat ik doe mag. Als ik wel de behoefte krijg om me over te geven aan verdriet dan mag dat ook. Maar voor nu wil ik dat nog niet.
Het enige wat me stoort is dat mensen er zo makkelijk over doen. Sommige mensen zeggen een keer gecondoleerd en de volgende keer dat ze je zien praten ze er amper over en vragen er niet naar. Alsof het allemaal niks is. Misschien komt het omdat ik een wat andere band had met mijn oma dan de gemiddelde persoon. En het slaat ook nergens op, want ik wil er niet te veel over praten maar erger me wel dat mensen er niet naar vragen en er zo makkelijk over lijken te denken
Is dat normaal? En zo ja, wanneer is het niet meer normaal? Wanneer spreek je van ongezond rouwen? En hoe doe je dat überhaupt? Gezond rouwen?
zaterdag 18 juni 2016 om 23:16
quote:Datzal schreef op 18 juni 2016 @ 22:51:
[...]
Jawel, heel erg zelfs. Veel last gehad van schuldgevoel. Maar ik ben dan ook koningin zichzelf schuldig voelen
Ik weet dat ik goede redenen had om het contact te verbreken. Dat heb ik gedaan om mezelf te beschermen. Je gun het alleen niemand om alleen te sterven.
Wees niet zo streng voor jezelf, ook jij mag verdriet hebben. Ik denk dat het vooral angst bij je is? Hoe je je gaat voelen en hoe je met het verdriet zal omgaan?
[...]
Jawel, heel erg zelfs. Veel last gehad van schuldgevoel. Maar ik ben dan ook koningin zichzelf schuldig voelen
Ik weet dat ik goede redenen had om het contact te verbreken. Dat heb ik gedaan om mezelf te beschermen. Je gun het alleen niemand om alleen te sterven.
Wees niet zo streng voor jezelf, ook jij mag verdriet hebben. Ik denk dat het vooral angst bij je is? Hoe je je gaat voelen en hoe je met het verdriet zal omgaan?
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 18 juni 2016 om 23:20
Ik herken het ook weliswaar in iets andere vorm. Ons zoontje is vorige zomer na een operatie ernstig gehandicapt geraakt. Ik ga door. Stort me op mijn werk, de zorg maar ook leuke dingen doen.
Ik ga gevoelens die ik toen had toen het allemaal zo mis ging uit de weg en ook gevoelens van wat nooit meer kan en de impact op ons leven. Bij mij is het te pijnlijk, te verdrietig en daar heb ik op dit moment gewoon niks aan. Ik moet door.
Maar ik geloof niet zo dat het voor iedereen hetzelfde werkt. Misschien gaan de scherpe randjes er wel af en vind ik het over een tijd wel makkelijker om die gevoelens wel toe te laten. Er is geen goed of slecht.
Als je zelf doorgaat en niet volledig in de kreukels ligt gaan anderen ook door en dan krijg je dus dat mensen er niet meer naar vragen. Dat vind ik ook moeilijk. Wil ook er zelf niet om vragen. Herken je dat?
Sterkte met het verlies van je oma! En doe het vooral gewoon op jou manier!
Ik ga gevoelens die ik toen had toen het allemaal zo mis ging uit de weg en ook gevoelens van wat nooit meer kan en de impact op ons leven. Bij mij is het te pijnlijk, te verdrietig en daar heb ik op dit moment gewoon niks aan. Ik moet door.
Maar ik geloof niet zo dat het voor iedereen hetzelfde werkt. Misschien gaan de scherpe randjes er wel af en vind ik het over een tijd wel makkelijker om die gevoelens wel toe te laten. Er is geen goed of slecht.
Als je zelf doorgaat en niet volledig in de kreukels ligt gaan anderen ook door en dan krijg je dus dat mensen er niet meer naar vragen. Dat vind ik ook moeilijk. Wil ook er zelf niet om vragen. Herken je dat?
Sterkte met het verlies van je oma! En doe het vooral gewoon op jou manier!
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
zaterdag 18 juni 2016 om 23:23
Nog niet de reacties gelezen dus ik reageer alleen even op de OP omdat hij zo giga herkenbaar is. Zet me bij de begrafenis van een willekeurige vreemde en ik jank me de ogen uit mijn kop. Had me een jaar geleden verteld dat mijn vader zou sterven en ik had het niet droog gehouden. En toen kreeg ik vorig jaar zomer ineens een berg gemiste oproepen vanuit het buitenland. Mijn ouders waren op vakantie. Vanaf het moment dat ik me realiseerde wat er aan de hand was sloeg ik dicht. We zijn naar het buitenland afgereisd want mijn moeder zat daar nog uiteraard. Zij en mijn broer stortten in. Huilden, hielden elkaar vast. En ik werd afstandelijk, kortaf, en voelde me een bevroren blok beton. Sinsdien negeer ik de dood van mijn vader omdat ik het niet kan behappen. En net toen ik weer een beetje op Aarde leek te gaan landen bleek ik zwanger. Het idee dat ik nu mijn eerste kindje krijg en dat papa dit niet meemaakt snijdt dusdanig door mijn ziel dat in plaats van huilen mijn hart nog erger op slot gaat. Of dit ongezonde rouw is geen idee. Het is alsof het op pauze is gezet en ik nu eerst helemaal de focus op het kindje in mijn buik en de naderende veranderingen heb liggen. Maar hoe ik dit doorbreek en of dit het is of dat ik alsnog een klap krijg, geen idee.
zaterdag 18 juni 2016 om 23:24
In 2014 werd ik (ongewenst) alleenstaande moeder, mijn moeder werd doodziek, mijn opa die als een vader voor mij was overleed na een akelig ziekbed. Ik heb alle ballen probleemloos in de lucht gehouden, amper gehuild, vooral geregeld. Amper negen maanden na mijn opa, overleed mijn oma. Weer vooral gesteund en geregeld.
Nu is gisteren mijn kat onverwachts in mijn armen overleden en ik kan niet stoppen met janken. Àlles komt eruit.
Wat ik eigenlijk zeggen wil, is: als je er niet een moment voor neemt om het je te làten overkomen, overkomt het je misschien op een moment dat het je niet uitkomt.
Nu is gisteren mijn kat onverwachts in mijn armen overleden en ik kan niet stoppen met janken. Àlles komt eruit.
Wat ik eigenlijk zeggen wil, is: als je er niet een moment voor neemt om het je te làten overkomen, overkomt het je misschien op een moment dat het je niet uitkomt.
zaterdag 18 juni 2016 om 23:24
quote:Deadpool schreef op 18 juni 2016 @ 23:23:
Nog niet de reacties gelezen dus ik reageer alleen even op de OP omdat hij zo giga herkenbaar is. Zet me bij de begrafenis van een willekeurige vreemde en ik jank me de ogen uit mijn kop. Had me een jaar geleden verteld dat mijn vader zou sterven en ik had het niet droog gehouden. En toen kreeg ik vorig jaar zomer ineens een berg gemiste oproepen vanuit het buitenland. Mijn ouders waren op vakantie. Vanaf het moment dat ik me realiseerde wat er aan de hand was sloeg ik dicht. We zijn naar het buitenland afgereisd want mijn moeder zat daar nog uiteraard. Zij en mijn broer stortten in. Huilden, hielden elkaar vast. En ik werd afstandelijk, kortaf, en voelde me een bevroren blok beton. Sinsdien negeer ik de dood van mijn vader omdat ik het niet kan behappen. En net toen ik weer een beetje op Aarde leek te gaan landen bleek ik zwanger. Het idee dat ik nu mijn eerste kindje krijg en dat papa dit niet meemaakt snijdt dusdanig door mijn ziel dat in plaats van huilen mijn hart nog erger op slot gaat. Of dit ongezonde rauw is geen idee. Het is alsof het op pauze is gezet en ik nu eerst helemaal de focus op het kindje in mijn buik en de naderende veranderingen heb liggen. Maar hoe ik dit doorbreek en of dit het is of dat ik alsnog een klap krijg, geen idee. (door jouw topic over je moeder heb ik besloten dit topic te openen trouwens...)
Nog niet de reacties gelezen dus ik reageer alleen even op de OP omdat hij zo giga herkenbaar is. Zet me bij de begrafenis van een willekeurige vreemde en ik jank me de ogen uit mijn kop. Had me een jaar geleden verteld dat mijn vader zou sterven en ik had het niet droog gehouden. En toen kreeg ik vorig jaar zomer ineens een berg gemiste oproepen vanuit het buitenland. Mijn ouders waren op vakantie. Vanaf het moment dat ik me realiseerde wat er aan de hand was sloeg ik dicht. We zijn naar het buitenland afgereisd want mijn moeder zat daar nog uiteraard. Zij en mijn broer stortten in. Huilden, hielden elkaar vast. En ik werd afstandelijk, kortaf, en voelde me een bevroren blok beton. Sinsdien negeer ik de dood van mijn vader omdat ik het niet kan behappen. En net toen ik weer een beetje op Aarde leek te gaan landen bleek ik zwanger. Het idee dat ik nu mijn eerste kindje krijg en dat papa dit niet meemaakt snijdt dusdanig door mijn ziel dat in plaats van huilen mijn hart nog erger op slot gaat. Of dit ongezonde rauw is geen idee. Het is alsof het op pauze is gezet en ik nu eerst helemaal de focus op het kindje in mijn buik en de naderende veranderingen heb liggen. Maar hoe ik dit doorbreek en of dit het is of dat ik alsnog een klap krijg, geen idee. (door jouw topic over je moeder heb ik besloten dit topic te openen trouwens...)
zaterdag 18 juni 2016 om 23:27
quote:Deadpool schreef op 18 juni 2016 @ 23:23:
Nog niet de reacties gelezen dus ik reageer alleen even op de OP omdat hij zo giga herkenbaar is. Zet me bij de begrafenis van een willekeurige vreemde en ik jank me de ogen uit mijn kop. Had me een jaar geleden verteld dat mijn vader zou sterven en ik had het niet droog gehouden. En toen kreeg ik vorig jaar zomer ineens een berg gemiste oproepen vanuit het buitenland. Mijn ouders waren op vakantie. Vanaf het moment dat ik me realiseerde wat er aan de hand was sloeg ik dicht. We zijn naar het buitenland afgereisd want mijn moeder zat daar nog uiteraard. Zij en mijn broer stortten in. Huilden, hielden elkaar vast. En ik werd afstandelijk, kortaf, en voelde me een bevroren blok beton. Sinsdien negeer ik de dood van mijn vader omdat ik het niet kan behappen. En net toen ik weer een beetje op Aarde leek te gaan landen bleek ik zwanger. Het idee dat ik nu mijn eerste kindje krijg en dat papa dit niet meemaakt snijdt dusdanig door mijn ziel dat in plaats van huilen mijn hart nog erger op slot gaat. Of dit ongezonde rouw is geen idee. Het is alsof het op pauze is gezet en ik nu eerst helemaal de focus op het kindje in mijn buik en de naderende veranderingen heb liggen. Maar hoe ik dit doorbreek en of dit het is of dat ik alsnog een klap krijg, geen idee.Gotallemachtig wat een rollercoaster
Nog niet de reacties gelezen dus ik reageer alleen even op de OP omdat hij zo giga herkenbaar is. Zet me bij de begrafenis van een willekeurige vreemde en ik jank me de ogen uit mijn kop. Had me een jaar geleden verteld dat mijn vader zou sterven en ik had het niet droog gehouden. En toen kreeg ik vorig jaar zomer ineens een berg gemiste oproepen vanuit het buitenland. Mijn ouders waren op vakantie. Vanaf het moment dat ik me realiseerde wat er aan de hand was sloeg ik dicht. We zijn naar het buitenland afgereisd want mijn moeder zat daar nog uiteraard. Zij en mijn broer stortten in. Huilden, hielden elkaar vast. En ik werd afstandelijk, kortaf, en voelde me een bevroren blok beton. Sinsdien negeer ik de dood van mijn vader omdat ik het niet kan behappen. En net toen ik weer een beetje op Aarde leek te gaan landen bleek ik zwanger. Het idee dat ik nu mijn eerste kindje krijg en dat papa dit niet meemaakt snijdt dusdanig door mijn ziel dat in plaats van huilen mijn hart nog erger op slot gaat. Of dit ongezonde rouw is geen idee. Het is alsof het op pauze is gezet en ik nu eerst helemaal de focus op het kindje in mijn buik en de naderende veranderingen heb liggen. Maar hoe ik dit doorbreek en of dit het is of dat ik alsnog een klap krijg, geen idee.Gotallemachtig wat een rollercoaster
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 18 juni 2016 om 23:28
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 23:24:
[...]
(door jouw topic over je moeder heb ik besloten dit topic te openen trouwens...)
Jij ook een driedubbele en ergens had ik al zo'n vermoeden. Ik dacht toen ik de topic titel zag 'hee das toevallig'.
Bij mij leeft ook heel erg de vraag wat normaal is en wat niet. En ik word zelf gek van mijn eigen tegenstrijdigheid. Want als mensen er naar informeren op een moment dat ik me al heel erg rottig voel dan trek ik me nog verder terug zo van 'laat me met rust' maar op momenten zoals nu, wanneer de vaderdag commercials je om de oren vliegen dan kan ik wel gillen. En dan ben ik boos dat alles maar gewoon doorgaat. Ik weet soms ook niet precies wat ik van mijn omgeving wil, dat verschilt van dag tot dag.
[...]
(door jouw topic over je moeder heb ik besloten dit topic te openen trouwens...)
Jij ook een driedubbele en ergens had ik al zo'n vermoeden. Ik dacht toen ik de topic titel zag 'hee das toevallig'.
Bij mij leeft ook heel erg de vraag wat normaal is en wat niet. En ik word zelf gek van mijn eigen tegenstrijdigheid. Want als mensen er naar informeren op een moment dat ik me al heel erg rottig voel dan trek ik me nog verder terug zo van 'laat me met rust' maar op momenten zoals nu, wanneer de vaderdag commercials je om de oren vliegen dan kan ik wel gillen. En dan ben ik boos dat alles maar gewoon doorgaat. Ik weet soms ook niet precies wat ik van mijn omgeving wil, dat verschilt van dag tot dag.
zaterdag 18 juni 2016 om 23:30
quote:Eindeloos schreef op 18 juni 2016 @ 23:27:
[...]
Gotallemachtig wat een rollercoaster Het wordt nog gekker. Ben rond zijn sterfdatum uitgerekend en dat ik zwanger ben is sowieso al raar met een cyclus van 50 dagen en een mijnenveld aan cystes. Wij zouden in januari de medische molen in gaan en in december kwam ik erachter dat ik in verwachting ben. Dan sta je wel even heel raar te kijken.
[...]
Gotallemachtig wat een rollercoaster Het wordt nog gekker. Ben rond zijn sterfdatum uitgerekend en dat ik zwanger ben is sowieso al raar met een cyclus van 50 dagen en een mijnenveld aan cystes. Wij zouden in januari de medische molen in gaan en in december kwam ik erachter dat ik in verwachting ben. Dan sta je wel even heel raar te kijken.
zaterdag 18 juni 2016 om 23:31
quote:Deadpool schreef op 18 juni 2016 @ 23:30:
[...]
Het wordt nog gekker. Ben rond zijn sterfdatum uitgerekend en dat ik zwanger ben is sowieso al raar met een cyclus van 50 dagen en een mijnenveld aan cystes. Wij zouden in januari de medische molen in gaan en in december kwam ik erachter dat ik in verwachting ben. Dan sta je wel even heel raar te kijken.Ik begrijp het helemaal, sterkte meissie
[...]
Het wordt nog gekker. Ben rond zijn sterfdatum uitgerekend en dat ik zwanger ben is sowieso al raar met een cyclus van 50 dagen en een mijnenveld aan cystes. Wij zouden in januari de medische molen in gaan en in december kwam ik erachter dat ik in verwachting ben. Dan sta je wel even heel raar te kijken.Ik begrijp het helemaal, sterkte meissie
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zaterdag 18 juni 2016 om 23:34
quote:Eindeloos schreef op 18 juni 2016 @ 23:31:
[...]
Ik begrijp het helemaal, sterkte meissie
Thanks. Ik merk wel dat het me groot houden steeds lastiger afgaat. Zal wel door de hormonen komen en het naderen van die datum in combi met de spanning van het zwanger zijn en naar een bevalling toeleven.
Tegelijkertijd hou ik me niet bewust groot. Ik voel het soms wel als een soort golf van emoties opborrelen maar tegen de tijd dat ik dan wil gaan huilen dan boem...stopt het ineens en word ik heel redelijk en komt er niks. Mijn man ziet het dan aan mijn hoofd, wil me knuffelen, en dan doe ik een soort halfbakken snik en ja dat was het dan.
[...]
Ik begrijp het helemaal, sterkte meissie
Thanks. Ik merk wel dat het me groot houden steeds lastiger afgaat. Zal wel door de hormonen komen en het naderen van die datum in combi met de spanning van het zwanger zijn en naar een bevalling toeleven.
Tegelijkertijd hou ik me niet bewust groot. Ik voel het soms wel als een soort golf van emoties opborrelen maar tegen de tijd dat ik dan wil gaan huilen dan boem...stopt het ineens en word ik heel redelijk en komt er niks. Mijn man ziet het dan aan mijn hoofd, wil me knuffelen, en dan doe ik een soort halfbakken snik en ja dat was het dan.
zaterdag 18 juni 2016 om 23:36
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je zo dierbare oma
Je bent in de overleefstand gesprongen. Zeker omdat er nog zo veel te regelen is.
Wat heel logisch is, toegeven aan je verdriet is doodeng.
Ik hoop eigenlijk alleen maar dat je er wel aan toe durft te geven.
Uit ervaring kan ik zeggen dat de klap echt wel komt.
Na het verlies van mijn dochters ben ik ook in de overleefstand gesprongen. Maar ik kan je zeggen dat dat mij niet veel heeft opgeleverd.
Ik hoop dat je de moed kan vinden om toe te geven aan je verdriet. Dat gun ik je
Je bent in de overleefstand gesprongen. Zeker omdat er nog zo veel te regelen is.
Wat heel logisch is, toegeven aan je verdriet is doodeng.
Ik hoop eigenlijk alleen maar dat je er wel aan toe durft te geven.
Uit ervaring kan ik zeggen dat de klap echt wel komt.
Na het verlies van mijn dochters ben ik ook in de overleefstand gesprongen. Maar ik kan je zeggen dat dat mij niet veel heeft opgeleverd.
Ik hoop dat je de moed kan vinden om toe te geven aan je verdriet. Dat gun ik je
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zaterdag 18 juni 2016 om 23:36
Het lastige is dat de buitenwereld vaak denkt dat het je dus geen klap doet. Zo viel het mijn moeder laatst op dat ik hier nergens een foto van papa in de woonkamer heb staan. Maar dat wil ik ook niet. Bij haar thuis staart hij me vanuit 4 richtingen aan. Dat vind zij wel prettig. Ik niet. Ik word er boos van op de een of andere manier. Gewoon door hoe het gegaan is en op welke leeftijd (acute hartstilstand amper 62 jr)
zaterdag 18 juni 2016 om 23:37
Herkenbaar. Alles regelen, doorgaan, voor iedereen zorgen (behalve voor jezelf uiteindelijk), ik zou eigenlijk niet weten hoe anders te handelen.
10 maanden geleden is mijn jongste dochtertje overleden en ik ben ook doorgegaan. Met goede en slechte dagen, zorgen voor mijn andere kinderen. Doodsbang ben ik voor het moment dat alles eruit komt.
Ik ervaar rouwen als een enorm zwaar proces. Verwerken, het een plek geven, gewoon terwijl de wereld doorgaat. Iedereen allang over is gegaan op de orde van de dag en mij er nog mee moet dealen.
10 maanden geleden is mijn jongste dochtertje overleden en ik ben ook doorgegaan. Met goede en slechte dagen, zorgen voor mijn andere kinderen. Doodsbang ben ik voor het moment dat alles eruit komt.
Ik ervaar rouwen als een enorm zwaar proces. Verwerken, het een plek geven, gewoon terwijl de wereld doorgaat. Iedereen allang over is gegaan op de orde van de dag en mij er nog mee moet dealen.
zaterdag 18 juni 2016 om 23:39
Nou wat ik vooral kut vind is dat ik er wel degelijk last van heb. Dan ben ik moe of geïrriteerd maar omdat ik niet zichtbaar loop te janken en snotteren en mensen alweer over zijn op de orde van de dag, leggen ze niet de link naar het overlijden van mijn vader. Dus als ik dan word gewezen op mijn gedrag of gemoedstoestand dan heb ik echt zoiets van 'eh joh mijn vader is dood weet je nog?' en dan zie je mensen schrikken van 'kak das waar ook...ja....dat is nog maar kort geleden he'.
Dat ik ogenschijnlijk onbewogen heb gereageerd wil niet zeggen dat het binnenin mij dus maar weg is.
Dat ik ogenschijnlijk onbewogen heb gereageerd wil niet zeggen dat het binnenin mij dus maar weg is.
zondag 19 juni 2016 om 00:13
quote:matroesjka_ schreef op 18 juni 2016 @ 23:38:
Estrellas wat heb ik jou lang niet gezien op het forum! Hoe gaat het nu met jullie?
Ik heb nog steeds een topic hoor
Ups en downs, over een week de geboorte en sterfdatum van de meisjes dus daar hik ik een beetje tegen aan.
Pas jij een beetje op jezelf? Je hoeft niet sterk te zijn meid. Dan kom je jezelf straks keihard tegen
Estrellas wat heb ik jou lang niet gezien op het forum! Hoe gaat het nu met jullie?
Ik heb nog steeds een topic hoor
Ups en downs, over een week de geboorte en sterfdatum van de meisjes dus daar hik ik een beetje tegen aan.
Pas jij een beetje op jezelf? Je hoeft niet sterk te zijn meid. Dan kom je jezelf straks keihard tegen
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 19 juni 2016 om 00:43
quote:Deadpool schreef op 18 juni 2016 @ 23:34:
[...]
Thanks. Ik merk wel dat het me groot houden steeds lastiger afgaat. Zal wel door de hormonen komen en het naderen van die datum in combi met de spanning van het zwanger zijn en naar een bevalling toeleven.
Tegelijkertijd hou ik me niet bewust groot. Ik voel het soms wel als een soort golf van emoties opborrelen maar tegen de tijd dat ik dan wil gaan huilen dan boem...stopt het ineens en word ik heel redelijk en komt er niks. Mijn man ziet het dan aan mijn hoofd, wil me knuffelen, en dan doe ik een soort halfbakken snik en ja dat was het dan.Zoooooooooo herkenbaar lieverd , het mag niet van jezelf. Punt. Ik weet de oplossing ook niet helaas
[...]
Thanks. Ik merk wel dat het me groot houden steeds lastiger afgaat. Zal wel door de hormonen komen en het naderen van die datum in combi met de spanning van het zwanger zijn en naar een bevalling toeleven.
Tegelijkertijd hou ik me niet bewust groot. Ik voel het soms wel als een soort golf van emoties opborrelen maar tegen de tijd dat ik dan wil gaan huilen dan boem...stopt het ineens en word ik heel redelijk en komt er niks. Mijn man ziet het dan aan mijn hoofd, wil me knuffelen, en dan doe ik een soort halfbakken snik en ja dat was het dan.Zoooooooooo herkenbaar lieverd , het mag niet van jezelf. Punt. Ik weet de oplossing ook niet helaas
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zondag 19 juni 2016 om 00:51
Wat gezond is weet ik niet. Ik doe maar wat. Ik vond de reactie van mijn broertje destijds zwaar ongezond (simpelweg ontkennen dat pa plotseling dood was en er tussenuit gaan) maar daar zijn destijds hulptroepen voor ingeschakeld.
Mijn moeder en zus lijken op elkaar, alle sluizen gaan open en het schijnt hen op te luchten. Toen pa overleed heb ik de hele uitvaart geregeld. Ik ben de oudste, dus dat vond men ook logisch. Mijn manier om met stress en verdriet om te gaan is eigenlijk verstand op nul te zetten en vooral heel druk bezig zijn. . En op de meest debiele momenten scheurt dat pantser en sta ik te janken. Uiteraard nooit op plekken waar je even snel jezelf kunt terugtrekken. En dan ben ik nog boos ook.
Ik vond het ook vervelend als mensen mij erover aanspraken. Dat een eigenlijk hele attente collega lief informeert hoe het gaat, vier maanden na sterfdag bijvoorbeeld. En dan stond ik maar een beetje algemeenheden uit te stoten maar dacht ik eigenlijk "loop toch door, laat me met rust".
Want als niemand het benoemt, dan is het er niet en hoef ik er niet over na te denken of het te 'voelen'. Huilen lucht mij niet op, ik krijg er alleen een bonkende hoofdpijn bij.
Maar vanavond vind ik het zwaar. Morgen vaderdag. En dan ben ik gewoon de hele dag uit mijn doen. Ga ik ineens de slaapkamer verven en dat soort rare dingen.
Mijn moeder en zus lijken op elkaar, alle sluizen gaan open en het schijnt hen op te luchten. Toen pa overleed heb ik de hele uitvaart geregeld. Ik ben de oudste, dus dat vond men ook logisch. Mijn manier om met stress en verdriet om te gaan is eigenlijk verstand op nul te zetten en vooral heel druk bezig zijn. . En op de meest debiele momenten scheurt dat pantser en sta ik te janken. Uiteraard nooit op plekken waar je even snel jezelf kunt terugtrekken. En dan ben ik nog boos ook.
Ik vond het ook vervelend als mensen mij erover aanspraken. Dat een eigenlijk hele attente collega lief informeert hoe het gaat, vier maanden na sterfdag bijvoorbeeld. En dan stond ik maar een beetje algemeenheden uit te stoten maar dacht ik eigenlijk "loop toch door, laat me met rust".
Want als niemand het benoemt, dan is het er niet en hoef ik er niet over na te denken of het te 'voelen'. Huilen lucht mij niet op, ik krijg er alleen een bonkende hoofdpijn bij.
Maar vanavond vind ik het zwaar. Morgen vaderdag. En dan ben ik gewoon de hele dag uit mijn doen. Ga ik ineens de slaapkamer verven en dat soort rare dingen.
zondag 19 juni 2016 om 04:37
Ja precies dat Lemoos vooral dat 'als niemand het benoemt dan is het er niet'
En 3x raden wat ik vandaag heb gedaan. .. de babykamer in m'n eentje helemaal geverfd. En man afgesnauwd dat ik geen hulp nodig had daarbij. En bijna de radio het raam uit getieft na de zoveelste vaderdag commercial. Om vervolgens boos naar bed te gaan omdat Facebook me fijne vaderdag wenste. Lazer toch op!
En 3x raden wat ik vandaag heb gedaan. .. de babykamer in m'n eentje helemaal geverfd. En man afgesnauwd dat ik geen hulp nodig had daarbij. En bijna de radio het raam uit getieft na de zoveelste vaderdag commercial. Om vervolgens boos naar bed te gaan omdat Facebook me fijne vaderdag wenste. Lazer toch op!
zondag 19 juni 2016 om 08:29
quote:Deadpool schreef op 18 juni 2016 @ 23:39:
Nou wat ik vooral kut vind is dat ik er wel degelijk last van heb. Dan ben ik moe of geïrriteerd maar omdat ik niet zichtbaar loop te janken en snotteren en mensen alweer over zijn op de orde van de dag, leggen ze niet de link naar het overlijden van mijn vader. Dus als ik dan word gewezen op mijn gedrag of gemoedstoestand dan heb ik echt zoiets van 'eh joh mijn vader is dood weet je nog?' en dan zie je mensen schrikken van 'kak das waar ook...ja....dat is nog maar kort geleden he'.
Dat ik ogenschijnlijk onbewogen heb gereageerd wil niet zeggen dat het binnenin mij dus maar weg is.Is dit dan rouwen? Wat ik bedoel te zeggen is dat we van te voren een voorstelling maken van hoe we zouden reageren als een dierbare overlijdt maar in werkelijkheid is het heel anders.(zo heb ik het ervaren) Zoals met zoveel dingen. Dat brengt misschien ook een scheiding aan tussen degene die in rouw is en de rest. Omdat zij een ander beeld hebben van hoe het werkelijk is.
Nou wat ik vooral kut vind is dat ik er wel degelijk last van heb. Dan ben ik moe of geïrriteerd maar omdat ik niet zichtbaar loop te janken en snotteren en mensen alweer over zijn op de orde van de dag, leggen ze niet de link naar het overlijden van mijn vader. Dus als ik dan word gewezen op mijn gedrag of gemoedstoestand dan heb ik echt zoiets van 'eh joh mijn vader is dood weet je nog?' en dan zie je mensen schrikken van 'kak das waar ook...ja....dat is nog maar kort geleden he'.
Dat ik ogenschijnlijk onbewogen heb gereageerd wil niet zeggen dat het binnenin mij dus maar weg is.Is dit dan rouwen? Wat ik bedoel te zeggen is dat we van te voren een voorstelling maken van hoe we zouden reageren als een dierbare overlijdt maar in werkelijkheid is het heel anders.(zo heb ik het ervaren) Zoals met zoveel dingen. Dat brengt misschien ook een scheiding aan tussen degene die in rouw is en de rest. Omdat zij een ander beeld hebben van hoe het werkelijk is.
zondag 19 juni 2016 om 11:11
Deadpool, mijn vader is ook zeer plots overleden aan een hartinfarct toen hij 61 was, 18 jaar geleden... Het 2e jaar vonden mijn moeder en ik eigenlijk het zwaarst, de harde werkelijkheid kwam toen echt binnen. En de wereld om ons heen ging al lang weer gewoon door.
Ik het begin had ik nog het idee dat iemands ziel toch echt niet weg kan zijn. Maar het lukt me niet om mijn vader en nu ook moeder nog bij me te voelen. Het voelt kei hard, ze zijn echt weg
Voor iedereen hier die iemand verloren is...
Ik het begin had ik nog het idee dat iemands ziel toch echt niet weg kan zijn. Maar het lukt me niet om mijn vader en nu ook moeder nog bij me te voelen. Het voelt kei hard, ze zijn echt weg
Voor iedereen hier die iemand verloren is...
zondag 19 juni 2016 om 12:21
Soms lijkt het net alsof ze er nooit waren en daar schrik ik van. En het verschrikkelijke gevoel geen ouders meer te hebben, ik kan zo jaloers zijn op mensen die dat nog wel hebben.
En soms denk ik dat ik haar even heel dicht bij me voel.
Ik heb een huizenhoge muur om mijn emoties gebouwd en het lukt me nog niet deze af te breken. En dat maakt me bang.
En soms denk ik dat ik haar even heel dicht bij me voel.
Ik heb een huizenhoge muur om mijn emoties gebouwd en het lukt me nog niet deze af te breken. En dat maakt me bang.
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zondag 19 juni 2016 om 12:49
Wat vervelend je verlies . Ik wou veel sterkte wensen, maar daar heb je al genoeg van
Volgens mij gaat het rouwproces 'goed' bij je. Je opent er een topic over, dus dat zegt ook wel wat (dat zegt: fuck de herkenbaarheid genoeg haha ). Het feit dat je ermee bezig bent en ook stoort hoe anderen ermee omgaan, zegt ook weer wat. Je oma was voor jou heel belangrijk en dat gevoel ervaar je nu. Dus volgens mij zit het wel goed met jou. Ik snap wel dat je even sterk wilt zijn en dat je van binnen weet dat je niet sterk hoeft te zijn. Maar zo is het nu eventjes. Je merkt vanzelf als je verdriet omhoog komt en de tranen vloeien. Alvast een
Praktisch, inhoudelijk antwoord op je vraag. Ja, jij bent 'normaal' bezig met rouw en ja, er bestaat ongezond rouwen= gecompliceerde/problematische rouw. In de DSM-V wordt ie zelfs al genoemd, maar heeft nog meer onderzoek ed nodig voordat het werkelijk opgenomen wordt. Het (niet) rouwen wordt pas een probleem als het een bepaalde ernst heeft en duur (bij volwassenen een 1 jaar) hiervan.
Iedereen heeft het over fases doorlopen op je eigen manier en eigen tijd. En dat klopt ook. Een bekend model is het rouwtakenmodel van Worden.
1. Accepteren dat de overledene er niet meer is
2. doorleven van de emoties
3. aanpassen aan een leven zonder de overledene
4. de overledene emotioneel een plaats geven en opnieuw in het leven investeren
Het gaat niet uit van een vaste volgorde van fasen, maar van taken waaruit een rouwproces bestaat. Volgens dit model komen de betreffende taken in een gezond rouwproces alle vier aan de orde, maar doorloopt een rouwende ze niet in een vaste volgorde. Het kan heel goed zijn dat er soms twee tegelijk spelen, of dat een taak op verschillende momenten terugkomt (bron internet)
Er wordt nog vaak teruggegrepen op het model van de rouwfasen van Elisabeth Kübler-Ross – of in ieder geval op de daarachter liggende gedachte. Volgens dit model doorloopt de rouwende vijf achtereenvolgende fasen: eerst ontkenning, dan woede, daarna onderhandeling, vervolgens depressie en tot slot aanvaarding. Rouwenden krijgen van hun omgeving nog regelmatig adviezen die, meestal onbewust, gebaseerd zijn op deze verouderde theorie. Ook zelf verwachten ze soms dat hun rouwproces zo zal verlopen, en raken ze in verwarring als het anders blijkt te gaan. (bron internet)
Het komst vast wel goed met jou. Je bent er op jouw manier mee bezig. Het komt 'vanzelf'
Volgens mij gaat het rouwproces 'goed' bij je. Je opent er een topic over, dus dat zegt ook wel wat (dat zegt: fuck de herkenbaarheid genoeg haha ). Het feit dat je ermee bezig bent en ook stoort hoe anderen ermee omgaan, zegt ook weer wat. Je oma was voor jou heel belangrijk en dat gevoel ervaar je nu. Dus volgens mij zit het wel goed met jou. Ik snap wel dat je even sterk wilt zijn en dat je van binnen weet dat je niet sterk hoeft te zijn. Maar zo is het nu eventjes. Je merkt vanzelf als je verdriet omhoog komt en de tranen vloeien. Alvast een
Praktisch, inhoudelijk antwoord op je vraag. Ja, jij bent 'normaal' bezig met rouw en ja, er bestaat ongezond rouwen= gecompliceerde/problematische rouw. In de DSM-V wordt ie zelfs al genoemd, maar heeft nog meer onderzoek ed nodig voordat het werkelijk opgenomen wordt. Het (niet) rouwen wordt pas een probleem als het een bepaalde ernst heeft en duur (bij volwassenen een 1 jaar) hiervan.
Iedereen heeft het over fases doorlopen op je eigen manier en eigen tijd. En dat klopt ook. Een bekend model is het rouwtakenmodel van Worden.
1. Accepteren dat de overledene er niet meer is
2. doorleven van de emoties
3. aanpassen aan een leven zonder de overledene
4. de overledene emotioneel een plaats geven en opnieuw in het leven investeren
Het gaat niet uit van een vaste volgorde van fasen, maar van taken waaruit een rouwproces bestaat. Volgens dit model komen de betreffende taken in een gezond rouwproces alle vier aan de orde, maar doorloopt een rouwende ze niet in een vaste volgorde. Het kan heel goed zijn dat er soms twee tegelijk spelen, of dat een taak op verschillende momenten terugkomt (bron internet)
Er wordt nog vaak teruggegrepen op het model van de rouwfasen van Elisabeth Kübler-Ross – of in ieder geval op de daarachter liggende gedachte. Volgens dit model doorloopt de rouwende vijf achtereenvolgende fasen: eerst ontkenning, dan woede, daarna onderhandeling, vervolgens depressie en tot slot aanvaarding. Rouwenden krijgen van hun omgeving nog regelmatig adviezen die, meestal onbewust, gebaseerd zijn op deze verouderde theorie. Ook zelf verwachten ze soms dat hun rouwproces zo zal verlopen, en raken ze in verwarring als het anders blijkt te gaan. (bron internet)
Het komst vast wel goed met jou. Je bent er op jouw manier mee bezig. Het komt 'vanzelf'