Psyche
alle pijlers
Onzeker, onvolwassen en werk.
vrijdag 7 oktober 2011 om 02:08
Hai allemaal!
Ik ben een meisje van 19, misschien niet helemaal de doelgroep hier. Maar ik heb bewust voor dit forum gekozen zodat ik misschien reacties krijg van mensen met meer levenservaring, haha.
Hoe dan ook, ik ben bijna klaar met m'n WO-opleiding, gaat allemaal prima. Nu het 'probleem' - en het is moeilijk te zeggen waar dat begon - ik ben van mezelf niet altijd even sociaal, was vroeger enorm verlegen (zoals zoveel meiden) en stil, en gewoon een beetje apart. Ik ben wel steeds socialer geworden!
Maar toen ik bijbaantjes ging nemen ging het eigenlijk weer een beetje fout. Ik was vooraf wel gemotiveerd om te werken, wilde sparen voor vakanties en m'n rijbewijs, en ik had toch de tijd. Ik vond het wel eng, maar dacht dat het mee zou vallen als ik eenmaal was begonnen. Dat was niet zo. M'n eerste 2 baantjes waren in de horeca, ik kwam er gelijk achter dat dat niets voor mij was: ik was onhandig en kon absoluut niet tegen de stress. Ik kon echt elk weekend uren wakker liggen als ik merkte dat collega's zich ergerden aan mijn onhandige acties, of als ik boos commentaar kreeg van m'n baas.
Daarna heb ik nog 2 andere baantjes gehad, maar bij de één ben ik weggegaan door collega's die alleen maar roddelden, en bij de ander door een vreselijke baas (waar ik veel samen mee moest werken, klein bedrijfje). Ik vond het echt verschrikkelijk, ik zag al dagen van tevoren tegen m'n werkavonden op. Ik zie inmiddels zelf ook wel dat ik het steeds op anderen afschuif, maar dat het grootste probleem bij mezelf ligt.
Inmiddels heb ik toch weer een horecabaantje (het enige wat ik kon vinden) maar ik kan er niks aan doen, ik kijk er steeds zo tegenop, ben bang dat ik alles fout doe. Ik heb me voorgenomen om deze keer toch door te zetten, maar het werkt niet. Steeds als ik daar ben en het is er weer druk (altijd dus), raak ik in de stress, dan krijg ik ook vaak opmerkingen dat ik sneller en beter moet werken. Ik weet niet waarom, maar ik trek me daar heel veel van aan. Ik heb inmiddels een enorme hekel aan werken gekregen. Niet om het werken zelf - ik kan mezelf ook echt niet lui noemen - maar om die hele 'hiërarchie' daar. Op het werk mogen mensen 'hard' zijn, en daar maken ze gebruik van, en daar kan ik niet tegen.
Je begrijpt dat het niet alleen om bijbaantjes gaat. Wanneer ik ongedwongen met leeftijdsgenoten ben, ben ik een vrij sociale meid. Maar zodra andere mensen iets van me verwachten, of wanneer ik het gevoel heb dat ik iets niet goed doe, of als mensen (collega's) lullig doen, word ik meteen extreem onzeker en ongelukkig. Het liefst ben ik gewoon op mezelf, dan kan ik ook mezelf zijn. Het klinkt heel dramatisch, haha, maar op m'n werk ben ik eigenlijk 'niemand'. Omdat ik gewoon geen volwassen kant van mezelf ken. En nu het afstuderen steeds dichterbij komt vraag ik me serieus af hoe ik daar mee ga dealen hierna. Ik dacht dat het allemaal vanzelf zou komen, maar in de afgelopen 3 jaar zit er nog geen vooruitgang in. Ik heb soms serieus de neiging om m'n universitaire studie overboord te gooien en huisvrouw te worden.
Hoe kan ik over 1 a 2 jaar een normale baan krijgen als ik me nog steeds zoveel van alles aantrek?
Met andere woorden, hoe word ik harder?
En nog een vraag aan jullie:
Herkennen jullie dit van toen jullie wat jonger waren? Komt het nog goed?
En heeft iemand tips die ik nu al kan gebruiken?
(Want even buiten dat gepieker over hoe ik het hierna ga doen, ik zit nu ook echt in de knoop met dat werk. Ik werk maar 3 avonden per week, maar word er echt gestresst van.)
Alvast bedankt voor het lezen van deze enorme tekst!
Tot slot nog één toevoeging: m'n vriend en m'n moeder zien het ook, die 'kinderlijkheid', het is niet iets wat ik me in m'n hoofd haal. Zij hebben het wel eens tegen me gezegd, en proberen me te pushen om mezelf eroverheen te zetten. Ik hoorde pas van een collega dat ik 'te lief' was maar te weinig pit had, en dat is denk ik precies het punt. Onbekenden schatten mij trouwens ook vaak jonger in dan 19.
Ik ben een meisje van 19, misschien niet helemaal de doelgroep hier. Maar ik heb bewust voor dit forum gekozen zodat ik misschien reacties krijg van mensen met meer levenservaring, haha.
Hoe dan ook, ik ben bijna klaar met m'n WO-opleiding, gaat allemaal prima. Nu het 'probleem' - en het is moeilijk te zeggen waar dat begon - ik ben van mezelf niet altijd even sociaal, was vroeger enorm verlegen (zoals zoveel meiden) en stil, en gewoon een beetje apart. Ik ben wel steeds socialer geworden!
Maar toen ik bijbaantjes ging nemen ging het eigenlijk weer een beetje fout. Ik was vooraf wel gemotiveerd om te werken, wilde sparen voor vakanties en m'n rijbewijs, en ik had toch de tijd. Ik vond het wel eng, maar dacht dat het mee zou vallen als ik eenmaal was begonnen. Dat was niet zo. M'n eerste 2 baantjes waren in de horeca, ik kwam er gelijk achter dat dat niets voor mij was: ik was onhandig en kon absoluut niet tegen de stress. Ik kon echt elk weekend uren wakker liggen als ik merkte dat collega's zich ergerden aan mijn onhandige acties, of als ik boos commentaar kreeg van m'n baas.
Daarna heb ik nog 2 andere baantjes gehad, maar bij de één ben ik weggegaan door collega's die alleen maar roddelden, en bij de ander door een vreselijke baas (waar ik veel samen mee moest werken, klein bedrijfje). Ik vond het echt verschrikkelijk, ik zag al dagen van tevoren tegen m'n werkavonden op. Ik zie inmiddels zelf ook wel dat ik het steeds op anderen afschuif, maar dat het grootste probleem bij mezelf ligt.
Inmiddels heb ik toch weer een horecabaantje (het enige wat ik kon vinden) maar ik kan er niks aan doen, ik kijk er steeds zo tegenop, ben bang dat ik alles fout doe. Ik heb me voorgenomen om deze keer toch door te zetten, maar het werkt niet. Steeds als ik daar ben en het is er weer druk (altijd dus), raak ik in de stress, dan krijg ik ook vaak opmerkingen dat ik sneller en beter moet werken. Ik weet niet waarom, maar ik trek me daar heel veel van aan. Ik heb inmiddels een enorme hekel aan werken gekregen. Niet om het werken zelf - ik kan mezelf ook echt niet lui noemen - maar om die hele 'hiërarchie' daar. Op het werk mogen mensen 'hard' zijn, en daar maken ze gebruik van, en daar kan ik niet tegen.
Je begrijpt dat het niet alleen om bijbaantjes gaat. Wanneer ik ongedwongen met leeftijdsgenoten ben, ben ik een vrij sociale meid. Maar zodra andere mensen iets van me verwachten, of wanneer ik het gevoel heb dat ik iets niet goed doe, of als mensen (collega's) lullig doen, word ik meteen extreem onzeker en ongelukkig. Het liefst ben ik gewoon op mezelf, dan kan ik ook mezelf zijn. Het klinkt heel dramatisch, haha, maar op m'n werk ben ik eigenlijk 'niemand'. Omdat ik gewoon geen volwassen kant van mezelf ken. En nu het afstuderen steeds dichterbij komt vraag ik me serieus af hoe ik daar mee ga dealen hierna. Ik dacht dat het allemaal vanzelf zou komen, maar in de afgelopen 3 jaar zit er nog geen vooruitgang in. Ik heb soms serieus de neiging om m'n universitaire studie overboord te gooien en huisvrouw te worden.
Hoe kan ik over 1 a 2 jaar een normale baan krijgen als ik me nog steeds zoveel van alles aantrek?
Met andere woorden, hoe word ik harder?
En nog een vraag aan jullie:
Herkennen jullie dit van toen jullie wat jonger waren? Komt het nog goed?
En heeft iemand tips die ik nu al kan gebruiken?
(Want even buiten dat gepieker over hoe ik het hierna ga doen, ik zit nu ook echt in de knoop met dat werk. Ik werk maar 3 avonden per week, maar word er echt gestresst van.)
Alvast bedankt voor het lezen van deze enorme tekst!
Tot slot nog één toevoeging: m'n vriend en m'n moeder zien het ook, die 'kinderlijkheid', het is niet iets wat ik me in m'n hoofd haal. Zij hebben het wel eens tegen me gezegd, en proberen me te pushen om mezelf eroverheen te zetten. Ik hoorde pas van een collega dat ik 'te lief' was maar te weinig pit had, en dat is denk ik precies het punt. Onbekenden schatten mij trouwens ook vaak jonger in dan 19.
vrijdag 7 oktober 2011 om 02:16
Meid, de horeca is (te) hard.
Je bent in die sector niet op zijn plaats, dat geef je zelf ook aan. Dus doe jezelf niet nog meer pijn en stop daar mee.
Het zal niet makkelijk zijn een leuk baantje te vinden, maar als je een baantje hebt wat bij je past zul je zien dat je je gaat ontplooien, zelfverzekerder en volwassener wordt!
Maar aub houdt een beetje van dat kinderlijke als dat is wat jou jou maakt
Je bent in die sector niet op zijn plaats, dat geef je zelf ook aan. Dus doe jezelf niet nog meer pijn en stop daar mee.
Het zal niet makkelijk zijn een leuk baantje te vinden, maar als je een baantje hebt wat bij je past zul je zien dat je je gaat ontplooien, zelfverzekerder en volwassener wordt!
Maar aub houdt een beetje van dat kinderlijke als dat is wat jou jou maakt
vrijdag 7 oktober 2011 om 02:25
Je wordt vanzelf zekerder, maar dat gebeurt niet van de een op andere dag. Het hoort ook bij volwassen worden. Horeca lijkt me idd niet de beste sector voor je. Veel ons kent ons en veel sociaal vaardige mensen. Te harde leerschool denk ik. Probeer eens een administratief baantje.
Als je zo bent afgestudeerd volgt alles ook van zelf. Mensen weten dan dat e net klaar bent en zullen je ook als starter behandelen. En ja overal lopen botte horken rond, maar daar wordt je hard van.
En het is niet erg om fouten te maken, nobody's perfect!
Als je zo bent afgestudeerd volgt alles ook van zelf. Mensen weten dan dat e net klaar bent en zullen je ook als starter behandelen. En ja overal lopen botte horken rond, maar daar wordt je hard van.
En het is niet erg om fouten te maken, nobody's perfect!
vrijdag 7 oktober 2011 om 02:25
Beste Jenny,
ik snap goed wat je bedoelt, en ik denk inderdaad dat het veel met je leeftijd te maken heeft. Heb je ook een paar jaar overgeslagen op school dat je zo jong al klaar bent met een universitaire studie? Ik was vroeger ook vrij onzeker en dat zelfvertrouwen kwam bij mij echt pas met de jaren. Daarnaast ben jij ook een vrij gevoelig type (ook al herkenbaar) en dat maakt het allemaal nog wat moeilijker, vooral als je in een branche als de horeca gaat werken...
Mijn tip voor jou is dat je na je afstuderen goed de tijd neemt om rond te kijken wat er allemaal mogelijk is. Pin je er niet op vast dat je meteen een 'goede baan' moet hebben. Ik zou je eerder aanraden een tijdje op reis te gaan, jezelf te ontdekken en volwassener te worden voordat je op zoek gaat naar een full-time baan. Of als reizen niets voor je is, misschien kan je eerst iets part-time gaan doen en daarnaast een hobby of vrijwilligerswerk of iets dergelijks, iets dat je leuk vindt.
Ook zou ik als ik jou was gaan nadenken over wat voor soort werk er goed bij je past, en wat voor soort bedrijf. Ik denk dat jij het bijvoorbeeld goed zou kunnen doen in een kleiner bedrijf waar een goede sfeer hangt, en waar een geduldig persoon je de fijne kneepjes van het vak kan leren. Zonder teveel druk, en dat je de ruimte hebt om te ontdekken waar je goed in bent. Als bijbaan naast mijn studie heb ik in de Thuiszorg gewerkt, dit beviel mij erg goed. Wat me vooral aansprak was dat ik eigenlijk alleen met de klant te maken had, er was niet veel controle en ik deed de dingen zoals ik ze goed vond. Omdat ik plezier in mijn werk had waren mijn klanten ook blij met mij en dan voelde ik me ook goed.
Als je in een stimulerende omgeving bent weet ik zeker dat je goed wordt in je werk, en dat geeft je ook weer meer zelfvertrouwen: het is een viscieuze cirkel!
Succes, en laat je niet teveel op je kop zitten door anderen in de tussentijd, dat is zonde van je energie.
ik snap goed wat je bedoelt, en ik denk inderdaad dat het veel met je leeftijd te maken heeft. Heb je ook een paar jaar overgeslagen op school dat je zo jong al klaar bent met een universitaire studie? Ik was vroeger ook vrij onzeker en dat zelfvertrouwen kwam bij mij echt pas met de jaren. Daarnaast ben jij ook een vrij gevoelig type (ook al herkenbaar) en dat maakt het allemaal nog wat moeilijker, vooral als je in een branche als de horeca gaat werken...
Mijn tip voor jou is dat je na je afstuderen goed de tijd neemt om rond te kijken wat er allemaal mogelijk is. Pin je er niet op vast dat je meteen een 'goede baan' moet hebben. Ik zou je eerder aanraden een tijdje op reis te gaan, jezelf te ontdekken en volwassener te worden voordat je op zoek gaat naar een full-time baan. Of als reizen niets voor je is, misschien kan je eerst iets part-time gaan doen en daarnaast een hobby of vrijwilligerswerk of iets dergelijks, iets dat je leuk vindt.
Ook zou ik als ik jou was gaan nadenken over wat voor soort werk er goed bij je past, en wat voor soort bedrijf. Ik denk dat jij het bijvoorbeeld goed zou kunnen doen in een kleiner bedrijf waar een goede sfeer hangt, en waar een geduldig persoon je de fijne kneepjes van het vak kan leren. Zonder teveel druk, en dat je de ruimte hebt om te ontdekken waar je goed in bent. Als bijbaan naast mijn studie heb ik in de Thuiszorg gewerkt, dit beviel mij erg goed. Wat me vooral aansprak was dat ik eigenlijk alleen met de klant te maken had, er was niet veel controle en ik deed de dingen zoals ik ze goed vond. Omdat ik plezier in mijn werk had waren mijn klanten ook blij met mij en dan voelde ik me ook goed.
Als je in een stimulerende omgeving bent weet ik zeker dat je goed wordt in je werk, en dat geeft je ook weer meer zelfvertrouwen: het is een viscieuze cirkel!
Succes, en laat je niet teveel op je kop zitten door anderen in de tussentijd, dat is zonde van je energie.
vrijdag 7 oktober 2011 om 03:10
Ik was ook nooit op mijn plaats op mijn bijbaantjes. Heb altijd winkel gedaan, met name kleding, maar de sfeer paste helemaal niet bij mij.
Archiefwerk ging wel goed, hotel niet omdat ik veel te onhandig ben, administratie ging wel goed, en bij een klein onderzoeksbedrijf ook.
Zoek het eens in een andere hoek.
In het werk waar ik uiteindelijk voor opgeleid ben, gaat t ook prima.
Archiefwerk ging wel goed, hotel niet omdat ik veel te onhandig ben, administratie ging wel goed, en bij een klein onderzoeksbedrijf ook.
Zoek het eens in een andere hoek.
In het werk waar ik uiteindelijk voor opgeleid ben, gaat t ook prima.
vrijdag 7 oktober 2011 om 07:26
Ik herken heel veel van je post en heb eigenlijk precies hetzelfde 'probleem'. Ik leer daarnaast ook totaal niet snel. Dus toen ik in die gestressde horeca begon duurde het zo lang dat mijn collega's ook gingen roddelen. Ik keek er dagen tegenop om te werken. Ook ben ik -simpel- vakkenvuller geweest en dat beviel me dan weer heel goed. Eigen tijd beslissen, lekker op mezelf, geen stress... Maarja, ik ben inmiddels al weer iets ouder voor dat soort werk (21).
Dit moment ben ik ook bezig met een studie kiezen en door die onzekerheid en stress, onhandigheid.. weet ik gewoon niet wat bij mij past. Ik zie er ook nu al tegenop om stages te gaan lopen enzo. Want met stages heb ik ook altijd zo'n moeite!
Ik heb nu een jaartje geen school en probeer wat aan mezelf te doen. Ik merk wel dat het ietsje helpt, maar zoals de andere zeggen... het komt vanzelf wel (en ik hoop dat ze gelijk hebben). Ik kan OF heel spontaan en sociaal zijn OF onzeker en stil. En dat hangt gewoon heel erg van de situatie af . Ik had jou post eigenlijk ook kunnen schrijven
. Maar goed. Wij zijn dus niet de enige.... dat is op zich ook wel een lekker gevoel.
Dit moment ben ik ook bezig met een studie kiezen en door die onzekerheid en stress, onhandigheid.. weet ik gewoon niet wat bij mij past. Ik zie er ook nu al tegenop om stages te gaan lopen enzo. Want met stages heb ik ook altijd zo'n moeite!
Ik heb nu een jaartje geen school en probeer wat aan mezelf te doen. Ik merk wel dat het ietsje helpt, maar zoals de andere zeggen... het komt vanzelf wel (en ik hoop dat ze gelijk hebben). Ik kan OF heel spontaan en sociaal zijn OF onzeker en stil. En dat hangt gewoon heel erg van de situatie af . Ik had jou post eigenlijk ook kunnen schrijven
. Maar goed. Wij zijn dus niet de enige.... dat is op zich ook wel een lekker gevoel.
vrijdag 7 oktober 2011 om 07:33
Ik herken het een klein beetje. Ik was zelf ook erg onzeker en extreem verlegen. Ik heb erg veel baat gehad van een bijbaan aan
de telefoon, waar ik heel veel trainingen kreeg bv assertiviteit maar ook hoe met verschillende type mensen om te gaan. Ben nu de 30 gepasseerd en sta veel zekerder in mn schoenen, maar presentaties geven e.d zullen nooit mn hobby worden
de telefoon, waar ik heel veel trainingen kreeg bv assertiviteit maar ook hoe met verschillende type mensen om te gaan. Ben nu de 30 gepasseerd en sta veel zekerder in mn schoenen, maar presentaties geven e.d zullen nooit mn hobby worden
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:10
Ha Jenny,
Misschien herken je jezelf wel in de omschrijving van HSP (hoog sensitieve personen). Haal er eens een boek in de bieb over, misschien heb je er wat aan.
Ik vraag me af of je wel ''harder'' moet worden, en niet gewoon beter bijbaantjes kan zoeken die beter bij je passen. Ik ben zelf 26 en ook altijd vrij gevoelig geweest (wat in mijn ogen iets héél anders is als onvolwassen). De horeca zou dus ook nooit iets voor mij zijn, en ik heb altijd bijbaantjes gezocht die wél bij mij pasten, zoals oppassen, werken met autistische kinderen, werken in de thuiszorg, etc.
Ik denk niet dat jij harder moet worden, maar juist zou moeten leren jezelf meer te accepteren zoals je bent, mét je gevoeligheid. Die, zoals je later hopelijk zal ontdekken, een mooie kant is. Als je zelfverzekerder wordt daarover, zal je zien dat het ook makkelijker is voor jezelf op te komen.
Succes!
Juna
Misschien herken je jezelf wel in de omschrijving van HSP (hoog sensitieve personen). Haal er eens een boek in de bieb over, misschien heb je er wat aan.
Ik vraag me af of je wel ''harder'' moet worden, en niet gewoon beter bijbaantjes kan zoeken die beter bij je passen. Ik ben zelf 26 en ook altijd vrij gevoelig geweest (wat in mijn ogen iets héél anders is als onvolwassen). De horeca zou dus ook nooit iets voor mij zijn, en ik heb altijd bijbaantjes gezocht die wél bij mij pasten, zoals oppassen, werken met autistische kinderen, werken in de thuiszorg, etc.
Ik denk niet dat jij harder moet worden, maar juist zou moeten leren jezelf meer te accepteren zoals je bent, mét je gevoeligheid. Die, zoals je later hopelijk zal ontdekken, een mooie kant is. Als je zelfverzekerder wordt daarover, zal je zien dat het ook makkelijker is voor jezelf op te komen.
Succes!
Juna
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:12
Heel herkenbaar wat je schrijft. Ook ik was erg onzeker, waardoor ik fouten maakte of ik het tempo niet kon bijbenen door mijn perfectionisme. Merk nu dat ik dat met de jaren makkelijker kan loslaten.
De horeca is inderdaad niet de plaats voor je als ik het zo lees.
Je bent er ook niet voor opgeleid. Je zult zien dat je straks als je gespecialiseerd bent in iets (door je opleiding) en je werk in je eigen vakgebied vindt je zelfverzekerder kunt zijn omdat je (meer) kennis van zaken hebt.
Voor nu heb je er nog even niet veel aan...
Wat misschien zal helpen is om een baantje via een uitzendbureau te zoeken. De intercedenten kennen de bedrijven vaak goed genoeg om te weten hoe de sfeer daar is. Je kunt ze ook vertellen dat je het fijn vindt om goed begeleid te worden bij je nieuwe baan omdat je een beetje onzeker bent.
Veel succes en probeer vooral te blijven kijken naar de dingen die je wel kunt en goed gaan!
De horeca is inderdaad niet de plaats voor je als ik het zo lees.
Je bent er ook niet voor opgeleid. Je zult zien dat je straks als je gespecialiseerd bent in iets (door je opleiding) en je werk in je eigen vakgebied vindt je zelfverzekerder kunt zijn omdat je (meer) kennis van zaken hebt.
Voor nu heb je er nog even niet veel aan...
Wat misschien zal helpen is om een baantje via een uitzendbureau te zoeken. De intercedenten kennen de bedrijven vaak goed genoeg om te weten hoe de sfeer daar is. Je kunt ze ook vertellen dat je het fijn vindt om goed begeleid te worden bij je nieuwe baan omdat je een beetje onzeker bent.
Veel succes en probeer vooral te blijven kijken naar de dingen die je wel kunt en goed gaan!
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:16
Je zou idd eens kunnen kijken naar een Sociale vaardigheids- of assertiviteitstraining.
Heb je op school last gehad van faalangst voor examens en toetsen e.d.?
En in je titel heb je het over onvolwassen. Wees daar niet te bang voor. Ik voelde me ook lang onvolwassen. Maar hoe meer ik tussen 'volwassenen' ben hoe meer ik besef dat heel veel mensen zich (in mijn ogen) onvolwassen gedragen. Kijk maar eens naar de alsgemene beschouwingen in de 2e kamer laatst. Noem je dat volwassen? Maak je je er niet te druk om.
Heb je op school last gehad van faalangst voor examens en toetsen e.d.?
En in je titel heb je het over onvolwassen. Wees daar niet te bang voor. Ik voelde me ook lang onvolwassen. Maar hoe meer ik tussen 'volwassenen' ben hoe meer ik besef dat heel veel mensen zich (in mijn ogen) onvolwassen gedragen. Kijk maar eens naar de alsgemene beschouwingen in de 2e kamer laatst. Noem je dat volwassen? Maak je je er niet te druk om.
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:17
quote:jenny1991 schreef op 07 oktober 2011 @ 02:08:
Hai allemaal!
Ik ben een meisje van 19, misschien niet helemaal de doelgroep hier. Maar ik heb bewust voor dit forum gekozen zodat ik misschien reacties krijg van mensen met meer levenservaring, haha.
Hoe dan ook, ik ben bijna klaar met m'n WO-opleiding, gaat allemaal prima.Doe je goed! Doe je heel goed. Begin eerst even met daar heel trots op zijn.
En dan even nadenken of je al op pakweg je 20e aan je werkzame leven wil beginnen, midden in een recessie. Kan je niet nog een vervolgstudie doen bijvoorbeeld?
quote:
Hoe kan ik over 1 a 2 jaar een normale baan krijgen als ik me nog steeds zoveel van alles aantrek?
Met andere woorden, hoe word ik harder?Als jij een baan ambieert "op WO-niveau" dan kan je je maar beter alles aantrekken. Dat zijn niet de banen waar een gebrek aan zelfreflectie een pluspunt is.
Je probleem is, zo te lezen, niet een teveel aan zelfreflectie maar een tekort aan assertiviteit. Daar valt vrij eenvoudig op te trainen. Doen dus.
quote:
En nog een vraag aan jullie:
Herkennen jullie dit van toen jullie wat jonger waren? Komt het nog goed?
En heeft iemand tips die ik nu al kan gebruiken?Ja hoor, heel herkenbaar. Maar het valt te trainen, onder andere door de confrontatie met je probleem aan te gaan.
Hai allemaal!
Ik ben een meisje van 19, misschien niet helemaal de doelgroep hier. Maar ik heb bewust voor dit forum gekozen zodat ik misschien reacties krijg van mensen met meer levenservaring, haha.
Hoe dan ook, ik ben bijna klaar met m'n WO-opleiding, gaat allemaal prima.Doe je goed! Doe je heel goed. Begin eerst even met daar heel trots op zijn.
En dan even nadenken of je al op pakweg je 20e aan je werkzame leven wil beginnen, midden in een recessie. Kan je niet nog een vervolgstudie doen bijvoorbeeld?
quote:
Hoe kan ik over 1 a 2 jaar een normale baan krijgen als ik me nog steeds zoveel van alles aantrek?
Met andere woorden, hoe word ik harder?Als jij een baan ambieert "op WO-niveau" dan kan je je maar beter alles aantrekken. Dat zijn niet de banen waar een gebrek aan zelfreflectie een pluspunt is.
Je probleem is, zo te lezen, niet een teveel aan zelfreflectie maar een tekort aan assertiviteit. Daar valt vrij eenvoudig op te trainen. Doen dus.
quote:
En nog een vraag aan jullie:
Herkennen jullie dit van toen jullie wat jonger waren? Komt het nog goed?
En heeft iemand tips die ik nu al kan gebruiken?Ja hoor, heel herkenbaar. Maar het valt te trainen, onder andere door de confrontatie met je probleem aan te gaan.
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:24
Iets wat mij ook erg dwars heeft gezeten toen ik net begon met werken. Het commentaar. Als je wat fout doet wordt er altijd wat van gezegd maar er wordt nooit iets gezegd als het goed gaat. Dit is m.i. iets mens eigen.
Ik verwacht nu niet meer te horen als het goed gaat. Zolang ik niets hoor interpreteer ik dat als 'het gaat goed'. Als het niet goed is dan hoor ik het wel, Ik ben nu aan het leren om dat er zelf niet meer bij te verzinnen.
Ik verwacht nu niet meer te horen als het goed gaat. Zolang ik niets hoor interpreteer ik dat als 'het gaat goed'. Als het niet goed is dan hoor ik het wel, Ik ben nu aan het leren om dat er zelf niet meer bij te verzinnen.
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:25
Hoi Jenny,
Je schrijft dat je bijna klaar bent met je opleiding, maar nog niet helemaal. Wellicht kun je op school ( decaan, psych) keertje praten over je onzekerheid / faalangst en hoe daarmee om te gaan. Denk dat je daar meer aan hebt dan assertiviteit of sociale vaardigheidstraining oid. Aan je hersentjes mankeer je blijk baar niks (bedoel slim zijn).
Mijn onzekerheid is met de jaren wel wat minder geworden, al heb ik daar op werk gebied nooit zo last van gehad. Maar ben er nog steeds niet overheen gegroeid.
Je schrijft dat je bijna klaar bent met je opleiding, maar nog niet helemaal. Wellicht kun je op school ( decaan, psych) keertje praten over je onzekerheid / faalangst en hoe daarmee om te gaan. Denk dat je daar meer aan hebt dan assertiviteit of sociale vaardigheidstraining oid. Aan je hersentjes mankeer je blijk baar niks (bedoel slim zijn).
Mijn onzekerheid is met de jaren wel wat minder geworden, al heb ik daar op werk gebied nooit zo last van gehad. Maar ben er nog steeds niet overheen gegroeid.
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:27
Ik herken mezelf van toen ik jou leeftijd had.
Ik heb een aantal bijbaantjes gehad en bij een paar voelde ik me niet op mijn gemak. Zo ook de horeca. Heb een tijdje in een cafe gewerkt, maar dat bleek echt niks voor mij. Te seksistisch en in mijn ogen 'fake sociaal'. Horeca is echt iets wat bij je moet passen denk ik. Ik ben toen in een videotheek gaan werken waar ik vaak alleen was en ik heerlijk vond.
Zelfs bij stages van mijn studie vond ik het moeilijk mezelf te zijn en de opbouwende feedback niet als kritiek op mijn persoon te zien. Na het behalen van mijn studie had ik meteen een baan. Elke zondagavond zag ik er zo tegenop om aan de week te beginnen. Na veel getwijfel of ik niet moest stoppen is het uiteindelijk goed gekomen. Ik heb het met mijn baas bespreekbaar gemaakt, waarna een last van me was afgevallen. Bleek dat mijn grootste struikelblok was dat ik dacht niet goed genoeg te zijn in mijn werk. Toen die twijfel door mijn baas werd weggenomen, maakte dat een wereld van verschil.
Ik denk dat je niet te hard moet zijn voor jezelf. tuurlijk is het goed dat je niet meteen opgeeft. Voor een bijbaantje zou ik het alleen niet over hebben om me er zo rot over te voelen telkens. Als je dat overwint betekend het niet dat dat bij je serieuze baan ook zo is. Je moet overal een plekje voor jezelf verwerven. Ik denk dat je jezelf meer helpt door een bijbaan te zoeken waar je juist zelfvertrouwen uit kan halen. Dat maakt dat je steviger wordt en die basis neem je mee naar je latere baan.
Wat ideetjes voor een bijbaantje:
- videotheek
- benzinestation
- oppas werk
- kleine winkel (kinderkleding, drogist?)
- hondenuitlaatservice
- licht administratief werk
Ga eens langs een uitzendbureau. Je kan dan aangeven waar je naar opzoek bent..
Ik heb een aantal bijbaantjes gehad en bij een paar voelde ik me niet op mijn gemak. Zo ook de horeca. Heb een tijdje in een cafe gewerkt, maar dat bleek echt niks voor mij. Te seksistisch en in mijn ogen 'fake sociaal'. Horeca is echt iets wat bij je moet passen denk ik. Ik ben toen in een videotheek gaan werken waar ik vaak alleen was en ik heerlijk vond.
Zelfs bij stages van mijn studie vond ik het moeilijk mezelf te zijn en de opbouwende feedback niet als kritiek op mijn persoon te zien. Na het behalen van mijn studie had ik meteen een baan. Elke zondagavond zag ik er zo tegenop om aan de week te beginnen. Na veel getwijfel of ik niet moest stoppen is het uiteindelijk goed gekomen. Ik heb het met mijn baas bespreekbaar gemaakt, waarna een last van me was afgevallen. Bleek dat mijn grootste struikelblok was dat ik dacht niet goed genoeg te zijn in mijn werk. Toen die twijfel door mijn baas werd weggenomen, maakte dat een wereld van verschil.
Ik denk dat je niet te hard moet zijn voor jezelf. tuurlijk is het goed dat je niet meteen opgeeft. Voor een bijbaantje zou ik het alleen niet over hebben om me er zo rot over te voelen telkens. Als je dat overwint betekend het niet dat dat bij je serieuze baan ook zo is. Je moet overal een plekje voor jezelf verwerven. Ik denk dat je jezelf meer helpt door een bijbaan te zoeken waar je juist zelfvertrouwen uit kan halen. Dat maakt dat je steviger wordt en die basis neem je mee naar je latere baan.
Wat ideetjes voor een bijbaantje:
- videotheek
- benzinestation
- oppas werk
- kleine winkel (kinderkleding, drogist?)
- hondenuitlaatservice
- licht administratief werk
Ga eens langs een uitzendbureau. Je kan dan aangeven waar je naar opzoek bent..
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:28
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:34
Ben je nou bijna klaar met je middelbare school of bijna klaar met je universitaire opleiding?
Als het middelbare school is denk ik dat je je geen zorgen hoeft te maken omdat je tijdens je studie nog veel tijd krijgt om te groeien.
Als je bijna klaar bent met die studie zou ik eens gaan kijken of je er niet een jaar tussenuit wilt voor je afstudeert. Reizen of een stage of studeren in het buitenland; om levenservaring op te doen. Ik denk dat je daardoor ook steviger in je schoenen zal gaan staan.
Als het middelbare school is denk ik dat je je geen zorgen hoeft te maken omdat je tijdens je studie nog veel tijd krijgt om te groeien.
Als je bijna klaar bent met die studie zou ik eens gaan kijken of je er niet een jaar tussenuit wilt voor je afstudeert. Reizen of een stage of studeren in het buitenland; om levenservaring op te doen. Ik denk dat je daardoor ook steviger in je schoenen zal gaan staan.
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:37
Baantje in de horeca zijn rot. Dat is een hele harde wereld met veel stress en harde mensen. Ik heb toen ik jong was ook enkele bijbanen gehad in de horeca, maar ik kan er ook niet tegen, het is een bepaalde cultuur. Je ziet dat ook goed terug in die programma`s van Gordon Ramsey en Herman den Blijker. DAn denk ik weer: Horeca, nooit meer.
Dus dat hoeft niet zozeer aan jou te liggen, maar aan de combinatie horeca en jou. Niet iedereen is er geschikt voor. Doe het jezelf ook niet aan. Ga bij de Hema of het Kruitvat werken, dan zal je zien dat het prima gaat.
Verder sluit ik me aan bij degene die een assertiviteits en weerbaarheidscursus voorstelde. Daar kun je echt veel aan hebben.
Meid, je bent al zover dat je erkent dat dit niet je stektste punt is, dat is heel goed, want nu kun je eraan werken!
Dus dat hoeft niet zozeer aan jou te liggen, maar aan de combinatie horeca en jou. Niet iedereen is er geschikt voor. Doe het jezelf ook niet aan. Ga bij de Hema of het Kruitvat werken, dan zal je zien dat het prima gaat.
Verder sluit ik me aan bij degene die een assertiviteits en weerbaarheidscursus voorstelde. Daar kun je echt veel aan hebben.
Meid, je bent al zover dat je erkent dat dit niet je stektste punt is, dat is heel goed, want nu kun je eraan werken!
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:41
Er zijn ook diverse soorten banen: Horeca is druk, hectisch, veel tegelijkertijd moeten doen, overzicht houden snel werken en denken. Er zijn genoeg mensen (net als ik) die het beter doen op een rustige werkplek, verdiepend in 1 onderwerp dat helemaal uitgediepd wordt, diepgaande gesprekken voeren etc.
Ik heb nu ook een baan, vrij solistisch, die daar dus ook aan voldoet Jij hebt nu ook ontdekt dat dat hectische onrustige werk niets voor jou is. Dat is alleen maar prettig om te weten.
Ik heb nu ook een baan, vrij solistisch, die daar dus ook aan voldoet Jij hebt nu ook ontdekt dat dat hectische onrustige werk niets voor jou is. Dat is alleen maar prettig om te weten.
vrijdag 7 oktober 2011 om 08:59
Ik herken je verhaal vrij goed. Met bijbaantjes had ik dan weer niet echt moeite en dat ging me vrij goed af. Stages echter waren wel een probleem. Altijd onzeker, bang om fouten te maken en daardoor dichtklappen. Heb daardoor ook langer over mijn studie gedaan. Vorig jaar afgestudeerd en nu in het werkende leven, maar het blijkt dat ik er nog steeds keihard tegenaanloop waardoor ik voor de 2de keer geen verlenging van mijn contract krijg en weer moet gaan solliciteren, niet echt goed voor mijn zelfvertrouwen.
Maar ik leer er wel van. Ik loop nu bij een psycholoog voor de faalangst en het feit dat ik veel moeite heb met keuzes maken. Ik merk nu dat ik duidelijker voor mezelf heb wat voor werkomgeving me ligt en zal niet meer het eerste beste aannemen, dan eerst maar wat doen op een wat "lager niveau". En verder ga ik volgende week beginnen met een cursus NLP, geen idee of het wat is, maar het is een soort leren communiceren. Bijkomend voordeel is dat het ook voor punten voor mijn vakgebied zorgt
Maar het is lastig.. een cursus assertiviteit kan sowieso geen kwaad. Een bijbaan zoeken in een "rustigere" omgeving zal ook al een stuk helpen. Hoe prettiger je je voelt, hoe beter het gaat. En heb je het er wel eens met je werkgever over gehad? In mijn ervaring heeft dat ook wel geholpen om meer rust te krijgen.
Maar ik leer er wel van. Ik loop nu bij een psycholoog voor de faalangst en het feit dat ik veel moeite heb met keuzes maken. Ik merk nu dat ik duidelijker voor mezelf heb wat voor werkomgeving me ligt en zal niet meer het eerste beste aannemen, dan eerst maar wat doen op een wat "lager niveau". En verder ga ik volgende week beginnen met een cursus NLP, geen idee of het wat is, maar het is een soort leren communiceren. Bijkomend voordeel is dat het ook voor punten voor mijn vakgebied zorgt
Maar het is lastig.. een cursus assertiviteit kan sowieso geen kwaad. Een bijbaan zoeken in een "rustigere" omgeving zal ook al een stuk helpen. Hoe prettiger je je voelt, hoe beter het gaat. En heb je het er wel eens met je werkgever over gehad? In mijn ervaring heeft dat ook wel geholpen om meer rust te krijgen.
vrijdag 7 oktober 2011 om 12:51
Lieve mensen,
Fijn dat jullie zo snel reageren!
@hipsala en Tomatensoep Ik begon inderdaad op mijn 16e met mijn opleiding (één klas overgeslagen), en ik word bijna 20. M’n bacheloropleiding duurt 3 jaar en volgend jaar doe ik er nog een 1-jarige master achteraan.
@StefNY Dat is inderdaad wat ik bedoel, vooral een groot bedrijf lijkt me niets voor mij. Aan de andere kant trekt de wetenschap me ook weer niet, ik zal dus zeker even moeten zoeken naar iets wat ik echt leuk vind! Bedankt voor je tips
@ditendat Heel herkenbaar! Ik ben net als jij absoluut niet dom, maar wel langzaam in het leren van zulke dingen. En daardoor zien mensen mij soms wel als ‘dom’. Net als jij vond ik vakkenvullen een stuk fijner, lekker op jezelf werken. Het nadeel is dan weer het lage salaris en het feit dat je als 19-jarige ook niet meer wordt aangenomen voor dat werk.
@juna25 Aan HSP heb ik zelf ook wel eens gedacht en ik herken er veel in, vooral het opmerken van dingen waar anderen niet eens op letten. Maar ach, ik geloof dat er zoveel mensen zijn die er dingen in herkennen Het maakt me ook niet zoveel uit of het een naam heeft, maar ik ben het verder wel met je eens. Het is ook gewoon een deel van je karakter en daar hoe je niet perse iets aan te veranderen. Al is het wel lastig omdat alles tegenwoordig (?) zo snel moet, haha, vooral op werk dus.
@Cathalina e.a. Een uitzendbureau is een goed idee, dankje!
@Maja82 Van echte faalangst heb ik nooit last gehad, misschien alleen een beetje ‘gezonde faalangst’: op het laatste moment gaan leren voor eens toets, in de stress schieten omdat je denkt dat je hem niet haalt. Uiteindelijk kan ik door die stress beter leren en haal ik hem alsnog. Ik moet wel lachen om je laatste opmerking, je hebt gelijk over dat ‘volwassen’ zijn
@ritmeester e.a. Een vervolgstudie wordt enorm duur, hoewel ik het anders misschien wel zou doen! Maar zoals iemand hierboven zei, een jaartje naar het buitenland gaan is wel een optie (en ook relevant voor mijn opleiding).
Ik ben heel blij dat ik nu ook eens andere meningen hoor, want die van m’n omgeving zijn niet echt motiverend, haha. Mijn vrienden werken al jaren moeiteloos in de horeca en vinden het de ideale baan. M’n hele familie heeft eigenlijk ook altijd hard gewerkt en daar nooit problemen mee gehad. Zij vinden vooral dat ik te snel opgeef en maken zich zorgen over m’n toekomst. Zij zien horeca gewoon net als ieder ander baantje (daarom had ik het idee dat switchen van sector geen zin zou hebben). Maar ik vind zelf dat een bijbaantje nou ook weer niet zo belangrijk is… Niet belangrijk genoeg om ongelukkig van te worden.
Ik heb besloten toch iets anders te gaan zoeken, waarschijnlijk via een uitzendbureau! Assertiviteitstraining ga ik zeker overwegen. Bedankt voor alle nuttige adviezen
Fijn dat jullie zo snel reageren!
@hipsala en Tomatensoep Ik begon inderdaad op mijn 16e met mijn opleiding (één klas overgeslagen), en ik word bijna 20. M’n bacheloropleiding duurt 3 jaar en volgend jaar doe ik er nog een 1-jarige master achteraan.
@StefNY Dat is inderdaad wat ik bedoel, vooral een groot bedrijf lijkt me niets voor mij. Aan de andere kant trekt de wetenschap me ook weer niet, ik zal dus zeker even moeten zoeken naar iets wat ik echt leuk vind! Bedankt voor je tips
@ditendat Heel herkenbaar! Ik ben net als jij absoluut niet dom, maar wel langzaam in het leren van zulke dingen. En daardoor zien mensen mij soms wel als ‘dom’. Net als jij vond ik vakkenvullen een stuk fijner, lekker op jezelf werken. Het nadeel is dan weer het lage salaris en het feit dat je als 19-jarige ook niet meer wordt aangenomen voor dat werk.
@juna25 Aan HSP heb ik zelf ook wel eens gedacht en ik herken er veel in, vooral het opmerken van dingen waar anderen niet eens op letten. Maar ach, ik geloof dat er zoveel mensen zijn die er dingen in herkennen Het maakt me ook niet zoveel uit of het een naam heeft, maar ik ben het verder wel met je eens. Het is ook gewoon een deel van je karakter en daar hoe je niet perse iets aan te veranderen. Al is het wel lastig omdat alles tegenwoordig (?) zo snel moet, haha, vooral op werk dus.
@Cathalina e.a. Een uitzendbureau is een goed idee, dankje!
@Maja82 Van echte faalangst heb ik nooit last gehad, misschien alleen een beetje ‘gezonde faalangst’: op het laatste moment gaan leren voor eens toets, in de stress schieten omdat je denkt dat je hem niet haalt. Uiteindelijk kan ik door die stress beter leren en haal ik hem alsnog. Ik moet wel lachen om je laatste opmerking, je hebt gelijk over dat ‘volwassen’ zijn
@ritmeester e.a. Een vervolgstudie wordt enorm duur, hoewel ik het anders misschien wel zou doen! Maar zoals iemand hierboven zei, een jaartje naar het buitenland gaan is wel een optie (en ook relevant voor mijn opleiding).
Ik ben heel blij dat ik nu ook eens andere meningen hoor, want die van m’n omgeving zijn niet echt motiverend, haha. Mijn vrienden werken al jaren moeiteloos in de horeca en vinden het de ideale baan. M’n hele familie heeft eigenlijk ook altijd hard gewerkt en daar nooit problemen mee gehad. Zij vinden vooral dat ik te snel opgeef en maken zich zorgen over m’n toekomst. Zij zien horeca gewoon net als ieder ander baantje (daarom had ik het idee dat switchen van sector geen zin zou hebben). Maar ik vind zelf dat een bijbaantje nou ook weer niet zo belangrijk is… Niet belangrijk genoeg om ongelukkig van te worden.
Ik heb besloten toch iets anders te gaan zoeken, waarschijnlijk via een uitzendbureau! Assertiviteitstraining ga ik zeker overwegen. Bedankt voor alle nuttige adviezen