Psyche
alle pijlers
Opname ggz morgen.
maandag 1 februari 2016 om 16:14
donderdag 4 februari 2016 om 13:58
O, Zuster, wat fijn dat je eindelijk een nacht goed geslapen hebt! Hoe voel je je nu?
En wat fijn dat er eindelijk iemand is die naar je luistert en met je meekijkt! Vraag maandag ook even hoe lang de wachtlijst (ongeveer) is, en of er overbruggingszorg geboden kan worden (wekelijks een gesprek met iemand, bijvoorbeeld).
En wat fijn dat er eindelijk iemand is die naar je luistert en met je meekijkt! Vraag maandag ook even hoe lang de wachtlijst (ongeveer) is, en of er overbruggingszorg geboden kan worden (wekelijks een gesprek met iemand, bijvoorbeeld).
donderdag 4 februari 2016 om 14:03
Ik begrijp dat je dus eigenlijk nog geen behandeling had?
Kan mij voorstellen dat een opname dan ook wel ineens te heftig is.
Zeker op een crisisafdeling, daar is zoveel onrust.
Bovendien ben ik persoonlijk niet zo'n voorstander van opname,al besef ik dat er situaties zijn waarin het de enige keuze nog maar is.
Je hebt een andere verwachting gehad van de opname.
Het voordeel wat je uit die ervaring hebt meegekregen is dat je nu wellicht gemotiveerder bent om met een andere vorm van behandeling te starten.
Meer gerichte therapie, in combinatie met je eigen vertrouwde omgeving en je eigen lieve mensen om je heen is hopelijk een stuk steunender voor je.
Misschien lukt het je om thuis vast wat basis op touw te zetten ?
Wandelen is idd een heel goed plan.
Een beter slaapritme gaat je hopelijk met wat steun van medicatie ook helpen.
Regelmatige eten en goede voeding.
Wissel inspanning en ontspanning af.
Zoek ook dingen die je afleiden en ontspanning geven ( ik las kleuren, heel goed van je. Maar bv ook puzzelboekjes, legpuzzels,tuinieren,etc.)
Zou het je helpen om voor jezelf een dagschema op te stellen?
Ik weet overigens dat dit al heel moeilijk is hoor om je toe te zetten wanneer je stuk zit.
Maar het kan een beginnetje zijn om voor jezelf wat grip te krijgen.
En lukt het vandaag niet? Morgen weer een nieuwe dag toch?
Kan mij voorstellen dat een opname dan ook wel ineens te heftig is.
Zeker op een crisisafdeling, daar is zoveel onrust.
Bovendien ben ik persoonlijk niet zo'n voorstander van opname,al besef ik dat er situaties zijn waarin het de enige keuze nog maar is.
Je hebt een andere verwachting gehad van de opname.
Het voordeel wat je uit die ervaring hebt meegekregen is dat je nu wellicht gemotiveerder bent om met een andere vorm van behandeling te starten.
Meer gerichte therapie, in combinatie met je eigen vertrouwde omgeving en je eigen lieve mensen om je heen is hopelijk een stuk steunender voor je.
Misschien lukt het je om thuis vast wat basis op touw te zetten ?
Wandelen is idd een heel goed plan.
Een beter slaapritme gaat je hopelijk met wat steun van medicatie ook helpen.
Regelmatige eten en goede voeding.
Wissel inspanning en ontspanning af.
Zoek ook dingen die je afleiden en ontspanning geven ( ik las kleuren, heel goed van je. Maar bv ook puzzelboekjes, legpuzzels,tuinieren,etc.)
Zou het je helpen om voor jezelf een dagschema op te stellen?
Ik weet overigens dat dit al heel moeilijk is hoor om je toe te zetten wanneer je stuk zit.
Maar het kan een beginnetje zijn om voor jezelf wat grip te krijgen.
En lukt het vandaag niet? Morgen weer een nieuwe dag toch?
donderdag 4 februari 2016 om 14:47
Ja het voelt heerlijk om een keer goed geslapen te hebben.
Voel me veel alerter.
Vanmorgen zowaar uit mezelf de kattenbakken gedaan en gestofzuigd.
Net naar de supermarkt gewandeld. Uurtje onderweg geweest.
Ben nu wel bekaf maar heb een soort van rustig relaxed gevoel sinds ik gister thuis ben.
Monster is er zeker nog wel. Maar het lijkt of de opname me een soort van heeft wakker geschud. De zeepbel is doorgeprikt zeg maar.
Ter overbrugging van de dagbehandeling kom minimaal 1x per week bij de psychiater hebben we afgesproken.
Heb even op de site gekeken van de stichting die de dagbehandeling aanbied en het ziet er veelbelovend uit.
Sportruimtes met begeleiders, creatieve therapie en een hoop cursussen zoals zelfbeeld en grip op je gevoelens krijgen.
Ik moet toegeven dat ik er zelfs een beetje zin in heb. 3 dagen in de week eruit en bezig zijn. Aan mezelf werken.
Er zijn ook cursussen die je begeleiden als je niet weet wat wilt qua werk en hobby's en ontspanning. Ook hier ben ik wel in geïnteresseerd.
Ik weet niet of ik nog terug de zorg in wil. Ik hou van het werken met mensen maar de druk en het soms zo chaotische is heel zwaar.
Ik hoop na deze periode een zo normaal mogelijk leven te kunnen leiden maar ik moet er wel rekening mee houden dat ik nou eenmaal een bipolaire stoornis heb.
En als ik aanpassingen moet doen in m'n leven om te voorkomen dat deze situatie zich ooit weer voordoet wil ik dat heel graag.
M'n vriend en ik hebben een kinderwens.
En een kind verdient een gelukkige en stabiele moeder.
Ik denk dat ik zoveel aangrijp als mijn energie toe laat.
Ik wilde inderdaad morgen avond met mijn moeder en mijn vriend samen een schema gaan creëeren.
Hier wil ik dan echt letterlijk alles in opnemen. Van huishouden tot wandelen tot creatief bezig zijn.
ik zit graag achter m'n naaimachine om baby spullen te maken. Alleen heb ik dat al een hele tijd niet gedaan. Dus dat wil ik graag weer oppakken.
Jullie reacties doen me heel veel.
Ik heb dit soort motiverende berichtjes en adviezen echt even nodig.
Ik sla ze allemaal op en probeer er zoveel mogelijk uit te halen.
Voel me veel alerter.
Vanmorgen zowaar uit mezelf de kattenbakken gedaan en gestofzuigd.
Net naar de supermarkt gewandeld. Uurtje onderweg geweest.
Ben nu wel bekaf maar heb een soort van rustig relaxed gevoel sinds ik gister thuis ben.
Monster is er zeker nog wel. Maar het lijkt of de opname me een soort van heeft wakker geschud. De zeepbel is doorgeprikt zeg maar.
Ter overbrugging van de dagbehandeling kom minimaal 1x per week bij de psychiater hebben we afgesproken.
Heb even op de site gekeken van de stichting die de dagbehandeling aanbied en het ziet er veelbelovend uit.
Sportruimtes met begeleiders, creatieve therapie en een hoop cursussen zoals zelfbeeld en grip op je gevoelens krijgen.
Ik moet toegeven dat ik er zelfs een beetje zin in heb. 3 dagen in de week eruit en bezig zijn. Aan mezelf werken.
Er zijn ook cursussen die je begeleiden als je niet weet wat wilt qua werk en hobby's en ontspanning. Ook hier ben ik wel in geïnteresseerd.
Ik weet niet of ik nog terug de zorg in wil. Ik hou van het werken met mensen maar de druk en het soms zo chaotische is heel zwaar.
Ik hoop na deze periode een zo normaal mogelijk leven te kunnen leiden maar ik moet er wel rekening mee houden dat ik nou eenmaal een bipolaire stoornis heb.
En als ik aanpassingen moet doen in m'n leven om te voorkomen dat deze situatie zich ooit weer voordoet wil ik dat heel graag.
M'n vriend en ik hebben een kinderwens.
En een kind verdient een gelukkige en stabiele moeder.
Ik denk dat ik zoveel aangrijp als mijn energie toe laat.
Ik wilde inderdaad morgen avond met mijn moeder en mijn vriend samen een schema gaan creëeren.
Hier wil ik dan echt letterlijk alles in opnemen. Van huishouden tot wandelen tot creatief bezig zijn.
ik zit graag achter m'n naaimachine om baby spullen te maken. Alleen heb ik dat al een hele tijd niet gedaan. Dus dat wil ik graag weer oppakken.
Jullie reacties doen me heel veel.
Ik heb dit soort motiverende berichtjes en adviezen echt even nodig.
Ik sla ze allemaal op en probeer er zoveel mogelijk uit te halen.
donderdag 4 februari 2016 om 14:51
En inderdaad sapsorrow ik heb me huilend als een klein kind in haar armen geworpen.
Ze schrok zich rot van de chaos op dat moment.
Achteraf zei ze dat ze al vanaf het bezoek dinsdagavond het idee had dat het niks voor mij was en dat ze zich er helemaal niet goed bij voelde maar niks wilde zeggen om mij niet te demotiveren.
Zoals een paar reacties hier dus.
24 jaar ben je dan. Kan me niet herinneren dat ik ooit zo blij en opgelucht ben geweest met m'n moeder als op dat moment.
Ze schrok zich rot van de chaos op dat moment.
Achteraf zei ze dat ze al vanaf het bezoek dinsdagavond het idee had dat het niks voor mij was en dat ze zich er helemaal niet goed bij voelde maar niks wilde zeggen om mij niet te demotiveren.
Zoals een paar reacties hier dus.
24 jaar ben je dan. Kan me niet herinneren dat ik ooit zo blij en opgelucht ben geweest met m'n moeder als op dat moment.
donderdag 4 februari 2016 om 15:15
En je moeder zal nog nooit zo blij zijn geweest dat ze haar moederinstinct heeft gevolgd en spontaan op bezoek kwam, jou vervolgens mee nam en je vervolgens thuis afleverde.
Er zijn trouwens hier ook een paar topic's over gezond dagritme (waar mensen elkaar motiveren) en diverse hobby's (niet alleen kleuren, maar er zijn ook een paar boekentopics en een paar handwerk/knutsel/naai-topics). Wie weet heb je daar ook wat aan? Dat je daar verslag kunt doen van je hobby-proces?
Iets wat ik een poosje deed toen ik heel slecht in mijn vel zat: de tv gebruiken om mijn ritme bij te houden. Tijdens het ontbijt-nieuws ontbijten, koffie/thee drinken tijdens koffietijd, voor de lunch had ik ook een programma, dan weer thee bij een bepaalde serie... Tussendoor deed ik dan dingetjes: even stofzuigen, een was in de wasmachine, boodschappen...
Nog een trucje: ik schreef alle kleine klusjes (van iets voor de hobbyclub tot een mailtje versturen en van de was ophangen tot boodschappen doen) op een to-do-lijstje. Had (en heb) ik ook echt een speciaal blokje voor, van de Hema. Erg handig, en het zorgde er ook voor dat ik niet te veel klusjes in een week wilde proppen (lijstje had maar een beperkte ruimte).
Overleg ook eens met je moeder en je vriend of het een idee is om het sociaal team/wijkteam in te schakelen voor extra ondersteuning. Dit geeft je omgeving wat lucht, en het sociaal team/wijkteam kan je eventueel ook doorverwijzen naar gespecialiseerde begeleiding om een goed dagritme op te bouwen en om jou extra te ondersteunen. Zij kunnen bijvoorbeeld ook iedere dag bellen om je eraan te helpen herinneren dat je uit bed moet komen, of een paar keer per week een stuk met je gaan lopen, of om je dag/week goed in te delen.
Er zijn trouwens hier ook een paar topic's over gezond dagritme (waar mensen elkaar motiveren) en diverse hobby's (niet alleen kleuren, maar er zijn ook een paar boekentopics en een paar handwerk/knutsel/naai-topics). Wie weet heb je daar ook wat aan? Dat je daar verslag kunt doen van je hobby-proces?
Iets wat ik een poosje deed toen ik heel slecht in mijn vel zat: de tv gebruiken om mijn ritme bij te houden. Tijdens het ontbijt-nieuws ontbijten, koffie/thee drinken tijdens koffietijd, voor de lunch had ik ook een programma, dan weer thee bij een bepaalde serie... Tussendoor deed ik dan dingetjes: even stofzuigen, een was in de wasmachine, boodschappen...
Nog een trucje: ik schreef alle kleine klusjes (van iets voor de hobbyclub tot een mailtje versturen en van de was ophangen tot boodschappen doen) op een to-do-lijstje. Had (en heb) ik ook echt een speciaal blokje voor, van de Hema. Erg handig, en het zorgde er ook voor dat ik niet te veel klusjes in een week wilde proppen (lijstje had maar een beperkte ruimte).
Overleg ook eens met je moeder en je vriend of het een idee is om het sociaal team/wijkteam in te schakelen voor extra ondersteuning. Dit geeft je omgeving wat lucht, en het sociaal team/wijkteam kan je eventueel ook doorverwijzen naar gespecialiseerde begeleiding om een goed dagritme op te bouwen en om jou extra te ondersteunen. Zij kunnen bijvoorbeeld ook iedere dag bellen om je eraan te helpen herinneren dat je uit bed moet komen, of een paar keer per week een stuk met je gaan lopen, of om je dag/week goed in te delen.
donderdag 4 februari 2016 om 18:23
Eens met alle harten-onder-de-riem en positieve feedback van hierboven.
Toch, om even een ongezellige kritische noot te plaatsen; ook in dagbehandeling-settings lopen mafkezen, dramaqueens en schreeuwlelijken rond. Het is daar niet ineens het ministerie van Justitie.
Als je bij de eerste de beste stemverheffing (van iemand) al twijfelt of het de plek voor je is, neem je jezelf niet serieus genoeg.
Succes!
Toch, om even een ongezellige kritische noot te plaatsen; ook in dagbehandeling-settings lopen mafkezen, dramaqueens en schreeuwlelijken rond. Het is daar niet ineens het ministerie van Justitie.
Als je bij de eerste de beste stemverheffing (van iemand) al twijfelt of het de plek voor je is, neem je jezelf niet serieus genoeg.
Succes!
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
donderdag 4 februari 2016 om 18:46
Het gaat mij niet om de anderen.
Ik verwacht daar ook genoeg te zien.
Ben niet bang voor conflicten of mafkezen.
Maar bedankt voor de tip.
Blueeyes ik heb het net even met m'n moeder en vriend gehad over een wijkteam ter ondersteuning. Beiden zeggen dit niet nodig te vinden.
Ik denk ook niet dat dit nodig is voor mij.
Als ik dat schema kan maken met m'n vriend en moeder weet ik dat ik me hieraan kan houden. Heb dit in het verleden ook al eens gedaan in een moeilijke periode en dat werkte erg goed voor me.
Oo en een to do lijstje word ik heel erg nerveus van. Ik word dan zo onrustig vanwege alles wat ik dan nog moet. Terwijl als ik precies hetzelfde in een schema verwerk ik dat heel prettig vind.
Ik verwacht daar ook genoeg te zien.
Ben niet bang voor conflicten of mafkezen.
Maar bedankt voor de tip.
Blueeyes ik heb het net even met m'n moeder en vriend gehad over een wijkteam ter ondersteuning. Beiden zeggen dit niet nodig te vinden.
Ik denk ook niet dat dit nodig is voor mij.
Als ik dat schema kan maken met m'n vriend en moeder weet ik dat ik me hieraan kan houden. Heb dit in het verleden ook al eens gedaan in een moeilijke periode en dat werkte erg goed voor me.
Oo en een to do lijstje word ik heel erg nerveus van. Ik word dan zo onrustig vanwege alles wat ik dan nog moet. Terwijl als ik precies hetzelfde in een schema verwerk ik dat heel prettig vind.
donderdag 4 februari 2016 om 19:16
quote:ZusterClivia91 schreef op 04 februari 2016 @ 18:46:
Het gaat mij niet om de anderen.
Ik verwacht daar ook genoeg te zien.
Ben niet bang voor conflicten of mafkezen.
Maar bedankt voor de tip.
Blueeyes ik heb het net even met m'n moeder en vriend gehad over een wijkteam ter ondersteuning. Beiden zeggen dit niet nodig te vinden.
Ik denk ook niet dat dit nodig is voor mij.
Als ik dat schema kan maken met m'n vriend en moeder weet ik dat ik me hieraan kan houden. Heb dit in het verleden ook al eens gedaan in een moeilijke periode en dat werkte erg goed voor me.
Oo en een to do lijstje word ik heel erg nerveus van. Ik word dan zo onrustig vanwege alles wat ik dan nog moet. Terwijl als ik precies hetzelfde in een schema verwerk ik dat heel prettig vind.
Ik snap niet zo goed hoe je het voor elkaar krijgt in een paar dagen 180 graden te draaien. Eerst word je aangemeld voor crisis opname (dat betekent dat het echt niet goed gaat, en daar kom je echt niet zomaar terecht), en nu geef je aan geeneens hulp meer nodig te hebben van een FACT-team. Ga je nu nog wel voor de dagbehandeling? Want ik denk dat (aan je post hier af te leiden) je daar binnen 48 uur ook tot de conclusie gaat komen dat dat niet jouw plaats is.
Zet eens voor jezelf op een rijtje wat je nodig zou hebben om weer te kunnen functioneren in de maatschappij zoals jij graag zou willen. Je geeft aan dat een schema zou kunnen helpen. Maar in één van je post gaf je aan dat je vriend het niet meer trok, en dat hij ook even tijd en energie voor zichzelf nodig heeft. Hoelang denk je dat je vriend het nu gaat trekken, of ga je nu volledig op je moeder hangen?
Sorry voor mijn botte kritische noot, maar ik vraag me wel af hoe je eerst op een crisisafdeling terecht komt, en daarna binnen nog geen halve week besluit geen enkele hulp meer nodig te hebben.
Nabrander: wat zie je als verschil tussen een schema en een to do lijstje?
Het gaat mij niet om de anderen.
Ik verwacht daar ook genoeg te zien.
Ben niet bang voor conflicten of mafkezen.
Maar bedankt voor de tip.
Blueeyes ik heb het net even met m'n moeder en vriend gehad over een wijkteam ter ondersteuning. Beiden zeggen dit niet nodig te vinden.
Ik denk ook niet dat dit nodig is voor mij.
Als ik dat schema kan maken met m'n vriend en moeder weet ik dat ik me hieraan kan houden. Heb dit in het verleden ook al eens gedaan in een moeilijke periode en dat werkte erg goed voor me.
Oo en een to do lijstje word ik heel erg nerveus van. Ik word dan zo onrustig vanwege alles wat ik dan nog moet. Terwijl als ik precies hetzelfde in een schema verwerk ik dat heel prettig vind.
Ik snap niet zo goed hoe je het voor elkaar krijgt in een paar dagen 180 graden te draaien. Eerst word je aangemeld voor crisis opname (dat betekent dat het echt niet goed gaat, en daar kom je echt niet zomaar terecht), en nu geef je aan geeneens hulp meer nodig te hebben van een FACT-team. Ga je nu nog wel voor de dagbehandeling? Want ik denk dat (aan je post hier af te leiden) je daar binnen 48 uur ook tot de conclusie gaat komen dat dat niet jouw plaats is.
Zet eens voor jezelf op een rijtje wat je nodig zou hebben om weer te kunnen functioneren in de maatschappij zoals jij graag zou willen. Je geeft aan dat een schema zou kunnen helpen. Maar in één van je post gaf je aan dat je vriend het niet meer trok, en dat hij ook even tijd en energie voor zichzelf nodig heeft. Hoelang denk je dat je vriend het nu gaat trekken, of ga je nu volledig op je moeder hangen?
Sorry voor mijn botte kritische noot, maar ik vraag me wel af hoe je eerst op een crisisafdeling terecht komt, en daarna binnen nog geen halve week besluit geen enkele hulp meer nodig te hebben.
Nabrander: wat zie je als verschil tussen een schema en een to do lijstje?
anoniem_244297 wijzigde dit bericht op 04-02-2016 19:19
Reden: Nabrander
Reden: Nabrander
% gewijzigd
Sommige mensen dromen van grootse dingen, terwijl anderen wakker blijven en ze realiseren.
donderdag 4 februari 2016 om 20:27
Jeetje TO, klinkt heftig allemaal. Op wat voor plek ga je een dagbehandeling volgen? Op een poli o.i.d.? Ik werk zelf in een FACT en wil even aansluiten op de opmerking hierboven. Als ik dit topic lees, klinkt een FACT inderdaad niet direct als de aangewezen plek voor jou. Klopt het als is zeg dat je je leven eigenlijk best aardig op de rails hebt, afgezien natuurlijk van de psychische shit waar je nu in zit? Waar is jouw psychiater werkzaam, een grotere GGZ instelling of vrijgevestigd?
No but yeah but no but yeah but no but yeah no but yeah but no because I'm not even going on the pill because Nadine reckons they stop you from getting pregnant.
donderdag 4 februari 2016 om 22:23
Marover; ik ben absoluut niet 180 graden gedraaid. Ik voel me shit. Heb de dingen totaal niet op een rijtje en m'n vriend heeft ook tijd en ruimte nodig om even tot rust te komen alleen was de opname niet de juiste plek.
Ik besef dat ik hulp nodig heb. En dat ik er met 48 uur op een dagbehandeling nog lang niet ben.
Ik heb tijdens de opname alleen heel goed beseft dat het nog veel erger kan. En dat ik inderdaad bipolair ben en een veel te grote rugzak draag en daar mee om moet leren gaan. Alleen hoe ik uit deze spiraal kom en hoe dat omgaan moet, ik weet het niet.
ik probeer het al jaren zonder hulp en dat heeft er nu voor gezorgd dat ik in deze shit situatie zit.
ik leun veel op m'n moeder en vriend ja. En daar voel ik me heel schuldig over.
Ik ga met m'n moeder een schema maken inderdaad. Voor mij is het verschil van een schema dat ik blokken maak van uren of dagdelen waarin ik iets moet doen.
Met een to do lijstje hang ik de hele dag op de bank en krijg ik aan 't einde van de dag paniek omdat ik nog zoveel moet.
Ik hoop tijdens de dagbehandeling alles op een rijtje te krijgen zodat ik weet hoe en op welke manier ik terug kan komen in de maatschappij.
Ik heb totaal niet besloten geen enkele hulp meer te willen. Dat heb ik ook nooit gezegd.
M'n oogkleppen zijn afgetrokken tijdens de opname en nu voel ik me redelijk oké. Ook voor een groot deel doordat ik nu een nacht goed geslapen heb. Ik hoop dat ik het door kan zetten maar het kan morgen zomaar weer omslaan.
Vicky; inderdaad , goeie baan, lieve vriend, lieve familie en vrienden, mooi koophuis.
Maar dus met een hoop shit in m'n hoofd.
M'n psychiater zit inderdaad bij een ggz locatie.
Ik besef dat ik hulp nodig heb. En dat ik er met 48 uur op een dagbehandeling nog lang niet ben.
Ik heb tijdens de opname alleen heel goed beseft dat het nog veel erger kan. En dat ik inderdaad bipolair ben en een veel te grote rugzak draag en daar mee om moet leren gaan. Alleen hoe ik uit deze spiraal kom en hoe dat omgaan moet, ik weet het niet.
ik probeer het al jaren zonder hulp en dat heeft er nu voor gezorgd dat ik in deze shit situatie zit.
ik leun veel op m'n moeder en vriend ja. En daar voel ik me heel schuldig over.
Ik ga met m'n moeder een schema maken inderdaad. Voor mij is het verschil van een schema dat ik blokken maak van uren of dagdelen waarin ik iets moet doen.
Met een to do lijstje hang ik de hele dag op de bank en krijg ik aan 't einde van de dag paniek omdat ik nog zoveel moet.
Ik hoop tijdens de dagbehandeling alles op een rijtje te krijgen zodat ik weet hoe en op welke manier ik terug kan komen in de maatschappij.
Ik heb totaal niet besloten geen enkele hulp meer te willen. Dat heb ik ook nooit gezegd.
M'n oogkleppen zijn afgetrokken tijdens de opname en nu voel ik me redelijk oké. Ook voor een groot deel doordat ik nu een nacht goed geslapen heb. Ik hoop dat ik het door kan zetten maar het kan morgen zomaar weer omslaan.
Vicky; inderdaad , goeie baan, lieve vriend, lieve familie en vrienden, mooi koophuis.
Maar dus met een hoop shit in m'n hoofd.
M'n psychiater zit inderdaad bij een ggz locatie.
donderdag 4 februari 2016 om 22:33
Hoi Clivia,
Dan had ik een aantal dingen fout geïnterpreteerd.
Sorry.
Ik wil nog wel zeggen het beeld dat ik in mijn omgeving bij de fact-team zie is dat je een persoonlijke coach die in weken dat het slecht gaat met je zelfs 2x per dag langs kan komen, en op momenten dat het goed gaat minder. Maar met het enige verschil dat als er een terugval is, dat er heel snel een vangnet is opgezet. Dit zou misschien een mogelijkheid zijn omdat deze je coachen en begeleiden om weer grip op diverse zaken te krijgen, als straks blijkt dat dagbehandeling (dus dan bedoel ik niet groepstherapie, maar echt hele dagen op een kliniek zijn) niet bij je past.
Heel veel sterke te komende tijd, en gelukkig heb je lieve begripvolle mensen om je heen!
Marjolein
Dan had ik een aantal dingen fout geïnterpreteerd.
Sorry.
Ik wil nog wel zeggen het beeld dat ik in mijn omgeving bij de fact-team zie is dat je een persoonlijke coach die in weken dat het slecht gaat met je zelfs 2x per dag langs kan komen, en op momenten dat het goed gaat minder. Maar met het enige verschil dat als er een terugval is, dat er heel snel een vangnet is opgezet. Dit zou misschien een mogelijkheid zijn omdat deze je coachen en begeleiden om weer grip op diverse zaken te krijgen, als straks blijkt dat dagbehandeling (dus dan bedoel ik niet groepstherapie, maar echt hele dagen op een kliniek zijn) niet bij je past.
Heel veel sterke te komende tijd, en gelukkig heb je lieve begripvolle mensen om je heen!
Marjolein
Sommige mensen dromen van grootse dingen, terwijl anderen wakker blijven en ze realiseren.
donderdag 4 februari 2016 om 23:27
Iets vergelijkbaars kan er via het sociaal team/wijkteam met een maatwerkvoorziening aangevraagd worden. Dan komen er regelmatig begeleiders bij je langs, zo nodig meerdere malen per dag. De mantelzorg is zwaar voor je omgeving, dat weet je. Het is niet zo dat die zorg opeens niet meer nodig is als je die dagbehandeling krijgt. Hou het bespreekbaar, goed?
Verder hoop ik van harte dat je snel terecht kunt bij de dagbehandeling, en dat dat wel goed gaat. Ik denk dat het goed is om je verwachtingen goed in kaart te brengen voor je start, en ook te checken of die verwachtingen kloppen (psychiater, iemand die die behandeling geeft...).
Verder hoop ik van harte dat je snel terecht kunt bij de dagbehandeling, en dat dat wel goed gaat. Ik denk dat het goed is om je verwachtingen goed in kaart te brengen voor je start, en ook te checken of die verwachtingen kloppen (psychiater, iemand die die behandeling geeft...).
zondag 7 februari 2016 om 18:02
Gister in m'n eentje op de fiets wat boodschappen wezen halen.
Hoewel ik bijna weg rende uit de supermarkt vanwege de drukte en daarom een paniekaanval heb ik doorgezet.
Voelde me zo goed toen ik weer buiten stond dat ik door gefietst ben naar m'n favo hobby winkeltje en daar even heb geneusd.
Vandaag rustige dag. Beetje achter m'n naai machine zitten rommelen.
Ik voel me wel wat beter als voor de opname. Dat is wel duidelijk. Maar ik blijf maar zo verschrikkelijk moe ondanks dat ik goed slaap met de medicijnen.
Ga ik morgen nog even overleggen met de psychiater.
Lief dat je aan me denkt.
Ik zal morgen wel even een update geven.
Hoewel ik bijna weg rende uit de supermarkt vanwege de drukte en daarom een paniekaanval heb ik doorgezet.
Voelde me zo goed toen ik weer buiten stond dat ik door gefietst ben naar m'n favo hobby winkeltje en daar even heb geneusd.
Vandaag rustige dag. Beetje achter m'n naai machine zitten rommelen.
Ik voel me wel wat beter als voor de opname. Dat is wel duidelijk. Maar ik blijf maar zo verschrikkelijk moe ondanks dat ik goed slaap met de medicijnen.
Ga ik morgen nog even overleggen met de psychiater.
Lief dat je aan me denkt.
Ik zal morgen wel even een update geven.
zondag 7 februari 2016 om 18:11
Je vecht al een hele tijd, en hebt dat heel lang gedaan met te weinig rust en slaap. Toen ik net begon met slaapmedicatie sliep ik ook goed, maar was tegelijkertijd doodmoe. Na een tijdje werd dat minder, en werd ik zelf ook rustiger. Daardoor had ik ook minder medicatie nodig.
Misschien speelt er bij jou iets vergelijkbaars?
O, en ik vind het heel dapper dat je op zaterdag naar de supermarkt bent gegaan! Dat is iets wat ik zelf in dit soort situaties uit de weg ga
Misschien speelt er bij jou iets vergelijkbaars?
O, en ik vind het heel dapper dat je op zaterdag naar de supermarkt bent gegaan! Dat is iets wat ik zelf in dit soort situaties uit de weg ga
zondag 7 februari 2016 om 18:57
Ja ik denk ook dat dat het is.
Als ik het zo samen met de psychiater bekijk de afgelopen jaren speelt de bipolaire stoornis al zo'n 6 jaar. Waarvan de afgelopen 2 jaar steeds heftiger werden.
Wat betekent dat ik dus ook meerdere hypomanische en depressieve periodes heb gehad waar ik totaal geen hulp of medicatie bij kreeg.
Niet zo gek dus dat m'n lijf een keer op is. En m'n hoofd ook.
Ja ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje de dagen kwijt ben. Zaterdag of woensdag maakt voor mij nu geen verschil. Dus pas toen ik het parkeer terrein over fietste bedacht ik me shit het is zaterdag dus gekkenhuis.
Toch doorgezet. Voelde me best trots daarna.
Als ik het zo samen met de psychiater bekijk de afgelopen jaren speelt de bipolaire stoornis al zo'n 6 jaar. Waarvan de afgelopen 2 jaar steeds heftiger werden.
Wat betekent dat ik dus ook meerdere hypomanische en depressieve periodes heb gehad waar ik totaal geen hulp of medicatie bij kreeg.
Niet zo gek dus dat m'n lijf een keer op is. En m'n hoofd ook.
Ja ik moet eerlijk zeggen dat ik een beetje de dagen kwijt ben. Zaterdag of woensdag maakt voor mij nu geen verschil. Dus pas toen ik het parkeer terrein over fietste bedacht ik me shit het is zaterdag dus gekkenhuis.
Toch doorgezet. Voelde me best trots daarna.