Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Opname op PAAZ

01-12-2018 19:33 40 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Hallo allemaal,
Alweer even geleden dat ik hier geschreven heb maar heb nu toch weer een vraag.
Zoals sommige weten heb ik ontzettend veel meegemaakt en is het leven nog niet makkelijk met een zoon met autisme.
Over het algemeen ben ik mijn hele leven sterk geweest en heb ik erg mijn best gedaan om te doen alsof ik het allemaal wel aankon en vooral geen hulp nodig had.
Wel heb ik gesprekken gehad bij een psycholoog en toen ging het weer even.
Helaas ben ik deze week ingestort.
Ik heb al een tijdje last van tinitus maar had er nooit veel last van, tot vorige week.
Ineens was het erger en toen ik na een dag dat ik er al gespannen door was een nacht niet kon slapen ervan ben ik totaal in paniek geraakt.
Het lukte niet meer om tot rust te komen dus de huisarts schreef oxazepam voor tegen de spanning en een paar dagen later ook temazepam om te slapen.
Inmiddels is de tinitus wel minder geworden maar de spanning blijft en zonder oxazepam kan ik nu geen rust vinden.
Ik besef dat de tinitus eigenlijk de druppel is geweest die de emmer deed overstromen en dat ik veel te lang sterk ben gebleven.
Er moet nu dus echt iets gebeuren en ik wil het dit keer goed doen zodat het blijft werken.
Omdat ik thuis niet tot rust kan komen doordat ik toch steeds weer van alles ga doen en er voor iedereen wil zijn speel ik met de gedachte om mezelf op te laten nemen zodat ik gedwongen word echt aan mezelf te werken.
Waarschijnlijk moet ik ook met antidepressiva gaan beginnen en aangezien ik daar enorm bang voor ben vind ik het een veiliger idee als dat gestart wordt in een voor mij veilige omgeving.
Afgelopen vrijdag heb ik contact gehad met de huisarts en we hebben afgesproken dat ik maandagochtend langskom om te bespreken hoe nu verder en te kijken naar een mogelijke opname.
Wie van jullie heeft ervaring met een opname?
Hebben jullie er veel aan gehad?
En voor degenen met kinderen, hoe hebben jullie dat gedaan?
Ik lees wel eens dat kinderen soms uit huis worden geplaatst als het niet goed gaat met moeder, maar mijn man is er ook nog.
Dat is dus wel iets waar ik erg bang voor ben.
Ik heb eigenlijk veel vragen, maar dit zijn voor nu de belangrijkste.
Graag wil ik voor mezelf graag maandag zeker weten wat ik wil.
Als ik aan een opname denk geeft me dat wel een rustig gevoel dus ik denk eigenlijk dat dit is wat ik nodig heb.
Alvast bedankt voor het lezen en jullie antwoord.
Alle reacties Link kopieren Quote
Vraag ook familie en vrienden om in te springen mocht het zo ver komen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik
Nee
Kind is bij vader gebleven, VT is niet eens aan de orde geweest.
Het is moeilijk bescheiden te blijven. Wanneer je zo goed bent als ik. Zo stoer, zo charmant en zo aardig, dat zie je in 1 ogenblik.
Alle reacties Link kopieren Quote
Mijn ervaring is dat vrijwillige opname bijna niet te regelen is, en dat het een utopie is dat je er tot rust komt.
Echt het is een noodgreep, als het niet anders kan. Je zit tussen andere ptn. die ook op hun slechtst zijn en dat is - zacht uitgedrukt - NIET tof. En al helemaal niet rustgevend dus.
(met Google kun trouwens denk ik ook nog wel wat oude topics van hier vinden).

Als je vooral rust nodig hebt maar geen gevaar voor jezelf of omgeving bent, kun je beter ergens een huisje huren en op die manier er even tussenuit gaan. Meen ik serieus, niet sarcastisch.
(en niet om je bang te maken, maar ‘veilig’ is een psychiatrische afdeling ook niet. Heb me nergen zo onveilig gevoeld als daar!)
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat een ellende, sterkte... Inderdaad vraag hulp aan je omgeving, dat zij je zoveel mogelijk kunnen ontlasten.

Een vrijwillige opname is inderdaad haast niet te regelen, misschien via wachtlijsten bij de GGz. Maar verwacht dan geen behandeling. Ook de meeste behandelingen worden op de poli, in dagbehandeling of deeltijd gedaan. Klinisch gebeurt haast niet meer. Plus er zijn lange wachtlijsten voor. Ik denk dat stap 1 is dat je doorverwezen wordt naar de GGz. En van daaruit verder. Er zal ook eerst goed onderzocht moeten worden wat er allemaal speelt. En daarna een plan worden gemaakt.

Ik heb meerdere lange (paar maanden) en korte (meestal 1 week) opnames gehad (PAAZ de 1e keer, verder acute psychiatrie / medium care / high care bij de GGz). Je wordt er even stilgezet, maar verder is het echt geen "warm bad". Je kunt je ei kwijt bij de verpleging, maar zij zijn er niet om echt een therapie te geven. Plus wat hierboven al geschreven is, iedereen zit er op zijn slechtst. Ik ben al een paar keer bedreigd door een groepsgenoot en dat heeft best veel impact gehad. Als je maar half kunt, kies dan voor therapie vanuit huis.
poesiepoes wijzigde dit bericht op 01-12-2018 19:48
9.61% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Helemaal mee eens met Anoniem.

Echt meer stress dan rust, mensen die zelfmoord pleegden, ruzies, gestel, altijd in het gedoe en de viezigheid van een ander zitten, etc.
Ik was er weer heel snel weg.
Het is moeilijk bescheiden te blijven. Wanneer je zo goed bent als ik. Zo stoer, zo charmant en zo aardig, dat zie je in 1 ogenblik.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ook eens met anoniem. Heb je vriendinnen waar je eventjes tot rust zou kunnen komen? En zou het een idee zijn om eventuele psychologische hulp weer op te pakken? Goed van je dat je hulp hebt gezocht, ook sterke mensen kunnen weleens mindere tijden doormaken. Heel veel sterkte!
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat rot dat je je zo voelt en dat je thuis geen rust kunt vinden. Ik heb ervaring met opname en ik sluit me helemaal aan bij de rest: als het even kan, niet doen. Het is met afstand de onveiligste plek waar ik ooit ben geweest. Daar zijn heeft PTSS bij mij veroorzaakt, ik ben nu bijna vijf jaar later al maanden bezig met wekelijkse EMDR om daar vanaf te komen. Er zitten mensen met wie het echt heel, heel slecht gaat, dat is geen rustige omgeving. Ik krijg wel eens het idee dat mensen denken dat een kliniek een soort kuuroord is, maar dat is het dus niet. Ik ging er slecht in, maar ik kwam er nog heel veel slechter - knettersuicidaal - uit. Ik hoop dat je inderdaad vriendinnen of familie hebt die je een paar dagen kunnen opvangen. Sterkte!
Alle reacties Link kopieren Quote
Jeetje, als ik dit zo lees van jullie is het niet zo’n goed idee dus.
Nu had ik er ook al niet een rustoord idee bij hoor maar juist dat je er keihard aan jezelf moet werken.
Ik ken ook verhalen van mensen die het juist wel als positief ervaren hebben en er goed uit gekomen zijn.
Helaas heb ik niet echt een netwerk om me heen en vriendinnen ook niet echt.
Vanwege mijn zoon is het thuis ook niet altijd makkelijk en loop je constant op eieren dus vandaar dat ik aan deze mogelijkheid dacht.
Goed om jullie ervaringen te lezen, ik neem ze mee in mijn overweging.
Dankjewel allemaal!
Alle reacties Link kopieren Quote
Kan je dan niet beter op een yoga retreat ofzo gaan?

En er zijn ook christelijke kloosters in Nederland waar je nog de stilte kunt vinden.

Denk niet dat dat alles verhelpend is, maar denk dat het er wel rustig is.


Succes en sterkte!
Alle reacties Link kopieren Quote
Het klinkt alsof die verhalen die jij hebt gehoord vooral over behandelopnames gaan. Een opname op de paaz is doorgaans geen behandelopname maar een crisisopname.

Ik zou inzetten op een week of een paar weken in een huisje om tot rust te komen. Daarna zou ik samen met het sociaal team in jouw woonplaats/wijk gaan kijken wat er mogelijk is om jou te ontlasten in de zorg. Iemand om mee te praten voor jou, iemand die wekelijks wat met je zoon gaat doen zodat jij wat tijd voor jezelf hebt, misschien af en toe logeeropvang zodat hij af en toe een weekeind uit logeren kan (zoon een leuk weekeind weg, jij rust)... er is best veel te regelen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Celaena_Aelin schreef:
01-12-2018 23:28
Het klinkt alsof die verhalen die jij hebt gehoord vooral over behandelopnames gaan. Een opname op de paaz is doorgaans geen behandelopname maar een crisisopname.

Ik zou inzetten op een week of een paar weken in een huisje om tot rust te komen. Daarna zou ik samen met het sociaal team in jouw woonplaats/wijk gaan kijken wat er mogelijk is om jou te ontlasten in de zorg. Iemand om mee te praten voor jou, iemand die wekelijks wat met je zoon gaat doen zodat jij wat tijd voor jezelf hebt, misschien af en toe logeeropvang zodat hij af en toe een weekeind uit logeren kan (zoon een leuk weekeind weg, jij rust)... er is best veel te regelen.

Inderdaad.
‘Aan jezelf werken’ (sowieso een erg vaag begrip) kun je pas als er een plan van aanpak ligt, er een behandeldoel is, en dan nog kan dat meestal gewoon ambulant/ in deeltijd.
Als er acute nood is wordt zo’n opname (die zo kort mogelijk gehouden wordt) wel eens gebruikt om zo’n plan op te stellen, maar de opname zelf is echt geen behandeling.
Alle reacties Link kopieren Quote
Als jij buiten je huis aan de slag gaat met jezelf, wat gaat er dan aan de situatie thuis veranderen? Anders val je op dat gebied weer terug in het oude. Op eieren blijven lopen is geen optie. Naast dat je met jezelf aan de slag gaat moet daar ook gewerkt worden.

Sterkte :hug:
show the world that we`ve got liberty (the Wizz)
Alle reacties Link kopieren Quote
stippelbeestje schreef:
01-12-2018 23:16
Jeetje, als ik dit zo lees van jullie is het niet zo’n goed idee dus.
Nu had ik er ook al niet een rustoord idee bij hoor maar juist dat je er keihard aan jezelf moet werken.
Ik ken ook verhalen van mensen die het juist wel als positief ervaren hebben en er goed uit gekomen zijn.
Helaas heb ik niet echt een netwerk om me heen en vriendinnen ook niet echt.
Vanwege mijn zoon is het thuis ook niet altijd makkelijk en loop je constant op eieren dus vandaar dat ik aan deze mogelijkheid dacht.
Goed om jullie ervaringen te lezen, ik neem ze mee in mijn overweging.
Dankjewel allemaal!
Hier ook ervaring met opnames en dat was geen pretje. Veel spanning tussen patiënten onderling, iedereen is op zn slechts. Rust is denk ik het laatste wat je daar vind.
Aan jezelf werken is ook lastig tijdens een opname, er worden meestal geen behandelingen geboden alleen soms wat activiteiten met een activeringsdoel, in de klinieken waar ik ben geweest was dat o.a. wandelen, knutselen, koken, gewoon simpele dingen dus, maar zelfs dat is er niet altijd. En dit gaat op een heel laag niveau omdat de meeste mensen daar gewoon te ziek zijn.
Ergens een huisje huren of een kamer in een hotel is misschien een betere optie als het je echt om de rust gaat en om thuis even weg te zijn. Misschien kun je iets in de buurt van je huis huren zodat je bijvoorbeeld gesprekken met de praktijkondersteuner kunt doen of zodat je tussendoor toch even thuis kunt zijn.
Mij geeft een dagplanning rust, dan kan ik activiteiten en rust beter in balans brengen, anders raas ik maar door. Gaat je zoon al naar school? Zou je je dag zo in kunnen delen dat je vooral dingen voor jezelf doet als je zoon naar school is?
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik raad je ook niet meteen opname aan.
Ik vond het er een hel.
De tip is al gegeven ergens een huisje te boeken voor jezelf voor een aantal weken.
Kijken of je daarmee tot rust komt.
Ik heb veel meer baat bij uitwaaien op het strand dan de paaz.
Alle reacties Link kopieren Quote
Hoe was het bij de huisarts?
Alle reacties Link kopieren Quote
Oprechte vraag aan de ervaringsdeskundigen: wanneer is opname wel verstandig? En wat is dan de meerwaarde?
I am a person, not a mental health problem.
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat lief dat je ernaar vraagt strontvliegje!
Ze heeft me met spoed doorverwezen naar de psychiater in het ziekenhuis en daar kan ik woensdag al terecht.
Er gaat dan gekeken worden wat er nodig is en mogelijk is dat toch een opname maar dat is nog helemaal niet zeker.
Het liefste blijf ik natuurlijk gewoon thuis maar liever niet alleen vanwege de paniekaanvallen.
Gelukkig heeft mijn man de mogelijkheid thuis te werken dus dat is geen probleem.
Van de huisarts mag ik de oxazepam nog gewoon blijven slikken tot duidelijk is wat we gaan doen.
Ik slik maar twee keer per dag 10 mg dus dat valt reuze mee.
Vandaag kon ik voor het eerst weer een beetje licht aan het einde van de tunnel zien dus dat is al een kleine verbetering.

Voor degenen die voorstelden ergens een huisje te huren of een retraite te doen; dat is voor mij geen optie.
Het is niet zozeer dat ik behoefte heb aan alleen zijn, helemaal niet zelfs want dat vind ik niet fijn nu.
En ik ben nu ook wel zover dat ik niet toch van alles ga lopen doen dus thuis vind ik wel rust nu.
Het gaat er meer om dat ik van de paniekaanvallen af wil en door ergens anders te gaan zitten raak ik die ook niet kwijt.
Nou ja, er gaat in ieder geval aan gewerkt worden nu.
Alle reacties Link kopieren Quote
FadeToBlack schreef:
03-12-2018 14:43
Oprechte vraag aan de ervaringsdeskundigen: wanneer is opname wel verstandig? En wat is dan de meerwaarde?

Wanneer er sprake is van dermate crisis dat het niet meer veilig is thuis, of een behandelopname (lang) of korte opname met een duidelijk doel zoals (snel) instellen op- of switchen van medicatie.
Alle reacties Link kopieren Quote
FadeToBlack schreef:
03-12-2018 14:43
Oprechte vraag aan de ervaringsdeskundigen: wanneer is opname wel verstandig? En wat is dan de meerwaarde?
In mijn optiek alleen als je een gevaar bent voor jezelf of je omgeving (crisisopname) of als er echt een behandelplan is wat onmogelijk in de ambulante setting plaats kan vinden (behandelopname) vanwege het risico op enorme terugvallen (eetstoornis, psychoses) of omdat de mogelijkheid om je steeds thuis terug te trekken en dus je problemen te ontvluchten je herstel ondermijnt.
Alle reacties Link kopieren Quote
FadeToBlack schreef:
03-12-2018 14:43
Oprechte vraag aan de ervaringsdeskundigen: wanneer is opname wel verstandig? En wat is dan de meerwaarde?
Bij mij alleen als ik gevaar ben voor mezelf of omgeving. Acuut suïcidaal.
Voor de rest word ik er niet beter van.
Genezen doe ik thuis, sinds ik dat weet, zorg ik ervoor dat mijn crisis mijn verantwoording blijft en kan ik het in mijn veilige omgeving oplossen. Dat heeft wel aantal jaren gekost.

(3x opgenomen geweest, 1x 1jaar op de PAAZ - belachelijk lang, maar weinig keus - 2x 6 maanden)
'I want to be like water. I want to slip through fingers, but hold up a ship.'
Alle reacties Link kopieren Quote
Opname was bij mij meestal als ik een gevaar was voor mezelf (heel suïcidaal met haast), dat waren crisisopnames. Soms vrijwillig, een paar keer niet. Maar ook weleens als ik mijn hoofd en lijf zo overvraagd had en het weer die kant op ging; dan een week op een open afdeling (time-out opname) om erger te voorkómen. Dan moest er wel plek zijn, daar zijn wachtlijsten voor.
Alle reacties Link kopieren Quote
@Stippelbeestje, wat fijn dat je overmorgen al terecht kan. Sterkte ermee!

De anderen bedankt voor de antwoorden op mijn vragen over opname. Het moet een hele nare ervaring zijn, heb ik al vaker gehoord. Mijn man is op de PAAZ opgenomen geweest, en hij heeft het juist als een goede tijd ervaren. Het was ook een fijne afdeling (vooral het gesloten deel), met erg betrokken personeel.
I am a person, not a mental health problem.
Alle reacties Link kopieren Quote
Anoniem262821034 schreef:
01-12-2018 19:38
Mijn ervaring is dat vrijwillige opname bijna niet te regelen is, en dat het een utopie is dat je er tot rust komt.
Echt het is een noodgreep, als het niet anders kan. Je zit tussen andere ptn. die ook op hun slechtst zijn en dat is - zacht uitgedrukt - NIET tof. En al helemaal niet rustgevend dus.
(met Google kun trouwens denk ik ook nog wel wat oude topics van hier vinden).

Als je vooral rust nodig hebt maar geen gevaar voor jezelf of omgeving bent, kun je beter ergens een huisje huren en op die manier er even tussenuit gaan. Meen ik serieus, niet sarcastisch.
(en niet om je bang te maken, maar ‘veilig’ is een psychiatrische afdeling ook niet. Heb me nergen zo onveilig gevoeld als daar!)
Helemaal eens met bovenstaande.
Ja dat klopt maar dat heeft hier nu even niks mee te maken
Alle reacties Link kopieren Quote
FadeToBlack schreef:
03-12-2018 14:43
Oprechte vraag aan de ervaringsdeskundigen: wanneer is opname wel verstandig? En wat is dan de meerwaarde?
Als iemand een gevaar is voor zichzelf, mits er dan ook behandeld wordt. En als je vrijwillig gaat ook alleen als er behandeld wordt. Heb te veel gezien en meegemaakt dat ze je maanden zoethouden met kleurplaten kleuren terwijl ze je gewoon therapie o.i.d. kunnen geven. Ik zie dus geen meerwaarde meer en laat me alleen nog opnemen als het voor thuis niet meer acceptabel is dat ik er ben.
Ja dat klopt maar dat heeft hier nu even niks mee te maken

Anonymous

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven