Psyche
alle pijlers
Opzien tegen sociale dingen
vrijdag 11 mei 2012 om 16:26
Dat doe ik eigenlijk al mijn hele leven lang.
Zo zie ik er bijvoorbeeld iedere week tegen op om naar stage te gaan (één dag per week).
Ik studeer nog, heb weinig contacturen (veel zelfstudie) en zit dus veel thuis. Vind ik heerlijk, ik verveel me nooit, kan mezelf altijd vermaken. Vind het ook heerlijk om thuis een beetje te rommelen: studeren, wasje draaien, schoonmaken. Maar zodra ik dan iets sociaals moet gaan doen, zoals werken, stage zie ik daar zo tegen op. Ik voel me niet echt op mijn gemak in sociale situaties. Ik ervaar de wereld (zeer) regelmatig als 'bedreigend'. Als iets waar ik niet capabel genoeg voor ben om aan deel te nemen. Als iets waarin ik afgewezen kan worden. Niet dat ik dan niet naar buiten durf, maar wel dat ik gewoon liever veilig thuis zit en puur mijn eigen plan kan trekken. Ik ben dus graag op mezelf. Zit graag in mijn eigen wereld. En ik weet niet of dat goed of slecht is.
Ik heb alleen geen zin om mijn hele leven op te zien tegen van alles en nog wat.
Het is namelijk zo dat ik bijvoorbeeld aan het begin van het weekend denk: hmm lekker weekend, kut alleen dat ik daarna weer naar stage moet. Ik heb dan het gevoel dat ik pas echt kan genieten als ik weet dat ik even de komende tijd (dagen) geen verplichtingen heb.
Ik ben mijn hele leven al wel erg op mezelf geweest. Maar ik heb het idee dat sinds ik ben gaan studeren en op mezelf ben gaan wonen, ik geleidelijk aan me wat meer ben gaan afzonderen omdat ik bang was om afgewezen te worden. En dat ik dan ook vaak terug verlangde naar een plek waar ik me wel veiliger voelde (mijn oude woonplaats met mijn ouders en vriendinnen van vroeger).
Ik weet dus niet zo goed wat ik hier mee aan moet...
Zo zie ik er bijvoorbeeld iedere week tegen op om naar stage te gaan (één dag per week).
Ik studeer nog, heb weinig contacturen (veel zelfstudie) en zit dus veel thuis. Vind ik heerlijk, ik verveel me nooit, kan mezelf altijd vermaken. Vind het ook heerlijk om thuis een beetje te rommelen: studeren, wasje draaien, schoonmaken. Maar zodra ik dan iets sociaals moet gaan doen, zoals werken, stage zie ik daar zo tegen op. Ik voel me niet echt op mijn gemak in sociale situaties. Ik ervaar de wereld (zeer) regelmatig als 'bedreigend'. Als iets waar ik niet capabel genoeg voor ben om aan deel te nemen. Als iets waarin ik afgewezen kan worden. Niet dat ik dan niet naar buiten durf, maar wel dat ik gewoon liever veilig thuis zit en puur mijn eigen plan kan trekken. Ik ben dus graag op mezelf. Zit graag in mijn eigen wereld. En ik weet niet of dat goed of slecht is.
Ik heb alleen geen zin om mijn hele leven op te zien tegen van alles en nog wat.
Het is namelijk zo dat ik bijvoorbeeld aan het begin van het weekend denk: hmm lekker weekend, kut alleen dat ik daarna weer naar stage moet. Ik heb dan het gevoel dat ik pas echt kan genieten als ik weet dat ik even de komende tijd (dagen) geen verplichtingen heb.
Ik ben mijn hele leven al wel erg op mezelf geweest. Maar ik heb het idee dat sinds ik ben gaan studeren en op mezelf ben gaan wonen, ik geleidelijk aan me wat meer ben gaan afzonderen omdat ik bang was om afgewezen te worden. En dat ik dan ook vaak terug verlangde naar een plek waar ik me wel veiliger voelde (mijn oude woonplaats met mijn ouders en vriendinnen van vroeger).
Ik weet dus niet zo goed wat ik hier mee aan moet...
vrijdag 11 mei 2012 om 16:47
Ik heb me als kind/ puber door leeftijdsgenoten wel vaak buitengesloten gevoeld. Dat ik er niet bij hoorde. Zag dat wel als een afwijzing toen (en nu nog steeds eigenlijk). Maar dat heeft ieder kind misschien wel (eens) gehad?
En toen ik net op mezelf ging wonen, heb ik ook regelmatig mensen over mijn grenzen heen laten gaan. Er zijn toen dan ook wel mensen geweest die mij het gevoel gaven er niet bij te horen.
Dan was ik ook niet assertief genoeg.
'Fijn' van de herkenning. Ik heb vaak het idee dat ik de enige ben die opziet tegen dingen die voor de meeste mensen gewoon heel normaal zijn.
En toen ik net op mezelf ging wonen, heb ik ook regelmatig mensen over mijn grenzen heen laten gaan. Er zijn toen dan ook wel mensen geweest die mij het gevoel gaven er niet bij te horen.
Dan was ik ook niet assertief genoeg.
'Fijn' van de herkenning. Ik heb vaak het idee dat ik de enige ben die opziet tegen dingen die voor de meeste mensen gewoon heel normaal zijn.
vrijdag 11 mei 2012 om 16:50
Ik herken het wel, maar er zijn nu eenmaal sociale dingen waar je niet onderuit komt. Nu is het je stage, straks is het je werk of zo. Zelf heb ik het bijv. ook vaak bij feestjes of conferenties. Volgens mij is er maar 1 oplossing en dat is dwars door je angst heen. Gewoon doen, merken dat het goed gaat en dat je het kunt. Op een gegeven moment word je minder bang, zie je er minder tegenop en kun je achteraf zelfs zeggen dat het leuk was. En nog later kun je je misschien zelfs erop verheugen, omdat je weet dat je het kunt en dat het leuk is. Dat kost veel moeite en kan lang duren. Maar met kleine stapjes kom je er ook. Zo heb ik zelf ooit eens een forummeeting gehad (niet van Viva), waar ik nachten van tevoren al niet van kon slapen, zo eng vond ik het. Maar het was hartstikke leuk. En op mijn werk zie ik ook steeds minder op tegen de dingen die ik eigenlijk vreselijk eng en moeilijk vind. Gewoon omdat ik langzaamaan merk dat ik het wel kan en dat het me toch wel goed af gaat, zelfs al begin ik er kotsmisselijk van de zenuwen aan.
Succes, kwestie van gewoon doen en doorzetten.
Succes, kwestie van gewoon doen en doorzetten.
..
vrijdag 11 mei 2012 om 17:02
Dank je voor je reactie reizigster. Ik ben het zeker met je eens dat ik gewoon door die angst heen moet en het gewoon moet doen. Ik krijg dat goede gevoel ook als ik dingen doe zoals naar een feestje of borrel gaan waar ik vooraf tegen opzag. Dan gaat het meestal inderdaad gewoon goed en ben ik trots op mezelf dat ik het gewoon gedaan heb.
Maar dingen zoals stage (en later misschien dus mijn werk) blijven lastig. Ik ga elke week gewoon naar mijn stage en ik loop al 4 jaar stage op verschillende plekken dus ik vermijd dat niet. Maar ik blijf er tegenop kijken. Ook al gaat het gewoon goed op stage. Ik blijf het gevoel hebben dat ik er niet echt bij hoor of iets (op het sociale vlak) niet goed doe. Het gevoel dat ik gewoon in mijn eigen, veilige omgeving wil blijven.
Maar dingen zoals stage (en later misschien dus mijn werk) blijven lastig. Ik ga elke week gewoon naar mijn stage en ik loop al 4 jaar stage op verschillende plekken dus ik vermijd dat niet. Maar ik blijf er tegenop kijken. Ook al gaat het gewoon goed op stage. Ik blijf het gevoel hebben dat ik er niet echt bij hoor of iets (op het sociale vlak) niet goed doe. Het gevoel dat ik gewoon in mijn eigen, veilige omgeving wil blijven.
vrijdag 11 mei 2012 om 17:31
Je bent in elk geval niet de enige. Ik zie ook op tegen sociale dingen. Ik blijf ze wel allemaal gewoon doen, want er zit weinig anders op. Ik weet nu langzamerhand ook wel dat ik het best kan, werk en feestjes en vergaderingen. Maar Ik weet niet of het ooit went, ik heb het m'n hele leven al en het stadium van me verheugen op iets sociaals heb ik nooit echt bereikt.
Stel je voor dat je een paar maanden echt niemand hoefde te spreken. Daar zou ik me nou weer wel op kunnen verheugen.
Stel je voor dat je een paar maanden echt niemand hoefde te spreken. Daar zou ik me nou weer wel op kunnen verheugen.
vrijdag 11 mei 2012 om 17:48
Fijn die herkenning.
NouEvenNiet, ja dat klinkt inderdaad heerlijk in mijn oren. Niemand hoeven te spreken niet dan, maar wel geen verplichtingen. Ik verheugde me als kind ook altijd al enorm op de vakanties en was volkomen down wanneer het eind daarvan in zicht kwam (heb ik nu nog steeds op bepaalde momenten).
Ceci_nest_pas_un_bal, ja precies die gevoelens. Anders zijn dan de rest. Als je er later op wilt ingaan, hoor ik het wel.
Hebben jullie veel vrienden? Of zien jullie dat ook als een sociale verplichting?
NouEvenNiet, ja dat klinkt inderdaad heerlijk in mijn oren. Niemand hoeven te spreken niet dan, maar wel geen verplichtingen. Ik verheugde me als kind ook altijd al enorm op de vakanties en was volkomen down wanneer het eind daarvan in zicht kwam (heb ik nu nog steeds op bepaalde momenten).
Ceci_nest_pas_un_bal, ja precies die gevoelens. Anders zijn dan de rest. Als je er later op wilt ingaan, hoor ik het wel.
Hebben jullie veel vrienden? Of zien jullie dat ook als een sociale verplichting?
vrijdag 11 mei 2012 om 17:54
dit herken ik, dit had ik ook alleen niet met dingen als stage en werk enzo. meer bij feesten, familiebijeenkomsten enz.
ik voelde me dan namelijk altijd minder, was erg onzeker enz.
een tijdje geleden was ik het zo zat dat ik naar de psycholoog ben gegaan.
bij mij bleek het om een (lichte vorm van) soort van sociale fobie te gaan.
ben nu al een tijd bij de psych en het gaat stukken beter met me, ook bij feestjes enzo. Ben nog wel wat onzeker, maar kan er nu beter mee omgaan.
ideetje om hulp te zoeken? ik ben erg blij dat ik het gedaan heb in ieder geval...
ik voelde me dan namelijk altijd minder, was erg onzeker enz.
een tijdje geleden was ik het zo zat dat ik naar de psycholoog ben gegaan.
bij mij bleek het om een (lichte vorm van) soort van sociale fobie te gaan.
ben nu al een tijd bij de psych en het gaat stukken beter met me, ook bij feestjes enzo. Ben nog wel wat onzeker, maar kan er nu beter mee omgaan.
ideetje om hulp te zoeken? ik ben erg blij dat ik het gedaan heb in ieder geval...
vrijdag 11 mei 2012 om 17:57
vrijdag 11 mei 2012 om 18:04
Heel herkenbaar. Zelf ben ik introvert, een einzelganger, een stil persoon en ja, ik snap dat dat voor velen heel saai is. Ik zie ook op tegen sociale dingen. Heb er zelfs een cursus voor gevolgd en ervoor naar de psycholoog geweest. Toen kwam ik erachter dat ik niet de enige was. Ik zie tegen dingen op, omdat ik mij nooit een houding weet te geven. Maar daarnaast vind ik dat soort dingen ook gewoon niet leuk. Kan mij heel goed zelf vermaken, vind het zelfs leuker om alleen te zijn dan in een gezelschap, gewoon omdat je dan je eigen ding kan doen. Mensen hebben mij vaak geprobeerd te veranderen, zelfs mijn eigen familieleden. En dan leg je het uit, en dan is het nog "maar ga dan gewoon een keertje uit". Terwijl ik daar helemaal geen beheofte aan heb. Heb het wel een paar keer uitgeprobeerd, maar ik zit veel liever thuis tv te kijken. Ja, veel mensen vinden het raar. Maar ze hebben mij maar te accepteren hoe ik ben. Aan veel "verplichtingen" kun je niet ontkomen, maar buiten die verplichtingen zal ik gewoon je eigen ding biljven doen. Het gaat erom dat jij gelukkig bent.
vrijdag 11 mei 2012 om 18:11
quote:Missphoebe schreef op 11 mei 2012 @ 17:54:
dit herken ik, dit had ik ook alleen niet met dingen als stage en werk enzo. meer bij feesten, familiebijeenkomsten enz.
ik voelde me dan namelijk altijd minder, was erg onzeker enz.
een tijdje geleden was ik het zo zat dat ik naar de psycholoog ben gegaan.
bij mij bleek het om een (lichte vorm van) soort van sociale fobie te gaan.
ben nu al een tijd bij de psych en het gaat stukken beter met me, ook bij feestjes enzo. Ben nog wel wat onzeker, maar kan er nu beter mee omgaan.
ideetje om hulp te zoeken? ik ben erg blij dat ik het gedaan heb in ieder geval...
Ik heb een tijdje psychologische hulp gehad voor een angststoornis. Daar ging het ook veel over onzekerheid en het invullen van gedachten van anderen. Ik twijfel dus een beetje om weer opnieuw hulp te zoeken.
Fijn dat je er nu wat beter mee om kunt gaan. Wat leer je bij je psycholoog? Het ombuigen van negatieve gedachten?
dit herken ik, dit had ik ook alleen niet met dingen als stage en werk enzo. meer bij feesten, familiebijeenkomsten enz.
ik voelde me dan namelijk altijd minder, was erg onzeker enz.
een tijdje geleden was ik het zo zat dat ik naar de psycholoog ben gegaan.
bij mij bleek het om een (lichte vorm van) soort van sociale fobie te gaan.
ben nu al een tijd bij de psych en het gaat stukken beter met me, ook bij feestjes enzo. Ben nog wel wat onzeker, maar kan er nu beter mee omgaan.
ideetje om hulp te zoeken? ik ben erg blij dat ik het gedaan heb in ieder geval...
Ik heb een tijdje psychologische hulp gehad voor een angststoornis. Daar ging het ook veel over onzekerheid en het invullen van gedachten van anderen. Ik twijfel dus een beetje om weer opnieuw hulp te zoeken.
Fijn dat je er nu wat beter mee om kunt gaan. Wat leer je bij je psycholoog? Het ombuigen van negatieve gedachten?
vrijdag 11 mei 2012 om 18:13
quote:NouEvenNiet schreef op 11 mei 2012 @ 17:57:
Ik heb weinig vrienden. Da's niet met opzet, maar gewoon zo gekomen. Het zijn echt leuke vrienden maar zelfs tegen een afspraak met vrienden kan ik opzien. Niet zozeer uit onzekerheid, maar meer omdat het toch een soort verplichting is.
Vrienden opbellen kan ik ook voor me uit schuiven.Dat herken ik wel. Ik zie opzich niet op tegen dat soort verplichtingen. Meestal heb ik daar juist wel zin in. Zie dat toch minder als een verplichting gelukkig. Ik heb ook het gevoel dat ik juist meer moet afspreken met vrienden, dat dat een positief effect heeft op hoe ik me voel. Dan heb ik toch weer meer het idee dat ik 'meedoe'
Ik heb weinig vrienden. Da's niet met opzet, maar gewoon zo gekomen. Het zijn echt leuke vrienden maar zelfs tegen een afspraak met vrienden kan ik opzien. Niet zozeer uit onzekerheid, maar meer omdat het toch een soort verplichting is.
Vrienden opbellen kan ik ook voor me uit schuiven.Dat herken ik wel. Ik zie opzich niet op tegen dat soort verplichtingen. Meestal heb ik daar juist wel zin in. Zie dat toch minder als een verplichting gelukkig. Ik heb ook het gevoel dat ik juist meer moet afspreken met vrienden, dat dat een positief effect heeft op hoe ik me voel. Dan heb ik toch weer meer het idee dat ik 'meedoe'
vrijdag 11 mei 2012 om 18:17
Herken me erg veel in jou.
Op mijn stages had ik ook vaak het gevoel er niet 'helemaal bij te horen'. Ik praatte die gedachte goed door te denken dat het logisch was, omdat ze me niet als volwaardige collega zagen maar als stagiaire.
Ook met feestjes zag ik er tegenop omdat je dan de druk voelt sociaal te zijn. Ik ben een rustig type maar op feestjes wilde ik niet de stilste zijn.
Ik weet niet of het bij jou ook zo is dat je dingen gaat ontwijken doordat je er tegenop ziet?
Op mijn stages had ik ook vaak het gevoel er niet 'helemaal bij te horen'. Ik praatte die gedachte goed door te denken dat het logisch was, omdat ze me niet als volwaardige collega zagen maar als stagiaire.
Ook met feestjes zag ik er tegenop omdat je dan de druk voelt sociaal te zijn. Ik ben een rustig type maar op feestjes wilde ik niet de stilste zijn.
Ik weet niet of het bij jou ook zo is dat je dingen gaat ontwijken doordat je er tegenop ziet?
vrijdag 11 mei 2012 om 18:18
quote:littleprinces schreef op 11 mei 2012 @ 18:04:
Heel herkenbaar. Zelf ben ik introvert, een einzelganger, een stil persoon en ja, ik snap dat dat voor velen heel saai is. Ik zie ook op tegen sociale dingen. Heb er zelfs een cursus voor gevolgd en ervoor naar de psycholoog geweest. Toen kwam ik erachter dat ik niet de enige was. Ik zie tegen dingen op, omdat ik mij nooit een houding weet te geven. Maar daarnaast vind ik dat soort dingen ook gewoon niet leuk. Kan mij heel goed zelf vermaken, vind het zelfs leuker om alleen te zijn dan in een gezelschap, gewoon omdat je dan je eigen ding kan doen. Mensen hebben mij vaak geprobeerd te veranderen, zelfs mijn eigen familieleden. En dan leg je het uit, en dan is het nog "maar ga dan gewoon een keertje uit". Terwijl ik daar helemaal geen beheofte aan heb. Heb het wel een paar keer uitgeprobeerd, maar ik zit veel liever thuis tv te kijken. Ja, veel mensen vinden het raar. Maar ze hebben mij maar te accepteren hoe ik ben. Aan veel "verplichtingen" kun je niet ontkomen, maar buiten die verplichtingen zal ik gewoon je eigen ding biljven doen. Het gaat erom dat jij gelukkig bent.
Wat een herkenbaarheid. Wist niet dat er meer mensen zo tegen dingen op konden kijken.
Ik weet juist niet of ik sociale dingen leuk vind. Het lijkt alsof ik te onzeker ben om het leuk te vinden. Misschien was ik wel een heel sociaal dier als ik die angsten niet had.
Ik denk dat er dus een verschil zit tussen mensen die gewoon graag op zichzelf zijn, maar die niet bang zijn voor sociale dingen en mensen die graag alleen zijn omdat ze bang zijn voor sociale dingen.
Ik voel me vooral ook onzeker omdat ik in een groep stil ben. Bang dat anderen daar negatieve dingen over gaan zeggen en dat ik me dan nog meer buitengesloten voel.
Heel herkenbaar. Zelf ben ik introvert, een einzelganger, een stil persoon en ja, ik snap dat dat voor velen heel saai is. Ik zie ook op tegen sociale dingen. Heb er zelfs een cursus voor gevolgd en ervoor naar de psycholoog geweest. Toen kwam ik erachter dat ik niet de enige was. Ik zie tegen dingen op, omdat ik mij nooit een houding weet te geven. Maar daarnaast vind ik dat soort dingen ook gewoon niet leuk. Kan mij heel goed zelf vermaken, vind het zelfs leuker om alleen te zijn dan in een gezelschap, gewoon omdat je dan je eigen ding kan doen. Mensen hebben mij vaak geprobeerd te veranderen, zelfs mijn eigen familieleden. En dan leg je het uit, en dan is het nog "maar ga dan gewoon een keertje uit". Terwijl ik daar helemaal geen beheofte aan heb. Heb het wel een paar keer uitgeprobeerd, maar ik zit veel liever thuis tv te kijken. Ja, veel mensen vinden het raar. Maar ze hebben mij maar te accepteren hoe ik ben. Aan veel "verplichtingen" kun je niet ontkomen, maar buiten die verplichtingen zal ik gewoon je eigen ding biljven doen. Het gaat erom dat jij gelukkig bent.
Wat een herkenbaarheid. Wist niet dat er meer mensen zo tegen dingen op konden kijken.
Ik weet juist niet of ik sociale dingen leuk vind. Het lijkt alsof ik te onzeker ben om het leuk te vinden. Misschien was ik wel een heel sociaal dier als ik die angsten niet had.
Ik denk dat er dus een verschil zit tussen mensen die gewoon graag op zichzelf zijn, maar die niet bang zijn voor sociale dingen en mensen die graag alleen zijn omdat ze bang zijn voor sociale dingen.
Ik voel me vooral ook onzeker omdat ik in een groep stil ben. Bang dat anderen daar negatieve dingen over gaan zeggen en dat ik me dan nog meer buitengesloten voel.
vrijdag 11 mei 2012 om 18:26
quote:Kirsten_ schreef op 11 mei 2012 @ 18:17:
Herken me erg veel in jou.
Op mijn stages had ik ook vaak het gevoel er niet 'helemaal bij te horen'. Ik praatte die gedachte goed door te denken dat het logisch was, omdat ze me niet als volwaardige collega zagen maar als stagiaire.
Ook met feestjes zag ik er tegenop omdat je dan de druk voelt sociaal te zijn. Ik ben een rustig type maar op feestjes wilde ik niet de stilste zijn.
Ik weet niet of het bij jou ook zo is dat je dingen gaat ontwijken doordat je er tegenop ziet?
Ik denk dat inderdaad ook weleens dat je op stage toch als stagiaire gezien wordt en dat ik me daarom ook niet helemaal als vanzelfsprekend voel worden opgenomen in een groep. Maar dan vraag ik me gelijk af hoe dat later op mijn werk zal gaan. Ik ben bang dat ik dan ook nog altijd het gevoel zal hebben er niet bij te horen.
Ik ben wel dingen gaan ontwijken ja, niet zo zeer dat ik niet naar een feestje ga maar wel dat ik mezelf niet echt open heb gesteld voor contacten de afgelopen jaren. In mijn studiejaren heb ik weinig tot geen nieuwe vriendinnen gemaakt, doordat ik me volgens mij toch als een soort zelfbescherming niet genoeg open heb gesteld.
Daarnaast vermijd ik ook wel nieuwe dingen, zoals het blijven hangen in een baantje waar ik eigenlijk weinig uitdaging meer uit haal. Maar dat lijkt voor mij veiliger dan op zoek gaan naar een nieuw baantje en daar vervolgens weer tegenop moeten kijken. Vooral het werken in een team is iets waar ik dan tegenop zie en ik zal dan ook niet snel een baantje zoeken waarbij ik moet werken in een team. Heb dan toch het gevoel dat ik dat niet kan.
Heb jij dat gevoel van er niet bij horen nog steeds?
Herken me erg veel in jou.
Op mijn stages had ik ook vaak het gevoel er niet 'helemaal bij te horen'. Ik praatte die gedachte goed door te denken dat het logisch was, omdat ze me niet als volwaardige collega zagen maar als stagiaire.
Ook met feestjes zag ik er tegenop omdat je dan de druk voelt sociaal te zijn. Ik ben een rustig type maar op feestjes wilde ik niet de stilste zijn.
Ik weet niet of het bij jou ook zo is dat je dingen gaat ontwijken doordat je er tegenop ziet?
Ik denk dat inderdaad ook weleens dat je op stage toch als stagiaire gezien wordt en dat ik me daarom ook niet helemaal als vanzelfsprekend voel worden opgenomen in een groep. Maar dan vraag ik me gelijk af hoe dat later op mijn werk zal gaan. Ik ben bang dat ik dan ook nog altijd het gevoel zal hebben er niet bij te horen.
Ik ben wel dingen gaan ontwijken ja, niet zo zeer dat ik niet naar een feestje ga maar wel dat ik mezelf niet echt open heb gesteld voor contacten de afgelopen jaren. In mijn studiejaren heb ik weinig tot geen nieuwe vriendinnen gemaakt, doordat ik me volgens mij toch als een soort zelfbescherming niet genoeg open heb gesteld.
Daarnaast vermijd ik ook wel nieuwe dingen, zoals het blijven hangen in een baantje waar ik eigenlijk weinig uitdaging meer uit haal. Maar dat lijkt voor mij veiliger dan op zoek gaan naar een nieuw baantje en daar vervolgens weer tegenop moeten kijken. Vooral het werken in een team is iets waar ik dan tegenop zie en ik zal dan ook niet snel een baantje zoeken waarbij ik moet werken in een team. Heb dan toch het gevoel dat ik dat niet kan.
Heb jij dat gevoel van er niet bij horen nog steeds?
vrijdag 11 mei 2012 om 18:33
Ik herken me heel erg in je verhaal, ik zie ook altijd overal tegenop. Tegen stage, tegen werk, tegen school, tegen dingen waar ik bijna niemand ken. Achteraf vallen dingen als werk en school reuze mee en heb ik het best naar mijn zin, maar op de een of andere manier wil ik de eerstvolgende keer toch weer niet. Ik kan alleen rust vinden als ik weet dat ik de komende dagen nergens heen hoef... Als ik er nu aan denk dat ik bijvoorbeel morgen anar werk zou moeten word ik al onrustig. Weet niet wat ik er aan zou moeten doen..
vrijdag 11 mei 2012 om 18:39
quote:knagertje schreef op 11 mei 2012 @ 18:33:
Ik herken me heel erg in je verhaal, ik zie ook altijd overal tegenop. Tegen stage, tegen werk, tegen school, tegen dingen waar ik bijna niemand ken. Achteraf vallen dingen als werk en school reuze mee en heb ik het best naar mijn zin, maar op de een of andere manier wil ik de eerstvolgende keer toch weer niet. Ik kan alleen rust vinden als ik weet dat ik de komende dagen nergens heen hoef... Als ik er nu aan denk dat ik bijvoorbeel morgen anar werk zou moeten word ik al onrustig. Weet niet wat ik er aan zou moeten doen..Dit is echt precies hoe ik het ook ervaar! Hoop dat iemand weet wat je hieraan kunt doen, want ik heb geen zin om dat mijn hele leven zo te hebben.
Ik herken me heel erg in je verhaal, ik zie ook altijd overal tegenop. Tegen stage, tegen werk, tegen school, tegen dingen waar ik bijna niemand ken. Achteraf vallen dingen als werk en school reuze mee en heb ik het best naar mijn zin, maar op de een of andere manier wil ik de eerstvolgende keer toch weer niet. Ik kan alleen rust vinden als ik weet dat ik de komende dagen nergens heen hoef... Als ik er nu aan denk dat ik bijvoorbeel morgen anar werk zou moeten word ik al onrustig. Weet niet wat ik er aan zou moeten doen..Dit is echt precies hoe ik het ook ervaar! Hoop dat iemand weet wat je hieraan kunt doen, want ik heb geen zin om dat mijn hele leven zo te hebben.
vrijdag 11 mei 2012 om 19:01
quote:Mijnlief schreef op 11 mei 2012 @ 18:26:
[...]
Ik denk dat inderdaad ook weleens dat je op stage toch als stagiaire gezien wordt en dat ik me daarom ook niet helemaal als vanzelfsprekend voel worden opgenomen in een groep. Maar dan vraag ik me gelijk af hoe dat later op mijn werk zal gaan. Ik ben bang dat ik dan ook nog altijd het gevoel zal hebben er niet bij te horen.
Ik ben wel dingen gaan ontwijken ja, niet zo zeer dat ik niet naar een feestje ga maar wel dat ik mezelf niet echt open heb gesteld voor contacten de afgelopen jaren. In mijn studiejaren heb ik weinig tot geen nieuwe vriendinnen gemaakt, doordat ik me volgens mij toch als een soort zelfbescherming niet genoeg open heb gesteld.
Daarnaast vermijd ik ook wel nieuwe dingen, zoals het blijven hangen in een baantje waar ik eigenlijk weinig uitdaging meer uit haal. Maar dat lijkt voor mij veiliger dan op zoek gaan naar een nieuw baantje en daar vervolgens weer tegenop moeten kijken. Vooral het werken in een team is iets waar ik dan tegenop zie en ik zal dan ook niet snel een baantje zoeken waarbij ik moet werken in een team. Heb dan toch het gevoel dat ik dat niet kan.
Heb jij dat gevoel van er niet bij horen nog steeds?
Ik ben nu pas gaan werken in de zorg. In het begin had ik nog wat moeite met het vinden van een plekje maar ik hoor er voor mijn gevoel helemaal bij. Het is voor hen natuurlijk ook wennen, een nieuwe collega erbij.
Misschien makkelijk gezegd maar het heeft geen zin om je zorgen te maken of je er later wel bij hoort in je werkkring. Dat kun je nu namelijk echt niet weten en dat zul je dan wel zien. Met de ene werkkring klikt het nu eenmaal meer dan de andere. Het hoeft dus niet altijd maar aan jou te liggen hè.
[...]
Ik denk dat inderdaad ook weleens dat je op stage toch als stagiaire gezien wordt en dat ik me daarom ook niet helemaal als vanzelfsprekend voel worden opgenomen in een groep. Maar dan vraag ik me gelijk af hoe dat later op mijn werk zal gaan. Ik ben bang dat ik dan ook nog altijd het gevoel zal hebben er niet bij te horen.
Ik ben wel dingen gaan ontwijken ja, niet zo zeer dat ik niet naar een feestje ga maar wel dat ik mezelf niet echt open heb gesteld voor contacten de afgelopen jaren. In mijn studiejaren heb ik weinig tot geen nieuwe vriendinnen gemaakt, doordat ik me volgens mij toch als een soort zelfbescherming niet genoeg open heb gesteld.
Daarnaast vermijd ik ook wel nieuwe dingen, zoals het blijven hangen in een baantje waar ik eigenlijk weinig uitdaging meer uit haal. Maar dat lijkt voor mij veiliger dan op zoek gaan naar een nieuw baantje en daar vervolgens weer tegenop moeten kijken. Vooral het werken in een team is iets waar ik dan tegenop zie en ik zal dan ook niet snel een baantje zoeken waarbij ik moet werken in een team. Heb dan toch het gevoel dat ik dat niet kan.
Heb jij dat gevoel van er niet bij horen nog steeds?
Ik ben nu pas gaan werken in de zorg. In het begin had ik nog wat moeite met het vinden van een plekje maar ik hoor er voor mijn gevoel helemaal bij. Het is voor hen natuurlijk ook wennen, een nieuwe collega erbij.
Misschien makkelijk gezegd maar het heeft geen zin om je zorgen te maken of je er later wel bij hoort in je werkkring. Dat kun je nu namelijk echt niet weten en dat zul je dan wel zien. Met de ene werkkring klikt het nu eenmaal meer dan de andere. Het hoeft dus niet altijd maar aan jou te liggen hè.
vrijdag 11 mei 2012 om 19:05
Wat een herkenning, jouw reacties en die van anderen. Ik zie mijn vrienden (heb er niet veel) soms 1x per jaar en zelfs dan zie ik het als een verplichting. Terwijl het dan achteraf toch heel leuk was en ik ze niet zou willen missen. En ik voel mij ook wel vaak een buitenbeentje. Maar aan de andere kant: ik zoek zelf ook de situaties nooit op. Is er eens een feestje op school, dan ga ik direct richting uitgang of houd ik het na 1 drankje voor gezien. Dus dan is het ook mijn eigen schuld. En wat Mijnlief zegt, het zijn vaak van die irrationele gedachten. Ik denk vaak "wat 'knap' van mezelf, dat ik gedachten kan lezen". En realiseer mij dan weer dat ik mezelf voor de gek zit te houden. Want die mensen denken waarschijnlijk helemaal niet dat jij apart o.i.d. bent, dat maak je er zelf van in je gedachten "ze vinden me vast niet aardig". Dat leer je dus op zo'n cursus sociale vaardigheden. Ook werkten we met een methode. Google maar eens op de ABC methode van Albert Ellis methode. Het is inmiddels al een paar jaar geleden dat ik die cursus heb gevolgd, maar als ik zenuwachtig ben voor bijv. een sociale gebeurtenis of presentatie, pas ik het nog steeds toe en bij mij geeft het rust. Misschien dat er op school mogelijkheden worden aangeboden om zo'n cursus te volgen? Studentpsycholoog misschien?
vrijdag 11 mei 2012 om 19:07
quote:Mijnlief schreef op 11 mei 2012 @ 18:39:
[...]
Dit is echt precies hoe ik het ook ervaar! Hoop dat iemand weet wat je hieraan kunt doen, want ik heb geen zin om dat mijn hele leven zo te hebben.
Laat even weten als je het hebt ontdekt
Ik begin het heel erg vervelend te vinden.. Ik heb ook niet heel veel vrienden, het duurt namelijk even voordat je mensen echt kent, en in die eerste fase haak ik dan al snel af.
En wat betreft werk/stage.school ben ik bang om lui te lijken omdat het liefst overal onderuit probeer te komen..
[...]
Dit is echt precies hoe ik het ook ervaar! Hoop dat iemand weet wat je hieraan kunt doen, want ik heb geen zin om dat mijn hele leven zo te hebben.
Laat even weten als je het hebt ontdekt
Ik begin het heel erg vervelend te vinden.. Ik heb ook niet heel veel vrienden, het duurt namelijk even voordat je mensen echt kent, en in die eerste fase haak ik dan al snel af. En wat betreft werk/stage.school ben ik bang om lui te lijken omdat het liefst overal onderuit probeer te komen..
vrijdag 11 mei 2012 om 23:08
Ik herken het.
Zet mij in een hutje op de hei, waarbij het enige contact is met de postbode die ik door het raam zie (als dat raam dan tenminste uitkijkt op het aanlooppad naar de voordeur), een computer met i-net en ik ben een gelukkig mens.
Ik zie ook op tegen sociale dingen, maar het is bij mij geen angst, maar een compleet gebrek aan behoefte aan sociaal contact. Ik wil het gewoon niet.
Zet mij in een hutje op de hei, waarbij het enige contact is met de postbode die ik door het raam zie (als dat raam dan tenminste uitkijkt op het aanlooppad naar de voordeur), een computer met i-net en ik ben een gelukkig mens.
Ik zie ook op tegen sociale dingen, maar het is bij mij geen angst, maar een compleet gebrek aan behoefte aan sociaal contact. Ik wil het gewoon niet.
zaterdag 12 mei 2012 om 16:37
Kirsten: Fijn dat je er nu voor je gevoel helemaal bij hoort Je hebt echt helemaal gelijk dat het totaal geen zin heeft om me nu al druk te gaan maken over later als ik werk heb. Echt doemdenken is dat en het heeft inderdaad geen enkele zin.
En nee het hoeft dan ook niet altijd aan mij te liggen als het niet klikt, dat is namelijk wel iets waar ik vaak van uit ga.
littleprinces: De ABC methode ken ik inderdaad. Misschien moet ik die maar eens vaker toepassen. Ik herken het wel van situaties uit de weg gaan. Als de situatie er is, ga ik hem niet altijd uit de weg. Maar ik ga er zelf niet actief naar op zoek naar. Ik merk wel dat ik me heel goed voel als ik bijvoorbeeld heb afgesproken met vrienden en dat ik dan altijd denk: moet ik veel vaker doen! Heb jij dat nooit daarna?
knagertje: ja was de gouden tip er maar
Ik haak ook vaak af in die eerste verkennende fase bij een vriendschap. Volgens mij puur uit zelfbescherming, ik durf me zelf dan niet bloot te geven. Dat voelt niet veilig.
truffelmafia: ja lijkt me ook heerlijk! Maar ik voel me na een paar dagen thuiszitten vaak op een gegeven moment ook echt niet goed.
Fijn dat het bij jou in ieder geval niet een angst is. Krijg je wel begrip uit je omgeving aan dat je geen behoefte hebt aan sociaal contact?
Ik vraag me ook wel eens af of ik niet gewoon al mijn dagen vol moet plannen met sociale dingen en verplichtingen. Misschien wordt het dan niet zo'n drempel meer voor mij. Maar ja, ik weet niet of dat zo'n goed idee is
En nee het hoeft dan ook niet altijd aan mij te liggen als het niet klikt, dat is namelijk wel iets waar ik vaak van uit ga.
littleprinces: De ABC methode ken ik inderdaad. Misschien moet ik die maar eens vaker toepassen. Ik herken het wel van situaties uit de weg gaan. Als de situatie er is, ga ik hem niet altijd uit de weg. Maar ik ga er zelf niet actief naar op zoek naar. Ik merk wel dat ik me heel goed voel als ik bijvoorbeeld heb afgesproken met vrienden en dat ik dan altijd denk: moet ik veel vaker doen! Heb jij dat nooit daarna?
knagertje: ja was de gouden tip er maar
Ik haak ook vaak af in die eerste verkennende fase bij een vriendschap. Volgens mij puur uit zelfbescherming, ik durf me zelf dan niet bloot te geven. Dat voelt niet veilig.truffelmafia: ja lijkt me ook heerlijk! Maar ik voel me na een paar dagen thuiszitten vaak op een gegeven moment ook echt niet goed.
Fijn dat het bij jou in ieder geval niet een angst is. Krijg je wel begrip uit je omgeving aan dat je geen behoefte hebt aan sociaal contact?
Ik vraag me ook wel eens af of ik niet gewoon al mijn dagen vol moet plannen met sociale dingen en verplichtingen. Misschien wordt het dan niet zo'n drempel meer voor mij. Maar ja, ik weet niet of dat zo'n goed idee is
zaterdag 12 mei 2012 om 20:19
Ik herken het een beetje. In de loop van de tijd zijn sociale dingen wel makkelijker en ook leuker geworden. Heb er inmiddels vrede mee dat ik nu eenmaal elke dag ook een paar uur graag alleen doorbreng. Als ik dat heb, kan ik meer genieten van de sociale dingen.
Kennen jullie dit filmpje? Zoveel herkenning toen ik het zag! Het gaat erover dat tegenwoordig het sociaal gewenst is om extrovert te zijn, van feestjes te houden, veel te vertellen etc.
Maar wij, de introverten zijn nu eenmaal niet zo, we kunnen het wel leren en doen, maar hebben ook hele goede eigen eigenschappen
http://youtu.be/c0KYU2j0TM4
Kennen jullie dit filmpje? Zoveel herkenning toen ik het zag! Het gaat erover dat tegenwoordig het sociaal gewenst is om extrovert te zijn, van feestjes te houden, veel te vertellen etc.
Maar wij, de introverten zijn nu eenmaal niet zo, we kunnen het wel leren en doen, maar hebben ook hele goede eigen eigenschappen
http://youtu.be/c0KYU2j0TM4
zaterdag 12 mei 2012 om 20:57
quote:Mijnlief schreef op 11 mei 2012 @ 18:11:
[...]
Ik heb een tijdje psychologische hulp gehad voor een angststoornis. Daar ging het ook veel over onzekerheid en het invullen van gedachten van anderen. Ik twijfel dus een beetje om weer opnieuw hulp te zoeken.
Fijn dat je er nu wat beter mee om kunt gaan. Wat leer je bij je psycholoog? Het ombuigen van negatieve gedachten?
ja wel een beetje, maar het gaat wat verder dan alleen gedachten aanpakken. meer in praktijksituaties zeg maar. kan het niet zo goed uitleggen.
mijn zelfbeeld was nogal laag, dat zijn we aan het veranderen.
wat ik vooral leer is dat je veel meer invloed hebt op emoties, gevoelens en gedachten dan je denken zou. het is echter (bij mij iin ieder geval) een kwestie van er op tijd bij zijn. zodra ik onzeker wordt en/of negatief ga denken corrigeer ik mezelf.
ook leer ik dingen als niet denken voor een ander, niet doemdenken, en niet in de toekomst willen kijken.
ik hoop dat ik zo je vraag een beetje beantwoord, ik vind het namelijk lastig om uit te leggen.
het is bij mij in ieder geval meer dan alleen cognitieve therapie, het is cognitieve gedragstherapie. verder ben ik trouwens nogal een controlfreak. ik heb geleerd om meer te doen waar ik op dat moment zin in heb ipv doen wat er gebeuren moet. dat lukt trouwens nog niet altijd, maar dat is geen drama.dit is trouwens mindfulness.
nou ja nogmaals ik hoop dat ik je vraag beantwoord heb
(goed voorbeeld van voor een ander denken is als ik nu zou schrijven: 'nou je vind het vast een vaag antwoord en je hebt er vast niks aan'. snap je het verschil? als ik dit laatse zeg denk ik dus al voor jou. ik moet zeggen dat ik het erg fijn vind dat ik dit aan het afleren ben. geeft me erg veel rust. net als doen wat ik wil ipv wat moet )
[...]
Ik heb een tijdje psychologische hulp gehad voor een angststoornis. Daar ging het ook veel over onzekerheid en het invullen van gedachten van anderen. Ik twijfel dus een beetje om weer opnieuw hulp te zoeken.
Fijn dat je er nu wat beter mee om kunt gaan. Wat leer je bij je psycholoog? Het ombuigen van negatieve gedachten?
ja wel een beetje, maar het gaat wat verder dan alleen gedachten aanpakken. meer in praktijksituaties zeg maar. kan het niet zo goed uitleggen.
mijn zelfbeeld was nogal laag, dat zijn we aan het veranderen.
wat ik vooral leer is dat je veel meer invloed hebt op emoties, gevoelens en gedachten dan je denken zou. het is echter (bij mij iin ieder geval) een kwestie van er op tijd bij zijn. zodra ik onzeker wordt en/of negatief ga denken corrigeer ik mezelf.
ook leer ik dingen als niet denken voor een ander, niet doemdenken, en niet in de toekomst willen kijken.
ik hoop dat ik zo je vraag een beetje beantwoord, ik vind het namelijk lastig om uit te leggen.
het is bij mij in ieder geval meer dan alleen cognitieve therapie, het is cognitieve gedragstherapie. verder ben ik trouwens nogal een controlfreak. ik heb geleerd om meer te doen waar ik op dat moment zin in heb ipv doen wat er gebeuren moet. dat lukt trouwens nog niet altijd, maar dat is geen drama.dit is trouwens mindfulness.
nou ja nogmaals ik hoop dat ik je vraag beantwoord heb
(goed voorbeeld van voor een ander denken is als ik nu zou schrijven: 'nou je vind het vast een vaag antwoord en je hebt er vast niks aan'. snap je het verschil? als ik dit laatse zeg denk ik dus al voor jou. ik moet zeggen dat ik het erg fijn vind dat ik dit aan het afleren ben. geeft me erg veel rust. net als doen wat ik wil ipv wat moet )