Psyche
alle pijlers
Opzien tegen sociale dingen
vrijdag 11 mei 2012 om 16:26
Dat doe ik eigenlijk al mijn hele leven lang.
Zo zie ik er bijvoorbeeld iedere week tegen op om naar stage te gaan (één dag per week).
Ik studeer nog, heb weinig contacturen (veel zelfstudie) en zit dus veel thuis. Vind ik heerlijk, ik verveel me nooit, kan mezelf altijd vermaken. Vind het ook heerlijk om thuis een beetje te rommelen: studeren, wasje draaien, schoonmaken. Maar zodra ik dan iets sociaals moet gaan doen, zoals werken, stage zie ik daar zo tegen op. Ik voel me niet echt op mijn gemak in sociale situaties. Ik ervaar de wereld (zeer) regelmatig als 'bedreigend'. Als iets waar ik niet capabel genoeg voor ben om aan deel te nemen. Als iets waarin ik afgewezen kan worden. Niet dat ik dan niet naar buiten durf, maar wel dat ik gewoon liever veilig thuis zit en puur mijn eigen plan kan trekken. Ik ben dus graag op mezelf. Zit graag in mijn eigen wereld. En ik weet niet of dat goed of slecht is.
Ik heb alleen geen zin om mijn hele leven op te zien tegen van alles en nog wat.
Het is namelijk zo dat ik bijvoorbeeld aan het begin van het weekend denk: hmm lekker weekend, kut alleen dat ik daarna weer naar stage moet. Ik heb dan het gevoel dat ik pas echt kan genieten als ik weet dat ik even de komende tijd (dagen) geen verplichtingen heb.
Ik ben mijn hele leven al wel erg op mezelf geweest. Maar ik heb het idee dat sinds ik ben gaan studeren en op mezelf ben gaan wonen, ik geleidelijk aan me wat meer ben gaan afzonderen omdat ik bang was om afgewezen te worden. En dat ik dan ook vaak terug verlangde naar een plek waar ik me wel veiliger voelde (mijn oude woonplaats met mijn ouders en vriendinnen van vroeger).
Ik weet dus niet zo goed wat ik hier mee aan moet...
Zo zie ik er bijvoorbeeld iedere week tegen op om naar stage te gaan (één dag per week).
Ik studeer nog, heb weinig contacturen (veel zelfstudie) en zit dus veel thuis. Vind ik heerlijk, ik verveel me nooit, kan mezelf altijd vermaken. Vind het ook heerlijk om thuis een beetje te rommelen: studeren, wasje draaien, schoonmaken. Maar zodra ik dan iets sociaals moet gaan doen, zoals werken, stage zie ik daar zo tegen op. Ik voel me niet echt op mijn gemak in sociale situaties. Ik ervaar de wereld (zeer) regelmatig als 'bedreigend'. Als iets waar ik niet capabel genoeg voor ben om aan deel te nemen. Als iets waarin ik afgewezen kan worden. Niet dat ik dan niet naar buiten durf, maar wel dat ik gewoon liever veilig thuis zit en puur mijn eigen plan kan trekken. Ik ben dus graag op mezelf. Zit graag in mijn eigen wereld. En ik weet niet of dat goed of slecht is.
Ik heb alleen geen zin om mijn hele leven op te zien tegen van alles en nog wat.
Het is namelijk zo dat ik bijvoorbeeld aan het begin van het weekend denk: hmm lekker weekend, kut alleen dat ik daarna weer naar stage moet. Ik heb dan het gevoel dat ik pas echt kan genieten als ik weet dat ik even de komende tijd (dagen) geen verplichtingen heb.
Ik ben mijn hele leven al wel erg op mezelf geweest. Maar ik heb het idee dat sinds ik ben gaan studeren en op mezelf ben gaan wonen, ik geleidelijk aan me wat meer ben gaan afzonderen omdat ik bang was om afgewezen te worden. En dat ik dan ook vaak terug verlangde naar een plek waar ik me wel veiliger voelde (mijn oude woonplaats met mijn ouders en vriendinnen van vroeger).
Ik weet dus niet zo goed wat ik hier mee aan moet...
zondag 13 mei 2012 om 13:04
Hoi,
Ik herken hier veel in! Dat eeuwige opzien tegen sociale dingen, ik word er regelmatig zo moe van. Bij mij is het (denk ik) een combinatie van bloosangst, onzekerheid in het algemeen en het feit dat ik het heerlijk vind om m'n eigen ding te doen. Onder veel dingen kom je inderdaad niet uit, maar sommige dingen vermijd ik weleens. De laatste tijd is dit wel erger geworden. Aan de andere kant voel ik me vaak wel opgelucht als ik gewoon gegaan ben en het is achter de rug. Het lijkt me ook heerlijk als ik een paar dagen achter elkaar niets zou hoeven, maar ik merk wel dat als ik een paar dagen vrijwel niemans spreek, ik me somber ga voelen.
Ik herken hier veel in! Dat eeuwige opzien tegen sociale dingen, ik word er regelmatig zo moe van. Bij mij is het (denk ik) een combinatie van bloosangst, onzekerheid in het algemeen en het feit dat ik het heerlijk vind om m'n eigen ding te doen. Onder veel dingen kom je inderdaad niet uit, maar sommige dingen vermijd ik weleens. De laatste tijd is dit wel erger geworden. Aan de andere kant voel ik me vaak wel opgelucht als ik gewoon gegaan ben en het is achter de rug. Het lijkt me ook heerlijk als ik een paar dagen achter elkaar niets zou hoeven, maar ik merk wel dat als ik een paar dagen vrijwel niemans spreek, ik me somber ga voelen.
zondag 13 mei 2012 om 19:24
Jellyfish: Ben benieuwd, zal het filmpje eens bekijken Ik heb sowieso het idee dat in onze westerse maatschappij introversie gezien wordt als een zwakker iets. Extravert zijn lijkt wel de norm geworden.
Missphoebe: Dat zijn inderdaad voor mij wel bekende dingen die je leert, kwamen ook terug in de sessies die ik had voor mijn angststoornis. Het 'gevaar' is voor mij dat ik denk dat ik het allemaal wel weet, maar dat ik het niet toepas zeg maar. Dat ik toch weer onbewust negatief ga denken, ga doemdenken etc. Dat lijkt voor mij soms ook veiliger dan positief en realistisch denken. Het zitten in mijn eigen veilige wereld met mijn eigen (negatieve) gedachten is vertrouwd voor mij.
Herkenbaar inderdaad haha dat invullen van de gedachtes van een ander. Fijn in ieder geval dat het jou meer rust geeft om dat af te leren
Redbullfan: Bij mij speelt ook een bepaalde vorm van een angststoornis mee. Ben jij in therapie voor je bloosangst?
Ja ik heb dat ook dat ik me dan toch somber ga voelen als ik een paar dagen (bijna) niemand spreek of zie. In de loop van de dag gaat het dan wel, dan voel ik me vaak heel goed, maar zo tegen de avond ga ik me dan toch heel somber voelen.
Ik zou zo graag iemand willen zijn die gewoon met vertrouwen sociale situaties en nieuwe uitdagingen aangaat en die gewoon ervan houdt om onder de mensen te zijn en dat je daar dan ook gewoon op je gemak bent.
Missphoebe: Dat zijn inderdaad voor mij wel bekende dingen die je leert, kwamen ook terug in de sessies die ik had voor mijn angststoornis. Het 'gevaar' is voor mij dat ik denk dat ik het allemaal wel weet, maar dat ik het niet toepas zeg maar. Dat ik toch weer onbewust negatief ga denken, ga doemdenken etc. Dat lijkt voor mij soms ook veiliger dan positief en realistisch denken. Het zitten in mijn eigen veilige wereld met mijn eigen (negatieve) gedachten is vertrouwd voor mij.
Herkenbaar inderdaad haha dat invullen van de gedachtes van een ander. Fijn in ieder geval dat het jou meer rust geeft om dat af te leren
Redbullfan: Bij mij speelt ook een bepaalde vorm van een angststoornis mee. Ben jij in therapie voor je bloosangst?
Ja ik heb dat ook dat ik me dan toch somber ga voelen als ik een paar dagen (bijna) niemand spreek of zie. In de loop van de dag gaat het dan wel, dan voel ik me vaak heel goed, maar zo tegen de avond ga ik me dan toch heel somber voelen.
Ik zou zo graag iemand willen zijn die gewoon met vertrouwen sociale situaties en nieuwe uitdagingen aangaat en die gewoon ervan houdt om onder de mensen te zijn en dat je daar dan ook gewoon op je gemak bent.