Psyche
alle pijlers
Over de 30 en wat bereikt?
donderdag 12 juli 2012 om 12:46
Over de 30 inmiddels en weinig bereikt.. Ik heb ongeveer 3 jaar geleden mijn HBO diploma behaald. Tijdens mijn studie heb ik al gewerkt bij diverse bedrijven (naast studie). Na het behalen van mijn diploma is alles zo snel gegaan. Ik ben gaan trouwen, samenwonen en raakte meteen zwanger. Sinds mijn zwangerschap heb ik niet meer kunnen werken. In het beginstadium van mijn zwangerschap werkte ik tijdelijk bij een leuk bedrijf. Wel een project van 3 maanden, maar zelfs dat kon ik niet volhouden. Op advies van de dokter ben ik gaan stoppen met werken en kwam in de ziektewet terecht. Na mijn bevalling wilde ik zo snel mogelijk aan de slag met solliciteren, maar ik voelde me zo naar! Er werd postnatale depressie geconstateerd. Maanden gingen in een roes voorbij. Toen kwam er een moment dat ik mij een beetje beter voelde. Ik gaf aan dat ik weer kon werken. Dit heb ik jammer genoeg niet lang kunnen volhouden 
Ik kreeg een paniekaanval op werk. Ik ben terug in de ziektewet gegaan. Op advies van de psychiater moet ik in deeltijdtherapie. Dit wil ik wel, maar het duurt maar liefst 6 maanden! Nu ben ik over de 30 en heb nog steeds geen vaste baan en straks een megagat in mijn Cv. Voel me zo machteloos. Ik wil me weer goed voelen en niet steeds met ups en downs. Dit is zo vermoeiend! Als ik in deeltijd ben, ben ik volgens de psych zo 8 a 9 maanden kwijt. Ben bang dat ik daarna geen werk meer kan vinden. Wat zouden jullie doen?
Ik kreeg een paniekaanval op werk. Ik ben terug in de ziektewet gegaan. Op advies van de psychiater moet ik in deeltijdtherapie. Dit wil ik wel, maar het duurt maar liefst 6 maanden! Nu ben ik over de 30 en heb nog steeds geen vaste baan en straks een megagat in mijn Cv. Voel me zo machteloos. Ik wil me weer goed voelen en niet steeds met ups en downs. Dit is zo vermoeiend! Als ik in deeltijd ben, ben ik volgens de psych zo 8 a 9 maanden kwijt. Ben bang dat ik daarna geen werk meer kan vinden. Wat zouden jullie doen?
donderdag 12 juli 2012 om 12:51
donderdag 12 juli 2012 om 12:52
@ Nicole, same here, ik ben bijna 33 en heb ( voor mijn gevoel) niks bereikt, Ik heb geen diploma's , en op het moment ook geen werk, zit ook in de ziektewet al 2 jaar. Ik heb me er maar bij neergelegd. Jij hebt een opleiding zie ik en bent er tijdelijk uit. Het komt echt wel goed met je, straks als je je beter voelt ga je rustig aan weer de arbeidsmarkt op. Je bent nog jong, je komt er echt wel. Sterkte!
donderdag 12 juli 2012 om 12:55
Niks bereikt?? Je hebt een kind en een partner! Dat is toch al hartstikke fijn?!
En wat werk betreft, als het mee zit en je bent over een jaar weer toe aan werken, dan heb je dus nog 36 jaar om te werken! Lijkt me og tijd genoeg om ook op werkgebied vanalles te bereiken.
Dus: probeer te genieten van je gezin, ga in therapie en dan voel je je over een jaar een stuk sterker.
En wat werk betreft, als het mee zit en je bent over een jaar weer toe aan werken, dan heb je dus nog 36 jaar om te werken! Lijkt me og tijd genoeg om ook op werkgebied vanalles te bereiken.
Dus: probeer te genieten van je gezin, ga in therapie en dan voel je je over een jaar een stuk sterker.
donderdag 12 juli 2012 om 12:57
Ik denk dat je eerst moet accepteren dat het nog niet helemaal lekker gaat met je gezondheid en werken aan je herstel en genieten van de kleine.
Ik denk dat je jezelf veel te hoge doelen stelt m.b.t. werk. Als je die niet haalt krijg je daar steeds een rot gevoel van en kom je in een viceuze cirkel.
Als het niet lukt op eigen kracht om hier uit te komen, zoek dan hulp.
Ik denk dat je jezelf veel te hoge doelen stelt m.b.t. werk. Als je die niet haalt krijg je daar steeds een rot gevoel van en kom je in een viceuze cirkel.
Als het niet lukt op eigen kracht om hier uit te komen, zoek dan hulp.
donderdag 12 juli 2012 om 13:00
Het valt me op dat je het alleen hebt over dingen bereiken op vlak van carrière. Is dat echt het belangrijkste onderdeel waar je je eigenwaarde aan op wilt hangen? Hoe zit het met je kind, je relatie, je relatie met familie, vrienden en andere mooie dingen die je in je leven gedaan hebt, doet of zou kunnen gaan doen? Is dat uiteindelijk niet een stuk belangrijker dan hoe je carrière verloopt?
Ik wil hiermee niet je probleem bagatelliseren, hoor. Maar wel in perspectief zetten. Gewoon, zodat je werk-probleem misschien wat minder aan je knaagt en je ondertussen toch gelukkig kan zijn/worden.
Ik wil hiermee niet je probleem bagatelliseren, hoor. Maar wel in perspectief zetten. Gewoon, zodat je werk-probleem misschien wat minder aan je knaagt en je ondertussen toch gelukkig kan zijn/worden.
donderdag 12 juli 2012 om 13:02
Wat een fijne reacties. Heb nog geen carriere kunnen maken, terwijl de mensen die ik ken (rond mijn leeftijd) allemaal iets hebben bereikt. Dat vind ik erg jammer. Maar ik moet mij erover heen zetten. Gelukkig heb ik een leuke man (die ondanks de donkere dagen nog bij me is) en een lief zoontje. Het is inderdaad beter dat ik mij eerst op de therapie stort denk ik.
@ Beetjegek: Naar dat je je zo voelt. Kan je misschien toch ergens binnenkomen of voel je je er nog niet klaar voor? Tegenwoordig heb ik het gevoel dat ze voornamelijk naar werkervaring kijken ipv je studie. Ik ken iemand die een prima baan heeft en ze heeft geen enkel diploma! Het kan dus wel en ook zonder diploma. Ze is overigens 35.
@ Beetjegek: Naar dat je je zo voelt. Kan je misschien toch ergens binnenkomen of voel je je er nog niet klaar voor? Tegenwoordig heb ik het gevoel dat ze voornamelijk naar werkervaring kijken ipv je studie. Ik ken iemand die een prima baan heeft en ze heeft geen enkel diploma! Het kan dus wel en ook zonder diploma. Ze is overigens 35.
donderdag 12 juli 2012 om 13:02
donderdag 12 juli 2012 om 13:06
Ik herken wel wat je zegt, en ook wat beetjegek zegt.
Een gezin, maar je wilt ergens graag 'boven het maaiveld uit' steken, of er in ieder geval niet onder zitten....
Ik denk dat we er vooral last van hebben dat we dat zo graag wíllen, gevoel van eigenwaarde daaraan ontlenen, niet willen onderdoen voor je vriendengroep bijvoorbeeld? Kijk eens of je je per se met die mensen moet vergelijken. Als je ook andere mensen betrekt in je 'vergelijking' dan kom je er misschien heel anders uit?
Ik zeg dit overigens ook een beetje tegen mezelf....
Een gezin, maar je wilt ergens graag 'boven het maaiveld uit' steken, of er in ieder geval niet onder zitten....
Ik denk dat we er vooral last van hebben dat we dat zo graag wíllen, gevoel van eigenwaarde daaraan ontlenen, niet willen onderdoen voor je vriendengroep bijvoorbeeld? Kijk eens of je je per se met die mensen moet vergelijken. Als je ook andere mensen betrekt in je 'vergelijking' dan kom je er misschien heel anders uit?
Ik zeg dit overigens ook een beetje tegen mezelf....
donderdag 12 juli 2012 om 13:06
Wat carriere betreft heb ik geen hoge eisen hoor, misschien beschrijf ik mijn probleem niet zo goed. Ik ben al gauw tevreden. Als ik mij straks goed voel en ik ga solliciteren, zal ik ook solliciteren naar MBO banen. Vooral in deze tijd. Ik wil gewoon werken, een baan waar ik voor een langere tijd kan blijven. Dit is voorheen niet gelukt. Ik ben erg blij met wat ik verder heb (misschien lijkt het niet zo). Maar ik kan nu amper geld uitgeven. Als ik weer iets niet voor mijn zoontje kan kopen maakt dat mij verdrietig. Ik wil het beste voor hem en dat kan niet alleen met geld natuurlijk, maar ik wil dat hij niks tekortkomt.
donderdag 12 juli 2012 om 13:11
Je hebt een gat in je cv door medische problemen. Dat is niet zo erg als een gat in je cv waarvoor geen verklaring is.
Richt je op je herstel. Werkgevers vinden het goed om te horen dat je niet bij de pakken hebt neergezeten, maar dat je hebt erkend dat je een probleem had en er wat aan hebt gedaan.
Richt je op je herstel. Werkgevers vinden het goed om te horen dat je niet bij de pakken hebt neergezeten, maar dat je hebt erkend dat je een probleem had en er wat aan hebt gedaan.
donderdag 12 juli 2012 om 13:12
Maya82: Wat goed dat je een opleiding gaat beginnen. Je komt zelfverzekerd over, dat draagt vaak ook bij aan een goede loopbaan. Veel succes!
Ikkiesvoormij: Precies wat je zegt! Ik wil niet het beste, dat totaal niet. Maar ik wil het ook niet veel slechter hebben dan anderen. Bijvoorbeeld de meiden in de familie van mijn man scheppen naar mijn mening vaak op over hun uitgaven. En dit telkens weer. Dure vakanties, kleren, sieraden, feestjes. Ik probeer me er niks van aan te trekken, maar moet dit telkens aanhoren. Wij zijn inmiddels 3 jaar lang niet op vakantie geweest. Moet het me niet aantrekken, maar doe het onbewust. Of vrienden die dure cadeautjes voor ons kopen, voel je toch een soort van verplichting hetzelfde te doen..
Ikkiesvoormij: Precies wat je zegt! Ik wil niet het beste, dat totaal niet. Maar ik wil het ook niet veel slechter hebben dan anderen. Bijvoorbeeld de meiden in de familie van mijn man scheppen naar mijn mening vaak op over hun uitgaven. En dit telkens weer. Dure vakanties, kleren, sieraden, feestjes. Ik probeer me er niks van aan te trekken, maar moet dit telkens aanhoren. Wij zijn inmiddels 3 jaar lang niet op vakantie geweest. Moet het me niet aantrekken, maar doe het onbewust. Of vrienden die dure cadeautjes voor ons kopen, voel je toch een soort van verplichting hetzelfde te doen..
donderdag 12 juli 2012 om 13:14
Waar ben je goed in Nicole?
Er zijn dringend mensen nodig die een ambacht uit willen voeren. Als je interesse heb in een ambacht zou je kunnen kijken of je een deeltijd opleiding kan doen en daarnaast bij iemand in de leer kan.
Voordeel daarvan vind ik dat je meteen het idee heb dat je wat nuttigs doet, wat concreets leert en dat er werkgevers / mensen zijn die je echt nodig hebben. Dat voelt goed.
Er zijn dringend mensen nodig die een ambacht uit willen voeren. Als je interesse heb in een ambacht zou je kunnen kijken of je een deeltijd opleiding kan doen en daarnaast bij iemand in de leer kan.
Voordeel daarvan vind ik dat je meteen het idee heb dat je wat nuttigs doet, wat concreets leert en dat er werkgevers / mensen zijn die je echt nodig hebben. Dat voelt goed.
donderdag 12 juli 2012 om 13:16
Nou jij klinkt als net zo somber dan ik. Ik heb laatst ook een soort gelijk topic geopend omdat ik geen werk meer heb. En ach wat voelde ik me zielig. En wat had ik een zelf medelijden. Ik keek alleen maar naar wat ik niet heb en dat is dus een baantje. En daar ligt nou ook juist het probleem. Zoals algemeen bekend is ...........kijk niet naar wat je NIET hebt.!!!Maar probeer gelukkig te zijn met wat je wel hebt. Jij hebt een gezin je bent getrouwd je hebt diploma s . En misschien heb je ook wel goed contact met je familie en buren. Heb je een hond? Of een rijbewijs? Wees daar dan blij mee!. En dat gat in je cv is inderdaad op te lossen door te zeggen dat je thuis blijf moeder bent voor je kind.
donderdag 12 juli 2012 om 13:17
@ ikkiesvoormij: In onze vriendenkring krijgen de kinderen vrijwel alles wat ze willen. Ze dragen vrij dure (merk)kleding, hebben nu al fietsjes bijvoorbeeld. Als ik mijn zoontje dan zie, wil ik hem niet tekort doen. Ok, ik koop vrijwel geen merkkleding, maar op zn minst kleding van h&m of zara ipv steeds bij de zeeman. Niet dat daar iets mis mee is, maar voel me dan schuldig zeg maar.
donderdag 12 juli 2012 om 13:18
Ik denk ook niet dat je te hoge eisen aan je carrière stelt en ik snap heel goed dat je nu in een moeilijke situatie zit. Maar ik reageerde voornamelijk op de combinatie topictitel met daarna een relaas over werk. Ik ben het nl. helemaal niet met je eens dat je niks bereikt heb! En ik denk dat het je zou helpen als je dat inziet en ook echt gelukkig kan zijn met wat je wel hebt, gewoon, voor je eigen gevoel.
Daarnaast is de arbeidsmarkt nu heeeel erg moeilijk, ook voor mensen waar alles verder wel goed mee gaat.
Al met al zou ik eerst echt mijn eigen gezondheid voor laten gaan en proberen de stress rondom het niet hebben van werk wat van me af proberen te zetten. Ook al betekent het ook dat je met minder rond moet komen. Straks zie je dan wel weer, eerst beter in je vel komen te zitten, zowel voor jou als voor je zoontje.
Daarnaast is de arbeidsmarkt nu heeeel erg moeilijk, ook voor mensen waar alles verder wel goed mee gaat.
Al met al zou ik eerst echt mijn eigen gezondheid voor laten gaan en proberen de stress rondom het niet hebben van werk wat van me af proberen te zetten. Ook al betekent het ook dat je met minder rond moet komen. Straks zie je dan wel weer, eerst beter in je vel komen te zitten, zowel voor jou als voor je zoontje.
donderdag 12 juli 2012 om 13:21
@ Maya82: Het voelt op dit moment of ik nergens goed in ben. Ik begin binnenkort met een deeltijdtherapie van 3 dagen in de week, ik denk niet dat ik energie heb om daarnaast een opleiding te doen. Vind het wel een goed idee!
@ Cherryoncream: Ik weet dat je gelijk hebt. Ik heb veel dingen en daar probeer ik mij aan vast te houden. Het nadeel is dat je vrijwel overal geld voor nodig hebt. Als we het financieel goed zouden hebben, zou ik me er minder zorgen om maken.
@ Cherryoncream: Ik weet dat je gelijk hebt. Ik heb veel dingen en daar probeer ik mij aan vast te houden. Het nadeel is dat je vrijwel overal geld voor nodig hebt. Als we het financieel goed zouden hebben, zou ik me er minder zorgen om maken.
donderdag 12 juli 2012 om 13:22
merkkleding is zoo overschat. Waarom zou je daar geld in steken? Mensen die hun kinderen alleen maar in nieuwe merkkleding steken vind ik eerder sneu dan dat ik er tegen op kijk.
Met zeeman is niets mis. En met een gedragen jas van een oudere neefje oid ook niet. Kinderen groeien nog. Dan hoef je toch je zuurverdiende geld niet uit tegeven aan veel te dure kleding. (al t nou allemaal goede kwaliteit was en er waren nog 2 broertjes die het daarna aan konden maar da's beide niet t geval)
Met zeeman is niets mis. En met een gedragen jas van een oudere neefje oid ook niet. Kinderen groeien nog. Dan hoef je toch je zuurverdiende geld niet uit tegeven aan veel te dure kleding. (al t nou allemaal goede kwaliteit was en er waren nog 2 broertjes die het daarna aan konden maar da's beide niet t geval)
donderdag 12 juli 2012 om 13:26
Concentreer je eerst op je therapie en op jezelf weer gelukkig maken. Dat is t belangrijkst. Ik heb het besluit ook genomen nadat ik ruim een halfjaar bij mn psych liep.
Er is er maar 1 die uit t 'ik-voel-me-zielig'hoekje kan stappen. En dat was ik zelf. Mn psych kan me daar mee helpen maar de keuze om een stap vooruit te doen lag bij mij. En nu durfde ik eindelijk. Toegeven dat ik niet gelukkig word in de mn huidige situatie en zelf stappen ondernemen om dat te verbeteren.
Wazig verhaal maar ik hoop dat je me snapt.
Er is er maar 1 die uit t 'ik-voel-me-zielig'hoekje kan stappen. En dat was ik zelf. Mn psych kan me daar mee helpen maar de keuze om een stap vooruit te doen lag bij mij. En nu durfde ik eindelijk. Toegeven dat ik niet gelukkig word in de mn huidige situatie en zelf stappen ondernemen om dat te verbeteren.
Wazig verhaal maar ik hoop dat je me snapt.