Over vertrouwen en (on)zekerheid

Dag allen. Hier ook even een topic wat misschien net zo goed onder de relatiepijler had kunnen staan, maar allee: omdat het meer over vertrouwen dan over de reguliere dagelijkse relatiedingen gaat dan maar hier. En omdat het - voor de duidelijkheid - nogal een fikse openingspost is geworden, heb ik het geheel maar als tweede post hieronder gezet.

En dan hier de OP....



Sinds begin dit jaar heb ik weer een vaste (en leuke) vriendin. Ze woont wel elders, en mede daardoor zagen we elkaar de eerste maanden maar éénmaal per week. Omdat ze echter kinderen heeft en ik niet (en ik het ook niet gewend ben) leek het me voor mezelf ook wel verstandig dit allemaal maar rustig te beginnen, en omdat ik me in mijn eentje ook best prima vermaak leek eenmaal weeks me in eerste instantie ook wel goed zo. Ik had gewoonweg ook niet echt de behoefte die frequentie op te voeren, de dagen vlogen voor mijzelf wel om, en los daarvan merkte ik al snel dat mijn nieuwe vriendin eigenlijk niet zo blij was met haar eigen leven. Druk met werk, geneuzel met een ex, de kinderen die haar soms nogal teveel werden enzo. Ook dat was voor mij nog niet echt een uitnodiging om wat vaker haar kant op te gaan, ik had het dan thuis in mijn eentje wel gezelliger eigenlijk..

Ze vroeg me wel eens (1x) of ik het zo wel voldoende vond, en ik heb haar toen idd uitgelegd dat het voor mij vooralsnog wel goed leek te werken zo. Rustig aan dan breekt het lijntje niet. Ze vroeg er verder niet om en leek er zelf ook rustig en relaxed onder, liet me de ruimte dus.



Een goeie maand geleden kwam de relatie wat in een stroomversnelling, we hadden ineens een extra dag met elkaar en gut ja, dat was best leuk want het gaf meer het gevoel van een echte relatie. En inmiddels was mijn lief er wel achtergekomen dat ze haar leven anders wilde (en moest) inrichten omdat ze er anders aan onderdoor zou gaan, ze wilde wel stappen ondernemen, en werd toen voor mij ineens ook interessanter. Iemand die namelijk wél de hele tijd piept maar niets doet, daar heb je gewoonweg niet zoveel aan.

Sindsdien hebben we de weekenden steeds samen doorgebracht (ook met de kinderen erbij) en is wel te merken dat we best aanelkaar zijn verknocht, het voelt goed. 'k Heb ook haar ouders inmiddels ontmoet en schijnbaar ben ik in één keer goedgekeurd, in tegenstelling tot sommige van mijn voorgangers. Nah, niet vervelend om te merken.



Maar goed, er is wel een 'maar' dus. Zo hebben we in het begin wat exen-info uitgewisseld, ik heb haar ook verteld over twee exen waar ik nog steeds contact mee heb en het hoe en waarom enzo, gewoon om eerlijk en open te zijn zodat ze zich geen zorgen hoefde te maken als ze weer eens zo'n naam voorbij hoorde komen. Het leek er ook op dat ze dat niet deed (zorgen maken dan), ik heb er in elk geval niet echt wat van kunnen merken. Nu we de laatste tijd echter wat vaker serieuze gesprekken hebben blijkt echter ineens dat ze zich er juist wél heel erg druk over heeft gemaakt, ze vroeg zich ook af wat ik al die tijd dan thuis deed, of ik misschien tóch niet iets met iemand anders had, enzovoorts. Alleen: die zorgen uitte ze niet naar mij maar naar een vriendin. Ik heb zoals gezegd echt helemaal niets van die zorgen gemerkt.

Het maffe is dat zijzelf ook nog contact en omgang had met een paar exvriendjes maar daar juist níets over had vermeld, alleen dat het 'gewoon vrienden' waren. De andere dingen kwamen eigenlijk per ongeluk langs, door een verspreking van haarzelf of van haar dochtertje, en zelfs toen wilde ze het eigenlijk nog afdoen als zijnde 'niets gebeurd' en gaf ze later aan dat ze niet wilde liegen, maar dus wel informatie voor mij filterde als zijnde niet-belangrijk, met als excuus dat een vorig vriendje erg onzeker was (geworden) en haar behoorlijk liep te controleren en verwijten te maken; die relatie lijkt me overigens ook niet zo gezond te zijn geweest als ik het zo hoor.



In elk geval was bovenstaande voor mij een reden om aan haar te vragen of ze mij dan wel vertrouwde. Hmm, heeft ze niet echt een sluitend antwoord op gegeven. Ik merk in elk geval wel dat wanneer ze af en toe wat vertelt ze soms op slot schiet, even in stilte voor zich uit staart en dan ineens over iets anders begint. Soms veranderen details in een verhaal ook wel eens van dag tot dag, dus een goed beeld van een bepaalde situatie krijg ik dan ook niet. Ik vind het geen probleem het eens over een voorgaande relatie te hebben (en de gevolgen ervan), maar ik krijg er op deze manier geen hoogte van, plus dat ik zo langzamerhand juist eerder het idee krijg dat het wel een aan/af rommeltje moet zijn geweest met ook nog wat andere betrokkenen.



Verder had ik al gemerkt dat ze veel dingen in het sexuele trekt. We kwamen eens onder de douche vandaan, vroeg ze me of ik het niet erg zou vinden als ze met natte haren naar bed zou komen. Uhm, maakt me niet uit schat, als jij het maar bent.. Flapt ze er ineens uit dat een vroeger vriendje het vreselijk opwindend (ander woord) vond als ze met natte haren het bed instapte. Tsja, beetje overkill info vlak voordat je zelf samen die kant uit zult gaan denk ik dan.

En ook info als dat weer een ander vriendje haar borsten erg opwindend vond, een ander weer iets anders, of dat weer een ander (die ik ken) het weer geweldig vond dat ze meebewoog in bed, of dat ze ineens zegt dat ze een grote venusheuvel heeft (was ik nog niet zo mee bezig geweest eigenlijk, om daarover te denken dan) en dat mannen dat best opwindend schijnen te vinden.... Tsja, wat moet ik ermee. Onzeker? Stoerdoenerij? Ook ineens de opmerking 'Ga maar liggen? Dat zeg ik tegen elke man, anders kan ik er niet bij..' flapt er zonder aanleiding ineens uit. Dan zegt ze wel: 't is een grapje, ik ben niet écht zo.. Nah, dát heb ik ook ooit eerder gehoord .

Maar ik krijg soms wel eens het idee dat ze sex en emotie gescheiden heeft, mannen min of meer puur als sexobject bekijkt. Soms kan ze ook ineens gortdroog en nuchter uit de hoek komen én uit haar ogen kijken, iets zeggen, en dan pas weer volledig opgaan in het spel. Apart. Om dan ineens te zeggen dat ze alleen sex kan hebben met iemand waar ze van houdt.



Ze heeft wel eens losgelaten dat ze wel een boek kan schrijven over haar leven, dat ze 'echt wel geleefd heeft' enzoverder, heel vroeger ook wel eens iets niet zo leuks heeft meegemaakt, en ik vraag haar verder ook maar niets, ik lees het dan wel eens. Maar ik krijg zo langzamerhand wel het idee dat haar eigenwaarde vooral afhankelijk is van de mate waarin mannen haar als sexueel object interessant vonden, en niet als mens. Haar exen lopen zo te horen allemaal over haar heen en laten haar in haar sop gaarkoken, en bij mij heeft ze wel eens gezegd dat ze lekker zichzelf kan zijn. Nou ja, dat is ook zo, da's de bedoeling.

Maar ik merk wel dat ikzelf wat onrustig wordt van het beeld wat ik nu krijg, of eigenlijk het incomplete beeld. Ze kan aan mijn ogen precies zien of ik rustig of blij ben, of dat er toch een scheut onzekerheid (qua relatie) doorheen schiet. Aan haar ogen kan ik alleen maar echt zien wanneer ze ze kluisdeur dichtgooit. Ik vind het dan ook lastig haar volledig te blijven vertrouwen (wat ze me wel vraagt), terwijl ze zichzelf (nog) niet volledig laat zien.



Afijn, herkent iemand 't één en/of ander? Misschien zelf ooit in hetzelfde schuitje gezeten? Is dit een teken dat ze het moeilijk vindt om haar vertrouwen te geven (hoeft niet allemaal tegelijk)? Ik heb het gisteren ook nog wel tegen haar gezegd hoor, dat ik niet echt hoogte van haar krijg en dat daar mijn voorzichtigheid dan weer om de hoek komt kijken. Dat beaamt ze dan, gaat er verder echter niet op in maar zegt dat het allemaal wel goed komt. Van die dingen dus.



Voor de rest gaat het best wel leuk trouwens. We hebben lol samen, steken elkaar de gek aan, zijn goed bezig om bij haar thuis wat dingen te vernieuwen en op te frissen (mocht ook wel eens), gaan zometeen samen een weekje er tussenuit, enzoverder.

Even alvast wat korte reakties tussendoor...



@BGB: ze zegt zelf idd dat ze aan mijn ogen kan zien hoe ik me voel, en dat vind ikzelf niet vreemd of vervelend, ik ben wel een open boek wat dat aangaat



@sundream: het gaat best wel leuk klinkt idd niet 'wow', dat was het wel overigens, maar door wat ik in de OP schreef is de 100% wow even iets gas terug. Stukje zelfbescherming wat automatisch in werking treedt blijkbaar. Begrijpelijk?



@nummerzoveel: ik heb wel degelijk vragen gesteld hoor, uit interesse over wie ze is en wat ze heeft meegemaakt. Gevraagd waarom dingen dan zus en zo waren gegaan, dan vertelt ze wat, en gaat daarna over op iets heel anders.



Met 'ik lees het boek dan wel' betekent meer: ik ga haar niet doorzagen over wat ze allemaal heeft meegemaakt. Als ze het uit zichzelf vertelt: fijn, en beter; maar als ze niet wil vertellen houdt het toch wel op, ik kan haar moeilijk de duimschroeven aandraaien.

Ah, nog even iets: ja, we hebben het al eens over de toekomst gehad. In het begin al, soort van. Dat ik later (maar niet te laat) toch wel wil verkassen naar Zuid Frankrijk. En ja, ze wil wel mee.



Nú al de volgende stap zetten (als in samenwonen) gaat niet: sowieso ben ik niet dol op de plaats waar ze nu woont (heb er al eens 8 jaar vertoefd), buiten dat is haar huis nu al te klein en zouden mijn spullen (instrumenten en fotografiespullen) nergens een plek kunnen vinden. En om ineens dan maar te veranderen in een voetbalminnende zappende dodo die genoeg heeft aan één hoek van de bank, dat werkt denk ik ook niet .

quote:blijfgewoonbianca schreef op 27 juli 2011 @ 23:01:

[...]Je zou ook kunnen zeggen tegen haar dat ze dan ook het hoofdstuk " Sex " niet voor hoeft te dragen uit haar biografie. Too much info, thank you very much.

Ik heb geen idee of het jaloezie uitlokkend gedrag is, bewust gespeelde onnozelheid, of dat het lomp en onnadenkend is, dat gepraat over ex-sex. Ik zou van het eerste gaan stuiterballen. Maar misschien dat jij zoiets wel heel schattig vindt.



Ik heb al eens tegen haar gezegd dat ik écht niet hoef te weten hoe mijnheer die-en-die haar eens gillend heeft laten klaarkomen met zijn vingers, maar ondanks dat komen de toespelinkjes nog steeds wel. Maar ik vind het niet schattig, ik heb dan eerder de neiging te melden dat ze de betreffende persoon dan maar fijn moet bellen en ik even afzie van welke inspanning dan ook op dat vlak.

Het gekke is trouwens dat - wanneer het bedoeld zou zijn om me jaloers te maken - dat a) niet werkt (want ik ben het van nature niet), en b) ze juist enorm is afgeknapt op mijn jaloerse voorganger.

@summerdance: ik kom nog maar net de laatste weekenden bij haar over de vloer, om nu al de stap naar samenwonen te gaan zetten lijkt me misschien wat te snel? Maar het zou best kunnen dat je wel gelijk hebt: dat zij dat wél wil, ondanks mijn toch wel behoorlijke hoeveelheid spullen.



@jufdoortje: wat ik tot nu toe van haar heb gezien beviel me erg goed, en ja ik wil wel een relatie met haar. Anders zou ik hier toch geen grote OP plaatsen denk ik. Ik geef aan dat ikzelf onzeker wordt doordat zij ineens - voor mijn gevoel - onduidelijk is over wie ze nu eigenlijk is. Ze mag best anders zijn hoor, maar ik vind het wel fijn om te weten of het nu deurtje A of deurtje B is, zoiets.

@summerdance: het vuur is er wel degelijk hoor, als we bijelkaar zijn kan ik niet van haar afblijven en vertel haar ook - gemeend - wat ik van haar vind. Dat ze mooi is, en als ze lacht er zo heel wat jaartjes vanaf kan halen, en dat meen ik. Dat ik van elk plekje van haar lijf hou. Dat ik het leuk vind dat ze zo'n spring in 't veld is.

Maar daarom kan ik nog wel onzeker worden van haar gedeeltelijke geslotenheid?