Paniek door de herbelevingen

Hallo,



Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.



Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).



Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.



Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.



Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??



Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.

Dank je wel Jasse

Dat je hier iets schrijft helpt al enorm

Bewijst dat de gedachten ongelijk hebben

Dat is nu even moeilijk te zien

Gelukkig zo'n lief berichtje van jou

Heb je je boodschappen binnen en was het goed te doen of al erg druk in de supermarkt?

Ze willen nu ook dat ik veel ga eten

Maar ik ga straks proberen oo bed te gaan...

De drang om veel te eten is er nog heel sterk

En dat terwijl ik de hele avond er al tegen vecht..

Maar nu weer een nieuwe trigger en ze grijpen meteen hun kans...

Met zo weinig intimiteit krijgen we nooit een kindje, terwijl dat wel onze wens is/was

Vriend zegt dat hij eerst wil dat het beter gaat met mij, maar zo'n baby zit ook eerst 9maanden in m'n buik.. en we hebben ook niet alle tijd vd wereld? Ik snap niet dat hij opeens nu geen kindje wil. Ja als het weer wat beter gaat met mij.. dat kan wel maanden duren?!

Ik weet wel dat jullie ook denken dat een kindje nu onverstandig is.. ik ben er zo verdrietig om..

Ik heb al zo hard gewerkt en zo m'n best gedaan stabiel te zijn... mag ik dan geen kinderwens hebben..

quote:jasse schreef op 20 december 2016 @ 23:32:



Ik heb mijn boodschappen ja, het was gelukkig best wel rustig in de supermarkt dus dat viel me mee. Ik heb als extra vers fruit en kerstkransjes voor mezelf gekocht.Lekker hoor! Ik heb ook nog een bakje met vers fruit, kan ik best wel van genieten Ga je zo slapen?

quote:Rhae schreef op 21 december 2016 @ 08:18:

Je jaagt niemand weg Knuf. Je doet het heel goed. Zorgt de medicatie ook voor iets betere slaap? Want dat is al winst. En je gaat uit jezelf naar bed, dat is ook winst, Dank je Rhae. Ik zie het inderdaad.. dat er nog mensen zijn. Die hier schrijven..Zelfs voor mij. En heel mooi; ook voor anderen. Dat geeft me wel een goed gevoel over het schrijven..

Ja, ik slaap nu heel veel.. veel en veel meer dan eigenlijk zou mogen. Maar er gebeurt niks. Nou ja, met mij niet. Met de gedachten wel. Ze raken uitgeput. Ze krijgen de kans niet meer om bewijzen te verzamelen voor hun argumenten. Het is alsof ik ze elke dag een beetje meer ontwapen. Vooral wanneer de paniek enorm is, de drang groot is, er heel veel angst is én het me lukt om niks te doen van wat ze willen, dan raken ze lamgeslagen, uitgeput...



Vanmorgen hebben ze me bijna gesmeekt hiermee op te houden;

'we kunnen niet meer, laat ons nou één dag, één moment toestaan te 'helpen'. Geef ons nou die kans om te bewijzen dat we goed voor jou zijn, dat we het beste met je voor hebben. Wij zijn ook moe, wij willen zo ook niet meer. Maar we kunnen niet opgeven, we kunnen jou niet opgeven, je hebt ons zo hard nodig. En wij zijn er gewoon voor je hoor. Maar dit houden we niet eeuwig vol. En wat moet jij dan, zonder ons?'

Maar ik kan zelf ook niet meer.. Merk nu pas hoe ontzettend moe ik al die tijd geweest ben. Hoe vermoeiend het is om alle regels op te volgen, om altijd te gehoorzamen aan iets wat in je hoofd zit.



En voor het eerst geef ik er een beetje aan toe. Doe ik rustiger aan. Blijf ik liggen en laat het me overspoelen. De ene nare herinnering na de andere, ze komen zo snel dat het me misselijk maakt, benauwd, enorm angstig. Maar, houd ik mezelf voor, er is hier geen reden voor paniek. Ik ben nu veilig, dus mag het toelaten. En steeds meer komt er boven, meer verdriet, meer hulpeloosheid, alles wat ik nooit gevoeld heb. En waarvan ik dacht dat het slechte gevoelens zijn, die niet mogen. Maar misschien is het juist wel de weg naar boven, wie weet..



Zodra ik opstond, waren ze wel weer klaar met hun smeekbede en klaar voor een nieuwe dag vol strijd. Ze somden alles op wat ik niet zonder ze aankan (het kerstfeest vanavond van m'n werk, de boodschappen voor kerst, therapie, de diëtist, kerstavond met vriend's vader, zijn zusje die komt slapen met haar vriend, eerste kerstdag, 2de kerstdag met mijn vader, stiefmoeder, broertje, schoonzusje.

Zonder de regeltjes, zonder het gehoorzamen, zeggen ze, dat ik het niet aankan. Dat ik ze nodig heb. Dat het allemaal te eng is zonder ze. En zo voelt het voor mij ook. Ik voel me kwetsbaar en zwak zonder mijn houvast...

Dus bij het ontbijt schreeuwden ze wat ik allemaal wel/niet moest doen, wel/niet mocht eten, drinken. Wat ik moest doen om mezelf te straffen. Wat ik moet doen om vanavond te overleven. Ja echt overleven, want zonder de gedachten kan iedereen me zo omver trappen. 'Hoe ga je om met onzekerheid? Hoe ga je om met spanning? Hoe ga je om met al die mensen?' vragen de gedachten. 'Dat kun je niet zonder ons, je hebt het nodig om terug te kunnen vallen. Want weet je, als iemand iets naars zegt, of als je spanning voelt, dan helpt het om te weten dat je thuis jezelf mag snijden. Dat geeft ontspanning toch, die houvast?'

Ja.. dat klopt wel.. ik weet ook niet hoe ik het zonder ze moet doen. Terwijl ik de afgelopen weken steeds dingen zonder ze gedaan heb. En het ging allemaal niet zo geweldig als ik eis van mezelf. Maar het ging wel. En anderen merken niks.. het zit allemaal in dat stomme hoofd van mij.

quote:Sunemom schreef op 20 december 2016 @ 23:45:

De gedachten hebben ongelijk. Hartstikke oneerlijk zelfs. Je mag het schrijven! Je doet het supergoed!

Ik heb je gelezen Sun, en het is herkenbaar, en het is hartstikke naar en verdrietig dat we dat moeten meemaken, elke dag weer

Zelfs van het overgeven herken ik stukken van, al zijn de herinneringen bij mij anders. Ik kan alleen gericht overgeven: als ik zelf een vinger in m'n keel doe. Als ik ziek ben, kan ik het niet. Je geest is zo sterk, dat bewijst dat wel weer.. Als ik vroeger als kind overgaf, hoefde ik godzijdank niet hetzelfde als jij, maar ik kreeg wel straf. Straf omdat ik mijn moeder stoorde met mijn aandachttrekkerij, als ik overgegeven had. Straf omdat ik het niet gered had tot de wc. Straf omdat ik de vloer niet schoon genoeg had gemaakt. Straf omdat ik de wasmachine verkeerd had ingesteld. Straf omdat ik niet tot de volgende ochtend gewacht had met verschonen. Straf om wie ik was en wat ik deed; een vies, goor kind wat altijd aandacht vroeg en nooit zichzelf eens kon redden.

En de straffen waren niet leuk. Ook niet rampzalig of zo, maar ze doen mij inmiddels wel pijn.. Terwijl ik steeds gedacht heb dat ik ze verdiend heb, maar er is inmiddels wat twijfel..

Ik vraag me af of het normaal is dat ik buiten moest slapen, of geslagen werd, of uitgescholden werd. Ik vraag me af of het normaal is dat ze altijd boos op me was. Ik vraag me af of ik dat wel echt verdiend had..

Als ik jouw verhaal lees Sun, of die van anderen hier, breekt m'n hart echt. Het is zo verdrietig het te lezen. Dat voel ik absoluut niet richting mezelf. Maar ik vraag me wel af, hoe dat kan, en of mijn beeld van mezelf, van mijn ouders, van mijn verleden, wel helemaal eerlijk is en klopt...



Ik snap wel dat het moeilijk is het te laten staan. Maar het mag er gewoon staan hoor Sun. Je doet er niemand kwaad mee. Het is wat je mee moest maken, en het is heel erg wat ze je aangedaan hebben. Maar je mag er over schrijven, en je mag er over praten. Als je wilt

Ja Snowfall, dat is heel helpend, dat lijstje, dat was een goede tip

Het is alleen wel moeilijk te blijven geloven dat ik dáár goed aan doe en niet aan gehoorzamen aan de gedachten.. het is soms echt heel moeilijk te zien wat goed is.. jullie tips helpen daar enorm bij.



Rhae, bedankt voor je bericht, het is fijn het zo te lezen. Lief ook wat je allemaal zegt, dank je wel

De gedachten worden natuurlijk wel heel boos van een zin als 'Ik meen te lezen dat je er iets meer vertrouwen in begint te krijgen dat dit weleens zou kunnen werken, en beter dan jezelf beschadigen of andere destructieve manieren van deze gevoelens handelen.'

Want ja, ik denk ook dat dat aan het gebeuren is, maar het mag echt niet van ze...

Nee, de wereld is niet vergaan en dingen zijn niet erger geworden. Maar wel een heel stuk enger.. want zonder mijn houvast, het idee dat ik altijd nog mezelf kan snijden als de spanning te ondragelijk is of als iemand iets naars zegt of als ik te heftig reageer, vind ik de wereld heel, heel eng..

En is het elke keer weer een enorme berg waar ik tegenop kijk. Zoals vanmiddag, ik ben daar echt wel bang voor.