Psyche
alle pijlers
Paniekaanvallen, wat te doen.
zaterdag 27 juni 2020 om 09:01
Goedemorgen allemaal!
Hier een lekkere beladen onderwerp zo op de vroege ochtend. Ik heb de laatste tijd last van paniekaanvallen. Ik moet zeggen dat ik altijd erg angstig ben geweest en hier ook al een aardig tijdje voor bij de psycholoog loop maar paniekaanvallen heb ik nooit echt gehad. Ik kon mezelf vaak wel over de angst heen zetten die ik vooraf had en dan ging het wel als ik me er toe zette. Dit is helaas voor mij wat nieuws.
Ik ben in principe doodsbang voor mijn lichaam, het typische van paniekaanvallen volgens mij. Ik maak me zorgen > mijn lichaam reageert hierop > hierdoor word ik bang > hierdoor wordt het lichamelijke erger. Ik heb hier zat boeken over gelezen en dingen met mijn psycholoog besproken. Toch weet ik niet goed wat ik op deze momenten moet doen. Ik mediteer, wandel, ademhalingsoefeningen en dit werkt allemaal wel alleen is het van korte duur. Op dit moment voelt het alsof ik er al uren last van heb. Ik ben benieuwd naar of iemand hier ervaring mee heeft en wat voor diegene werkt. Hopelijk hoor ik wat tips die ik nog niet eerder gelezen heb.
Ik probeer het nadenken vooral te stoppen. 'Wat als er dit gebeurt..' en vervolgens 'Nou en'. Alleen voelt het alsof ik dit elke minuut 300 keer moet doen. Ik voel me een klein beetje wanhopig en merk dat ik steeds tussen zelfverzekerd 'Ik kan dit' en totaal verslagen 'Ik kan dit echt niet' heen en weer beweeg. Zodra de de lichamelijke symptomen heftiger worden verstijf ik in principe en wordt ik erg bang.
Hier een lekkere beladen onderwerp zo op de vroege ochtend. Ik heb de laatste tijd last van paniekaanvallen. Ik moet zeggen dat ik altijd erg angstig ben geweest en hier ook al een aardig tijdje voor bij de psycholoog loop maar paniekaanvallen heb ik nooit echt gehad. Ik kon mezelf vaak wel over de angst heen zetten die ik vooraf had en dan ging het wel als ik me er toe zette. Dit is helaas voor mij wat nieuws.
Ik ben in principe doodsbang voor mijn lichaam, het typische van paniekaanvallen volgens mij. Ik maak me zorgen > mijn lichaam reageert hierop > hierdoor word ik bang > hierdoor wordt het lichamelijke erger. Ik heb hier zat boeken over gelezen en dingen met mijn psycholoog besproken. Toch weet ik niet goed wat ik op deze momenten moet doen. Ik mediteer, wandel, ademhalingsoefeningen en dit werkt allemaal wel alleen is het van korte duur. Op dit moment voelt het alsof ik er al uren last van heb. Ik ben benieuwd naar of iemand hier ervaring mee heeft en wat voor diegene werkt. Hopelijk hoor ik wat tips die ik nog niet eerder gelezen heb.
Ik probeer het nadenken vooral te stoppen. 'Wat als er dit gebeurt..' en vervolgens 'Nou en'. Alleen voelt het alsof ik dit elke minuut 300 keer moet doen. Ik voel me een klein beetje wanhopig en merk dat ik steeds tussen zelfverzekerd 'Ik kan dit' en totaal verslagen 'Ik kan dit echt niet' heen en weer beweeg. Zodra de de lichamelijke symptomen heftiger worden verstijf ik in principe en wordt ik erg bang.
zaterdag 27 juni 2020 om 09:11
Heb je een idee waar deze angsten vandaan komen? Ik heb jaren geleden een burn out gehad en daarvan herken ik deze klachten. Die klachten heb ik jaren gehad in de opbouw naar de burn out toe. Ik kan dus wel ademhalingsoefeningen doen, maar ik was een burn out aan het ontwikkelen en dat was het echte probleem.
Ik weet niet hoe ver jij in het proces bent van bewustwording in je klachten. Sinds ik geen burn out meer heb en aanpassingen heb gemaakt in mijn leven, heb ik deze klachten ook vrijwel niet meer. Ik herken het soms wel als er veel speelt in je leven. Dan lijkt het een gevoelige plek te zijn. Maar ik herken het en weet waar het vandaan komt.
Ik weet niet hoe ver jij in het proces bent van bewustwording in je klachten. Sinds ik geen burn out meer heb en aanpassingen heb gemaakt in mijn leven, heb ik deze klachten ook vrijwel niet meer. Ik herken het soms wel als er veel speelt in je leven. Dan lijkt het een gevoelige plek te zijn. Maar ik herken het en weet waar het vandaan komt.
Emboldened by the flame of ambition
zaterdag 27 juni 2020 om 09:25
Nou Skadi, je wordt niet oud hoor, ik heb dit deze week ook al twee keer gedaan per ongeluk. 
Fijn dat jij geen last meer hebt van de klachten!
Ik heb wel een zware periode achter de rug waarin allebei mijn ouders tegelijk ernstig ziek werden. Mijn moeder is gelukkig inmiddels hersteld maar mijn vader gaat helaas niet meer beter worden. Die zorg dragen was voor mij toen wel erg zwaar terwijl ik ook mijn eigen leven nog had. Het is eigenlijk een jaar daarna begonnen. Toen ben ik gewoon doorgegaan alsof er niets aan de hand was en dat lukte ook prima. Ik ben nu vooral bezig met meer ontspanning en rust toevoegen in mijn leven. Ik merkte wel dat ik me constant gestrest en gespannen voelde. Vandaar ook het wandelen. Ik ga in principe altijd maar door. Is het ene gedaan dan is er vast nog wel een klusje wat meteen gedaan moet worden.
Ik vind het alleen zo lastig als ik dat fysieke zo heftig voel om daarin kalm en rustig te blijven en toe te passen wat kan werken. Het is echt een soort controle verlies en het liefst bel ik 112. Al weet ik natuurlijk dat het logisch gezien allemaal niet zorgt dat ik dood ga en binnen een uur echt wel weer weg is. Dat logische aspect is helaas nergens te bekennen als ik er zo'n last van heb. Gek ding is het ook, het brein.
Fijn dat jij geen last meer hebt van de klachten!Ik heb wel een zware periode achter de rug waarin allebei mijn ouders tegelijk ernstig ziek werden. Mijn moeder is gelukkig inmiddels hersteld maar mijn vader gaat helaas niet meer beter worden. Die zorg dragen was voor mij toen wel erg zwaar terwijl ik ook mijn eigen leven nog had. Het is eigenlijk een jaar daarna begonnen. Toen ben ik gewoon doorgegaan alsof er niets aan de hand was en dat lukte ook prima. Ik ben nu vooral bezig met meer ontspanning en rust toevoegen in mijn leven. Ik merkte wel dat ik me constant gestrest en gespannen voelde. Vandaar ook het wandelen. Ik ga in principe altijd maar door. Is het ene gedaan dan is er vast nog wel een klusje wat meteen gedaan moet worden.
Ik vind het alleen zo lastig als ik dat fysieke zo heftig voel om daarin kalm en rustig te blijven en toe te passen wat kan werken. Het is echt een soort controle verlies en het liefst bel ik 112. Al weet ik natuurlijk dat het logisch gezien allemaal niet zorgt dat ik dood ga en binnen een uur echt wel weer weg is. Dat logische aspect is helaas nergens te bekennen als ik er zo'n last van heb. Gek ding is het ook, het brein.
zaterdag 27 juni 2020 om 09:32
Dat klinkt als een heftige periode met je ouders. Lijkt mij niet gek dat je daar klachten van kan krijgen. Had je daarvoor helemaal geen klachten? Je schrijft dat je altijd angstig bent geweest. Als dit al jaren en jaren speelt is het wellicht niet gek dat je op een bepaald moment paniekaanvallen kan krijgen.
Sorry voor mijn gezemel, maar het punt is meer dat mensen naar mijn idee bij paniekaanvallen vaak x of y doen en dan gaat het weg. Voor een bepaalde groep mensen die jaren klachten hebben werkt dit niet. Dit heb ik zelf ondervonden. Het klinkt alsof je al heel veel goed doet trouwens.
Het lijkt er voor mij op dat je klachten verdergaan dan nu een drukke fase hebben gehad en daar last van hebben. Uiteraard kan ik het compleet bij het verkeerde eind hebben.
Sorry voor mijn gezemel, maar het punt is meer dat mensen naar mijn idee bij paniekaanvallen vaak x of y doen en dan gaat het weg. Voor een bepaalde groep mensen die jaren klachten hebben werkt dit niet. Dit heb ik zelf ondervonden. Het klinkt alsof je al heel veel goed doet trouwens.
Het lijkt er voor mij op dat je klachten verdergaan dan nu een drukke fase hebben gehad en daar last van hebben. Uiteraard kan ik het compleet bij het verkeerde eind hebben.
Emboldened by the flame of ambition
zaterdag 27 juni 2020 om 09:45
Nee ik slik geen medicatie al heb ik wel wat oxazepam gekregen van de huisarts. Deze deden de vorige keer alleen niet zo veel naar mijn idee.
En nee Skadi ik had daarvoor eigenlijk helemaal geen klachten. Ik bedoelde dat de angst een jaar na de ziekte van mijn ouders eigenlijk op komen zetten. Ik ben altijd wel een beetje een bangerik geweest om het zo maar te zeggen, maar nooit dat het echt belemmerend was. Na gesprekken met mijn psychologe ben ik wel erg vooruit gekomen qua angst en het ging eigenlijk best goed met me. Deze paniekaanvallen verraste me dan ook wel erg. Wellicht dat het ook te maken heeft met de onzekerheid van de baan van mijn vriend, financiën en toch ook nog steeds de ziekte van mijn vader. Ik ben nu wel hard bezig om bepaalde gedachtepatronen te doorbreken en meer te ontspannen. Zou het gewoon tijd nodig hebben? Ik vind het ergens eng om toe te moeten geven en te accepteren dat ik nog wel wat paniekaanvallen zal hebben.
En nee Skadi ik had daarvoor eigenlijk helemaal geen klachten. Ik bedoelde dat de angst een jaar na de ziekte van mijn ouders eigenlijk op komen zetten. Ik ben altijd wel een beetje een bangerik geweest om het zo maar te zeggen, maar nooit dat het echt belemmerend was. Na gesprekken met mijn psychologe ben ik wel erg vooruit gekomen qua angst en het ging eigenlijk best goed met me. Deze paniekaanvallen verraste me dan ook wel erg. Wellicht dat het ook te maken heeft met de onzekerheid van de baan van mijn vriend, financiën en toch ook nog steeds de ziekte van mijn vader. Ik ben nu wel hard bezig om bepaalde gedachtepatronen te doorbreken en meer te ontspannen. Zou het gewoon tijd nodig hebben? Ik vind het ergens eng om toe te moeten geven en te accepteren dat ik nog wel wat paniekaanvallen zal hebben.
zaterdag 27 juni 2020 om 09:52
zaterdag 27 juni 2020 om 10:10
@gizzmo heb ik ook zeker gedaan. Afgelopen week nog uitgebreid over gehad en ook nog wat mail contact deze week tussendoor gehad aangezien de volgende afspraak pas volgende week weer is. Zij stuurde me een soort grounding oefening waarbij ik mijn aandacht op de buitenwereld moet richten. En dit helpt ook wel, voor zolang als ik dat doe. Tot die tijd is het toch weer wachten tot volgende week woensdag.
@limoncello dat heb ik nog niet geprobeerd dat schelden. Misschien is dat wat, haha! Bedankt.
@limoncello dat heb ik nog niet geprobeerd dat schelden. Misschien is dat wat, haha! Bedankt.
zaterdag 27 juni 2020 om 10:17
Wow dit is echt heftig TO. Heel veel sterkte met en voor je vader 
Ik snap wel dat je de controle over je lichaam een beetje kwijt bent. Niets geks aan 
Ze zeggen vaak dat wandelen helpt, maar het helpt voor mij juist totaal niet. Dan heb ik tijd om na te denken over alles. Joggen met een podcast aan helpt juist wel super goed voor mij. Podcasts helpen me sowieso met gedachten afleiden, als je er een kan vinden naar je smaak leidt het mij sneller af dan muziek / tv achtergrond. En na het joggen voel ik me super positief en sterk, na het wandelen voel ik me niet persé anders. Luister goed naar je lichaam en probeer verschillende dingen. Sterkte
Ik snap wel dat je de controle over je lichaam een beetje kwijt bent. Niets geks aan 
Ze zeggen vaak dat wandelen helpt, maar het helpt voor mij juist totaal niet. Dan heb ik tijd om na te denken over alles. Joggen met een podcast aan helpt juist wel super goed voor mij. Podcasts helpen me sowieso met gedachten afleiden, als je er een kan vinden naar je smaak leidt het mij sneller af dan muziek / tv achtergrond. En na het joggen voel ik me super positief en sterk, na het wandelen voel ik me niet persé anders. Luister goed naar je lichaam en probeer verschillende dingen. Sterkte
zaterdag 27 juni 2020 om 10:26
Bij mij helpt het om mezelf af te leiden. Dus bijvoorbeeld iets heel stoms zoals bedenken hoe alle landen in Europa heten en dat hardop aan mezelf vertellen. En dan tussen elk land door probeer ik even 10 seconden mijn ademhaling rustig te krijgen. Het helpt ook als er iemand anders een verhaal aan mij vertelt zodat ik gefocust ben op wat de ander zegt.
Ook hier werkt het de ene keer beter dan de andere keer. Ik heb er inmiddels al 8 jaar last van en het komt in vlagen. Soms heb ik er een half jaar bijna geen en soms heb ik ze elke dag. Inmiddels kan ik ze vaak redelijk oppervlakkig houden en sneller wegkrijgen, maar prettig zal het nooit worden.
Ook hier werkt het de ene keer beter dan de andere keer. Ik heb er inmiddels al 8 jaar last van en het komt in vlagen. Soms heb ik er een half jaar bijna geen en soms heb ik ze elke dag. Inmiddels kan ik ze vaak redelijk oppervlakkig houden en sneller wegkrijgen, maar prettig zal het nooit worden.
zaterdag 27 juni 2020 om 10:28
Ik denk inderdaad dat het tijd nodig heeft. Het klinkt heftig wat je de afgelopen tijd hebt meegemaakt. Het lijkt mij echt niet gek dat je daar mentale klachten van krijgt. Wat iemand hierboven al schreef dat het voor iedereen anders is wat helpt, dat klopt denk ik wel. Ik vind wandelen juist wel prettig. Lekker stil en ik kan rustig rondkijken. Ik raak snel overprikkeld (voor de burnout nooit bij stilgestaan overigens). Gun jezelf de tijd om bij te komen van deze heftige periode.
Emboldened by the flame of ambition
zondag 28 juni 2020 om 11:48
Wat voor aanpassingen in je leven hebben jou geholpen? Tips voor ons?Skadí schreef: ↑27-06-2020 09:11Heb je een idee waar deze angsten vandaan komen? Ik heb jaren geleden een burn out gehad en daarvan herken ik deze klachten. Die klachten heb ik jaren gehad in de opbouw naar de burn out toe. Ik kan dus wel ademhalingsoefeningen doen, maar ik was een burn out aan het ontwikkelen en dat was het echte probleem.
Ik weet niet hoe ver jij in het proces bent van bewustwording in je klachten. Sinds ik geen burn out meer heb en aanpassingen heb gemaakt in mijn leven, heb ik deze klachten ook vrijwel niet meer. Ik herken het soms wel als er veel speelt in je leven. Dan lijkt het een gevoelige plek te zijn. Maar ik herken het en weet waar het vandaan komt.
zondag 28 juni 2020 om 12:34
Ik ben meer gaan luisteren naar waar ik stress van krijg en dat anders gaan doen. Ik werk bijvoorbeeld de hele week en ik merk dat ik stress krijg van dingen die daarnaast nog moeten. Dus een verjaardag, auto naar de garage, langs je ouders. Ik voelde mij enorm geleefd op een bepaald moment. Stel dat ik nu twee verjaardagen zou hebben in één weekend, dan ga ik naar eentje niet. Vroeger was ik naar allebei gegaan. Stel dat ik de auto naar de garage moet brengen en naar de tandarts bijvoorbeeld, dan plan ik bijvoorbeeld een vrije dag erna in. Ik vind de gedachte dat ik vandaag van alles moet maar morgen vrij ben erg prettig. Het klinkt heel overdreven, maar ik krijg gewoon stress van moetjes.
Ik zeg ook vaker nee op mijn werk. Dus waar ik mij eerst afvroeg of iets goed was voor mijn carrière, kijk ik nu naar of ik dat aankan. Verder heb ik een kantoorbaan en door dingen bespreekbaar te maken was het mogelijk om meer thuis te gaan werken (nu met corona sowieso, maar dit was pre coronatijd).
Verder plan ik gewoon mijn week niet helemaal meer vol. Etentje hier, verjaardag daar. Ik merkte dat het door de jaren steeds drukker werd. Ik stond er nooit zo erg bij stil hoeveel ik altijd deed. Ik vond het maar normaal, maar daar denk ik nu heel anders over.
Emboldened by the flame of ambition
