Perfecte leeftijd voor kinderen?

quote:PSYCH0 schreef op 22 mei 2016 @ 21:54:

[...]





Dit is een prima beweegreden maar hierboven werden randvoorwaarden vaker genoemd vandaar mijn reactie.Klopt idd! Daarom is er geen perfecte leeftijd om aan kinderen te beginnen, en moet iedereen dat voor zich bepalen. 20 is prima, 25 ook maar 35 is ook niks mis mee. Als het maar goed voelt. Ik heb zelf niet zoveel begrip voor de twintigers die al jong een kind willen maar hem/haar vervolgens ieder weekend ergens anders laten logeren ondat ze bv nog zelf even los willen gaan. En de verantwoordelijkheid dus deels afschuiven. Maar ook dat is voor iedereen weer anders! Als dat goed voelt, moeten mensen dat doen.

quote:PSYCH0 schreef op 22 mei 2016 @ 20:59:

Ik verbaas me over dat al die vrouwen pas op hun 30e of ouder alles op een rij hebben. Ik had een huis, msc studie en bijpassende vaste functie al op m'n 25e en heb de halve globe gezien. Zou dus zeker niet tot m'n 30e hebben gewacht. Lekker jong (wel wat ouder dan 25) moeder strakjes en toch alles gedaan wat ik wil.



Wie zegt dat het te maken heeft met 'niet alles voor elkaar hebben'?

Ik had al een koophuis, leuke baan en vaste relatie toen ik 21 was. Toen ging mijn ex vreemd en ging het uit. Ja als ik bij hem was gebleven was ik nu waarschijnlijk al moeder geweest.



Maar van de andere kant vind ik voor je 25e moeder worden erg jong.

Iedereen doet het op z'n eigen manier en heeft er z'n eigen redenen voor.

Ik merk dat ik nu in elk geval alles beter op een rij heb dan 10 jaar geleden.

quote:MevrouwTomatensoep schreef op 22 mei 2016 @ 17:46:

[...]



Dit. En ik vind het jammer dat het zo is, maar ik heb er geen spijt van. Mijn kind zou nu dan waarschijnlijk namelijk gescheiden ouders hebben, een moeder die psychisch al redelijk stabiel is maar een jaar geleden helemaal niet, dat soort dingen. Ik heb altijd gevonden dat de basis goed moet zijn en voor mij betekent dat dat ik een stabiele relatie met mezelf en mijn partner heb, een vaste baan en een huis.



Ik heb inmiddels wel weer een nieuwe relatie maar die is nog erg pril. Ook wij willen samen graag kinderen maar wel pas over 1,5 à 2 jaar. Hopelijk gaat dat lukken want het lijkt me wel fantastisch.Mooi gezegd.

Ja als ik in deze omgeving kijk ben ik ook echt al veel en veel te oud om aan kinderen te beginnen en ik ben 24.



Iedereen maar dan ook iedereen van mijn middelbare school heeft kinderen en/of is zwanger.

Die zijn dan rond leeftijden van 20-24 jaar.



Maar je moet kijken wanneer het voor jezelf goed voelt.

quote:PSYCH0 schreef op 22 mei 2016 @ 20:59:

Ik verbaas me over dat al die vrouwen pas op hun 30e of ouder alles op een rij hebben. Ik had een huis, msc studie en bijpassende vaste functie al op m'n 25e en heb de halve globe gezien. Zou dus zeker niet tot m'n 30e hebben gewacht. Lekker jong (wel wat ouder dan 25) moeder strakjes en toch alles gedaan wat ik wil.Ik studeerde midden in de crisis af. Ik werd letterlijk van ene op andere moment afgebeld voor sollicitatiegesprekken omdat vacatures waren ingetrokken. Na 1,5 jaar tevergeefs solliciteren een tweede master gaan doen van twee jaar, daarna werkervaring opdoen, twee banen gehad met tijdelijke contracten waarbij er principieel geen vaste contracten werden gegeven (en dus na 2 of 3 contracten weer opnieuw solliciteren) en ik was zo 7 jaar verder...

Ik vind het persoonlijk een nog veel groter kulargument dat je 'eerst alles voor elkaar moet hebben' en 'flink genoten en gereisd moet hebben' voordat je aan kinderen begint.

Alsof je leven daarna ophoudt en je eerst 'uitgeraasd' moet zijn ofzo, omdat dat een onvermijdelijk iets is wat je vooral vóór de kinderen gedaan moet hebben omdat je er anders later last van krijgt ofzo.



Ik had er op mijn 25e 2. Dat had z'n voor- en z'n nadelen. Gereisd had ik maar beperkt, ik begin reizen nu pas leuk te vinden, toen ik begin 20 was vond ik daar geen klap aan en ik had er geen geld voor. Komt goed uit, want als ik begin 40 ben zijn mijn kinderen uit huis en heb ik een veel ruimer budget en kán ik dus ook daadwerkelijk gaan reizen.



Er is geen 'ideale leeftijd', mijn zwangerschappen waren een drama, allerlei complicaties ondanks mijn leeftijd. Statistisch is begin 20 de beste leeftijd, dat is waar, maar dat is puur biologisch en zegt nog niets over het individu. Ik zit nu op het punt waarop de meeste mensen aan kinderen beginnen: stabiele banen, koophuis, grote auto, geld genoeg, begin 30. Maar ja, mijn oudste is inmiddels alweer 10 en dat is ook allemaal prima gelukt zónder dat koophuis, die stabiele banen of flink inkomen. Sterker nog, dat ging juist wel lekker omdat de nadruk niet zo lag op het krijgen van kinderen en de kinderen gewoon in de dagelijkse mallemolen meedraaiden en daardoor veel ruimte kregen ipv dat we er bovenop zaten.



Maar enige flexibiliteit en aangeboren relaxtheid moet je wel hebben om het op die manier te doen. Ik zie mensen in paniek raken over dat de babykamer met 22 weken nog niet af is en er 4 maanden levertijd op de hypermodernde kinderwagen zit, en dan moet je dus niet op je 22e een kind krijgen terwijl je studie nog niet af is. Dan word je gek.

Ik vond het wel fijn, al ben ik tot aan nu zo'n beetje de enige mét kinderen geweest omdat in mijn omgeving men nu pas begint. Dat is een nadeel.

Wij hopen eind dit jaar te kijken of het ons gegund is, ik ben dan 25 en vriend in januari 30. Wonen samen in een koophuis, allebei een vaste baan met een goed salaris en hebben wat gespaard voor de babyuitzet. Er zullen wellicht altijd betere scenario's zijn, maar vanuit ons referentiekader vinden wij dit de perfecte leeftijd en situatie.



Ik ben al 6 jaar afgestudeerd en aan het werk en wist al vroeg hoe ik mijn toekomst in grote lijnen voor mij zag. Zoals hierboven beschreven.

Dat 'reizen' vind ik overigens ook altijd een kul argument. Net alsof iedereen daar behoefte aan heeft. Ik heb werkelijk nooit behoefte gehad om de wereld over te trekken. Ik vind vakantie leuk. En ver op vakantie ook. Maar 'reizen'? Daar heb ik echt nog nooit enige behoefte aan gehad.

Ik was ook halverwege de twintig. En het was een bewuste keuze om voor kinderen te gaan op dat moment.

Voordelen zoals ik het ervaren heb:

- nachten opstaan of wakker blijven vond ik niet zwaar, was ik nog gewend. Maar miste het stappen niet, want dat was ik na 8 jaar wel klaar mee. Woonde ook al 7 jaar uit huis.

- we hebben financieel nooit een stap terug hoeven doen, omdat we juist groeiden in inkomen.

- we misten niks, zoals luxe reizen, want die deden we niet.

- we waren jong en flexibel, net zoals hierboven geschreven, de lat lag niet zo hoog.

- makkelijke zwangerschappen, snel zwanger, goed herstel. Al heb je daar natuurlijk geen garantie op als je jong bent.



Nadeel: - iedereen die in mijn omgeving ook zwanger was, was vijf tot tien jaar ouder. Nu zijn er mensen van mijn leeftijd die in de babyfase zitten, terwijl die van ons al 7&9 zijn. Daardoor soms minder aansluiting. Ook kon ik weinig overnemen (kleding etc. ) van vrienden, maar gaven wij wel alles door.

- mensen vroegen of het een ongelukje was, of we niet eerst wilden reizen etc. Tijdens de zwangerschap soms het gevoel dat ik me moest verdedigen.



Nooit spijt gehad. We zijn nu begin 30, de kinderen al redelijk zelfstandig, carrière gaat lekker, blij dat ik uit de luiers ben

quote:Orangetree schreef op 23 mei 2016 @ 12:26:

Dat 'reizen' vind ik overigens ook altijd een kul argument. Net alsof iedereen daar behoefte aan heeft. Ik heb werkelijk nooit behoefte gehad om de wereld over te trekken. Ik vind vakantie leuk. En ver op vakantie ook. Maar 'reizen'? Daar heb ik echt nog nooit enige behoefte aan gehad.



Wij ook niet.

En ook hadden we toen een huurhuis (inmiddels koop), vonden sommigen ook nodig om te benadrukken als noodzakelijk vóór de baby.

Inderdaad, dat "geniet eerst nog even"-argument... Alsof je leven ineens ophoudt als je een kind krijgt, of alsof een kind dé manier is om de sleur te doorbreken als je klaar zou zijn met genieten.



Daarbij vind ik het juist wel prettig dat ik op mijn leeftijd nog niet vastzit aan een vaste baan en een koophuis; ik ben nog heerlijk flexibel, zelfs met een kind. De behoefte aan vastigheid is ook maar relatief; zelf moet ik daar nog niet aan denken, terwijl anderen graag alles helemaal op orde willen hebben voordat er kinderen komen. Het is allemaal prima.

Kan me wel voorstellen dat je wanneer je bijvoorbeeld op je 25e pas uit huis gaat, ook nog even wacht met kinderen.

Ik was 23 bij mijn eerste kind. Wij waren toen al een aantal jaren samen,allebei onze hbo studie afgerond,vaste baan en koophuis. Voor mij was het toen ideaal en ik vind het heerlijk dat ik nu begin 30 al wat oudere kinderen heb.



Het grootste nadeel vind ik dat nu onze hele omgeving in de kleine babies zit en wij daar een beetje uit zijn. Maar ook dat is iets tijdelijks. Qua werk was het voor mij ideaal:jaren ervaring op kunnen doen en nu het tijd was voor een nieuwe stap was het een groot voordeel met solliciteren dat mijn gezin compleet was. Al mag het niet gevraagd worden,ik heb wel als reactie terug gekregen dat ze het een voordeel vonden dat de kans op een zwangerschap met bijbehorend verlof klein was.



Ik denk dat een fijne thuissituatie kunnen bieden het belangrijkste is,ongeacht de leeftijd. Je hebt ook niet altijd keuzes,dus iedereen moet vooral doen wat bij haar past.

quote:Rhaegal schreef op 23 mei 2016 @ 11:26:

Ik vind het persoonlijk een nog veel groter kulargument dat je 'eerst alles voor elkaar moet hebben' en 'flink genoten en gereisd moet hebben' voordat je aan kinderen begint.

Alsof je leven daarna ophoudt en je eerst 'uitgeraasd' moet zijn ofzo, omdat dat een onvermijdelijk iets is wat je vooral vóór de kinderen gedaan moet hebben omdat je er anders later last van krijgt ofzo.



Ik had er op mijn 25e 2. Dat had z'n voor- en z'n nadelen. Gereisd had ik maar beperkt, ik begin reizen nu pas leuk te vinden, toen ik begin 20 was vond ik daar geen klap aan en ik had er geen geld voor. Komt goed uit, want als ik begin 40 ben zijn mijn kinderen uit huis en heb ik een veel ruimer budget en kán ik dus ook daadwerkelijk gaan reizen.



Er is geen 'ideale leeftijd', mijn zwangerschappen waren een drama, allerlei complicaties ondanks mijn leeftijd. Statistisch is begin 20 de beste leeftijd, dat is waar, maar dat is puur biologisch en zegt nog niets over het individu. Ik zit nu op het punt waarop de meeste mensen aan kinderen beginnen: stabiele banen, koophuis, grote auto, geld genoeg, begin 30. Maar ja, mijn oudste is inmiddels alweer 10 en dat is ook allemaal prima gelukt zónder dat koophuis, die stabiele banen of flink inkomen. Sterker nog, dat ging juist wel lekker omdat de nadruk niet zo lag op het krijgen van kinderen en de kinderen gewoon in de dagelijkse mallemolen meedraaiden en daardoor veel ruimte kregen ipv dat we er bovenop zaten.



Maar enige flexibiliteit en aangeboren relaxtheid moet je wel hebben om het op die manier te doen. Ik zie mensen in paniek raken over dat de babykamer met 22 weken nog niet af is en er 4 maanden levertijd op de hypermodernde kinderwagen zit, en dan moet je dus niet op je 22e een kind krijgen terwijl je studie nog niet af is. Dan word je gek.

Ik vond het wel fijn, al ben ik tot aan nu zo'n beetje de enige mét kinderen geweest omdat in mijn omgeving men nu pas begint. Dat is een nadeel.





Ik ben het zo met je eens. Ik heb alleen net een week voor mijn 39e verjaardag een kind gekregen en vind dat in mijn leven he-le-maal prima. Toen ik 18 was had ik trouwens besloten dat ik mocht ik ooit niet gepland zwanger raakte dat ik het kind zou houden. Ik heb op mijn 19e en 23e even gedacht dat het zo was. Dat was niet zo. Toeval. Ofzo.



Op mijn 39e had ik 'voor een kind' trouwens ook nog helemaal niet alles op orde. Had nou net een eigen huis gekocht, leerde daarna pas mijn vriend kennen, met ook zijn eigen huis, waar ook nog familie inwoonde notabene, we hebben eerst een kind gekregen, zijn nog steeds aan het latten en pas als ons kind 2 is wonen we officieel samen. En dat allemaal rond de leeftijd van 40.

De perfecte leeftijd is voor iedereen anders.

Ik ben nu net 31 jaar geworden en sinds mijn 30e bezig met zwanger worden.

In de jaren daarvoor veel gereisd, druk bezig met mijn opleiding geweest en niet de juiste partner.

Ik denk dat het moeilijk te voorspellen is, aangezien je leven altijd anders kan lopen.

En 32 jaar vind ik trouwens niet te oud om voor het eerst moeder te worden.

quote:laurabb schreef op 23 mei 2016 @ 11:19:

[...]





Ik studeerde midden in de crisis af. Ik werd letterlijk van ene op andere moment afgebeld voor sollicitatiegesprekken omdat vacatures waren ingetrokken. Na 1,5 jaar tevergeefs solliciteren een tweede master gaan doen van twee jaar, daarna werkervaring opdoen, twee banen gehad met tijdelijke contracten waarbij er principieel geen vaste contracten werden gegeven (en dus na 2 of 3 contracten weer opnieuw solliciteren) en ik was zo 7 jaar verder...O sorry wilde niet het gevoel geven dat je je moet verklaren hoor! Begrijp dat het soms gewoon anders loopt. Het gaat mij om de houding van sommigen zo van neuhhhh op die leeftijd ben je nog zoooo jong, naïef en onvoorbereid etc etc. Ik zelf had dat niet zo. Heb het puur uitgesteld om nog langer te genieten van m'n vent zonder een derde partij maar heb niet het gevoel dat m'n leven gaat eindigen bij het krijgen van een kind. We reizen gezellig verder en studeren/werken ons ook nog graag omhoog.

Eerst wilde ik rond mijn dertigste kinderen, leek me een mooie leeftijd. Uiteindelijk leerde ik mijn vijftien jaar oudere man kennen en heb ik de leeftijd naar beneden gesteld. Gelukkig maar ook, want uiteindelijk heeft het twee jaar geduurd voordat ik zwanger raakte van mijn oudste. Ik was 26 toen zij geboren werd, 28 toen mijn jongste geboren werd. Of vier jaar reizen en uitgaan me meer plezier had gebracht dan mijn dochters? Absoluut niet! Ik vind het echt genieten en had het nooit willen missen. We hadden zomaar de boot kunnen missen als we nog tot mijn dertigste hadden gewacht, en waarvoor?

Bijkomend voordeel van jong kinderen krijgen vind ik, dat opa en oma nog niet zo oud zijn. Als ik op mijn 30e kinderen had gekregen, had mijn moeder ze niet gekend.

Steeds vaker krijgen mensen op hun 35e of later kinderen, maar dan zijn opa en oma straks dus wel 70+ en in de bovenbouw van de basisschool (avondvierdaagse, voetballen, voorstellingen) 80+.

De perfecte leeftijd bestaat niet, de perfecte "voorwaarden" zijn heel persoonlijk en hangen bovendien van zoveel dingen af. Vroeger dacht ik altijd dat ik rond mijn 24e wel kinderen zou willen/hebben, daarna een hele tijd gedacht dat ik geen kinderen wilde. Vervolgens hield ik het een beetje in het midden maar mijn relaties die ik tussen mijn 18e en 28e had waren geen van allen leuk of stabiel genoeg. (Dat vind ik achteraf zó stom en zoveel tijdsverspilling ook van wat de leukste tijd van je leven zou horen te zijn...)



Vervolgens huidige partner toen ik 30e was en de twee zoons zijn geboren toen ik ruim 34 en net 37 was. Maar soms denk ik wel dat het makkelijker was geweest als we dit tien-vijf jaar eerder hadden kunnen doen. Dat de leeftijd 24/27 net wat makkelijker geweest was maar ik was er op die leeftijd in geen enkel opzicht aan toe.

Lees net en artikel over moeder die in de overgang zitten, met puberkinderen. Heel herkenbaar van toen ik 13 was en mijn moeder in de overgang kwam.

Merken kinderen veel van 'de overgang' van hun moeder? Of geeft het bij veel vrouwen dusdanig veel klachten/pijn etc dat het de opvoeding of verzorging van de kinderen belemmert?

Dé perfecte leeftijd bestaat niet, en dan nog, als je op een bepaalde leeftijd eraan toe bent kan het wel eens niet lukken of de randvoorwaarden zijn er niet naar.

Op m'n 16de was ik er van overtuigd dat ik nooit kinderen wilde, op m'n 24ste dacht ik over een jaar of vier. Op m'n 27ste ontmoette ik m'n man en toen we er voor wilden gaan (28) bleek ik ziek, zo erg dat ik afhankelijk was van zeer zware medicatie die een zwangerschap/kind volledig onmogelijk maakten.

Toen ik 36 was dacht ik dat het boek voor mij gesloten was..... Maar toen veranderde het een en ander op medisch vlak, andere diagnose (na extra uitbraken van m'n -bleek toen- auto-immmuunziekte) nieuwe behandeling en uiteindelijk medicatie vrij en toen ik 38 was mochten we het proberen, ik was 39 toen ik beviel van m'n zoontje; niet m'n ideale plaatje, maar ik ben dolblij met hem.

Oh: die zwangerschap was niet super makkelijk, maar een 'eitje' vergeleken met m'n jarenlange medicatie/ziekte. En ook de slapeloze nachten kan ik goed hanteren. Wakker worden van m'n kind wat ik moet troosten vind ik veel makkelijker dan wakker liggen van een gierende pijn waar niks tegen helpt.



En voor TO: adoptie is niet iets wat 'altijd nog kan' dat is een lang en zwaar traject wat je niet eventjes snel regelt. Verder; nu zeggen hoe je het plant/wilt is leuk maar niet bepaald realistisch, over twee jaar kan je er heel anders over denken, en zelfs als jij er 'klaar' voor bent kan het leven zo lopen dat het op dat moment niet kan.